OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

12 :: VERY WORRIED ABOUT HIM :: [1/3]

ชื่อตอน : 12 :: VERY WORRIED ABOUT HIM :: [1/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 :: VERY WORRIED ABOUT HIM :: [1/3]
แบบอักษร

CHAPTER 12 

VERY WORRIED ABOUT HIM 

 

ตอนผมโดนยิงที่เอว ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองไม่ได้เจ็บสาหัสอะไรเพียงแต่จะปวดแผลตอนขยับตัวเท่านั้น พอดูแลตัวเองได้โดยไม่ต้องให้น้องมันมาเฝ้า หลายครั้งผมบอกให้น้องกลับไปแต่น้องก็อยู่ดูแลผมตลอดเกือบสองสัปดาห์ไม่ไปไหน แล้วผมก็ได้เข้าใจความเป็นห่วงนั้นเมื่อเจอกับตัวเองครับ

ผมพาเขามาที่โรงพยาบาลเดียวกับที่เขาพาผมมา พอผมแจ้งชื่อนามสกุลกับเจ้าหน้าที่เท่านั้นเขาก็ถูกส่งตัวรักษาอย่างรวดเร็ว ได้ยินว่าให้ติดต่อหมอเมฆหรือคุณภีมด่วน ก็คืออาแท้ๆ กับอาเขยเขานั่นแหละ ผมยังจำที่น้องเล่าให้ฟังได้ว่าใครเป็นใคร เห็นแบบนี้ก็ใส่ใจเรื่องราวของเขาตลอดนะ

ร่างสูงถูกอุ้มไปนอนบนเตียงผู้ป่วยพร้อมกับเสื้อช็อปสีกรมท่าของผมที่ผมถอดออกเพื่อซับเลือดที่หัวน้องมันตลอดทางที่มา เขาล้มหัวฟาดกับท่อรถยนต์ไม่พอ มันยังเด้งลงมาฟาดกับพื้นอีกทีน่ะครับ ไม่แน่ใจว่าหัวไปแตกตอนกระแทกกับอะไรกันแน่ รู้แค่ว่าเลือดออกเยอะเสียจนผมใจเสีย เป็นห่วงเขาจนผมแทบไม่มีสติ เอาแต่วิ่งตามเตียงผู้ป่วยที่กำลังเข็นน้องมันไปติดๆ กระทั่งเจ้าหน้าที่มาคว้าตัวไว้แล้วบอกให้รอด้านนอก

ผมทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้เหมือนคนหมดแรง สองมือที่เหงื่อชื้นกุมกันไว้ที่หน้าตัก ตอนนี้คิดไปสารพัดในทางที่ไม่ดี ผมกลัวว่าน้องจะตื่นมาแล้วจำผมไม่ได้ กลัวสมองกระทบกระเทือนส่งผลถึงความทรงจำ แล้วถ้าตื่นมาน้องจำผมไม่ได้ล่ะผมจะทำยังไง? ถ้าในห้วงความคิดเขาไม่มีพี่ตินคนนี้อีกแล้วล่ะ? เชี่ย แค่คิดก็เจ็บฉิบหายแล้วครับ

แล้วผมเวลาหาทางออกไม่ได้ก็ไม่วายงอแงเรียกหาเพื่อน บางครั้งเราก็ต้องการกำลังใจหรือคำปลอบใจเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้รู้สึกดีขึ้น ผมส่งข้อความไปในไลน์กลุ่มที่มีเพื่อนสนิททั้งไอ้ยอร์ช เพียว วีวี่อยู่ ใจความตัดพ้อประมาณว่าน้องมันล้มหัวฟาดพื้น เลือดไหลเยอะมาก ถ้าตื่นมาความจำเสื่อมผมจะทำยังไง ผมรับไม่ไหวแน่

YOUCH WARUT : สวรรค์กำลังสร้างเหตุการณ์ให้มึงได้รักกันต่างหาก นี่คือโอกาสที่มึงจะได้ดูแลน้องจอมของมึงนะ ไม่ต้องหนีหน้า ไม่ต้องตามง้อ มึงอยู่กับเขาได้เต็มที่เลยเพื่อจะดูแลเขา

MMARTINN : แล้วถ้าเขาตื่นมาจำกูไม่ได้ล่ะ?

YOUCH WARUT : ถ้ามึงยังอยากเป็นส่วนหนึ่งของเขาอยู่ก็แค่ทำให้เขาจำได้ หรือไม่ก็สร้างความทรงจำใหม่ แต่ถ้ามึงคิดว่ามึงทำไม่ไหวก็แค่ถอย แต่ถ้าเป็นกู กูจะสู้ว่ะถ้ากูรักเขา

หลังจากอ่านประโยคที่ไอ้ยอร์ชเพื่อนรักพิมพ์มาผมก็น้ำตารื้นเลยครับ ไม่ใช่ว่าซึ้งอะไรมากมายแต่กำลังถามตัวเองอยู่ว่าผมรักน้องมันไปหรือยัง แล้วน้องรักผมไหม แล้วถ้าน้องไม่รักผมล่ะผมจะทำยังไง คิดมาถึงตรงนี้แล้วจะร้องไห้ ใจหนึ่งก็ดีใจที่ผมกำลังจะเรียนรู้คำว่ารักอีกครั้งแล้วจริงๆ ครั้งนี้สำคัญมากเลยครับ มีเรื่องราวระหว่างทางมากมายให้ผมได้เรียนรู้จริงๆ

นั่งรออยู่ที่เดิมไปพักหนึ่งข้อความไลน์ก็แจ้งเตือนรัวๆ เป็นข้อความปลอบใจของเพียวกับวีวี่ มันถามว่าผมไหวไหม โอเคไหม ให้มาหาหรือเปล่า มีเพื่อนดีและพึ่งพาได้เสมอนี่มันเป็นบุญของผมจริงๆ นะ แต่ช้าก่อน ถึงผมจะต้องการคำปรึกษาและคำปลอบใจแค่ไหนผมก็อยากจัดการปัญหาต่างๆ ด้วยตัวเองก่อน

ผมตัดสินใจแล้วว่าจะเป็นคนเริ่มความสัมพันธ์นี้เองเสียใหม่ จัดการใหม่หมดเลย ทำในเรื่องที่ถูกที่ควร ผมจะรักน้องอย่างจริงจังและเปิดเผย ต่อให้น้องจะความจำเสื่อมผมก็จะสร้างความทรงจำใหม่ไปด้วยกัน เพราะผมมาคิดดูว่าถ้าผมตัดใจถอยออกมาตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม ผมคงเสียดาย เสียใจ ยังไงก็ไม่คุ้มกับใจผมที่แบ่งพื้นที่ให้น้องมันเข้ามาหรอก ไม่คุ้มที่ผมจะเจ็บเมื่อคิดจะตัดน้องไป

2 ชั่วโมงผ่านไป

คนมากหน้าหลายตาพากันวิ่งวุ่นเข้าออกห้องฉุกเฉินพักใหญ่ กว่าจะสงบลงก็เล่นเอาผมนั่งลุ้นจนตัวแข็งทื่อ ทว่าเห็นสีหน้าหมอและพยาบาลไม่ได้แย่ผมก็ใจชื้นขึ้นมาแล้วครับ แสดงว่าน้องยังไม่ตาย

ตึก ตึก ตึก

“จอมยุทธ์เป็นยังไงบ้างครับหมอ?”

ผมพุ่งตัวเข้าไปหาหมอคนหนึ่งที่ดูทีท่าแล้วน่าจะเป็นคนผ่าตัดเคสนี้ เป็นคนที่พยาบาลเดินรายงานอาการให้ฟังก่อนเดินเข้าห้องไปในทีแรก ผมจำได้ แล้วผมก็ถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่เขาเดินออกมา แต่..เขาขมวดคิ้วมองผมแปลกๆ แหละฮะ ก่อนจะเลื่อนหน้ากากอนามัยที่ปิดครึ่งหน้าลงมาที่คางทำให้ผมได้เห็นหน้าหมอชัดๆ ชัดว่าเขามองผมแล้วอมยิ้มเจ้าเล่ห์

“มาร์ตินใช่ไหม? คนที่เข้ามาผ่าตัดกระสุนเดือนก่อน”

“เอ่อ ใช่ครับหมอ แล้วตอนนี้จอมยุทธ์เป็นยังไงบ้างครับ?”

“แผลเป็นยังไงบ้าง เป็นแผลเป็นไหม ได้ดูแลแค่ไหน ถ้าดูแลไม่ดีระวังมันจะนูนนะ”

อาเขยผมเป็นคนผ่าตัดกระสุนออกให้พี่เอง ไม่ต้องห่วงนะ มือเบา แผลเล็ก หายไวแน่นอน... 

จู่ๆ ประโยคนี้ก็แล่นเข้ามาในหัว ผมเข้าใจได้ในทันทีว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี้คืออาเขยน้องมัน จากที่ผมเริ่มจะหงุดหงิดที่เขาไม่ตอบอาการของน้องสักที ตอนนี้กลับยืนขาชิด สองมือกุมกันที่เป้า กลายเป็นคนสำรวมขึ้นมาเลย ผมกำลังจะอ้าปากถามถึงอาการน้องมันอีกครั้งอย่างใจเย็นทว่ากลับมาคนอีกสามคนเดินเข้ามาหาคุณอาเขยเสียก่อน

คนหนึ่งดูวัยกลางคน หน้าตาหล่อเหลาแบบสะอาดสะอ้าน เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาคุณอาเขย เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณอาเขยก็โน้มลงไปหอมแก้มเขา คนโดนหอมยังคงยืนนิ่งรักษามาดไว้อยู่ก่อนสายตาคมนั้นจะมาหยุดที่ผม ไม่ต่างกับวัยรุ่นอีกสองคนที่ยืนกอดอกมองผมเช่นกัน

ให้ผมเดาสองคนนี้คงเป็นพี่ชายของจอมยุทธ์ ส่วนคนที่โดนหอมน่าจะเป็นอาแท้ๆ ของน้อง ให้ตายเถอะลักษณะท่าทางรวมถึงมาดต่างๆ เหมือนน้องมันมากราวกับถอดพิมพ์กันมา

“เอ่อ สวัสดีครับทุกคน ผมเป็นคนที่พาน้องมาโรงพยาบาล คือน้องล้มหัวฟาดกับท่อแล้วก็...”

“มาร์ติน...”

ผมตกใจจนต้องหยุดพูดเมื่อทั้งสามคนที่มาใหม่พูดชื่อผมออกมาพร้อมกัน เดี๋ยวนะ ทำไมรู้จักผมกันหมด? นี่มันอะไรกันวะเนี่ย แค่น้องหัวแตกเข้าห้องผ่าตัดผมก็ตกใจจะตายห่าอยู่แล้ว ยังมาเจอสายตาพิฆาตมองผมอยู่หน้าห้องผ่าตัดอีก แล้วดูเหมือนมีแต่ผมคนเดียวที่ดูกังวลกับอาการของน้อง ทุกคนเดินเข้ามาด้วยอาการไม่รีบร้อนเลยสักนิด ไม่เหมือนคนที่ญาติเข้าห้องฉุกเฉิน

“น้องจะความจำเสื่อมไหมครับหมอ?”

คำถามเดียวที่ผมต้องการคำตอบอย่างมากได้โพล่งออกไปโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

“ก็ไม่แน่ ต้องรอฟื้น”

คำตอบเบสิคมากเหมือนหนังหลายเรื่องที่ผมคอยดู กับเวลาใครสักคนเกิดอุบัติเหตุทางศีรษะจะต้องลุ้นกันไปทีละสเต็ป แต่โอเค อย่างน้อยผมก็พอเดาได้ว่าตอนนี้น้องยังไม่ตาย ยังปลอดภัยดี รออีกทีตอนฟื้นเลยแล้วกัน

“เจ้าจอมล้มได้ยังไงนะ?”

คุณอาของน้องเอ่ยถามผมเสียงเข้ม ผมจึงตอบไปตามเหตุการณ์จริง เล่าตั้งแต่หันไปเห็นน้องยืนใช้แขนยันผนังตึก มีทีท่าโอนเอนจะล้ม แล้วก็ล้มตึงไป เมื่อหมดข้อสงสัยคุณอาทั้งสองเลยเดินจากไปเหลือไว้เพียงผมกับพี่ชายอีกสองคน เขาให้ผมนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม จากนั้นก็มานั่งประกบซ้ายขวา มองหน้าผมเหมือนผมเป็นผู้ต้องหาอะไรสักอย่าง

“มะ มีอะไรหรือเปล่าครับ เอ่อ พี่คือพี่ของจอมยุทธ์ใช่ไหมครับ”

“อืม กูสงครามเป็นพี่คนโต นั่นนักรบเป็นคนกลาง ว่าแต่มึงกับน้องกูนี่ยังไง? คบกันหรือยังไม่คบ? แล้วทำไมตอนน้องกูขอมึงคบมึงถึงไม่ตอบมัน? ขอเหตุผลแบบละเอียด แล้วพวกกูจะตัดสินเองว่าควรทำยังไงกับมึงต่อดี”

ขนผมลุกซู่ไปทั้งตัว พี่สงครามนี่ตัวเขาใหญ่เหมือนนักกีฬา เสียงก็ทุ้มใหญ่ เวลากดเสียงต่ำแล้วมันดูมีอำนาจมากพอที่จะทำให้คู่สนทนาต้องถ่อมตัวให้เขาอัตโนมัติเลยฮะ ผมกำลังเป็นอยู่ และเพราะแบบนี้ไงผมเลยค่อยๆ เล่าเรื่องราวไปทีละอย่าง เล่ากั๊กไว้ในบางส่วนที่คิดว่าคนอื่นไม่จำเป็นต้องรู้ เช่น เรื่องบนเตียงของเรา แต่ซ้ำร้ายตรงที่พี่ทั้งสองคนรู้หมดแล้วครับ รู้กระทั่งตอนที่ผมกับน้องมีอะไรกันครั้งแรกที่ไหน ตอนนี้เขาก็รู้ว่าเราย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คอนโดแล้ว

ไม่คิดเลยว่าน้องมันจะเอาเรื่องของผมไปปรึกษาพี่ชายตัวเอง ผมเห็นน้องมันทำตัวชิลราวกับไม่สนใจความสัมพันธ์นี้เท่าไหร่ ทว่าที่จริงกลับแอบกังวล เขาหาที่ปรึกษาไม่ได้เลยไปปรึกษาพี่ชาย เหมือนผมที่ต้องปรึกษาเพื่อนนั่นแหละมั้ง ผมแอบรู้สึกผิดจังเลยครับที่ตัดสินจอมยุทธ์ว่าไม่ค่อยจริงจังกับผมโดยตัดสินจากภายนอก คือน้องมันเป็นคนกวนประสาท ขี้เล่น มาดเยอะ แสดงออกกับผมเหมือนเพื่อนมากกว่า

______________________ 

TALK 

พี่รู้แล้วใช่ไหมว่าน้องรักพี่มากเหมือนกัน แต่น้องเป็นคนเท่อ่ะ จะให้มาอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ต่อหน้าพี่น้องคงไม่ทำ ต่อไปดูแลน้องดีๆ เลยนะพี่ติน รักน้องให้มากๆ รักบ่อยๆ ถ้าพี่มัวรอแต่เวลาที่ตัวเองพร้อม บางทีน้องอาจไม่เหลือใจรอพี่แล้วก็ได้ อ้าว ดึงดราม่าทำไม เฮ้ย สับขาหลอกๆๆ 

 

ทุกคนคะ กดเขียนรีวิวนิยายเรื่องนี้ให้บ้างจิ ชวนเพื่อนมาอ่านเร็วววว ฮือๆๆๆ  

รู้สึกว่ายอดวิวขึ้นช้ากว่าเรื่องก่อนๆ เกิดอะไรขึ้น เราเขียนไม่ดี เขียนไม่สนุกแล้วเหรอ ฮือออ เป็นน็อยยย 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น