Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2562 09:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31
แบบอักษร

 

วันนี้เป็นวันที่ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาล คนที่มารับก็คือพ่อของลูกนั่นเอง ส่วนคุณปู่ แม่ ลุงเดย์ น้าดาว พี่เฟรมและป๊ากับม๊าของเขา กลับไปประเทศไทยเมื่อสองวันที่แล้ว โดยมีพี่ดิวไปส่งที่สนามบิน ก่อนจะกลับคุณปู่ได้บอกกับฉันว่า ให้มิลินแข็งแรงกว่านี้ค่อยกลับไปอยู่ที่นั่น ซึ่งทำให้ฉันดีใจเป็นอย่างมาก

 

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรอเขาเคลียร์ค่าใช้จ่าย พอเขาเคลียร์ค่าใช้จ่ายเสร็จก็พาฉันเดินมาที่รถ โดยมีลูกน้องของเขามาคอยเปิดประตูรถและขับรถให้ ระหว่างนั่งรถกลับบ้าน เรานั่งเงียบตลอดทาง จนเขาเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน

 

"มิลิน..เลี้ยงง่ายจัง..ถ้ามีคนต่อไปขอเลี้ยงง่ายๆแบบนี้นะ.."

"ใครจะอยากมีกับคุณ..! วันนั้นฉันแค่พลาด..ให้ตีนแมวที่ย่องเข้าห้อง..ถ้ารู้ว่าวันนั้นจะเกิดเรื่องขึ้น..ฉันจะเตรียมไม้ไว้ฟาดให้หลังหักไปเลย.."

"นี่นายเป็นถึงขนาดนี้เลยหรอครับ..ฮ่าๆ.." เสียงของคนขับรถพูดขึ้น พลางหัวเราะไปด้วย เขาน่าจะเป็นคนไทยเพราะฟังภาษาไทยรู้เรื่อง

 

"ไอ้นนท์..มึงหัวเราะอะไร..!"

"ปะ..เปล่าครับนาย.."

"เดี๋ยวเถอะมึง..!"

เขามองไปที่คนขับรถก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงเข้ม จนทำให้คนขับต้องเกรงกลัวแล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เขาจึงชี้หน้าคนขับอย่างคาดโทษก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉัน พลางฉีกยิ้มแหย๋ๆมาให้ฉันที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่

 

"ขู่เก่ง.."

"ต่อหน้าลูกน้อง..อ่อนให้เฮียบ้างก็ได้นะ.."

"หึ.."

 

ไม่นานก็รถแล่นเข้ามาจอดบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่บ้านของคุณปู่ที่ฉันอยู่ ฉันจึงหันไปมองคนข้างๆ ที่กำลังยิ้มแฉ่ง

 

"บ้านเฮียเอง..ป่ะ..เข้าบ้านกัน.."

"ฉันจะไปอยู่บ้านคุณปู่.."

"อยู่ที่นี่เถอะนะ..ห้องของมิลินเฮียก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว..นะมิลล์..อยู่ที่นี่ด้วยกันนะ.."

"เฮ้อ..นำไปสิคะ..จะให้ฉันกับลูกอยู่ห้องไหนล่ะ.."

"ครับ.."

 

สุดท้าย..ฉันต้องแพ้ลูกอ้อนของเขาจนได้ พอเราสองคนลงจากรถ เขาพาฉันเดินเข้ามาในบ้าน แล้วเดินนำไปยังห้องๆหนึ่งอยู่ชั้นล่าง พอเปิดเข้าไปก็พบกับห้องสีชมพูกว้างพอสมควร ตกแต่งด้วยรูปการ์ตูน แต่พอหันไปอีกด้านก็ต้องตกใจ เพราะมีของใช้เด็กเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาจะซื้อมาทำไมตั้งมากมายอย่างกับจะซื้อมาเปิดร้านเอง

 

"โห..กี่ปีจะใช้หมดเนี่ย.."

"ก็บางอันเฮียเลือกไม่ถูก..มันมีหลายแบบ..เฮียก็เลย.."

"ก็เลยเอามาทุกแบบเนี่ยนะ.."

"ครับ.."

 

ฉันส่ายหัวให้เขาก่อนจะเดินมายังเปลนอนของมิลิน ค่อยๆวางตัวมิลินที่กำลังหลับอยู่ลงบนเปลอย่างเบามือ แล้วแกว่งเปลเล็กน้อย

 

"มีเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนไหมคะ.."

"อยู่อีกห้องน่ะ..เดี๋ยวเฮียพาไป.."

"ค่ะ"

 

แล้วเขาก็พาฉันเดินขึ้นมายังห้องที่อยู่ชั้นบน ภายในห้องแต่งด้วยโทนสีเทา มีรูปภาพของเขาติดอยู่ที่ผนังห้องสองถึงสามภาพ

 

"เสื้อผ้าอยู่ในตู้..อยากใส่ตัวไหนก็หยิบไปใส่ได้เลยนะ.."

"..."

 

ฉันพยักหน้าให้เขา ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แล้วเปิดออกด้านในตู้มีทั้งชุดผู้ชายและผู้หญิง ของผู้หญิงมีแต่ชุดใหม่ๆทั้งนั้นเลยค่ะ คิดว่าเขาคงจะซื้อมาเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ฉันเลือกชุดสบายๆที่สามารถให้นมมิลินได้ พอได้ชุดที่ตัวเองต้องการจึงหยิบออกมาถือ ก่อนจะหมุนตัวหันกลับไป แต่กลับไปชนกับแผงอกของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

"อ้ะ..มายืนทำไมตรงนี้เนี่ย.."

 

หมับ..

 

เขาใช้สองมือคว้ารอบเอวฉันให้เข้าไปแนบชิดกับลำตัวของเขา

 

"จะทำอะไร..ปล่อยเลยนะ.."

"ไม่ทำอะไรหรอกครับ..เรายังเจ็บอยู่..ถ้าหายเจ็บเมื่อไหร่เราไม่รอดแน่"

"นี่คุณ..!"

"ฮ่าาๆๆ..ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น..รีบไปเปลี่ยนเถอะ..ก่อนที่เฮียจะอดใจไม่ไหว.."

"หึ่ย..คนบ้า.."

"ฮ่าา.."

 

เขาปล่อยมือจากตัวฉันก่อนจะชี้ไปยังห้องน้ำ ฉันจึงรีบเดินออกห่างจากตัวเขาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที พอเดินออกจากห้องน้ำเขาก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว จึงเดินมาหามิลินที่กำลังนอนอยู่อีกห้อง แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงสนทนาของคนที่อยู่ด้านล่าง

 

"แพร..มาได้ยังไง.."

"ก็ไม่เห็นจะยากเลย..แพรเคยมาที่นี่ออกจะบ่อย.."

"แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่.."

"อะ..เอ่อ..ก็แพรแวะไปที่บ้านสิงห์มา..แต่ไม่มีคนอยู่เลย..ได้รู้จากแม่บ้านว่ามาที่นี่กัน..แพรก็เลยตามมา.."

"แล้วมาหาผมที่นี่..มีธุระอะไรหรือเปล่า.."

"ต้องมีธุระด้วยหรอคะ..ถึงจะมาหาสิงห์ได้.."

"ครับ..พอดีผมไม่ค่อยสะดวกต้อนรับใคร.."

"แม้กระทั่งแพรหรอ.."

"ใช่.."

 

ในขณะที่เขาคุยกัน ขาของฉันก็ก้าวลงบันไดทีละขั้นจนมาถึงขั้นสุดท้าย ฉันเห็นแผ่นหลังของเขาที่กำลังยืนคุยกับผู้หญิงอีกคนและฉันจำได้ดีว่าเขาเคยเป็นแฟนกัน ฉันยืนมองสักพักก่อนจะเดินไปห้องของมิลิน

 

"ผู้หญิงคนนี้ใช่ไหม..ที่ทำให้สิงห์เปลี่ยนไป.."

ขาที่กำลังก้าวเดินก็ต้องหยุดเดินทันที แล้วค่อยๆหันไปมองเขาสองคนที่กำลังหันมามองฉันอยู่ ยัยแพรนั่นก็มองหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ส่วนเขาก็ส่งยิ้มบางๆมาให้ ก่อนจะก้าวฝีท้าวมาหาฉัน พลางใช้มือเข้ามาโอบกอด

 

"ใช่..นี่คือเมียและแม่ของลูกผม.."

"มะ..หมายความว่ายังไง.."

"ตอนนี้เรามีลูกด้วยกันแล้ว..และอีกไม่นานเราจะแต่งงานกัน.."

"ไม่จริง.."

"จริงครับ.."

"ไม่จริง..! กรี้ดดด..แก..!"

เธอเดินตรงเข้ามาที่ฉัน แล้วยกมือขึ้นมาตบหน้าฉัน พอฉันกำลังจะปัดมือเธอออก แต่คนตัวสูงไวกว่าฉันเสียอีก เขาจับมือยัยนั่นไว้แล้วผลักเธอให้ออกห่าง

 

"อย่าให้ผมต้องใช้กำลังเลย..คุณเองก็น่าจะรู้นะว่าผมเป็นคนยังไง..ออกไป..!"

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น