ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 37

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2562 09:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 37
แบบอักษร

“ฮื้อ ๆ ฮื้อ ๆ” เสียงร้องสะอื้นไห้ที่ดังแววจนปลุกชายหนุ่มหน้าตี๋ให้ตื่นจากการหลับใหล ร่างหนาขยับตัวอย่างเชื่องช้าก่อนที่เขาจะลุกขึ้นนั่งมองหาที่มาของเสียงร้องไห้นั้น พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กของใครบางคนที่แสนคุ้นเคยนั่งหันหลังให้เขาอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง

 

“นั้นใคร!” เสียงเข้มเอ่ยถามออกไปพร้อมกับที่เขาลงจากเตียงและเดินย่างกายเข้าไปหาร่างเล็กนั้น

 

“ฮื้อ ๆ ฮื้อ ๆ” ร่างเล็กของคนตรงมุมห้องลุกขึ้นเชื่องช้า ผมที่ยาวเป็นลอนกับชุดนอนผ้าบางสีขาวที่แสนคุ้นตา ทำให้ต๋าเฉิงนึกถึงใครไม่ได้เลยนอกจากวันวาน หญิงสาวที่เขารักเธอจนหมดใจ…..

 

“วันวานใช่ไหมค่ะ ไปนั่งร้องไห้อะไรตรงนั้น” ต๋าเฉิงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือออกไปจับที่หัวไหล่มนของเธอให้หันหน้ามาหาเขา

 

“คุณน้าทำแบบนี้กับวันวานได้ยังไงค่ะ ฮื้อ ๆ” ต๋าเฉิงรั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอด วันวานร้องไห้และเอ่ยต่อว่าชายหนุ่มที่เขาทำให้เธอต้องเสียใจ

 

“น้าขอโทษนะคะ น้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” ต๋าเฉิงเอ่ยก่อนที่จะเอาคางเกยที่หัวไหล่มนของเธอมือหนาเอื้อมไปลูบผมเธออย่างปลอบโยน พลางเอ่ยพร่ำคำขอโทษออกไป

 

“ฮื้อ ๆ คุณน้าทำกับวันวานได้ยังไงค่ะ ทำได้ยังไง!” เสียงที่เปลี่ยนไปของวันวาน ทำเอาต๋าเฉิงเงินกับผงะตัวออกจากเธอ อยู่ ๆ เลือดสีแดงสดก็ไหลออกจากหัวของวันวาน ตามตัวและใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและแผลเต็มไปหมด

 

“วันวาน! ทำไม……” ต๋าเฉิงก้าวถอยหนึ่งก้าวก่อนที่เข้าจะมองหน้าวันวานที่มีเลือดอาบไปทั่วทั้งใบหน้า ชุดนอนสีขาวสะอาดตาของเธอกลับเปลี่ยนเป็นสีหม่นหมองและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและคราบดิน

 

“ไม่รักวันวานแล้วเหรอ! มึงถึงกล้าทำแบบนี้กับกู!” น้ำเสียงดุดันและแหบแห้งของวันวานเอ่ยเสียงดังกังวาน วันวานที่มีแต่บาดแผลเต็มตัวกระโจนเข้าใส่เขาจนต๋าเฉิงล้มลงไปนอนราบกับพื้น เขาหลับตาปี๋ก่อนที่จะตะโกนเรียกชื่อวันวานเสียงดังลั่น

 

“วันวาน!!!!!! เฮ้อ ๆ” ต๋าเฉิงตะโกนเรียกวันวานจนสุดเสียง ก่อนที่เข้าจะลุกขึ้นมานั่งหอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ

 

“นายน้อย! เป็นอะไรครับ!” หย่งเต๋อรีบลุกจากโซฟาเข้าไปหาผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง ตามใบหน้าเฉิงมีเม็ดเหงื่อผุดซึมไปทั่วบริเวณ ต๋าเฉิงมองซ้ายมองขวาหาร่างเล็กของหญิงคนรัก

 

“หย่งเต๋อ! วันวานละ? วันวานไปไหนแล้ว! เมื่อกี่เธอยืนอยู่ตรงนั้นเลือดท่วมตัวเลย!!!” ต๋าเฉิงชี้มือไปที่มุมห้องที่เขาเห็นวันวานนั่งร้องไห้ สมองเขาพลางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ใช่! เขาจำได้แล้วว่าวันวานได้จากเขาไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับมา แล้วศพเธอละ? ตอนนี้อยู่ที่ไหนยังอยู่ในห้องนั้นหรือเปล่า

 

“หย่งเต๋อ! วันวานละ ศพวันวานอยู่ไหน พาฉันไปหาวันวานหน่อย ฮึก!” เมื่อคิดได้ว่าเขาได้สูญเสียหญิงสาวที่เขารักและเฝ้าถนอมไปแล้วนั้น พลันน้ำตาแห่งความเศร้าโศกเสียใจก็พาลจะไหลออกมาอย่างยากเกินที่จะควบคุม

 

“นายน้อยใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ตอนนี้คุณหนูวันวานเธอนอนพักอยู่อีกห้องหนึ่งครับ และเธอปลอดภัยดี” หย่งเต๋อที่ไม่สามารถทนเก็บความลับนี้ได้อีกต่อไป เขาไม่อยากให้นายน้อยของเขาต้องร้องไห้ฟูมฟายเสียใจจนหายใจไม่ออกอย่างทรมานเหมือนก่อนหน้านี้อีก เขาเป็นห่วงผู้เป็นนาย 

 

“นายไม่ต้องมาปลอบใจฉัน! ฮึก! ก็นายเป็นคนบอกฉันเอง…. ไม่ใช่เหรอ….. ว่าวันวาน ฮึก! ไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว ฮึก ๆ” เสียงที่เบาและสั่นอย่างพยายามกักกลั้นก้อนสะอื้นและน้ำตาเอ่ยถามหย่งเต๋ออย่างไม่มั่นใจนัก

 

“ผมขอโทษครับนายน้อย ผมโกหกนายน้อยเรื่องคุณหนูวันวาน ที่จริงแล้วเธอยังไม่ตาย! ให้อภัยผมด้วยนะครับ!” หย่งเต๋อคุกเข่าลงต่อหน้านายน้อยของเขา ก่อนที่เขาจะโค้งคำนับนายน้อยอย่างต่อการขอโทษ

 

“ทำไมวะหย่งเต๋อ! ทำแบบนี้ทำไมวะ!” ต๋าเฉิงตะโกนถามเสียงดังจนหย่งเต๋อสะดุงอย่างตกใจ

 

“มันเป็นความผิดของผมเองครับ พาเพลินอยากให้นายน้อยได้เรียนรู้ความเจ็บปวดอย่างที่คุณหนูวันวานเจอ เธอจึงให้ผมช่วยโกหกนายน้อยว่าคุณหนูวันวานเสียแล้ว ผมผิดเองที่ผมไม่ได้ขัดขวางและยังร่วมมือกับพาเพลินโกหกนายน้อยอีก นายน้องอย่าไปว่าหรือทำอะไรเธอเลยนะครับ เธอแค่เสียใจที่เพื่อนของเธอต้องเจ็บทั้งตัวและหัวใจ แต่ถ้านายน้อยจะโกรธและอยากลงโทษช่วยมาลงที่ผมคนเดียวได้ไหมครับ” หย่งเต๋อเอ่ยอย่างคนสำนึกผิดก่อนที่จะเงยหน้ามองสบตาผู้เป็นนาย แต่เขาก็ไม่คิดที่จะให้คนรักของเขามารับผิดเรื่องนี้ด้วย เขายินดีที่จะรับโทษจากผู้เป็นนายเพียงคนเดียว

 

“เฮ้อ ช่างเถอะ! ฉันมันก็สมควรที่โดนแบบนี้แล้วแหละ แต่วันวานปลอดภัยก็ดีแล้วนะ งั้นนายช่วยพาฉันไปหาวันวานอีกทีได้ไหม ฉันอยากไปอยู่ใกล้ ๆ เธอ ฉันอยากให้วันวานตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าฉันเป็นคนแรก” ต๋าเฉิงเอ่ยก่อนที่เขาจะขยับตัวลงจากเตียง เขาดีใจที่วันวานปลอดภัย เขาไม่พร้อมที่จะเสียเธอไป ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม 

 

“ได้ครับ ผมช่วยนะครับนายน้อย” หย่งเต่อรีบลุกขึ้นไปพยุงต๋าเฉิงให้มานั่งที่รถเข็นวิวแชร์ ก่อนที่เขาจะพานายน้อยไปหาหญิงสาวที่ห้องพักพิเศษ…….

ความคิดเห็น