OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

12 :: VERY WORRIED ABOUT HIM :: [2/3]

ชื่อตอน : 12 :: VERY WORRIED ABOUT HIM :: [2/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2562 19:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 :: VERY WORRIED ABOUT HIM :: [2/3]
แบบอักษร

12  

:: VERY WORRIED ABOUT HIM ::  

[2/3] 

 

 

“จอมมันแทบไม่ได้กินไม่ได้นอน มันเครียดเรื่องมึงมาก คิดมากจนป่วย แล้วมันเป็นคนดื้อจะให้มานั่งจี้คอยกินข้าวกินยามันก็ไม่ทำ นี่มันไม่ได้วูบครั้งแรกนะ วันก่อนมันก็หน้ามืดจนเดินไม่ไหว นั่งกอดเสาบ้านแล้วบ่นบ้านหมุนอยู่ตั้งนาน”

พี่คนที่ชื่อนักรบพูดขึ้นมาหลังผมเล่าจบ คนนี้ดูจะใจเย็น พูดจานุ่มนวลกว่าหน่อย เหมือนลุคพระเอกเย็นชาในหนังหลายๆ เรื่องเลยครับ แต่จะว่าไปต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือผมนี่เนอะ เพราะเราไม่เข้าใจกันทำให้น้องมันเครียด ป่วย หน้ามืด เป็นลม รู้สึกผิดชะมัดเลยที่ดูแลน้องไม่ได้ แต่ผมขอค้านเรื่องหนึ่งที่ว่าใครก็คอยจี้ให้เขากินข้าวกินน้ำไม่ได้น่ะ คือผมทำได้นะ ทำดีให้น้องมันมาเท่าไหร่สุดท้ายมาตกม้าตายเอาตอนโดนขอคบ

“ที่ไม่ได้ตอบไปไม่ใช่เพราะผมไม่อยากคบนะครับพี่ แต่ผมคิดว่าเขาเมา แล้วเขาก็...ดูเหมือนไม่ได้จริงจังกับผมเท่าไหร่”

“มึงคิดไปเอง คนอย่างมันใช้แค่สายตามองไม่มีทางรู้หรอกว่ามันคิดอะไรอยู่ ต้องใช้ความเข้าใจ มันชอบทำอะไรตรงกันข้ามกับความรู้สึก ถ้ามันเหมือนเล่นๆ นั่นแหละมันกำลังจริงจังสุดๆ เลย”

“แล้วทำไมเขาไม่แสดงออกตามที่ตัวเองรู้สึก บางที...ผมก็อยากให้น้องทำอะไรที่มันชัดเจนบ้างแต่ก็ไม่ค่อยเห็น มาจริงจังครั้งเดียวตอนขอผมคบ ผมก็ตกใจสิพี่”

“มันเป็นลูกคนเล็ก ตั้งแต่เด็กทุกคนคอยโอ๋มาตลอด คือมันก็ไม่ชอบให้ใครมาโอ๋มากนักเลยชอบทำอะไรตรงกันข้ามให้ดูเหมือนไม่เป็นอะไร ไม่มีอะไร ให้ดูเข้มแข็งน่ะเข้าใจไหม เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเป็นภาระให้ใครมาปกป้องดูแล ทำตัวแบบนั้นจนติดเป็นนิสัย ถ้าไม่เข้าใจมันก็จะดูไม่ออกหรอกว่าตอนที่มันปฏิเสธอะไรสักอย่างน่ะมันไม่ต้องการจริงๆ หรือมันต้องการแต่ไม่พูดกันแน่ เห็นมันห้าวๆ แบบนั้นมันอ่อนไหวเรื่องรักๆ ใคร่ๆ จะตาย ไม่ได้เก่งเหมือนตอนมันแข่งรถหรอก”

จริงเหรอ? ผมตัดสินว่าเขาเป็นคนไม่อ่อนไหวอะไรก็ตอนที่เลิกกับชมพู่แล้วน้องมันไม่มีท่าทีเสียใจ ปากบอกรักชมพู่นะแต่จบไปแล้ว พูดง่ายมากครับ พูดออกมาชิลๆ เหมือนถามว่ากินข้าวหรือยังอะไรแบบนั้น ที่จริงเขาก็เอาทุกอย่างกลับไปคิดเงียบๆ คนเดียวงั้นเหรอ? เฮ้อ... เหมือนผมไม่รู้จักน้องมันเท่าที่ควรเลยว่ะ

“ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร ผมขอจีบน้องชายพี่แบบจริงจังได้ไหมครับ ผมว่าผมชอบเขามาก มากจนผมถอยไม่ได้แล้วครับพี่”

ครั้งนี้ผมไม่ได้มาเล่นๆ นะ จีบจริงแน่นอน!

“ชอบไม่พอหรอก มึงต้องรักน้องกูด้วย มันอ่ะรักมึง มันถึงเสียใจมากที่มึงไม่คบกับมันไง เพราะมันเพิ่งรับตัวตนที่แท้จริงของมันได้ มันก็คาดหวังว่ามึงจะเป็นคนที่มันสามารถเป็นตัวของตัวเองได้ที่สุด ถ้าได้คบกันก็ถือว่าประสบความสำเร็จในสิ่งที่เป็น แต่ไม่ไง พอมึงไม่คบกับมันทุกอย่างที่มันคิดเลยเหมือนล้มเหลวไปหมด”

พี่เขาจะหมายถึงว่าน้องมันเพิ่งทำใจเป็นรับได้เลยคาดหวังว่าผมจะรับในสิ่งที่น้องมันเป็น ถ้าได้คบกันก็ถือว่าประสบความสำเร็จกับการเป็นรับโดยแท้ นั่นคือผมรับสิ่งที่เขาเป็นได้จากใจจริงถูกไหม แต่ผมเสือกไม่ตอบ น้องมันเลยเสียศูนย์ เหมือนกำลังล้มเหลวในการเป็นรับครั้งแรกกับคนแรกอย่างผม ผมรู้เลยว่าจอมยุทธ์ต้องวิตกจริตแน่ว่าการที่เขาเป็นรับมันเป็นเรื่องที่ผิดหรือไม่ ทำไมผมไม่ตอบตกลงคบกับเขา หรือผมรับเขาไม่ได้ ใช่แน่ๆ น้องมันคิดมากเรื่องนี้แน่เลย มันเป็นประเด็นที่เซนซิทีฟครับ

ไม่อยากให้คิดมากเลยว่ะ ไม่ใช่แค่น้องสักหน่อยที่สับสนเรื่องนี้ ผมเองก็สับสนอยู่ช่วงหนึ่งว่าตัวเองเป็นเกย์หรือเปล่า ทำไมกับน้องมันผมถึงได้มีอารมณ์ตลอด เวลาอยู่ด้วยกันในหัวไม่ได้คิดเลยว่าเขาเป็นผู้ชาย รู้แค่ผมกอดคนนี้ได้ จูบคนนี้ได้ มีอะไรกับคนนี้ได้ เขาเป็นข้อยกเว้นเรื่องเพศสภาพสำหรับผม ผมรู้สึกแค่กับคนนี้ผมเลยมั่นใจแค่กับเขา

“พี่ ผมจริงจังนะ อนุญาตให้ผมจีบเขานะครับ”

“จีบกันไม่ว่า ไม่เคยห้าม อย่าพากันเสียผู้เสียคนก็พอ กูสองคนรู้ตั้งแต่แรกเลยไม่ตกใจอะไร อีกด่านที่มึงต้องฝ่าไปให้ได้คือป๊า”

พี่นักรบพูดทิ้งท้ายไว้แบบนี้ก่อนที่พวกเขาจะลุกออกไป เห็นบอกว่าจะไปหาอะไรกิน ไอ้เราอาสาจะไปซื้อให้เขาก็ไม่ยอมแถมไล่ผมกลับบ้าน บอกพรุ่งนี้ค่อยมาหาจอมยุทธ์ใหม่ ไม่ต้องห่วงว่าน้องมันจะไม่มีคนเฝ้า เดี๋ยวพี่เขากับอาๆ จะเวียนกันมาเฝ้าเอง ทีแรกผมก็ไม่ยอมครับ ผมอยากเฝ้าน้องมันอ่ะ อยากอยู่ด้วยจนเขาตื่น อยากได้ยินน้องเรียกชื่อผมกับหูตัวเองก่อน

แต่...ผมก็ทนแรงกดดันจากพี่สงครามไม่ไหว คนอะไรทำตัวโคตรดุ สุดท้ายก็ได้แต่เดินคอตกออกมาโบกแท็กซี่กลับคอนโด ผมอยากจัดข้าวของให้เรียบร้อยกว่านี้เพื่อเตรียมต้อนรับเขากลับมา คิดไว้ในหัวแล้วล่ะว่าจะเซอร์ไพรส์อะไรน้องมันบ้าง หึๆ ขอแค่เขากลับมาเถอะ กลับมาให้พี่ตินรักนะครับน้องจอม แล้วอย่าความจำเสื่อมล่ะพี่ตินขอร้อง

วันต่อมา

ตอนเช้าก่อนไปฝึกงานผมได้ไปหาน้องที่โรงพยาบาลมา ได้ความว่าวันนี้จะโดนย้ายตัวไปห้องเดี่ยวแล้ว ผมเลยถามอาการคร่าวๆ มา ผลคือน้องได้เย็บแผลที่หัวไปสิบสองเข็ม ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว แต่ชีพจรยังปกติดีไม่น่าเป็นห่วงอะไร รอเพียงเขาฟื้นเท่านั้น น่าจะวันนี้หรือไม่ก็พรุ่งนี้ไม่น่าเกินสองวัน ผมได้ข้อมูลมาแบบนี้ก็โล่งอก กลับไปทำงานได้แบบไม่ต้องกังวลมากเท่าเมื่อวาน

ตกเย็นหลังเลิกงานผมก็ตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลอีกครับ สอบถามเลขห้องพักของเขาเรียบร้อยก็เดินตรงดิ่งไป มันก็ห้องข้างที่ผมเคยพักแหละครับ เหมือนชั้นนี้มีสี่ห้องใหญ่ ตรงนี้น่าจะเป็นโซนของครอบครัวน้องมันนะเนี่ย ผมไม่เห็นคนอื่นเลย ตอนที่ผมพักอยู่นี่ก็ไม่มีใครเหมือนกัน มีแต่น้องมัน คุณหมอ คุณพยาบาลเท่านั้นที่เดินเข้าออกได้ โห รวยว่ะ ผมยอมในความรวยของครอบครัวนี้จริงๆ

ผมกระชับถุงขนมขนาดใหญ่ที่ด้านในบรรจุแต่ขนมไทยที่น้องมันชอบ มีผลไม้ด้วยนะ เขาชอบกินส้มกับกีวี่มาก วันนี้ผมก็ซื้อมา กะจะปอกให้และป้อนถึงปากเลยครับ เฮ้อ ป่านนี้ไม่รู้ฟื้นหรือยังเนอะ

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนักเดินออกมาจากห้องในขณะที่ผมเดินใกล้จะถึงหน้าห้องแล้ว คุณอาเขยเดินออกมาเจอผมเสียก่อน เขาถอนหายใจ เดินเข้ามาบีบไหล่ผมด้วยสีหน้าดูไม่ดีเอาเสียเลย ทำให้ผมรีบเดินตามหลังเขาไปติดๆ เพื่อจะถามไถ่อาการ จอมยุทธ์เป็นอะไรเหรอทำไมคุณอาเขยถึงทำหน้าเครียดแบบนี้?

“คุณอา เอ้ย คุณหมอครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลย น้อง..ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

คุณอาเขยหันกลับมาช้าๆ เขาถอนหายใจอีกครั้ง ตาคมมองผมมีแววเศร้าปะปนจนผมใจเสีย

“เป็นแฟนเจ้าจอมใช่ไหมเราน่ะ?”

เอ๋..ตอบไม่เคยจะตรงคำถามเลย

“ตอนนี้ยังครับ”

“แล้วคิดจะเป็นแฟนกันไหม?”

“คิดครับ”

“งั้นทำใจดีๆ นะ เพราะเจ้าจอมจำได้แต่ครอบครัว เขาจำเธอไม่ได้นะมาร์ติน เสียใจด้วยที่ผมต้องบอกแบบนี้ อยากให้เธอทำใจไว้แต่เนิ่นๆ ถ้ายังไม่ได้คบกันก็ดี จะได้ตัดใจง่ายๆ วันนี้ยังไม่สะดวกให้ใครเข้าเยี่ยม เธอกลับไปก่อนเถอะนะ”

ตุ้บ

ถุงขนมที่ผมตั้งใจซื้อมาให้น้องมันร่วงหล่นลงพื้น มือผมหมดแรงจนไม่สามารถถืออะไรได้อีก แข้งขาพากันอ่อนยวบทำให้ผมต้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้น จังหวะที่หัวเข่ากระแทกกับพื้นผมรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังเลยครับ ดวงตาของผมเริ่มร้อนผ่าว มันเอ่อล้นไปด้วยม่านน้ำตาที่กลั่นมาจากหัวใจ ผมเงยหน้ามองคุณอาเขยที่มองผมอยู่ด้วยสีหน้าไม่ดีเอาเสียเลย ตอกย้ำว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง ผมรับรู้ได้ว่าแววตาของเขาไม่ได้ล้อผมเล่นแน่ๆ

“น้องจะรักษาหายไหมครับ ต้องใช้เวลากี่เดือน กี่ปี ความทรงจำเขาถึงจะกลับมา?”

“ไม่แน่ใจ ต้องรอดูอาการไปก่อน”

ร่างสูงของคุณอาเขยเดินจากไป ผมได้แต่นั่งมองเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดเดินลับไปยังทางเลี้ยวมุมตึกด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เมื่อคืนผมคิดหัวแทบแตกว่าจะทำอะไรให้น้องมันในวันที่กลับมาที่ห้อง ผมน่ะจะทำอาหารให้เขา จัดโต๊ะอาหารด้วยดอกไม้และเทียนหอม จะซื้อไฟประดับมาตกแต่งในห้อง คิดว่าตอนปิดไฟแล้วนอนกอดเขาท่ามกลางไฟสีนวลเป็นเส้นสายที่ซื้อมาตกแต่งมันคงจะโรแมนติกดีไม่น้อย

ยังไม่หมดนะครับ ในห้องน้ำผมก็จะเตรียมน้ำอุ่นให้น้องอาบ จะผสมครีมอาบน้ำกลิ่นที่เขาชอบให้หอมฟุ้งเลย บนน้ำจะโรยดอกกุหลาบไว้ แล้วผมจะลงไปอาบกับน้องมันด้วย ผมอยากมีช่วงเวลาให้เราได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ด้วยนิสัยผมเป็นคนชอบดูแลคนรอบข้างอยู่แล้ว ถ้าผมมีแฟนสักคนผมก็อยากให้เขารู้สึกพิเศษที่สุดไง อยากดูแลจอมยุทธ์ให้เหมือนเจ้าชายเลย ชีวิตเขาที่ดีมากอยู่แล้วผมก็อยากดูแลในส่วนที่ผมจะทำได้ให้มันดีขึ้นไปอีก

แล้วไงล่ะครับ ที่คิดมาทั้งหมดคงต้องพับเก็บทุกอย่างเอาไว้ก่อน ในเมื่อน้องจอมจำพี่ตินไม่ได้ด้วยซ้ำ...

______________________ 

TALK 

พี่ตินจะดีขนาดนีี้ไปถึงไหน เอาแสตนอินน้องจอมไหม เอาไหมชั้นจะเป็นให้ ฮืออออ คือละมุนตุ้นไปหมดผู้ชายอะไร พูดกงนี้เลยนะ ถ้าได้พี่ตินเป็นแฟนต่อให้เขาอึชั้นก็จะล้างก้นให้เขา ข้าวชั้นก็จะเคี้ยวแล้วป้อนให้ ฮ่าาาาาาา แต่ไม่ได้ชื่อจอมยุทธ์ก็แพ้แล้วแหละ เฮ้อ //เดี๋ยวจะหายไปอีก3วันนะแม่ ติดงานจ้า 

 

ทุกคนคะ กดเขียนรีวิวนิยายเรื่องนี้ให้บ้างจิ ชวนเพื่อนมาอ่านเร็วววว ฮือๆๆๆ  

รู้สึกว่ายอดวิวขึ้นช้ากว่าเรื่องก่อนๆ เกิดอะไรขึ้น เราเขียนไม่ดี เขียนไม่สนุกแล้วเหรอ ฮือออ เป็นน็อยยย 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

นิยายเรื่องนี้ มีวางจำหน่ายแล้วที่ร้านหนังสือชั้นนำทั่วประเทศ  

หรือสั่งซื้อทางออนไลน์ได้ที่เว็บไซค์ของนายอินทร์ , บีทูเอส , ซีเอ็ด และเว็บสำนักพิมพ์ SENSE BOOK 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น