Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

44 ปรินทร x พิม END

ชื่อตอน : 44 ปรินทร x พิม END

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2558 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
44 ปรินทร x พิม END
แบบอักษร

 "ก้อง...หยุดก่อน อื้อออ~"

  เสียงหวานเล็กๆ ของอาจักรทำให้ผมกับทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างฉงน ส่วนเจ้าตัวเล็กกำลังตื่นตาตื่นใจมองไปรอบๆ บ้าน พวกเราที่ก้าวเท้าเข้ามาต่างตกใจที่ได้ยินเสียงสยิ้วแบบนั้น พอเดินเข้าไปที่ห้องรับแขกเท่านั้นแหละ ผมกับนิชหน้าเหวอ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

 

  พ่อของผมกำลังกดอาจักรลงบนโซฟาตัวยาวพร้อมกับบดจูบร้อนแรง ส่วนแม่ผมก็โดนแม่ขอนิชสวมกอดจากด้านหลังซ้ำยังหอมแก้มแม่ผมอีก 

  นี่มันอะไรกันเนี่ย!!! O_o

  "พ่อ แม่"

  ผมเรียกพวกเขาทั้งสี่คน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะตกใจไม่น้อยที่เห็นผมยืนอยู่ตรงนี้ พี่ปรินทรกับคุณปาณมองหน้ากันอย่างอึ้งๆ อาจักร แม่ผมและแม่ของนิชพากันหน้าแดง มีแต่พ่อของผมเท่านั้นแหละที่ทำหน้าตาย ดึงอาจักรลุกขึ้นนั่งและสวมกอดเอาไว้

  "นี่มันอะไรกันครับพ่อ"

  "นั่นสิฮะคุณอา"   นิชออกปากถามอย่างตกใจ

  "มาเร็วก็ดีแล้ว พ่อกับพวกเรามีเ

รื่องจะต้องบอกให้ลูกรู้เอาไว้ เรื่องที่ปิดเป็นความลับมาตลอดสิบเจ็ดปี"

  ผมพยายามไม่ตกใจกับสิ่งที่เห็นเมื่อกี้แล้วดึงพี่ปรินทรลงมานั่งข้างๆ โดยที่อุ้มเนเนะอยู่ คุณปาณกับนิชนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

  "ม่าม๊า"

  เนเนะที่เลิกสนใจรอบๆ บ้านหันมาเรียกผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผมยิ้มตอบก่อนจะดึงเจ้าตัวเล็กมานั่งตัก

  "พ่อครับ แม่ครับ ก่อนที่จะเล่าอะไรให้พวกเราฟัง ผมอยากให้ฟังเรื่องของพวกเราก่อน"

  "โอเค เล่ามาสิ พวกเราฟังอยู่"

  แม่ผมกับน้านีเดินมานั่งที่โซฟา สองคนจับมือกันแน่น และผมว่าต้องเป็นเรื่องนี้แน่ที่พวกเขาอยากจะอธิบายให้ผมฟัง แต่ผมคงต้องเล่าเรื่องผมก่อน

  "ตอนนี้ผม...กับพี่ปรินทร..."

  ผมมองหน้าคนข้างกายอย่างขอกำลังใจ พี่ปรินทรส่ายหน้าแล้วกุมมือผมไว้ก่อนจะเป็นคนพูดเอง

  "ผมกับพิมเรามีอะไรกันแล้ว แล้วเรื่องมาเฟียแก๊งอื่นเราก็จัดการเรียบร้อยแล้ว"

  "งั้นเหรอ" พ่อผมตอบรับก่อนจะเบนสายตาไปทางคุณปาณ
  "ผมเองก็เหมือนกัน ที่มาในวันนี้ก็เพื่อที่จะขออนุญาณให้นิชไปอยู่กับผม"
  "นี่นิชเสียซิงแล้วเหรอลูก! 0_0" 
  อาจักรแสดงอาการตกใจ แต่นิชสิตกใจกับคำถามพ่อตัวเองจนแทบหงายหลัง
  "หุบปากไป เดี๋ยวฉันคุยเอง -_-" พ่อผม
  "อะไรอ่ะ จักรพูดนิดหน่อยก็ไม่ได้ ก้องน่าเบื่อที่สุดเลยยย"
  "พูดแบบนั้นระวังคืนนี้ไม่ได้นอนนะ"
  "นีอ่ะ งอนๆๆ"
  อาจักรทำหน้างอนไม่สนใจใครอีก ผมเห็นแบบนั้นแล้วก็นึกสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขา
  "ที่มานี่คือจะมาขอลูกชายพวกฉัน?"
   พ่อผมยิ้มครับ เป็นยิ้มที่ผมอดหวั่นใจไม่ได้ "แล้วมาขอเอาตอนนี้เนี่ยนะ!"
  เสียงดังของพ่อผมทำเอาเนเนะสะดุ้งจนผมต้องลูบหลังปลอบ อย่าว่าแต่เนเนะเลย ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน
  "ไม่ต้องมาขออะไรทั้งนั้นแหละ ยกให้ตั้งแต่มาบ้านวันแรกแล้วโว้ย ทำไมถึงได้มีลูกเขยที่โง่แบบนี้ โครตไม่ปลื้ม!!"
  ห๊ะ! ลูกเขย พูดแบบนี้ก็แสดงว่าพ่อยอมรับเราแล้วสินะ ผมดีใจที่สุดในเก้าโลกเลย
  "ขอบคุณจริงๆ ครับ" ผมยิ้มดีใจ
  "ว่าแต่ว่าคุณอาฮะ แล้วเรื่องความ...ลับ"
  นิชหันไปมองพ่อตัวเอง อาจักรเม้มปากกำอกเสื้อพ่อผมแน่น พ่อเองก็จับมืออาจักรไม่ยอมปล่อย ทั้งแม่ผมและแม่นิชหันมาสบตากัน ก่อนที่แม่ผมจะเป็นคนพูดออกมาคนแรก
  "พิม นิช ความจริงแล้ว แม่รักกับน้านี และพ่อรักกับอาจักร แต่มันมีเหตุการณ์เมื่อสิบเจ็ดปีก่อนจึงทำให้เราต้องเป็นแบบนี้"
  ผมทำหน้าฉงนปนตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน พ่อรักกับอาจักร แม่รักกับน้านี นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว
  "พ่อจะเล่าให้ฟัง" พ่อผมจ้องมองมาที่พวกเราก่อนจะเริ่มเล่าเรื่อง " เมื่อก่อนพ่อรักกับอาจักร ตอนนี้ก็ยังรักอยู่แหละ แม่เรากับน้านีก็เหมือนกัน แต่เพราะพ่อแม่ของพ่อกับแม่ไม่ชอบใจที่พวกเราผิดเพศก็เลยหลอกล่อจัดงานเลี้ยงขึ้น แถมยังหลอกให้กินยาคึกอะไรพวกนั้นแล้วจับให้พ่อนอนกับดา อาจักรนอนกับน้านี และคงไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้นไม่นานดากับนีก็ท้อง มันเป็นความต้องการของพวกผู้ใหญ่ เมื่อเขาเห็นว่าเรามีคนสืบสกุลแล้วก็ไม่ได้มายุ่งอะไรกับเราอีก จากนั้นพ่อกับดาเลยต้องมาเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย อาจักรกับน้านีก็เหมือนกัน แต่พวกเราก็มีความสุขนะที่มีลูกสองคนทั้งๆ ที่คิดว่าชาตินี้คงไม่สามารถมีได้แล้ว แต่ถึงยังงั้นเราสี่คนก็ยังรักกันได้ พิมกับนิชจะโกรธพ่อหรือเปล่า"
  ผมกับนิชที่ได้ฟังเรื่องของพ่อก็น้ำตาไหล ผมไม่ได้โกรธ แต่เห็นใจมากกว่าที่ไม่สามารถรักกันได้โดยที่พ่อแม่ยอมรับ แต่ตอนนี้พวกท่านมีความสุขดีก็พอแล้ว
  "ไม่เลยครับ พิมไม่โกรธเลย ถึงยังงั้นพ่อกับแม่ก็เป็นพ่อแม่ของพิมอยู่ดี จะรักกับใครพิมก็ไม่ห้ามหรอกครับ"
  ผมยิ้มแล้วเข้าไปสวมกอดพ่อกับอาจักรโดยมีเจ้าตัวเล็กของผมขั้นกลาง ส่วนนิชก็กอดพวกแม่ๆ พร้อมกับยิ้มอ่อนโยนให้ท่านทั้งสอง
  "ว่าแต่ว่า นี่ลูกเต๊าเหล่าใคร หืม น่ารักเชียว" อาจักรอุ้มเนเนะขึ้นไปนั่งบนตักอย่างเอ็นดู
  "เนเนะเป็นลูกป๊าปรินทรกับม๊าพิมครับ" เนเนะพูดเสียงเจื้อยแจ้วแล้วหันมาจุ๊บแก้มผมได้อย่างน่ารัก
  "แกทำใครท้องห๊ะไอ้ปรินทร" พ่อผมขบฟัน
  "เปล่าเลยครับพ่อตา ผมรับเลี้ยงเขาเอาไว้เพราะถูกพ่อแม่วัยรุ่นทิ้ง และพิมเองที่เป็นคนไปเจอ ผมจะไปทำใครเค้าท้องได้ ไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย -_-"
  "เออ ก็แล้วไป ไหน...หลานตา มาให้ตากอดหน่อย" พ่อผมกอดเนเนะเอาไว้ คนตัวเล็กหัวเราะคิกคัก
  "ทำไมตาหล่อจัง"
  "พูดถูกใจแบบนี้ เดี๋ยวคราวหน้าตาซื้อของขวัญให้ ดีมั้ยครับ"
  "ดีครับ"
  หลังจากนั้นเสียงหัวเราะและความสุขก็อบอวลไปรอบๆ ตัวพวกเรา คนข้างๆ กอดผมให้ไปพิงกับอกแกร่งประสานมือกับผมแน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูของผมเบาๆ
  "กลับบ้านไปขอรางวัลให้ฉันด้วยนะ"
  "รางวัลอะไรครับ"
  "รางวัลแห่งความสุขของพวกเราไง แต่ให้กับฉันก็พอนะ คืนนี้ขอสามรอบ"
  "หื่นจริงๆ เลย แต่เพราะรักหรอกนะครับ วันนี้จะยอมให้วันหนึ่ง"
  ผมยิ้มก่อนจะใช้โอกาสที่ทุกคนเผลอจุ๊บแก้มอีกคนแล้วพิงไหล่หนาอย่างมีคว่มสุข ขอให้เราทุกคนมีความสุขในทุกๆ วันด้วยเถอะครับ และผมสัญญาว่าจะรักแค่เขาคนนี้ คนเดียวตลอดไป~
                     ************************
มาแล้วจ้า จบแล้วด้วย
ดีใจหลายๆ แต่ยังมีตอนพิเศษอีกนะ อย่าลืมติดตามนะจ๊ะ
ไรท์เขียนในโทรศัพท์เลยไม่รู้ว่าบทนี้เนื้อหามันยาวเท่าไหน ขอโทษด้วยนะ พอดีคอมเจ๊ง แต่ก็มาเขียนในโทรศัพท์ให้นะตัว รักเค้าซะ! ><
  
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}