winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 47

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2562 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

“หัวหน้าคะ ทำไมต้องเป็นเบธด้วย หมวดดลสวยกว่าตั้งเยอะ”

“ก็ผมเห็นหมวดเล่นกีตาร์ร้องเพลงตอนงานปีใหม่ หน่วยก้านใช้ได้ ป้าผกายังเอาดอกกุหลาบไปให้หมวดเลย ผมจำได้”

“นั่นมันงานเล็กๆ ที่จัดกันแค่ภายในหน่วยเรา มีกันไม่กี่คน แต่นี่ ทั้งกองทัพนะคะ”

“เอาน่า หมวดเบธ ผมไว้ใจคุณ แล้วถ้าคุณได้รางวัลนะ ผลจะตบรางวัลให้อีกเท่าตัวเลย”

“แล้วถ้าเบธทำให้หัวหน้าอับอายล่ะคะ”

“ก็คงจะเป็นการอับอาย ที่น้อยกว่าหมวดดล”

พอเบธทราบเรื่องว่าตัวเองต้องเป็นตัวแทนหน่วยโดรนไปประกวดขวัญใจทัพอากาศ ก็เลยเดินไปต่อรองกับผู้บัญชาการหน่วย แต่ก็ไม่เป็นผล เบธต้องรับหน้าที่แบกหน้าตาของหน่วยโดรนไว้ และทำให้ดีที่สุด แล้วก็เลยเอาเรื่องที่คุยกันมาเล่าให้หมวดดลฟัง

“อะไรนะไอ้เบธ หัวหน้าพูดแบบนั้นเหรอ”

“ใช่ ฉันเลยรีบเอามาฟ้องแกเลยเว้ย” เบธทำหน้าซื่อๆ

“แกไมต้องฟ้องฉันทุกเรื่องก็ได้มั้ง”

“บอกพ่อแกจับย้ายไปหน่วยอื่นเลย” เบธอมยิ้ม เพราะในใจก็รู้ว่า เพื่อนสาวไม่มีทางทำแบบนั้น

หมวดดลยกแขนขึ้นมาท้าวคาง แล้วทำทีเป็นคิด

“ฉันคงจะคิดถึงเค้าจนขาดใจ” หมวดดลทำหน้าเคลิ้มๆ เหมือนนางเอกซีรีย์เกาหลี

 

“ไอ้ดล คิดถึงเฮียเหรอ ไม่เจอกันแป๊บเดียวเอง”

หมวดคีรีที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ทำหน้าซื่อๆ เหมือนที่เบธทำ เบธก็เลยขำออกมา

“วู้ย แต่ละคน เดี๋ยวแม่จับย้ายไปขนขี้นกให้หมด”

“ถ้าคุณน้องดลยังเลือกสารเคมีไม่ได้ เผลอๆ ก็ได้ไปขนกันทั้งหมดเนี่ยแหละ” หมวดคีรีย้อน

“เชอะ”

 

“ก๊อกๆ ๆ ๆ มีใครอยู่มั้ยครับผม”

ขณะที่ทีม KBD กำลังหยอกล้อกันอยู่ สามหนุ่มทีมเหินเวหาจากห้องข้างๆ ก็มาเยี่ยมเยียนกันอย่างพร้อมหน้า

“คนน่ะไม่มีหรอก มีแต่พระอินทร์ กับ นางอัปสร” หมวดดลที่ยังนั่งท้าวคางคิดถึงผู้บัญชาการหน่วยอยู่ ตะโกนตอบออกไปแบบนั้น เหมือนว่ามันเป็นไปโดยอัตโนมัติ

“แล้วนางอัปสรเบธ คิดออกหรือยังครับ ว่าจะแสดงความสามารถพิเศษอะไรในงานวันประกวด” หมวดกัปตัน ผู้เข้าประกวดฝ่ายชายถาม

“แต่ถ้าคิดไม่ออก ก็ไม่เป็นไร พวกเราสามคนคิดมาให้แล้ว” หมวดขุนพล เสริม

“ไหนๆ ก็คิดมาแล้วอะเนาะ ก็เสนอเลยก็แล้วกัน” หมวดอัศวินตัวเล็กที่สุดพูดบ้าง

ทีม KBD เหลือบตามองกันอย่างเซ็งๆ ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงด้วย แต่ถ้าเกิดว่าไม่เถียง ผู้มาเยือนก็คงจะไม่ได้รับการเติมเต็ม และคงจะไม่กลับไปง่ายๆ

“เสนอมาได้เลยค่ะ ถ้าถึงใจเบธ เบธก็จะนำไปแสดง” เบธใช้เสียงสอง

สามหนุ่มเหินเวหาหัวเราะออกมาพร้อมกัน หลังจากได้รับการเติมเต็ม

ก่อนที่หัวหน้าทีม จะเป็นคนพูดออกมาเอง

“คือว่ากระผม จะแสดงความสามารถพิเศษเป็นการ ดีดไห เลยอยากจะขอเชิญให้ หมวดเบธมาเป็นไหให้กระผมดีดน่ะครับ กิ๊กกริ้วววว ฮ่าๆ ๆ ๆ”

“ไหพ่อมึงสิ”

หมวดดลโมโหแทนเบธ จนรู้สึกว่าอยากมีปัญหา แต่ก็กลัวปัญหาจะใหญ่เพราะมีพ่อเข้ามาเกี่ยว ก็เลยเลือกใช้เสียงกึ่งดังกึ่งเบา

“เอ้อ ไม่ทราบว่า เมื่อสักครู่ หมวดดลพูดว่าอย่างไรนะครับ”

“อ๋อ ดลบอกว่า ไหไม่พอล่ะสิ”

“ใช่เลยครับหมวดดล ลูกพี่กัปตันเค้าหาซื้อไหมาได้ไม่ครบ ก็เลยอยากได้ไหฟรีๆ ซักอันสองอัน ยิ่งถ้าได้ใบใหญ่ๆ ด้วยนะครับ ยิ่งดีเลย ฮ่าๆๆ ”

ทั้งสามคนหัวเราะเสียงดังลั่น จนหมวดดลเริ่มจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่

ก็เลยยืนขึ้น เอามือสองข้างที่ท้าวคาง มาท้าวเอวแทน

“แต่ขอโทษด้วยนะคะ ที่หมวดเบธเค้าคงจะไปเป็นไหให้หมวดกัปตันไม่ได้ เพราะว่า ความสามารถพิเศษที่หมวดเบธจะไปแสดง ก็คือ ฝึกกายกรรมสุนัข สอนควายถ่ายรูป แล้วก็ หัดตัวเหี้ยให้มีมารยาทน่ะค่ะ เอ่อ... ไม่ทราบว่า ทั้งสามคน พอจะว่างมั้ย...”

“นี่! หมวดดล มันจะมากไปแล้วนะ”

“แล้วมันมากกว่าจำนวนไหที่พวกคุณต้องการหรือเปล่าล่ะคะ!”

“พวกเรา กลับ!! ”

เมื่อผู้มาเยือนเริ่มคิดคำที่เหนือกว่าไม่ออก ก็เลยทำหน้าขึงขังแล้วพากันกลับไป หมวดคีรีกับหมวดเบธก็เลยยืนขึ้น แล้วปรบมือให้หมวดดล

“เรื่องกวน ยกให้พวกมัน แต่เรื่องหยาบคาย ใครก็สู้ไอ้ดลของเฮียไม่ได้” หมวดคีรีว่า

“นี่ชมใช่มะ”

“เฮ้อ แล้วตอนไปประกวดด้วยกัน ต้องทำเป็นสามัคคีกันด้วยมั้ยเนี่ย เซ็งว่ะ”

เบธถอนหายใจอย่างเซ็งๆ จากที่กังวลเรื่องการแสดงบนเวทีใหญ่ ตอนนี้รู้สึกหนักใจเรื่องผู้เข้าประกวดฝ่ายชายมากกว่า

“ไปเดินเล่นแก้เซ็งแป๊บนึงนะ ถ้ามีใครมาถามเรื่องงาน ตอบแทนไปก่อนนะ”

หลังจากพวกเหินเวหาออกไป เบธก็ฝากงานไว้กับหมวดดลแล้วก็ปลีกวิเวกขึ้นไปบนดาดฟ้า อีกที่หนึ่งนอกจากลานโดรนที่เบธมักจะไปนั่งพักใจ

 

เป็นจังหวะดีที่พอเบธขึ้นไป แดดก็หุบ ลมก็พัดเย็นๆ พัดเอาผมยาวๆ สลวยๆ ของเบธลอยพลิ้ว เบธเดินไปเกาะที่ขอบปูน มองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา มองไปทิศตะวันออก ก็นึกถึงห้องสมุด ร้านขายต้นไม้ มองไปทางทิศเหนือ ก็นึกถึงสนามแข่งโดรน และยังมี เรือนจำ ที่อยู่ทางทิศตะวันตก ที่ยังไม่ได้หันหน้าไปมอง แต่ทุกๆ อย่างก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาในโสตประสาทของเบธ

แล้วคนทางทิศเหนือก็โทรเข้ามา

“เบธ ทำอะไรอยู่เหรอ”

“ตอนนี้ยืนมองท้องฟ้าอยู่น่ะ มัส แล้วมัสเป็นยังไงบ้าง หลังจากวันนั้น เลือดกำเดาไหลอีกไหม”

จะว่าไป พอเบธแยกกับมัส ก็ไม่ได้โทรกับไปถามเรื่องอาการป่วยเลย

“ไม่เลย เนี่ย มัสแข็งแรงมากๆ”

เบธได้ยินดังนั้นก็อมยิ้ม

“ที่สนามแข่งเป็นไงบ้าง แล้วจะมีรายการแข่งอะไรเด็ดๆ เหมาะกับเบธอีกไหม”

“ก็มีคนมาสมัครสมาชิกเพิ่มขึ้นทุกวัน อะไหล่โดรนก็ขายดี ส่วนรายการแข่งเด็ดๆ มีอีกทีเดือนหน้าเลย”

“อย่าลืมบอกเบธนะ”

“แล้วก็ตอนนี้พ่อมัสสร้างศูนย์อาหารเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว ถ้าเสร็จเมื่อไหร่ เบธแวะมาเที่ยวนะ เดี๋ยวมัสให้กินฟรีเลย”

“เอาของกินมาล่อเบธตลอดเลย มัสก็รู้ว่าเบธก็ต้องติดกับดัก”

“เบธจะได้อ้วนขึ้นๆ”

มัสยาพูดไป อมยิ้มไป หัวเราะไป เธอดูมีความสุขมากๆ

“มัสรักษาสุขภาพนะ เบธเป็นห่วงนะ”

เบธกำลังจะพูดทิ้งท้าย ก่อนจะวางสาย

“เบธ”

“หืม”

“ลูกน้องพ่อมัสบอกว่า แก๊งค้ายาที่เกี่ยวกับพีร์น่ะ มักจะใส่เสื้อผ้าสีกรม และใส่หมวก เบธลองจับตาคนที่มีลักษณะแบบนี้ดูนะ”

“มัส” เสียงเบธเข้มขึ้น

“มัสให้ลูกน้องพ่อช่วยสืบจริงๆ เบธอย่าดุมัสสิ”

“พอได้แล้วนะ เบธไม่อยากให้มัสเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก”

“มัสอยากช่วยเบธ มัสรู้ ว่าเบธเป็นทุกข์กับเรื่องนี้”

“แต่เบธไม่อยากให้มัส เป็นทุกข์กับเรื่องนี้”

“มัสสบายดี และอยากให้เบธสบายดี”

มัสยายืนยันแบบนั้น ก่อนจะวางสายไป

เบธถอนหายใจยาว และรู้สึกเหนื่อยทุกครั้งที่มีใครสะกิดเรื่องคดีของกัญญพีร์ขึ้นมา มันก็ดีอยู่หรอกที่มัสยาคอยช่วยเรื่องนี้อีกแรง ทุกครั้งที่ได้ข้อมูลใหม่ๆ มา เบธก็ทั้งดีใจและหนักใจไปพร้อมๆ กัน

ครืด

มือถือที่เพิ่งเก็บไป สั่นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็เงียบไป เพราะเป็นการส่งข้อความของแอพลิเคชั่นห้องสมุด เมื่อเบธเปิดอ่านก็พบว่า บรรณารักษ์อิเล็กทรอนิกส์เตือนว่า เบธควรจะคืนหนังสือ เล่มที่ให้เมธไปอ่านได้แล้ว นอกจากค่าปรับจะทะยานขึ้นไปเรื่อยๆ ก็มีนักอ่านท่านอื่นๆ จ่อคิวรอยืมต่อ

เบธอมยิ้ม เมื่อนึกถึงหน้าบรรณารักษ์ที่เป็นคน และตาก็เหลือบไปเห็นเบอร์โทรห้องสมุดที่ปรากฏอยู่ในแอพลิเคชั่น จากนั้นก็กดโทร

“สวัสดีค่ะ ขอสายบรรณารักษ์ที่ชื่อยาวๆ น่ะค่ะ”

“ที่นี่ไม่มีใครชื่อ ยาวๆ นะคะ กรุณาตรวจสอบชื่อบุคคลที่คุณต้องการเรียนสายด้วยค่ะ”

เบธอมยิ้ม แค่ได้ยินเสียง หัวใจของเบธก็ล่องลอยไปทางทิศตะวันออก

“คุณแม่คุณเป็นยังไงบ้างคะ คุณฝน”

“ดีค่ะ แต่รบกวนสนทนาเรื่องหนังสือนะคะ เพราะคุณโทรเข้ามาที่ห้องสมุด” เธอทำเสียงกึ่งดุ กึ่งอ่อนโยน เหมือนสีหน้าและแววตาของเธอ

“ถ้าแบบนั้น ขอทราบหมายเลขที่จะสามารถติดต่อไปคุยเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับหนังสือได้มั้ยคะ”

“ลมแรงแบบนี้ ไม่ทราบว่าอยู่บนเครื่องบิน หรือ อยู่ริมทะเลคะ”

“เปลี่ยนเรื่องเก่งค่ะ”

“ขอเปลี่ยนอีกเรื่องค่ะ รบกวนคุณมารับของที่คุณลืมไว้ด้วยนะคะ แค่นี้นะคะ ขอบคุณที่ใช้บริการห้องสมุดของเรา”

“เอ่อ คือ...”

เบธยังพูดไม่ทันจบประโยค บรรณารักษ์สาวผู้ซื่อตรงกับหน้าที่ของตนเองก็รีบวางสายไป ด้วยเกรงว่าอาจจะมีผู้ที่จำเป็นจริงๆ กำลังรอสายอยู่

“คือเบธ คิดถึงคุณนะคะ คุณฝนต้นเมษา” เบธพูดประโยคที่ขาดหายเมื่อสักครู่ให้มันจบอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าจะไม่มีใครได้ยิน แต่เบธก็รู้สึกดีที่ได้พูดมันออกไป

“แต่นอกจากหัวใจ เราก็ไม่ได้ลืมอะไรเอาไว้นี่นา”

เบธทบทวนกับตัวเอง เพราะมั่นใจว่าไม่ได้ลืมอะไรไว้ จากนั้นก็เดินอมยิ้มเบาๆ ลงจากดาดฟ้าไปที่ห้องทำงาน

 

“การออกไปเดินเล่น มันทำให้คนเราอารมณ์ดีได้ขนาดนี้เลยเหรอ เฮียคี”

“สงสัยเราสองคนคงต้องออกไปเดินบ้างแล้วล่ะ น้องดลคนสวย”

เบธลอยหน้าลอยตาไปนั่งทำงานต่อที่โต๊ะ โดยทำทีไม่สนคำแซว ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน และตั้งใจว่า พอหมดเวลางานปุ๊บ จะรีบเอาหน้าเท่ๆ ของตัวเอง ไปให้คุณบรรณารักษ์เห็นทันที

 

จนกระทั่งหมดเวลางาน

“อ้าว เมธ มาถึงนี่ได้ยังไงเนี่ย”

จู่ๆ เมธนภา ก็มาเซอร์ไพรส์เบธถึงหน้าหน่วยโดรน

“พอดีเมธแวะมากินเค้กกับเพื่อนแถวๆ นี้ กินเสร็จก็เลยเดินเรื่อยๆ มาถึงนี่ ปะ พี่เบธของน้องเมธ วันนี้เราไปร้านพี่แก้วตากันนะ”

เบธที่ยืนยิ้ม และกำลังแย่งกระเป๋าผ้าที่ดูหนักๆ ของเมธไปช่วยถือให้ ชะงักเล็กน้อย

“เอ่อ จ้ะ เดี๋ยวเราไปหาแก้วกันเนอะ แต่ว่า เดี๋ยวเมธล่วงหน้าไปก่อน พอดีพี่มีธุระนิดหน่อย แต่เดี๋ยวจะตามไปนะ”

“ธุระกับสาวที่ไหนคะ บอกเมธมาเดี๋ยวนี้เลย”

“ที่ห้องสมุด”

เบธตอบด้วยเสียงเบาๆ  

“โอเค ไหนๆ ก็ไหนๆ พาเมธไปดูหน้าสาวของพี่เบธหน่อย ถ้าสวยจริง และดีจริง เมธยอมก็ได้”

“จริงนะ” เบธหน้าตาตื่น ยิ้มปากบาน จนเมธหมั่นไส้

“จริงสิคะ เมธคิดดูแล้ว เมธมีพี่สาวคนเดียว ก็อยากให้พี่ของเมธมีความสุขที่สุด พี่เบธรักใคร เมธก็จะรักด้วย “

“ทำไมน้องพี่มันน่ารักแบบนี้น้า อยากได้อะไร พี่ซื้อให้หมดเลย”

เบธเดินกอดคอน้องสาวผู้แสนน่ารักและใจดี เดินไปขึ้นรถเมล์อย่างมีความสุข

ไม่นานนัก ก็พากันไปถึงห้องสมุด

เบธตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ก็อยากพาเมธมาเจอคนที่กินพื้นที่ในหัวใจไปมาที่สุดตอนนี้

 

“เอาหนังสือมาคืนค่ะ”

พอดีว่าเมธอ่านหนังสือที่เบธให้ไปจบแล้ว และเอาติดตัวมาด้วย เบธจึงถือโอกาสนี้ คืนหนังสือ เพราะเกรงใจคนอื่นๆ ที่รออ่าน

บรรณารักษ์สาวหยิบหนังสือและสมุดยืมคืนมาจัดการ รวมถึงทวงค่าปรับด้วย ระหว่างที่คุยกันไป เธอก็จับสังเกตได้ว่า เด็กสาวข้างๆ เบธ มองเธอตาไม่กะพริบ

“น้องสาวคุณเบธเหรอคะ สวยมากทีเดียวค่ะ ใบหน้าถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน แต่น้องสาวดูหวานกว่า น่ารักกว่านิดนึงค่ะ” เธอกล่าว พร้อมอมยิ้ม

“คุณฝนพูดถูกทุกอย่างค่ะ เมธ นี่พี่ฝน เอ่อ เพื่อนพี่เอง” เบธพูดไป แล้วก็เหลือบตามองฝนต้นเมษาไป ว่าเธอมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง เมื่อตัวเองแนะนำให้น้องสาว เรียกเธอว่า พี่ฝน

“สวัสดีค่ะ พี่ฝน หนูชื่อ เมธ นะคะ เป็นน้องพี่เบธ น้องสาวแท้ๆ เลยค่ะ” เมธนภายิ้มแย้ม

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกพี่ได้เลยนะคะ โดยเฉพาะเรื่องหนังสือ”

“ได้เลยค่ะพี่ฝน ไว้เดี๋ยวเมธจะแวะมาบ่อยๆ นะคะ”

“พี่ฝนยินดีให้บริการค่ะน้องเมธ”

เบธเห็นน้องสาวและสาวที่ตัวเองหมายปองคุยกันอย่างน่ารัก ก็รู้สึกเบาใจ เลยยืนยิ้มอยู่คนเดียว

 

จนกระทั่ง

“อืม เบธไม่รบกวนคุณฝนแล้วดีกว่าเนอะ ขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“เอ้อ เดี๋ยวค่ะ นี่ค่ะของที่คุณเบธลืมเอาไว้”

ใช่ เบธมัวแต่ดีใจ ที่เมธดูโอเคกับฝนต้นเมษา จนลืมเรื่องนี้ไปเลย

ฝนต้นเมษาก้มลงไปหยิบของดังว่า แล้วมายื่นให้เบธ

ของที่ว่า มันคือถุงใส่แคคตัสที่เบธวางลืมเอาไว้ที่เสาไฟเมื่อวันก่อน ฝนต้นเมษาเดินไปพบเข้า แล้วเก็บไว้ให้

“เอ่อ ขอบคุณค่ะ”

สีหน้าของเบธเปลี่ยนไปถนัดตา เพราะกลัวว่าฝนต้นเมษาจะเข้าใจผิด แต่จะให้ไม่รับแคคตัสมา ก็กลัวว่าเมธจะผิดหวังในตัวเบธ เมื่อไม่รู้ว่าจะทำยังไง และควรจะอธิบายยังไง ก็เลย ได้แต่ขอบคุณ

“ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฝนเสียมารยาทอ่านจดหมายที่แนบมาด้วย แต่มันก็ทำให้ฝนทราบว่า เป็นของคุณเบธ และโชคดีที่ในจดหมายบอกว่า ไม่ให้รดน้ำ 3 วัน ไม่เช่นนั้นฝนก็คงรดจนท่วมแล้วล่ะค่ะ”

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงก็ ขอบคุณมากๆ นะคะ ที่เก็บไว้ให้”

“ดูแลต้นไม้ให้ดีนะคะ คนให้เค้าดูตั้งใจ และคงตั้งความหวังไว้มากๆ ว่า คุณเบธจะดูแลแคคตัสพวกนี้แทนเค้าเป็นอย่างดี”

 

เมื่อเบธและเมธออกมาจากห้องสมุด

“พี่เบธ เรากลับบ้านกันก็ได้นะคะ”

“แล้วเมธ ไม่อยากไปหาแก้วแล้วเหรอ”

“เมธว่า พี่เบธน่าจะอยากกลับบ้านมากกว่า”

“พี่โอเค พี่ไปกับเมธได้จริงๆ นะ”

“พี่เบธของเมธเก่งที่สุดในโลกในสายตาของเมธ แต่พี่เบธ ไม่ต้องโอเคกับทุกเรื่องก็ได้นะ ดูแลหัวใจตัวเองบ้าง”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น