Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2562 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30
แบบอักษร

《Sing》

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผมคอยดูแลเธออยู่ทุกเวลาไม่ให้คลาดสายตา ช่วงแรกๆที่เธอเจอหน้าผมเธอมักจะไม่พอใจผมเป็นอย่างมาก เหวี่ยงใส่ผมทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ช่วงหลังๆมานี้ เธอเริ่มอ่อนลงพูดคุยกับผมบ้าง ผมมักจะเอ่ยขอโอกาสจากเธออยู่บ่อยๆ แต่คำตอบที่ได้คือความนิ่งเงียบของเธอ ผมไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ แค่นี้ไม่ได้ทำให้ผมยอมแพ้ง่ายๆหรอกครับ

 

 

"โอ้ะ..คะ..คุณ..ฉันปวดท้อง..โอ๊ยยย.."

"ห้ะ..! จะคลอดแล้วหรอ..แล้ว..เอ่อ.."

"คุณสิงห์คะ..รีบพาคุณมิลล์ไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ.."

"ครับๆ.."

"โอ๊ยยย..เร็วๆหน่อย..ฉันจะไม่ไหวแล้ว.."

 

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จผมกับเธอจึงพากันมานั่งที่ห้องนั่งเล่น เธอหยิบหนังสือมาอ่านส่วนผมคุยไลน์กับเพื่อน ในขณะที่ผมกำลังพิมพ์ข้อความส่งไปยังกลุ่มเพื่อนผม เธอที่นั่งฝั่งตรงข้ามผมร้องโอดโอยขึ้นมา ผมจึงรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินเข้าไปหาเธอ เห็นมีน้ำอะไรผมก็ไม่ทราบไหลมาตามเรียวขาของเธอ ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูก จนมีแม่บ้านมาบอกให้รีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาล ผมจึงย่อตัวลงช้อนตัวเธอขึ้นมาแล้วเดินไปที่รถของผมวางเธอลงเบาะหลังแล้วนั่งลงข้างๆเธอบอกให้คนขับรถออกรถไปโรงพยาบาลทันที ส่วนตะกร้าเสื้อผ้าลูกและเอกสารต่างๆผมเตรียมไว้ในรถอยู่ตลอด

 

พอมาถึงโรงพยาบาลผมจึงรีบอุ้มเธอไปวางบนรถเข็นที่มีเจ้าหน้าที่รอบริการอยู่ แล้วเจ้าหน้าที่คนนั้นจึงพาเธอไปยังแผนกห้องคลอด

 

"โอ๊ย..โอ๊ยย..ฮือๆๆ"

 

ผมสงสารเธอมากเลยครับ เธอคงจะปวดมาก ผมจึงยื่นมือข้างหนึ่งไปเช็ดน้ำตาให้เธอ ส่วนอีกข้างจับมือเธอไว้แน่น

 

"อดทนหน่อยนะ..เฮียจะอยู่ข้างๆเราไม่ไปไหน.."

"อื้อ..ปวด..โอ้ยยยย..."

พยาบาลบอกให้เธอขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วตรวจวัดมดลูกของเธอว่าเปิดกี่เซน เมื่อเปิดกว้างพอที่จะคลอดเด็กออกมาได้ พยาบาลจึงให้หมอมาทำคลอด ผมต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน ข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ปล่อยหมัดเข้าหน้าหมอผู้ชายคนนั้น ในที่สุดลูกของผมก็คลอดออกมาอย่างง่ายดาย หมอทำการตัดสายสะดือและเช็ดทำความสะอาดก่อนจะส่งตัวลูกสาวมาให้ผม

 

"อุแว้..อุแว้..อุแว้.."

"@ผู้หญิงครับ.."

"มิลล์..เห็นไหม..ลูกสาวของเรา.."

"อึก..มิลิน.."

 

ผมรับลูกสาวตัวน้อยมาจากหมอก่อนจะเดินไปใกล้ๆเธอที่นอนอยู่บนเตียง เธอมองมาที่ลูกพร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาคำหนึ่งคงจะเป็นชื่อของลูก แล้วก็สลบไปเลย

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

《Milk》

 

ฉันลืมตาขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว กำลังจะพลิกตัวแต่ก็พลิกไม่ไหวเพราะรู้สึกเจ็บ ระหว่างนั้นได้ยินเสียงคนคุยกัน จึงหันไปมองที่ต้นเสียง มากันครบทั้งครอบครัวเลยค่ะ

"มิลล์ตื่นแล้วครับทุกคน.." ฉันจำได้ว่าเป็นเสียงเขา

 

"ตื่นแล้วหรอลูก.." คนที่เอ่ยถามฉันเป็นแม่ของฉันนั่นเอง กำลังอุ้มมิลินลูกสาวของฉันอยู่ โดยมีลุงเดย์ น้าดาว พี่ดิว พี่เฟรม แล้วผู้หญิงวัยกลางคนอีกหนึ่งคนฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน ทุกคนกำลังมองดูมิลินตัวน้อยของฉันที่อยู่ในอ้อมกอดแม่ ที่โซฟามีคุณปู่กับรุ่นน้องของคุณปู่คือคุณอาสินธรนั่นเอง ส่วนพ่อของลูกยืนหน้าบานอยู่ข้างๆเตียง ขาดเพียงคนเดียวคือยัยขิงเพื่อนของฉัน ตอนนี้นางคงกำลังเลี้ยงลูกอยู่ที่บ้านคุณหมอเตชิน เพราะคลอดไปเมื่อสามอาทิตย์ที่แล้ว นางได้ลูกชายค่ะแต่เห็นว่าเลี้ยงยากร้องทุกสองชั่วโมง ดีที่มีหมอเตชินช่วยเลี้ยงไม่อย่างนั้นคงจะลำบากน่าดู

 

"เป็นยังไงบ้างเรา.." พี่ดิวเอ่ยถามฉัน พลางก้าวเท้ามาหยุดที่ขอบเตียง

"พอไหวค่ะ..พี่ดิว"

"ดีมาก..จะได้ปั๊มหลานคนที่สองให้พี่..ใช่ไหมมึง.." พี่ดิวพูดกับฉันก่อนจะหันไปมองเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งทำให้เขาหน้าบานไปอีก

"ครั้งนี้..มึงพูดเข้าหูกูที่สุดเลยว่ะดิว"

"ฮ่าๆๆ.."

ทุกคนก็หัวเราะให้กับความขี้เล่นของทั้งสอง ก่อนจะมีอีกคนพูดแทรกขึ้นมา คือคุณอาสินธรนั่นเอง

 

"ไอ้เสือ..ได้ข่าวว่าน้องยังไม่ให้อภัยแกไม่ใช่หรอ.."

"โถ่ป๊า..อย่าเอาความจริงมาพูดสิครับ..ผมกำลังพยายามอยู่นี่ไงครับ..ใจแข็งชะมัด.."

"อย่าใจแข็งมากเลยนะหนูมิลล์..ม๊ากลัวเจ้าสิงห์จะเฉาตายเสียก่อน.."

"ม๊าอ่ะ.."

 

ฉันเพิ่งรู้ว่าคุณอาสินธรและผู้หญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆแม่คือป๊ากับม๊าของเขา ฉันสังเกตุเห็นคุณสิงห์หน้าตาคล้ายป๊าเขามาก มีเพียงแววตาที่เหมือนม๊าของเขา

 

หลังจากนั้นทุกคนก็รับขวัญหลานกัน มีทั้งโฉนดที่ดิน เงิน ทอง บางคนก็ให้เช็คเงินสด แต่ละคนไม่น้อยหน้ากันเลยค่ะ คนที่ให้มากสุดก็คือคุณปู่นี่แหละค่ะ สักพักทุกคนก็พากันกลับบ้าน เหลือเพียงฉันและเขา ส่วนมิลินตัวน้อยพอกินนมอิ่มก็หลับปุ๋ยไปแล้วค่ะ

 

"ถ้าเราง่วงก็นอนพักเถอะนะ..เดี๋ยวเฮียเฝ้าเอง.."

"ค่ะ.."

ฉันค่อยๆพลิกตัวหันมาอีกด้าน โดยหันหลังให้เขา กำลังจะดึงผ้าห่มมาห่ม แต่ถูกมือหนาแย่งไป

 

"เฮียห่มให้นะ.."

"..."

ฟอดด..

"คนนิสัยไม่ดี..ชอบฉวยโอกาส.."

"ค่าตอบแทนที่เฮียห่มผ้าให้ไง.."

"เจ้าเล่ห์.."

"แก้มเมีย ห๊อมหอม..คืนนี้ฝันดีแน่ๆ ฮ่าาา.."

"ชิ.."

 

เขาแย่งผ้าห่มจากมือฉันก่อนจะเอามาห่มให้ ฉันได้แต่นอนนิ่งๆ แต่ดันถูกเขาขโมยหอมแก้ม ฉันจึงหันไปว่าเขา เขาก็ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้แล้วทิ้งตัวนอนลงบนโซฟา ส่วนฉันก็หันหน้ากลับมาทางเดิมพร้อมกับอมยิ้มให้กับเหตุการณ์เมื่อสักครู่

 

"อะแฮ่ม..รู้นะว่ากำลังยิ้มอยู่.."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น