facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สมหวังในรัก (End)

ชื่อตอน : สมหวังในรัก (End)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2562 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สมหวังในรัก (End)
แบบอักษร

โรงพยาบาล

ผมวางสายจากไอ้อิทเสร็จก็รีบบึ่งรถมาที่โรงพยาบาลทันที

“คุณสินคะ...”

ผมกำลังจะเดินไปที่ประชาสัมพันธ์เพื่อถามว่าคุณมนพักที่ห้องไหน ก็เจอคุณแนนเดินมาทักก่อน

“คุณสินมาเยี่ยมคุณมนหรอคะ...?”

“ครับ...”

“เธอพักอยู่ที่ห้อง 2301 ค่ะ คุณอิทผู้จัดการไร่ของคุณเฝ้าอยู่ไม่ห่างเลยค่ะ...”

“ขอบคุณมากครับ...”

ผมรีบเดินไปทันทีแต่คุณแนนก็ยังเดินมาข้างๆผม

“ผู้จัดการไร่ของคุณดูเป็นห่วงคุณมนมากนะคะ พวกเขา 2 คนดูเหมาะสมกันดีนะคะ...”

ผมไม่ได้ตอบอะไรแต่เร่งรีบเดินไปที่ห้อง 2301 ที่คุณมนอยู่

“คุณมนโชคดีนะคะ ที่มีเจ้าของไร่ดูเป็นห่วงมากขนาดนี้...”

ผมกำลังจะเปิดห้อง 2301

“แต่เธอไม่เป็นอะไรมากแล้วละค่ะ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วทั้งแม่และลูก...”

“....” ผมหยุดทันทีกำลังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน หันไปมองหน้าคุณแนน

“อะไรนะครับ...เมื่อกี้ที่คุณแนนพูด?”

“คุณมนตั้งท้องได้เกือบ 2 เดือนแล้วค่ะ แต่เธอไม่เป็นอะไรมาก ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว...”

ผมรู้สึกโกรธมากรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องทันที แล้วเห็นเธอกำลังนั่งคุยกับไอ้อิทอยู่

“นายมาแล้วครับ...”

“คุณสิน...”

“คุณท้องตั้งเกือบ 2 เดือนแล้ว แต่คุณไม่บอกผมสักคำ...”

“มนตั้งใจจะบอกคุณอยู่แล้ววันนี้ค่ะ...”

“แล้วทำไมต้องรอ....ถ้าวันนี้คุณเป็นอะไรขึ้นมาแล้วผมต้องเสียทั้งคุณทั้งลูกไป โดยที่ผมไม่รู้เลยว่าคุณกำลังท้องอยู่ รู้ไหมว่าผมจะเสียใจมากแค่ไหน...”

“มนขอโทษค่ะ...”

เธอหน้าเศร้าขึ้นมาเลย แล้วก็ร้องไห้ออกมาจนผมรู้สึกผิด ผมคงขึ้นเสียงใส่เธอเกินไป

“นายครับ...จริงๆวันนี้คุณมนตั้งใจจะบอกนายนะครับ เธอจัดบ้านแล้วก็จัดห้องของลูกนายไว้รอนายด้วยนะครับ แต่ก็มาเกิดเรื่องก่อน...”

“นี่แกรู้ด้วยหรอว่าคุณมนท้อง...?”

ผมหันไปจึ้นเสียงใส่กับไอ้อิทแทน มันมองหน้าผมอย่างกลัวๆแล้วพยักหน้ารับอย่างรู้สึกผิด

“มนขอร้องพี่อิทไม่ให้บอกคุณเองแหละค่ะ อย่าโทษพี่อิทเลยนะคะ...”

ผมหันไปมองหน้าคุณมนอีกครั้ง

“มนขอโทษนะคะ มนผิดเองที่ปิดบังคุณ มนเห็นคุณกำลังเสียใจเรื่องสายใจอยู่ มนเลยยังไม่ได้บอกคุณ แต่วันนี้มนตั้งใจว่าจะบอกคุณนะคะ แต่ว่า...อึกๆๆ”

เธอพูดไปร้องไห้ไปสะอึกสะอื้นจนผมต้องลดน้ำเสียงลง และใจเย็นมากขึ้น ผมเดินเข้าไปหาเธอแล้วนั่งลงตรงหน้าเธอบนเตียง ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้

“ไม่ต้องร้องแล้วนะ ผมไม่โกรธคุณแล้วก็ได้อย่าร้องนะครับ...”

เธอจับมือผมขึ้นมากุมไว้

“ลูกของเราปลอดภัยนะคะ มนไม่มีทางให้เขาเป็นอะไรไปเด็ดขาด...คุณลองจับดูสิคะ?”

เธอดึงมือผมไปจับที่ท้องเธอ

“เราจะช่วยกันเลี้ยงลูกของเราให้โตด้วยความรักของเรา 2 คนนะคะ ถึงสายใจไม่อยู่แล้วคุณก็ยังมีลูกของเรานะคะ...”

ผมมองหน้าเธอแล้วก็ยิ้มให้เธอด้วยความรัก แล้วก็ดึงตัวเธอเข้ามากอด ผมกอดคุณมนอยู่สักพักจนลืมไปเลยว่ามีคุณแนนยืนอยู่ในห้องด้วย ผมคลายอ้อมกอดจากคุณมน หันไปหาเธอก็เห็นเธอยืนอึ้งอยู่

“คุณ 2 คน...”

ผมตัดสินใจบอกคุณแนนว่าคุณมนเป็นอะไรกับผม

“คุณมนเป็นว่าที่เจ้าสาวของผมครับ และเธอนี่แหละครับที่เป็นผู้หญิงที่ผมรักตอนนี้มากที่สุด...”

“....” คุณแนนยืนจ้องพวกเรา 2 คน แล้วหันไปมองที่ไอ้อิท

“แนนขอตัวนะคะ...”

เธอพูดจบก็ขอตัวออกไปทันที ผมมองตามเธอไปอย่างรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกเธอ

“มองสายตาแบบนั้นเสียดายหรอคะ...?”

“เปล่าครับ ผมก็แค่เป็นห่วงเธอเฉยๆ...”

“ห่วงทำไมคะ...อยากมีเมียเพิ่มอีกคนหรือไง...?”

“เปล่าสะหน่อย..ผมไม่ได้คิดแบบนั้น”

“ไม่จริงอะ สายตาคุณมันบอกแบบนั้น...”

คุณมนพูดจบอยู่ดีๆก็เบะปากร้องไห้ออกมาจนผมตกใจ

“คุณมนเป็นอะไรครับ...?”

“ฮือออ อึกๆๆ คุณเหมือนเสียดายเธอ อึกกๆๆๆ”

“ผมเปล่านะ...”

“สายตาคุณมันบอกแบบนั้นนี่ คุณจะตามเธอไปก็ได้นะ...”

“อย่าร้องนะครับ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นกับคุณแนนเขาจริงๆ...”

“จริงนะ...?”

“จริงครับ...”

ผมยิ้มให้เธอแล้วดึงเธอเข้ามากอด แล้วเธอก็ยิ้มออกมาจนผมโล่งอกไปที

 

.....

1 เดือน ผ่านไป

ก่อนวันแต่งงาน 1 วัน

ฉันมานั่งเล่นที่ระเบียงบ้านตอนกลางคืนเพื่อดูดาวที่สวยมากๆในคืนนี้

“นอนตากน้ำค้างเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก...”

คุณสินเดินเอาผ้าห่มมาห่มให้ฉันที่นอกระเบียง

“ขอบคุณนะคะ...”

“ดาวคืนนี้สวยจังนะครับ...”

“ใช่ค่ะ สวยมากๆเลย...”

“แม่คุณเข้านอนแล้วหรอ...?”

“ค่ะ แม่มนหลับตั้งแต่หัวค่ำ บอกว่าพรุ่งนี้กลัวหน้าโทรมเดี๋ยวจะไม่สวย...”

“แม่ผมด้วยอีกคนหลับไปแล้ว...ผิดกับเจ้าสาวของผมที่ไม่ยอมหลับยอมนอนสักที...”

“มนตื่นเต้นค่ะ มนนอนไม่หลับ...”

“ที่นอนไม่หลับนี่ ไม่ได้คิดว่าจะหนีผมไปอีกใช่ไหม...?”

ฉันหันมามองหน้าเขาแล้วก็ยิ้มให้เขาแบบขำๆ

“มนไม่หนีไปไหนแล้วค่ะ ถ้าไม่เชื่อล่ามโซ่มนไว้ได้เลย...”

“ผมไม่ทำขนาดนั้นหรอกครับ แค่ผมล่ามคุณไว้ด้วยความรักของผมคุณก็ไปไหนจากผมไม่ได้แล้ว...”

“แหวะ..เลี่ยนที่สุด”

เขายิ้มให้ฉันแล้วดึงฉันเข้าไปกอด แล้วเขาก็ก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉัน 1 ที

“ผมรักคุณนะครับคุณมน รักมากที่สุดแล้วก็รักลูกของเรามากที่สุดด้วย ผมดีใจมากที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน...จริงๆต้องขอบคุณไอ้ณะด้วยนะครับ”

“ขอบคุณพี่ณะเรื่องอะไรคะ...?”

“ก็มันทำให้คุณเข้าใจผิดจนต้องมาแก้แค้นผม ถ้าไม่ได้มันผมก็คงจะไม่ได้เจอคุณแล้วรักคุณแบนี้...”

“แต่กว่าเราจะรักกันแล้วเข้าใจกันได้ ก็ตั้งเกือบ 2 ปีนะคะ...แต่ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันจริงๆ...มนรักคุณนะคะคุณสิน”

“ผมก็รักคุณครับ...”

เขากระชับอ้อมกอดฉันแล้วอยูาๆมือเขาก็เลื่อนลงต่ำมาจับที่เอวฉัน แล้วล้วงมือเข้าไปในเสื้อ

“คุณสิน จะทำอะไรคะ...?”

“ผมว่าเรามาซ้อมเข้าหอกันก่อนสักรอบไหม...?”

“ไม่ได้คะ...เดี๋ยวตื่นสาย”

“เถอะน่า แค่รอบเดียวเอง ไปที่ห้องผมนะ...?”

“ไม่ค่ะ มนท้องอยู่นะ...”

“ท้องก็เอาได้ เดี๋ยวทำเบาๆ แค่ท่าง่ายๆพอ”

“ไม่...”

“เถอะนะ นะๆ...”

“ไม่...”

“ไม่ปฎิเสธใช่มะ โอเค งั้นอุ้มละนะ...”

“คุณสิน ว๊ายยยยย.....”

เขาพูดจบก็ช้อนตัวฉันอุ้มจนลอยเลย

......

วันแต่งงาน

เวลา 7 โมงเช้า

“ทำไมหน้าตาบ่าวสาวถึงได้ตาโหลขนาดนี้นะ...”

แม่ผมถามผมกับคุณมนขึ้น

“ถามจริงได้นอนกันหรือเปล่า...?”

ผมหันไปมองอ้อมที่ถามผม

“นอนสิ...”

“นอน...แน่ใจหรอ ดูหน้าก็รู้แล้วว่าเมื่อคืนนี้ไปทำอะไรกันมา...”

“ก็คุณสินแหละค่ะ บอกว่าจะซ้อมเข้าหอเล่นเอามนหมดแรงเลย...”

คุณมนบ่นข้างๆอ้อม จนอ้อมหันมายิ้มแซวผม

“นี่ซ้อมกันท่าไหนบ้างหรอ จนหมดแรงเลย...แต่ก็เบาๆกันหน่อยนะกำลังท้องอยู่ด้วย...”

“หลังจากนี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ เผื่อจนคลอดแล้ว”

“เห้ย...คุณมน”

คุณมนพูดกับอ้อมเพื่อให้ผมได้ยิน แล้วเธอก็เดินหนีไป ปล่อยให้ผมยืนหน้าเหวอเลย เมื่อคืนนี้แค่ซ้อมเองนะนี่จะให้ผมรอจนคลอดเลยหรอ

“สมน้ำหน้า...”

อ้อมหันมายิ้มให้ผมแล้วก็เดินไปทันที

มาถึงพิธีรดน้ำสังข์แล้วผมหันไปมองเธอดูเธอเหนื่อยๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงจึงหันไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้เธอ แต่พอหันมาเห็นคนที่รดน้ำสังข์คนต่อไปก็ตกใจ

“แนนขอให้คุณสินกับคุณมนครองรักกันไปนานๆนะคะ มีลูกก็ขอให้น่ารักเหมือนคุณแม่ แล้วก็เก่งฉลาดเหมือนคุณพ่อนะคะ...”

“ขอบคุณครับ...”

ผมขอบคุณเธอแล้วยิ้มให้เธอด้วยความรู้สึกดี ที่เธอยอมมางานผม และในที่สุดงานก็จบลงทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี และพอส่งแขก

“แนนกลับก่อนนะคะคุณสิน คุณมน....”

“คุณแนนกลับยังไงหรอคะ...?”

“ผมไปส่งเองครับคุณมน..”

ไอ้อิทเดินโผล่ออกมาจากไหนไม่รู้ แต่อยู่ๆก็บอกจะไปส่งคุณแนน

“แนนมากับคุณอิทนะคะ แล้วเดี๋ยวคุณอิทไปส่งแนนที่หอค่ะ...”

ผมมองทั้งคู่ไปมาอย่างรู้สึกแปลกๆ มันชักจะยังไงแล้วนะ2คนนี้

“เสียดายหรือไงคะ...?”

“คุณมน...ผมบอกแล้วไงผมไม่ได้คิดอะไรกับคุณแนน...”

อยู่ดีๆเธอก็ร้องไห้ออกมาอีก ช่วงนี้เธออ่อนไหวเหลือเกิน เล่นเอาผมทำตัวไม่ถูกเลย

“คุณก็รู้ว่ามนอ่อนไหวง่าย คุณก็อย่าทำให้มนคิดมากสิ...”

“อย่าร้องนะครับ ผมรักคุณคนเดียว คุณจะคิดมากทำไม ไม่ต้องคิดมากนะ”

ผมกอดปลอบเธออย่างนึกขำ คงจะเป็นเพราะท้องเธอถึงได้มีอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้ผมรู้ว่าเธอรักผมเธอหึงผมแล้วก็หวงผม ผมมีความสุขจริงๆ

 

 

.....

NC

2 ปี ผ่านไป

เวลา 8 โมงเช้า

“อื้มมมม...หวานจังที่รัก” 

เขาทั้งดูด  ทั้งขบ  และโลมเลียไปทั่วสองเต้างาม อย่างเมามัน ท่อนล่างที่สอดเสียบอาวุธเข้าไปในโพรงสวาทของเธอ ก็ขยับเข้าออกไม่หยุดและเร่งจังหวะมากขึ้น เขาเงยหน้ามองใบหน้าของเธอแล้วกดจูบลงไปที่ริมฝีปากของเธออีกครั้ง ตื่นเช้ามาเธอก็ทำให่เขาลุกไปจากเตียงไม่ได้ เพราะเมื่อคืนนี้เป็นวันครบรอบแต่งงาน 2 ปีที่พวกเขาได้แต่งงานกัน ตั้งแต่เมื่อคืนจนมาถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่หยุดบรรเลงบทอันร่อนแรงกับเธอบนเตียงเลย ยิ่งเขาจูบเธอ หอมเธอก็ยิ่งทำให้เขามีอารมณ์ จนควบคุมตัวเองไม่ได้

“อื้มมม...พี่สินขา...”

สรรพนามที่เรียกเขาเปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ยินก็ยิ่งกระตุ้นให้ร่างกายเขาร้อนขึ้นไปอีก

“อ๊ะ...อื้มมม”

เขาเงยหน้ามองใบหน้าเธอแล้วก้มไปมองที่จุดเชื่อมประสาน มันยิ่งทำให้เขาต้องเพิ่มความเร็วมากขึ้นด้วยความเสียวซ่าน ยื่งร่างกายเธอตอบรับเขามากเท่าไหร่ ท่อนเอ็นอุ่นๆในร่างกายเธอก็ยิ่งผยองขึ้นเท่านั้น

ก็อก ก็อก ก็อก

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพวกเขาที่กำลังบรรเลงบทรักกันอยู่ต้องหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน

“พ่อจ๋า แม่จ๋า...”

“สายไหม...”

พวกเขาพูดชื่อพร้อมกัน สายไหมคือลูกสาววัยขวบครึ่งของเขาที่มาเคาะห้องนอนพวกเขา เพราะเมื่อคืนนี้เอาไปฝากที่ย่าแสงจันทร์ไว้

“ลูกมา...”

“สิน หนูมน...ตื่นหรือยัง..?สายไหมร้องหาแล้วนะ”

“พ่ออกมา แม่ออกมา”

แม่เขาอุ้มสายไหมมาเคาะประตูหน้าห้อง แต่ตอนนี้น้องชายของเขายังแช่อยู่ในตัวเธออยู่เลย

“พี่สินคะ ลูกร้องแล้ว..ลุกออกไปได้แล้วค่ะ”

“เดี๋ยวสิ...ยังไม่เสร็จเลยนะ”

“แต่ลูกร้องนะ”

สินสมุทรมองหน้ามนวดี แล้วตัดสินใจตะโกนออกไปบอกแม่เขา

“แม่พาสายไหมไปเดินเล่นก่อนนะครับ ผมขอทำน้องให้สายไหมก่อน....”

“พี่สิน...ไม่แล้วนะ อื้มมม เดี๋ยวสิ...อ๊ะ”

“ก็ได้...แม่ให้เวลาถึงบ่ายโมงนะ รีบทำให้ติดไวๆ ขอแฝดเลยนะ...”

“จัดไปครับแม่...อื้มมมมม”

“อื้มมม พี่สิน...พี่พูดแบบนี้มนอายนะ อ๊ะ อ่าาา อื้มมมม”

“อายทำไม แม่พี่ได้ยินเสียงมนออกบ่อย...อื้มม”

“ก็พี่นั่นแหละ หื่นตลอดเลย..อื้มมม”

เขามองหน้าเธอแล้วจับสะโพกเธอรั้งขึ้นเร่งอัดกระแทกซอยสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้ง

“เรามามีลูกกันอีกสัก 2-3 คนนะ อื้มมม..พี่อยากมีลูกกับมนอีกหลายๆคนเลย...อ้าาา...”

“มนไม่ไหวแล้ว...อื้มมมม”

เขาซอยสะโพกเข้าใส่อย่างรัวเร็วจนเสร็จสมไปพร้อมกันกับเธอ ปล่อยน้ำรักเข้าไปในตัวเธอจนหมด แต่แก่นกายของเขาก็ยังแช่ไว้แบบนั้น

“ขออีกนะ...?”

“ไม่เอาแล้วนะ มนจะรีบไปดูสายไหม...”

“แม่ให้เวลาพี่ตั้งบ่ายโมง ยังได้อีกหลายรอบ ต่อเถอะนะ...?”

“ไม่...อื้มมม”

“พี่รักมนนะครับ...อื้มมมม”

“หื่นที่สุดเลยพี่เนี๊ย แต่มนก็รักพี่นะคะ”

 

.....

จบแล้วค่ะ

ขอบคุณหรีดทุกคนที่ติดตามอ่านจนจบเลยนะคะ คอมเม้นท์ของทุกคนไรท์อ่านหมดเลยนะ ขอบคุณที่อินไปกับทุกตัวในนิยายเรื่องนี้ของไรท์ มีคำไหน ประโยคไหนที่ผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกคนจากใจจริงๆค่ะ

🙏🙏🙏🙏🙏😘😘😘😘

 

 

ความคิดเห็น