ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนีออกจากบ้าน

ชื่อตอน : หนีออกจากบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 103

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2563 16:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีออกจากบ้าน
แบบอักษร

วันนั้นทั้งวันผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเดินกลับมาห้อง เเค่เดินกลับมาห้องความรู้สึกคือเเบบ เหมือนกำลังจะตายเลยคับ เเม่งโครตเจ็บอ่ะ เเต่ก็ต้องทำเหมือนไม่เจ็บ

ตลอดทั้งวันผมเอาเเต่อยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเพราะไม่อยากเดินมาก เเละอีกอย่างไม่อยากให้ใครเห็นรอบดูดสีเเดงของใครบางคนที่ทำเอาไว้

เเต่ที่สงสัยคือ ผมยอมมันเลยหรอคับ ผมยอมให้มันทำง่ายๆขนาดนั้นเลยหรอ ก็ยังงงว่าผมไปอยู่กับมันได้ยังไง

เเต่ก็ไม่อยากคิดมาก เลยปล่อยมันไป กงถ้าผมโดนจริงๆมันก็เเค่ครั้งเดียว เเละจะไม่มีครั้งทัดไปอย่างเเน่นอน

เวลา 17:50

ผมที่มองดูนาฬิกาที่อยู่ตรงหัวเตียงก็รู้ว่าตอนนี้มันห้าโมงเกือบหกโมงเย็นเเล้ว

เเละอิจิจิก็บอกว่าจะกลับมาเวลานี้ ผมไม่อยากให้มันกลับมาเลย หน้าจะให้มันไปไหนสักที่ก็ได้ที่ไกลๆอ่ะ ไม่อยากเจอหน้า หรือว่าผมต้องไปเองนะ

 

ทางด้านอิจิจิ

หลังจากทำงานเสร็จเเล้ว ตอนนี้ก็ห้าโมงตรงเเล้วผมต้องรีบกลับบ้านไปดูซันจิ

พูดถึงซันจิเเล้วซื้อขนมให้ดีกว่า เอาอะไรดีนะ เค้กสตอเบอร์รี่เเหละกัน ที่เอาเค้กสตอเบอร์รี่ก็เพราะมันมีสีเเดง บ่งบอกถึงตัวผมได้ชัดเจนที่สุด

พอซื้อเค้กเเละของใช้เกี่ยวกับการทำอาหารต่างๆเสร็จ ผมก็รีบตรงดิ่งกลับบ้านทันที

พอถึงบ้านผมก็หยิบเค้นเเละสั่งให้ลูกน้องเอาของใช้เข้าไปเก็บในห้องครัว เพราะผมนะ จะขึ้นไปดูซันจิ ตอนนี้จะทำอะไรอยู่นะ

เเต่พอเปิดประตูเข้าไปไม่เจอซันจิ ผมก็คิดว่าซันจินะเเอบผมอยู่ในห้องน้ำเลยเดินไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่เจอ เดินไปดูที่ห้องของเรจูก็ไม่อยู่ ห้องของซันจิก็ไม่อยู่ ตอนนี้ซันจิอยู่ไหน

ผมเดินหารอบบ้านก็หาไม่เจอ ตอนนี้ซันจิอยู่ไหน หนีไปเเล้วหรอซันจิหนีไปเเล้วหรอ

พอคิดเเค่ว่าตั้งเเต่วันนี้ไปจะไม่ได้เจอซันจิ อยู่ดีๆหยดน้ำตาสีใสก็ไหลลงอาบเเก้ม เเละหยดลงสู่พื้นดิน

ตอนนี้ผมกำลังร้องไห้หรอคับ ตั้งเเต่เกิดมาผมยังไม่เคยร้องไห้มาก่อน ขนาดมารดาของผมที่เสียชีวิตผมยังไม่ร้องไห้เลย

ผมเดินออกตามหาไปทั่วทั้งห้องครัว ห้องนั่งเล่นห้องหนังสือหรือที่ไหนที่ซันจิอาจจะไปผมก็ไปมาหมดเเล้ว เเต่ก็ไม่เจอ

เเล้วจู่ๆเรจูพี่สาวของผมก็เดินเข้ามาหา เเละถามด้วยความเป็นห่วง

"" นายเป็นไรของนายนะ ""

"" ปะ ป่าวนิไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ""

ผมที่ไม่อยากให้เธอรู้ว่าผมนั้นกำลังร้องให้ ผมจึงก้มหน้าลงเพื่อปกปิดหยดน้ำตาพวกนั้น

"" เเน่ใจหรอว่าไม่เป็นอะไร เเล้วนายจะร้องไห้ทำไมล่ะ ""

"" ชั้นป่าวร้องไห้สักหน่อยเธออย่ามั่วสิ ""

"" ถ้าไม่ได้ร้องก็เงยหน้าสิ ""

ผมที่ไม่รู้จะทำยังไงต่อเมื่อถูกต้อนจนมุม จึงหันหนังเพื่อที่จะเดินหนี

"" ซันจินะ อยู่ไหนชั้นรู้นะ "'

ผมที่ได้ยินเช่นนั้นจึงกันหน้าเเละเดินตรงเข้าำปหาเรจูทันที

"" ซันจิอยู่ไหน ""

"" ชั้นไม่บอก ""

เรจูที่กำลังจะเดินหนีผม ผมจึงจับเเขนเธอไว้เเต่ด้วยเเรงของผมด้วยเเหละ มันจึงดูเหมือนผมบีบเเขนเธอ

"" โอ้ย ชั้นเจ็บนะปล่อยสิ ""

"" บอกมาก่อนสิว่าซันจิอยู่ไหน ""

"" ซันจินะ อยู่ที่สุสารของเเม่นะ ""

พอได้ยินว่าซันจิอยู่ที่ไหน ผมก็รีบปล่อยมือเธอเเละตรงไปที่สุสารของเเม่ทันที

เวลา 19:50

ผมที่พึ่งมาถึงสุสาร ก็เห็นคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าสุสาร น้าจะเป็นซันจินะ ใส่เสื้อสีเเดงของผมสะด้วย ยังดีนะคับที่ออกมาไม่ไกล ถ้าไกลกว่านี้คงหาไม่เจอเเน่ๆ

ผมที่เดินเข้าไปหาคนที่นั่งตรงนั้นอย่างช้าๆเเละเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

พอเเนเข้าไปถึงผมก็กะโจนตัวเข้าไปก่อนคนตรงหน้าจากด้านหลัง

ทำให้คนที่นั่งอยู่นั้นตรงใจอย่างมาก

"" เฮ้ยย อะไรของคุณเนี้ยมากอดผมทำไม ""

"" ซันจิ หนีออกมาทำไม รู้ไหนว่าพี่คิดถึงเเค่ไหน พี่ก็คิดว่าซันจิจะหนีพี่ไปเเล้ว พี่ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืนนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ""

ผมที่รู้สึกผิดจริงๆสำหรับเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น เเต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดีเอามากๆ

"" ปล่อยก่อนสิ คุณ ""

"" เรียกพี่เหมือนเดิมก่อน เรียกคุณรู้สึกห่างเหินยังไงไม่รู้ ""

"" คับๆ พี่ปล่อยผมก่อน ""

ผมรู้นะว่าซันจิโกรธผมอยู่ เเต่สิ่งที่ผมทำลงไปนั้นนะ เพราะผมรักซันจิจริงๆนะ

"" พี่ขอโทษนะซันจิ พี่ไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นเเค่เวลาช่วงวูบอ่ะ พี่ไม่ได้คิดจะทำซันจิเลยนะ ""

ตอนเเรกก็ดูเหมือนซันจินะจะไม่ได้โกรธผมหรอกนะคับ เเต่พอผมพูดเเก้ตัวเเค่นั้นเเหละ สีหน้าของซันจิก็เปลี่ยนไป เเละดูเหมือนจะโกรธมากขึ้นด้วย

"" ไปกันเถอะอยากกลับบ้านเเล้ว ""

ซันจิที่พูดจบก็เดินไปขึ้นรถเลย โดยที่ม่พูดอะไรกับผมเลยสักคำ

ระหว่างทางเราสองคนก็ไม่ได้คุยกันเลยเเม้เเต่น้อย เเละตอนถึงบ้าน ซันจิที่เดินไม่เหมือนคนปกติเลยเเม้เเต่น้อย สงสัยคงเจ็บ ผมที่เป็นห่วงก็จะเดินเข้าไปช่วย เเต่ก็ถูกเจ้าตัวสะบัดเเขนออกเเละเดินขึ้นห้องไปเอง ตอนเเรกผมก็คิดว่าซันจิจะเดินเข้าห้องผมเเต่กลับไม่ใช้

ซันจิเดินไปห้องตัวเอง เเละล็อกห้องด้วยสงสัยคงไม่อยากให้ผมเข้า ผมที่ยืนอยู่หน้าห้องพยายามร้องขอให้ซันจิเปิดห้องให้เเต่ก็ไม่ได้ผล ผมจึงเดินคอตกกลับห้องของตัวเอง

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น