Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2562 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29
แบบอักษร

 

หลายวันผ่านมา ตอนนี้ฉันอายุครรภ์ได้7เดือนแล้วอีกไม่กี่เดือนจะได้เจอหนูน้อยแล้ว ฉันลืมบอกไปว่าฉันย้ายลงมาอยู่ห้องด้านล่าง จะได้ทำอะไรได้สะดวกมากขึ้น ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยตามนั้น ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาคุณสิงห์เขาก็ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆตัวฉัน อาหารที่แม่บ้านเตรียมให้ในตอนเช้าฉันรู้แล้วว่าเป็นฝีมือของเขา พี่ดิวบอกกับฉันเองทุกอย่างว่าเขาอยากดูแลฉันและลูก ส่วนมื้อกลางวันเขาก็ซื้ออาหารมาส่งให้ฉันทานทุกวัน วันไหนที่เขาไม่ได้มาเองก็จะให้คนมาส่งให้ และตอนเย็นเขามักจะให้ลูกน้องของเขาคอยตามฉันอยู่ตลอด จนกว่าฉันจะกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย ช่วงอาทิตย์แรกที่เขามาหา ฉันมักจะเหวี่ยงใส่เขาอยู่ตลอดไม่คุยไม่ทานอาหารที่เขาซื้อมาให้ แต่ช่วงหลังๆมานี้ฉันเริ่มคุยกับเขามากขึ้น อาหารทุกอย่างที่เขาซื้อมาให้ฉันก็ทานคนเดียวจนหมด

วันนี้ฉันไม่ได้ออกไปไหน เพราะเป็นวันหยุดจึงอยากเดินเข้าไปทำอะไรทานเองในครัว แต่ระหว่างเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงสนทนาของแม่บ้านจากด้านในครัว ฉันจึงหยุดนิ่งฟังเสียงสนทนานั้น

"คุณมิลล์เธอโชคดีจัง..มีสามีคอยทำอาหารให้ทานทุกเช้าเลย.."

"อืม..ฉันน่ะ..อิจฉาจริงๆ..ทั้งหล่อทั้งรวยทำอาหารก็เก่งอีกต่างหาก.."

"ใช่ๆ..แต่ติดอยู่เรื่องเดียว..ที่เจ้าชู้ไปหน่อย..ไม่อย่างนั้นคุณมิลล์คงไม่หนีมาอยู่ที่นี่ทั้งๆที่ตัวเองท้องอยู่หรอก.."

 

ฉันหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้น ตรงไปยังห้องนั่งเล่น ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันตีกันไปหมด ใจหนึ่งอยากให้อภัยเขาแต่อีกใจคอยย้ำคอยเตือนฉันอยู่ตลอดเวลาว่าเขาเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง

 

"มิลล์..! อยู่นี่นี้เอง.."

 

เสียงอีกคนทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ จะเป็นเสียงใครไปไม่ได้นอกจากเขานั่นเอง ฉันจึงหันไปมองหน้าเขาด้วยคำถามมากมายที่อยากจะรู้

 

"มองหน้าเฮียนานขนาดนี้..มีอะไรหรือเปล่าครับ.."

"นั่งก่อนสิคะ.."

เขาก็ทำตามที่ฉันบอกอย่างว่าง่าย โดยนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆฉัน

 

"ฉันขอถามคุณตรงๆเลยนะคะ.."

"ครับ.."

"ที่ทำอยู่ทุกวันนี้..คุณต้องการอะไรคะ.."

"เฮียก็ขอตอบตรงๆเลยละกัน..ต้องการมิลล์กับลูก..เฮียอยากให้มิลล์ให้โอกาสเฮียสักครั้ง..ได้ไหม..นะครับ.."

 

ในขณะที่เขาพูด เขายื่นมือของมาจับมือฉันพลางบีบลงเบาๆ แล้วทำตาปริบๆ พยายามพูดอ้อนวอนขอโอกาสจากฉัน ฉันจึงรีบดึงมือออกจากเขาก่อนจะพูดขึ้น

"แล้วถ้าฉันไม่ให้ล่ะ.."

"เฮียก็จะทำทุกทางที่ทำให้เราใจอ่อน.."

"จริงๆแล้ว..คุณไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกค่ะ..เดี๋ยวเหล่าบรรดาสาวๆของคุณจะเหงาเอา.."

"เฮียหยุดแล้วครับ..หยุดที่เราคนเดียวนะมิลล์..อย่าใจร้ายกับเฮียเลย.."

"หึ..ใครกันแน่ที่ใจร้ายกับฉันก่อน.."

"ขอโทษครับ..เฮียสำนึกผิดแล้วจริงๆนะ..ถ้าเฮียทำผิดต่อเราอีก..คุณปู่ของเราเล่นเฮียตายแน่.."

"คุณปู่..เกี่ยวอะไรด้วยหรอ.."

"ก็..บลาๆๆ.."

เขาลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟัง ประมาณว่าก่อนมาที่นี่เขาโดนคุณปู่เล่นงานจนต้องนอนโรงพยายาลเป็นอาทิตย์คงจะหนักน่าดู

หลังจากนั้นฉันจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว เพื่อจะทำอะไรทานเอง แต่อีกคนดันเดินตามเข้ามาแล้วบอกให้แม่บ้านออกไปข้างนอก เขาบอกจะเป็นลูกมือให้ฉันเอง ไม่รู้ว่าไปติดสินบนอะไรกับแม่บ้านไว้หรือเปล่า แม่บ้านทุกคนถึงยอมเดินออกไปอย่างง่ายดาย เมนูที่ฉันจะทำคือซุปผัก ฉันเดินไปที่ตู้แช่ของสดก่อนจะเปิดออก แล้วก้มลงหยิบของแต่ลืมไปว่าท้องฉันโตมากขึ้นจึงไม่สะดวกเท่าไหร่ คนด้านหลังฉันจึงเดินเข้ามาหยิบให้ แล้วเอาไปล้างทำความสะอาดให้และจัดการเตรียมส่วนประกอบทั้งหมดแยกใส่จานจนเสร็จเรียบร้อย

 

"ครั้งต่อไป..อยากได้อะไรให้บอกนะ..เฮียจะทำให้..เราท้องโตขนาดนี้มันคงทำอะไรไม่สะดวกหรอก..เฮียเป็นห่วง.."เขาพูดจบก็เดินหันไปล้างมือ ฉันเองก็ยืนมองการกระทำของเขาอยู่เป็นระยะๆ พอเขาหันกลับมาทำให้เราทั้งสองสบตากัน

 

ตึกตัก ตึกตัก..

 

ฉันจะละสายตาจากเขา เมื่อรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ จากที่เต้นช้าๆกลับกลายเป็นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

 

"ทำแบบนี้..ไม่เหนื่อยหรอคะ.."

"เหนื่อยครับ.."

"..."

"เพื่อเมียและลูกเฮียยอมทุกอย่าง.."

 

เขาใช้มือที่เพิ่งล้างมาหมาดๆยื่นมาจับปลายคางของฉันเงยขึ้นมา พร้อมกับส่งรอยยิ้มอันแสนหวานมาให้อีกด้วย เป็นรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนและเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฉันหัวใจเต้นแรงวันละหลายๆรอบก็ว่าได้

 

 

"อื้อ..ฉันจะไปทำอาหารแล้ว.." ฉันปัดมือเขาออกก่อนจะเดินมาที่หม้อน้ำกำลังเดือดที่ตั้งอยู่บนเตาแก๊สที่เขาเป็นคนจัดการให้

"แทนตัวเองว่ามิลล์..เหมือนเดิมได้ไหม.."

"แบบนี้มันทำไมหรอคะ.."

"เฮียรู้สึกมันห่างเหินไป..อย่างเฮียต้องแนบชิดเท่านั้น.."

"หึ..คนเจ้าเล่ห์.."

"ฮ่าๆ.."

ระหว่างที่ฉันกำลังปรุงอาหารเขาชอบจะโน้มตัวแล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆและยังหายใจรดต้นคออีกด้วย รอบนี้ฉันจึงหยิบมีดที่อยู่ใกล้มือยกขึ้นมาขวางทันที

"คุณ..!"

"อุ๊ย..! มิลล์อย่าเล่นมีดมันอันตราย.."

"ถ้าไม่อยากไอ้นั่นขาด..ก็ถอยไปห่างๆ.."

"คะ..ครับ.."

เขายอมถอยไปแต่โดยดี ส่วนฉันก็ปรุงรสชาติอาหารจนเสร็จ ฉันตักอาหารใส่ถ้วยแล้วเรียกแม่บ้านมายกอาหารไปวางที่โต๊ะให้ แต่ไม่มีใครเข้ามาเลย ส่วนเขาก็หายไปไหนไม่รู้คงจะกลับบ้านไปแล้ว ฉันจึงต้องยกออกไปวางที่โต๊ะเอง ก่อนจะนั่งลงทานจนหมดเกลี้ยง จนมีเสียงเขาดังมาจากด้านหลัง

 

"ไม่รอเลยนะครับ.."

"อ้าว..นึกว่ากลับไปแล้วซะอีก.."

"วันนี้จะอยู่ด้วยทั้งวัน..อยากไปไหนหรือเปล่า.."

"ไม่ค่ะ.."

ฉันตอบกลับเขา พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วหยิบถ้วยไปเก็บ แต่มีมือหนามาจับไว้เสียก่อน เขามาแย่งถ้วยจากมือฉันเดินเอาไปเก็บในครัวให้ ฉันได้แต่มองตามหลังเขาไป

 

"ฉันเชื่อใจคุณได้ใช่ไหม.."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น