email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊า รักทุกคนค่ะ

ชื่อตอน : BAD GUY ..... 45 {100%}

คำค้น : วิศวกรรมโยธา , ฟิวเจอร์ , นินาว , สองแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 00:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD GUY ..... 45 {100%}
แบบอักษร

 

“อย่าโทษตัวเองมันไม่ใช่แบบนั้น นินาวฉันถามจริงๆนะ แกยังรักไอ้ฟิวเจอร์มันอยู่ไหมว่ะ” แฟรงค์ถามขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ส่วนฉันก็นิ่งไป ภายนอกฉันอาจจะแสดงออกว่าเกลียดเขา ภายในหัวใจนั้นมันก็ยังชัดเจนเสมอแหละ ไม่ว่าเขาจะเลวแค่ไหน เคยทำให่ร้องไห้เสียใจเพียงใด แต่หัวใจมันก็ยังปักใจอยู่เขาคนเดียว 

“เงียบแบบนี้ ยังรักมันชัวร์” เมลพูดขึ้น ส่วนฉันก็ได้แต่เงียบเพราะมันคือความจริง 

“มันทำเลวกับแกมานับไม่ถ้วน ยังรักมันอยู่หรอ” ประโยคล่าสุดนี้เป็นของอาร์คที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโหอย่างเห็นได้ชัด 

“เรื่องของความรักมันไม่บอกไม่ได้หรอกนะว่าทำไมยังรัก ฉันรู้ว่าพวกแกหวังดี อยากจะให้ฉันมีชีวิตใหม่ที่ไม่ต้องเลวร้ายอย่างที่ฉันเคยเจอมา แต่แกเห็นหน้านิสสันกับจัสมินไหม ทุกครั้งที่ฉันพยายามลืมเขา พอมองหน้าลูกหน้าของเขามันกลับเด่นชัดทุกครั้งไป ถ้ามันเลิกรักได้ฉันก็ขอเลือกที่จะลืมนะ แต่นี่มันทำไม่ได้ไง” 

“ฉันเข้าใจแกว่ะเพื่อน” หนุ่มหล่อทั้งสามคนเดินเข้ามากอดฉันทันที เพราะตอนนี้น้ำตามันไหลออกมาอย่าไม่ขาดสาย  

 

 

FUTURE TALK 

ตอนนี้ผมเหมือนคนไม่มีแรงจะทำอะไรเลย แม้แต่จะขยับแขนขามันก็ยังอ่อนล้าลงไปทุกที ตั้งแต่วันที่ผมรู้ความจริงทุกอย่างจากปากของคนที่ผมรัก มันทั้งดีใจที่ตัวเองได้เป็นพ่อคนและก็เสียใจที่เคยพูดจาเลวๆกับเธอไปแบบนั้น ผมอยากไปเยี่ยมลูก อยากเจอหน้าทั้งสามคน แต่ก็ไม่กล้าที่จะไปเพราะไม่อยากให้นินาวรำคาญหรือร้องไห้อีกยิ่งเห็นเธอร้องไห้ใจผมมันยิ่งเจ็บกว่าอีกเป็นร้อยเท่าพันเท่า 

“มึงพอเลยนะไอ้ฟิวเจอร์ มึงแดกเหล้ามาสามสี่วันติดกันแล้วนะเว้ย เดี๋ยวก็ได้ตายจริงๆหรอก งานการมึงก็ไม่ทำ จนตอนนี้พี่ไฟต์เตอร์จะกินหัวกูอยู่แล้วเนี้ย”  

“ช่างกูเหอะน่า มึงเงียบไปเลยทามม์” เสียงเพื่อนปรามผมขึ้น แต่อารมณ์ของผมตอนนี้มันไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น 

“มึงจะให้กูเงียบบ้าอะไร ชวนกูมากินแท้ๆ นี่กูต้องทะเลาะกับอายย์ก็เพราะมึงนะเว้ย สำเหนียกข้อนี้หน่อยเถอะ” 

“กูเพื่อนมึงนะ ทำให้แค่นี้ไม่ได้หรือไง” ผมเริ่มจะคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ผมต้องดื่มเพื่อที่จะให้ความรู้สึกผิดมันลดน้อยลงไปบ้าง ทั้งๆที่ความจริงแล้วมันไม่ลดลงเลยมีแต่จะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ 

“มึงอาการหนักมากนะฟิวเจอร์ รู้ความจริงแล้วสินะ” 

“…..” ผมเงียบนั่งมองเหล้าในมืออย่างเหม่อลอย ใช่ผมรู้ทุกอย่างแล้วและผมก็รู้สึกผิดมากถึงมากที่สุดเมื่อยิ่งคิดถึงสิ่งที่ผมเคยทำเคยพูดไปกับนินาว ไม่ผิดหรอกที่เธอจะเข้มแข็ง และต่อต้านคนอย่างผม ถ้าเป็นผมคงไม่กลับมาให้เห็นหน้า 

“ไงหละ เจอความจริงแล้วรับไม่ได้หละสินะ” 

“มึงว่ากูเลวมากไหมว่ะ” ผมตัดสินใจถามเพื่อนออกไปทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าผมมันโคตรเลว 

“มึงหนะหรอ มึงไม่เลวแต่มึงโคตรเลว กูเป็นเพื่อนมึงก็จะไม่พูดถนอมน้ำใจแต่อย่างใด ก็กูบอกแล้วว่ามึงหนะรักนินาวจะตายห่าอยู่แล้วแต่ก็ยังพูดจาทำร้ายจิตใจเขาอยู่ได้ นินาวเขาไม่ผิดอะไรเลย คนที่ผิดทั้งหมดมันคือมึง เพราะทิฐิบ้าบออะไรนั่น เขาเลยต้องมารับกรรมแบบนี้ไง” 

“……….” ผมเงียบไม่พูดอะไร เพราะทุกอย่างที่เพื่อนผมมันพูดคือความจริงอยู่แล้ว น้อมรับความผิดทุกอย่าง 

“จะเอายังไงหละทีนี้” 

“กูยังไม่รู้เลยว่ะ แต่สิ่งที่กูทำตั้งแต่อดีตมามันหนักมากเลยนะมึง แถมตอนนี้ลูกก็ยิ่งไม่สบายเจ็บตัวเพราะกูอีกแถมเมียก็พลอยมาเกลียดมากกว่าเดิมแบบนี้ ทำไมมันเป็นแบบนี้ว่ะ กูจะมีความสุขกับเขาบ้างไหม” ผมนั่งเอามือกุมหัวตัวเองอย่าหมดความหวัง ชาตินี้ผมจะได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบไหมนะ  

“เอาน่ามึง ใจเย็นๆก่อน ค่อยๆคิด  ยังไงมันก็ต้องมีทางแก้อยู่แล้วเชื่อกูเถอะ เพียงแค่มึงรอเวลาไปก่อน กูรู้ว่ามึงรู้สึกผิดมาก แต่ตอนนี้มึงต้องใจเย็นๆไม่วู่วามทำอะไรไม่คิดทั้งสิ้น จะพูดจะจาอะไรก็ให้ระวังไม่งั้นคนที่มึงรักจะหนีไปอีกแน่” ก็อย่างที่ไอ้ทามม์มันพูดมาก็จริงนะ ถ้าผมทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังๆดีๆอีก นินาวกับลูกจะต้องหนีผมไปอีกแน่  

 

เวลาต่อมา 

“กลับมาแล้วหรอลูก” หลังจากที่นั่งดื่มกับไอ้ทามม์สักพัก เราก็แยกย้ายกันกลับ ผมตอนนี้กลับมาที่บ้านใหญ่ แต่พักหลังมานี้ผมมานอนที่บ้านกับพ่อแม่บ่อย เพราะรู้สึกว่าควรกลับมาหาท่านบ้าง ตั้งแต่เรียนมหาลัยผมจะนับครั้งได้เลยที่มาหาท่านทั้งสอง  

“สวัสดีครับแม่ แล้วพ่อหละครับ” ผมเดินเข้าไปหาแม่ทันที 

“คงนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นหนะลูก ไปหาพ่อก่อนไปเดี๋ยวแม่ยกของว่างตามเข้าไปให้” ผมพยักหน้าให้แม่แล้วก็เดินไปหาพ่อ เพราะมีเรื่องอยากจะปรึกษาท่านทั้งสองด้วย  

“มาแล้วหรอไอ้เสือ” พ่อถามผมทันทีที่นั่งลง  

“ครับ” ผมตอบท่านสั้นๆ แล้วนั่งคิดเกี่ยวกับลูกเกี่ยวกับเมีย จนผมรู้สึกปวดหัวขึ้นมายังไงก็ไม่รู้  

“ช่วงนี้ทำไมแกอยู่ติดบ้านจังฮึ ไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า” ผมนิ่งไปสักพักก่อนจะพูดขึ้น 

“ถ้าผมบอกว่าจริงอย่างที่พ่อพูดหละครับ” 

“แกไปทำอะไรผิดมาหละ หรือว่าแกไปทำใครท้องมาห่ะไอ้เสือ!” ทำไมพ่อพูดเหมือนเห็นเลยว่ะ แต่ถ้ามันมาถึงตอนนี้แล้วก็คงต้องบอกแล้วหละ  

“ครับ แต่ไม่ใช่พึ่งทำเขาท้องนะพ่อ เพราะหลานพ่อตอนนี้เกือบจะหกขวบแล้วด้วยครับ” พูดไปด้วยก็คิดนึกคิดถึงสองแสบขึ้นมา ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายวันแล้ว คิดถึงลูกแล้วก็คิดถึงแม่ของลูกด้วย ลูกสาวคนสวยของผมจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ 

“ฟิวเจอร์ลูกว่าไงนะ!” ผมหันไปอีกทางก็เจอเสียงของแม่ที่กำลังตกใจกับสิ่งที่ผมพูดออกไปกับพ่อก่อนหน้านี้ 

“ลูกชายคุณมันทำผู้หญิงท้อง” พ่อบอกแม่ไป แม่วางของว่างลงแล้วมานั่งข้างพ่อ ส่วนผมนั่งอยู่โซฟาอีกตัวแต่ไม่ไกลกันมาก 

“คุณคะ ฉันจะเป็นลม” 

“คุณ/แม่ครับ!” ผมกับพ่อร้องเสียงหลงเพราะแม่เป็นลมไปแล้ว ผ่านไปสักพักอาการแม่ก็ดีขึ้นแล้ว  

“ฟิวเจอร์ ! ลูกไปทำใครท้องห่ะ! ลูกเต้าเหล่าใครกันหละทีนี้ ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้นะ!” ปากก็ด่าผมมือก็ตีผม แต่ผมก็ปล่อยให้ท่านลงโทษไป เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมสมควรโดน แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ทำไมตอนนั้นผมไม่คิดดีๆก่อนจะทำหรือพูดอะไรลงไป 

“คุณใจเย็นๆ ฟังลูกมันพูดก่อน เล่าเรื่องทั้งหมดมาให้พ่อกับแม่ฟังเดี๋ยวนี้ไอ้ฟิวเจอร์” คิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่บอกเรื่องทั้งหมดให้ท่านฟัง แต่ถ้าพ่อผมขึ้นไอ้เมื่อไหร่คือถึงขีดสุดแล้วจริงๆ ตอนนี้ผมไม่รู้จะต้องทำยังไงคงต้องให้ผู้ใหญ่เขาช่วยพูดให้และมันก็น่าจะดีกับผมด้วยที่นินาวอาจจะยอมใจอ่อนเพราะนินาวรักพ่อกับแม่ผมมาก  

“หนูนินาว น้องสาวหนูนินิวงั้นหรอที่เราทำเขาท้อง”  

“ครับแม่ ผมกับนินาวเราเคยคบกันช่วงเรียนมหาลัย แล้วมันก็มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้เราผิดใจกันแล้วก็เลิกกันไป” 

“แสดงว่าตอนนั้นแกไม่เชื่อว่าหนูนาวเขาท้องกับแกงั้นสิ” พ่อพูดขึ้นหลังจากที่เงียบฟังเรื่องราวทั้งหมด และพ่อก็เป็นอีกหนึ่งคนที่พูดแบบนี้กับผม  

“ทราบครับพ่อ แต่ผม” ผมถึงกับพูดไม่ออก มันเหมือนมีอะไรบางอย่างมาจ่ออยู่ตรงคอ 

“แกไม่ยอมรับสินะ จนทำให้หนูนาวหอบลูกหนีไปเรียนที่ต่างประเทศ ถึงว่าหละช่วงที่แกจะเรียนจบทำไมถึงเป็นบ้าเป็นหลังแบบนั้น ดีนะที่พี่แกมันไปพูดให้แกคิดได้ก่อน ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าอนาคตแกจะเป็นเหมือนตอนนี้ไหม” 

“ผมทำผิดต่อเธอไว้มากเหลือเกินครับพ่อ จนผมกลัวว่าถ้าผมกลับไปขอคืนดีด้วยแล้วเขาไม่ยอมง่ายๆแถมเขาจะพาลูกไปจากผมอีกครั้งแน่” ผมกลัวอย่างนั้นจริงๆ ไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต นินาวเป็นคนใจเด็ดเดี่ยวมาก ผมกลัวว่าถ้าเธอจะตัดสินใจแบบนั้นจริงๆ ผมก็คงทำอะไรไม่ได้คงได้แค่ต้องยอมรับความจริงที่มันจะเกิดขึ้น 

“แกต้องใจเย็นๆก่อน ค่อยๆคิดค่อยๆหาทางแก้ไข พ่อเชื่อว่าลึกๆแล้วหนูนินาวก็ยังรักแกอยู่ไม่อย่างนั้นคงหาพ่อใหม่ให้หลานฉันแล้วหรืออีกอย่างคือเขากลัวการที่จะมีความรักอีกครั้งเลยเลือกที่จะอยู่แค่กับลูกๆเท่านั้น ถ้าเขาจะให้อภัยแกง่ายๆมันก็คงจะไม่ใช่ เพราะการกระทำของแกทั้งหมดที่ผ่านมามันไม่ได้ทำให้เขาเชื่อว่าจะรักเขาจริงๆ ต่อไปก็แสดงออกมาให้เขารู้สึกว่าแกรักเขากับลูกจริงๆ และรู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำไปแล้วจริงๆ” 

“ใช่ลูก เรื่องของความรักมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ที่ผ่านมาถือว่าเป็นบทเรียนที่ลูกต้องจำเอาไว้ และต่อไปแม่เชื่อว่าลูกจะต้องมีความสุขกับครอบครัวของลูกแน่นอน” 

“ขอบคุณครับพ่อ แม่”  

 

 

 

 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว