คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12: ฉุดกระชาก [2]

ชื่อตอน : บทที่ 12: ฉุดกระชาก [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ต.ค. 2562 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12: ฉุดกระชาก [2]
แบบอักษร

 

 

 “จะสามทุ่มแล้วเฟื่องว่าเฟื่องกลับบ้านดีกว่าค่ะ พ่อแม่กับคุณภพเขาออกไปงานเลี้ยงถ้ากลับมาไม่เจอเฟื่องอาจจะตกใจ” 

“ไหวแน่นะ ถ้าไม่เจ้จะให้พี่บอยขับรถไปส่ง” 

“อย่าเลยค่ะ เรียกแท็กซี่ให้ก็พอแล้ว” 

“ขี้เกรงใจไม่เปลี่ยนเลย แต่ก็ยังดีที่นึกถึงเจ้เวลามีปัญหา ปะ เจ้พาลงไปเรียกแท็กซี่เอง” สวมเสื้อกันหนาวให้น้องแล้วตัวเองก็ไปเลือกมาสวมทับเสื้อตัวบางด้วย สาวประเภทสองที่สวยมากๆ ลงมาพร้อมกับแฟนกอดแขนน้องสาวพาออกจากคอนโดมาถนนเส้นด้านหน้า โบกรถหลายคันก็ไม่มีใครจอดให้สักทีทั้งที่เส้นรัชดาแท็กซี่ผ่านเยอะมาก อากาศหนาว ยืนตัวสั่นพับๆ กันทุกคน 

“พี่บอยๆ ยืนเป็นเพื่อนน้องแป๊บนะจอยขอไปซื้อฟิตเน่เซเว่นในซอยแป๊บ ดูแลดีๆ ด้วยนะ ห้ามปล่อยให้อยู่คนเดียว” 

“จ้า หรือจะให้พี่ไปซื้อให้” คู่รักคุยกันเสียงหวาน  

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ซื้อผิดมาแบบคราวก่อน” จอยบ่นแฟนแล้วรีบเดินเร็วเข้าไปในซอยเล็กๆ ซึ่งสองร้อยเมตรเข้าไปมีเซเว่นอีเลเว่น บอยยืนเว้นระยะห่างจากน้องเล็กน้อยคอยกวักมือเรียกรถให้ ถามสองคันแล้วไม่มีคันไหนยอมไปเลยจะให้เหมา 

“ทำไมวันนี้เรียกแท็กซี่ยากจัง ขามาเรียกยากไหม” 

“สองสามคันค่ะกว่าจะยอมตอบรับ” 

“เพราะแบบนี้ไงเขาถึงหันไปเรียกแกร็บกันหมด นั่นไง มีป้ายว่างมาพอดี” บอยตาไวเห็นตั้งแต่ไกลจึงตั้งท่าเรียก เปิดประตูด้านหน้าเข้าไปแจ้งว่าจะให้ไปส่งแถวไหน แท็กซี่ทำหน้าคิดแล้วตอบรับ บอยปิดประตูแล้วส่งสัญญาณให้น้องเฟื่องขึ้นรถได้เลย 

“ขอบคุณนะคะพี่บอย” ไหว้พี่เขาก่อนจะย่อกายเข้าไปนั่งในรถ แท็กซี่กดมิเตอร์แล้วขับออกไปด้วยความเร็วคงที่ สามทุ่มแล้วหวังว่าจะยังไม่มีใครกลับมาถึงบ้านนะ ถนนเส้นรัชดาไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืนรถก็เยอะเหลือเกินหล่อนเริ่มกระวนกระวายใจ รถเคลื่อนมาติดไฟแดงนานเกือบหนึ่งนาทีทว่าจู่ๆ ก็มีใครไม่รู้เข้ามาเคาะกระจกแรงมาก ตัวหล่อนตกใจ พี่แท็กซี่ก็โวยวายแต่พอเห็นว่าใครเรียกก็รีบลดกระจกลงมองรณภพ 

“ลงมา!” เขาสั่งเสียงเข้ม โยนเงินแบงค์ห้าร้อยเข้าไปให้คนขับ สอดมือเข้ามาปลดล็อกประตูแล้วฉุดออกจากแท็กซี่ พาไปขึ้นรถตัวเอง ไฟเขียวแล้วรถด้านหลังแซงไม่ได้เพราะรถเยอะต่างบีบแตรไล่รณภพเข้ามานั่งประจำที่แล้วเร่งความเร็วขับออกไป 

ร่านชะมัด เห็นกับตาว่าหล่อนแอบมาหาผู้ชาย! 

“คุณภพมาได้ยังไง แล้วรู้ได้ไงว่าเฟื่องอยู่บนรถคันนั้น” 

“ฉันจะมาได้ยังไงหรือเห็นได้ยังไงมันสำคัญตรงไหน เธอนั่นแหละมาได้ยังไงแล้วไปเสนอหน้านั่งอยู่บนรถคันนั้นได้ยังไง!” 

“เฟื่อง เฟื่อง…” จะเล่าแต่ก็ลังเลว่าควรเล่าดีหรือเปล่า กลัวเขาจะมองว่าตัวเองเป็นผู้หญิงมีประวัติไม่ดีแล้วพาลเกลียด 

ทว่ารณภพกลับเข้าใจสวนทางกับความจริง 

“คันมากหรือไง หายไปเป็นชั่วโมงคงได้กันไปหลายน้ำแล้วสินะ มันให้ค่าตัวเท่าไหร่ละ น้ำละพัน สองพัน หรือสามพัน! ฉันให้ห้าพัน เอาไหม จะได้ไม่ต้องแจ้น ออกนอกบ้านมาเร่ขายตัว!” 

“คุณภพ! พูดให้ดีๆ นะ เฟื่องไม่ได้ขายตัว!” 

“ถ้าไม่ได้ขายตัวแล้วสิ่งที่เธอทำตอนนี้มันเรียกว่าอะไร! เธอตอบฉันมาสิเฟื่องลดา ลูกผัวก็มีแล้วยังจะร่านอยากหาความสุขนอกบ้าน ถ้าอยากนักทำไมไม่สะกิดฉันล่ะ ฉันจะสนองให้เอาบุญ!” เสียงเข้มดังก้องรถเขาหูดับตับไหม้ด่าหล่อนด้วยความโกรธแค้น เร่งความเร็วรถสูงจนเฟื่องลดากลัวรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาใช้งาน แต่ยังไม่ทันเสียบเข้าช่องด้วยซ้ำเจ้าของรถก็เหยียบเบรกแรง ตัวหล่อนไถลไปปะทะคอลโซนเจ็บไปทั้งกายโดยเฉพาะปลายคาง 

แสงจากไฟหน้ารถสาดไปข้างหน้าพอให้เห็นว่ามันคือใต้สะพานตรงไหนไม่รู้ มันมืดมาก เงียบ ไม่มีใครอยู่ตรงนี้เลย 

“เฟื่องเจ็บนะ! จะทำอะไรของคุณ” ไหล่หล่อนถูกขยุ้มให้หันหน้ามาคุยกัน จะลงจากรถ เขารวบข้อมือไว้แล้วกดล็อกให้แน่นหนากว่าเดิม แรงเขามีมหาศาล บีบลงมาทีกระดูกแทบแตก 

“ฮึ! ทำอะไรน่ะเหรอ ก็จะช่วยเธอให้หายเสี้ยนไง! หรือได้มาหลายยกแล้วก็เลยไม่มีอารมณ์ แต่ฉันมีนะ มีมากๆ อยากรู้รสชาติเหมือนกันว่าการเอาต่อจากผู้ชายอื่นมันฟินแค่ไหน!” 

“บ้า! คุณต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงพูดจาแบบนี้ จะล้อเล่นก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย” เสียงหล่อนดังและสั่น ตกใจกลัวสายตาเขาที่ร้อนแรงราวกับจะจุดไฟเผาหล่อนให้ตายทั้งเป็น ทำไมต้องทนฟังเขาด่า จบคำหญิงสาวลงจากรถเหวี่ยงประตูปิดกลับหนักมือ อากาศด้านนอกหนาวจนต้องยกมือขึ้นกอดแขน เหลียวมองความมืดมิดรอบกายมันมืดมาก แทบไม่มีแสง ไม่มีเสียงจากคนอื่นเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็ใจกล้าเท้าเดินต่อไปไม่อยากง้อคนใจร้าย 

หล่อนออกแรงเดินห่างจากรถได้ไม่ถึงห้าก้าวก็มีเสียงก้าวขาสวบสาบดังมาจากด้านหลัง มือเขาขยุ้มเข้าไหล่หล่อน 

“จะไปไหน! รับไม่ได้เหรอที่ฉันฉลาดรู้ทันผู้หญิงอย่างเธอ เสียแรงที่ใจดีด้วยตั้งวันสองวัน เธอทำให้ฉันผิดหวัง!” 

“ไอ้ความใจดีจอมปลอมของคุณ เฟื่องไม่ต้องการ!” 

“ไม่ต้องการงั้นเหรอ!” มือใหญ่กระชากกายอรชรกลับมากอดรัด บีบเอวหล่อนรั้นเข้ามาแนบชิดกับกายแกร่ง กดสะโพกเข้าไปให้ ‘เนื้อแนบเนื้อ’ เขากำลังโกรธจัด เกลียดที่ถูกหักหน้าและท้าทาย ใบหน้าหล่อนเชิดขึ้นสูง กดยิ้มมุมปาก และพยักหน้า 

“ใช่ เฟื่องรู้ไงว่าคุณนิสัยใจคอยังไง คนอย่างคุณต่อให้ซื้อของทั้งโลกมาให้เฟื่อง เฟื่องก็ไม่เคยคิดมองว่าคุณเป็นคนดี! แล้วการที่คุณตามมาหาเรื่องเฟื่องในคืนนี้ โคตรไร้สาระที่สุดเลยว่ะ!” 

รณภพโมโห “ไร้สาระยังไง! ในเมื่อฉันเห็นเต็มตาว่าหายเข้าไปในคอนโดตั้งนานสองนานแล้วมีผู้ชายเดินลงมาส่ง” 

“ก็มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดไง นั่นคนรู้จัก!” 

“พิสูจน์สิ กล้าไหม พิสูจน์ว่าไม่ได้ไปนอนกับใครมา!” 

 

 

 

 

 

จะเข้าเลิฟซีนแล้วนะ >///< 

ใครสนใจฉบับเต็มขอฝากอีบุ๊คด้วยนะคะ ราคา 199 บาท (ยาว 22 บท น้าา) 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น