Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Best friend 18 เพื่อนรัก//คนสปอยเมีย

ชื่อตอน : Best friend 18 เพื่อนรัก//คนสปอยเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Best friend 18 เพื่อนรัก//คนสปอยเมีย
แบบอักษร

Best friend 18

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

@ห้างเซ็นทรัล

 

 

"เห้ยแก~ สีนี้สวยมาก" ยัยพะพายชูลิปสติกโทนส้มอิฐให้ฉันดู ตอนนี้เราสองคนอยู่ในร้านเครื่องสำอางค์ ของเก่ายังไม่ใช้ก็ซื้อของใหม่ละ นี่เเหละนิสัยผู้หญิง

"เออสวย มึงดูแดงตุ่น"

"หูยย อันนี้สวยจริง"

ฉันยื่นลิปสีแดงตุ่นให้มันดู มันก็เเย่งไปดูทันที พร้อมเชยชมอีกต่างหาก

"มึงเอามั้ย ไม่เอากูเอานะ" มันหันหน้ามาถามฉัน

"เอาเหอะ กูมีละ อยากลองสีไวน์ดู" พูดตอบมันผ่านๆ และมองหาสีลิปที่ต้องการ

"งั้นกูไปจ่ายตังก่อน ว่าจะไปหาหนังสือแฟชั่นหน่อยอ่ะ กูอยากดูพวกเเนวเสื้อผ้า"

"ให้กูไปด้วยป่ะ" ฉันถามมัน

"เห้ยไม่เป็นไร มึงเลือกไปก่อนเลย เดี๋ยวกูรีบมา"

"โอเคๆ"

พอว่าจบมันก็เดินไปจ่ายตังและเดินไปร้านหนังสือที่อยู่ไม่ไกล ฉันหันมาสนใจลิปสติกต่อ หื้มมม สวยไปหมดทุกสีเลยอ่าา~ สีนี้ก็อยากได้ นี่ก็ด้วย แต่ ลิปสติกสวยๆย่อมเเพงค่ะทุกคน เพราะฉะนั้นต้องมีสติในการซื้อนะคะ

ปากก็บอกว่ามีสติแหละนะ แต่ฉันกวาดจนเกือบเรียบทั้งชั้นเเล้วเนี่ย ลิปสติกกับผู้หญิงเป็นของคู่กันค่ะ

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้ากำลังเดินมาทางฉัน ยัยพะพายมาเร็วจริงๆด้วยเเหะ ฉันรีบหันไปเพราะฉันเจอสีลิปเด็ดๆอีกแล้ว

ตุบ!!

หน้าผากของฉันชนเข้ากับแผงอกของใครบางคน แต่ยังไม่ทันได้เงยหน้ามองก็มีเสียงเเหลมปรี๊ดแว้ดใส่ฉันก่อน

"นี่เธอ ไม่มีตาหรอย๊ะถึงได้หันพรวดมาแบบนี้!"

อ่าา~~ แสบหูชะมัด คิดว่าตัวเองเป็นใครกันห้ะ นังคนนี้

"ฮอว์คเจ็บมั้ยคะ"

กึก! เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อหล่อนเอ่ยชื่อคนที่ฉันไม่ได้เจอมาตลอดทั้งอาทิตย์ ฉันค่อยๆเงยหน้ามองเค้า เพราะที่ยังไม่สังเกตุเพราะเราใกล้กันเเละเขาก็ตัวสูง ระดับสายตาจึงมองไม่เห็นหน้า แต่ฉันจำได้นะ กลิ่นตัวของเขา....

"ฮอว์ค..."

ฉันเอ่ยชื่อคนตรงหน้าเบาๆ เเทบจะเป็นเสียงกระซิบ ภายในใจเต้นโครมครามไปหมด

"เธอไปรอที่รถ" เขาหันไปบอกผู้หญิงข้างกาย ใครกันนะ ผู้หญิงคนนี้

"แต่ฮอว์คคะ เรายัง.."

"เดี๋ยวนี้" น้ำเสียงเย็นเฉียบ ไร้ความเห็นใจ ฉันเคยได้ยินมันมาเเล้วล่ะ

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปเราก็ยืนจ้องหน้ากัน ไม่มีใครปริปากพูด ยืนอยู่ตั้งนานกว่าที่ฉันจะหาเสียงของตัวเองเจอ

"คนนั้นใครหรอฮอว์ค..." พยายามบีบเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ ฉันถามได้มั้ยนะ ในฐานะคนรักเก่า... ไม่สิ ในฐานะเพื่อนที่เคยสนิท

"แฟน" ฮอว์คตอบคำถามของฉันอย่างชัดเจน เหมือนกับจะย้ำว่า ฉันไม่มีสิทธิ์!

"...อ่ออ....ฮ่าๆๆ... แล้ว ..สบายดีหรอ" เป็นการหัวเราะที่เฟคที่สุดในชีวิตเลยว่ะ

"ก็ดี .. แล้วมึงล่ะตัวเล็ก"

ฉันมองคนตรงหน้าที่ทำตัวปกติเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้เราไม่เคยเลิกกัน ไม่สิ! อาจจะไม่เคยคบกันเลยก็ได้ มึงหรอ?. กลับมาเเล้วสินะ สถานะเพื่อน 🙂

 

"อ่อออออ.. ก็ดี หึ่ม" อ่อยาวไปหน่อย ฉันตอบเเละกะเเอมในลำคอเบาๆ

"มีเเฟนไม่เห็นบอกเนยเล้ยย" ฉันตีเเขนฮอว์คอย่างเเรง ฉันอยากให้เขาเจ็บบ้าง ตลกชะมัด ฮอว์คมองการกระทำของฉันนิ่งๆ ก่อนจะปรับสีหน้า

"กูก็ต้องมีเวลาส่วนตัวก่อนสิวะ ใช่มั้ยอิเตี้ย"

ฮอว์คเอาเเขนมาก่อนคอฉันอย่างหยอกล้อ ฉันมองหน้าฮอว์ค รอบดวงตามันร้อนผ่าว อยู่ๆน้ำตามันก็ร่วงเเบบไม่ทันตั้งตัว ไอ้น้ำตาบ้าเอ้ย ....

ฮอว์คเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างเบามือ

"ร้องทำไม" เจ็บไง ไม่รู้รึไง ฮอว์คคนโง่

"หูยย ดีใจไง เพื่อนรัก มีเเฟน " ฉันเน้นคำว่าเพื่อนรักอย่างชัดเจน

"อืม กูไปละ" ฮอว์คปล่อยแขนจากการกอดคอ และเดินออกไป

"บ๊ายบาย ~" ฉันพูดเบาๆ เพราะก้อนสะอึกมันตีตื้นขึ้นมาจนกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ไม่อยู่ ที่ตรงนั้นมันเคยเป็นของฉัน และเขาก็ได้มอบมันคืนให้ฉันเเล้ว ที่ของ เพื่อนรัก

 

เฮ้ออ หมดอาราณ์ซื้อลิปแล้วล่ะ ฉันวางมันกลับเข้าชั้นเหมือนเดิมและเดินออกมาจากร้านเพื่อไปหายัยพะพายที่ร้านหนังสือ เพราะร้านมันเป็นกระจกเลยทำให้มองเห็นยัยพายที่กำลังเดินออกมาจากร้าน แต่จู่ๆเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เพล้ง!!

"กรี๊ดดดดดดด อึก..เจ็บ!" อยู่กระถางต้นไม้ก็หล่นมาจากชั้นบน ตกลงมาข้างหน้าฉัน ทำให้เศษที่แตกกระจายกระเด็นมาบาดขาของฉัน

"นะเนย!" ยัยพายรีบวิ่งเข้ามาหาฉันทันที ผู้คนในห้างต่างมุงกันเข้ามา น้ำเสียงจอเเจพูดกันเต็มไปหมด ฉันเหมือนจะเป็นลมเลย จริงๆแล้วฉันเป็นโรคกลัวเลือด ถ้าเห็นเลือดเเล้วไม่อยากอ้วกก็ต้องเวียนหัว มันพะอืดพะอมไปหมด

"เจ็บมากมั้ยมึง ทนหน่อยนะ เดี๋ยวกูโทรเรียกหมอมามึงไม่ต้องขยับ" พะพายเองก็ดูกลัวไปไม่ต่างจากฉัน สีหน้าของมันดูเป็นห่วงฉันมากๆ แต่อยู่ๆร่างหนาก็ฝ่าฝูงชนเข้ามาแล้วอุ้มฉันขึ้น

"ฮอว์ค" เขายังไม่ได้กลับไปหรอกหรอ แล้วแฟนเขาล่ะ

"ไม่ต้องพูด" ฮอว์คว่าเเละหันไปหาพะพายที่ก้มเก็บของฉันที่กระจายอยู่เข้ากระเป๋า

"กูพาตัวเล็กไปโรงพยาบาลเอง มึงโทรหาไอ้ลุคส์ให้กูด้วย"

"เออๆ รีบไปเลย" ยัยพายส่งกระเป๋าให้ฉัน

ฮอว์ครีบพาฉันมาที่รถ ก่อนผู้หญิงที่อยู่ในรถจะรีบออกมาแว๊ดเสียงใส่

"นี่มันอะไรกันคะ!!"

ฮอว์คไม่ได้สนใจคำถามนั่นเเม้เเต่น้อย ว่างฉันลงที่เบาะข้างคนขับรัดเซฟตี้เบลให้และพูดกับเธอคนนั้น

"เธอกลับเองละกัน"

"อะไรกันคะกี้มากับคุณนะ" เธอร้องใส่ฮอว์คแต่ฮอว์คไม่สนใจ เธอก็หันมากระชากแขนฉันอย่างเเรง.

"นี่เเกลงมาเลยนะ!! "

"โอ้ยยย!!" ฉันร้องออกมาอย่างเเรง น้ำตาก็เริ่มซึมเพราะขาเจ็บ ฉันเงยหน้ามองหน้าฮอว์คทันที เเล้วเบะปากเบาๆ เชิงบอกว่าเจ็บ ไม่ได้อ้อนเลยจริงๆ

"เลือดนิ" ยัยกี้อะไรนี่ยังพูดต่อทั้งๆที่มือกำเเขนฉันอยู่

พรึ่บ!

ฮอว์คกระชากเเขนเธอออกอย่างเเรงเหมือนหัวเสียไม่เบา

"ไสหัวไปซะ!!" ฮอว์คปิดประตูรถเเล้วขึ้นมาบนรถก่อนจะขับออกไป

 

"ทำแบบนี้จะดีหรอ เธอเป็นแฟนฮอว์คไม่ใช่ไง"

ฉันพูดกลั้วหัวเราะหน่อยๆ เเสร้งทำเป็นร่าเริงนี่มันยากเเหะ

"ไม่เจ็บแล้วรึไง" ฮอว์คไม่ตอบ เเต่ถามกลับมาซะงั้น เเผลของฉันมันก็ไม่ได้ใหญ่มากเพียงเเต่เป็นทางยาว เเต่เพราะฉันเป็นคนผิวบางเลือดเลยออกเยอะ และเจ็บมากกก!!!

 

"งื้ออ ขาเนยเป็นเเผลเป็นเเน่เลย" ฉันร้องงอเเงหน่อยๆ ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ฉันถึงรู้สึกสบายใจอย่างนี้ ทั้งๆที่เมื่อกี้เจอเรื่องเเบบนั้นมา

"หึ! ดี พวกผู้ชายจะได้ไม่มอง" ฮอว์คพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"ไม่เห็นดีเลย ใส่ขาสั้นไม่สวย" เเต่ฉันได้ยินอ่ะ หูดีไปหน่อย

"เงียบๆเถอะน่า จะพาซิ่งเเล้ว" ฮอว์คขมวดคิ้ว พร้อมทำเสียงจิ๊ปาก

"อิฮอว์คคคคคค" ฟาต10เลยจ้าาา ใจอิเนยจะวาย

 

 

 

ฮอว์ค talk

 

 

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล พยาบาลก็พาคนตัวเล็กไปทำแผล เเละหมอก็ให้แอดมิดเนื่องจาก พบอาการคือนะเนยเวียนหัวและอ้วกเนื่องจากภาวะช็อก ทำให้เธอหมดเเรงเพราะอ้วกไป เลยต้องอยู่ให้น้ำเกลือก่อน และตอนนี้ก็หลับไปแล้ว

 

ผมให้พะพายเฝ้าคนตัวเล็กและผมก็ออกมาคุยกับได้ลุคส์บนดาดฟ้า

 

"กูว่ามันทำขนาดนี้มันคงรู้เเล้วว่าที่มึงเลิกกับนะเนยเป็นเเค่เเผน"

ไอ้ลุคส์เปิดประเด็นขึ้นก่อนจะจุดบุหรี่สูบ

"อืมกูรู้ และไม่มีอะไรที่กูต้องกลัวแล้ว"

ผมดูดบุหรี่และเป่าควันของมันลอยไปตามลม

"แปลว่าพ่อมึงจัดการเรื่องบริษัทแล้ว" ไอ้ลุคส์เลิกคิ้วถาม

"ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวมันเเล้วล่ะ" เรื่องบริษัทที่ว่าคือมรดกของผม ที่มาจากพ่อเเท้ๆของผม และท่านพ่อได้จัดการให้เรียบร้อยเเล้ว การตายของพ่อและแม่ผมมาจากคนที่คิดโกงบริษัท นั่นคือพ่อของโชตะ

 

ท่านพ่อดำเนินการกฎหมายเเล้วเรียบร้อย เเต่ว่าย้อนแย้งชะมัด ทั้งๆที่ท่านพ่อทำธุรกิจผิดกฎหมายแท้ๆ แต่หยังยอมหันหน้าเข้าหากฎหมายเพื่อผมขนาดนี้

"ขอโทษครับนาย ผมไม่ทันระวังจึงเกิดข้อผิดพลาดขึ้น" คีย์ บุคคลมาใหม่พูดขึ้น เงียบจริงๆ ไม่ได้ยินเเม้แต่เสียงเดิน สมเเล้วที่เป็นบอดี้การ์ดคนสนิทของผม เเละมันก็โตมาในบ้านของท่านพ่อ เพราะเป็นลูกของเเม่บ้าน

"ดูเหมือนมึงจะพลาดครั้งใหญ่" ผมทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและขยี้ให้มันดับ

"ผมส่งตัวคนร้ายไปให้ลูกน้องสอบสวนเเล้วครับ ตอนนี้ผมพร้อมรับบทลงโทษแล้วครับ"

ไอ้คีย์พูดและโค้งให้ผมเล็กน้อย เเต่นี่คือการพลาดครั้งเเรกของมัน เเต่ผมจะมอบบทลงโทษให้มันละกัน ผมส่งสัญญาณไล่ลูกน้องที่มากับมันออกไปเหลือเเค่มันคนเดียว

"ได้ มึงห้ามเล่นกับไทจิ1อาทิตย์" ไทจิที่ว่าเป็นเเมวของคุณเเม่ ท่านพ่อเป็นคนซื้อให้ แต่ดูเหมือนไทจิมันจะอ้อนทุกคนในบ้าน ยิ่งเวลาหิวจะวิ่งหาผมไม่ก็ไอ้คีย์ เพราะผมชอบให้ขนมมัน ไอ้คีย์ก็เช่นกัน

"ฮ่าาๆ ไม่สัสฮอว์คบทลงโทษมึงโหดชิบหาย" ไอ้ลุคส์ที่ฟังบทสนทนาอยู่ถึงกับหลุดขำ

"ไอ้สัส เอามีดมาแทงกูเถอะ" ไอ้คีย์ทำท่าจะถีบผม แต่ได้ลุคส์กอดคอมันไว้ก่อน

"กูนายมึงนะไอ้ห่า" ผมด่ามันก่อนจะชูนิ้วกลางให้

"ก็คุณมึงห้ามกูเล่นกับไทจิ"

ตลกชะมัด แค่ห้ามเล่นกับเเมวถึงกับขึ้น ทาสเเมวชิบหาย

"บทลงโทษไงสัส เมียกูแอดมิดเลยนะมึง" ผมด่ามัน

"ยอมๆเถอะน่า" ไอ้ลุคส์มันเอามือยีหัวไอ้คีย์ ไอ้สัสถ้าไม่ติดว่ากูเป็นพระเอกนพกูจิ้นละ หมดละ ไม่คีพลุคบอดี้การ์ดเลยมึง ทาสแมวอีกไอ้สัส

"เออกูผิดจริงๆ กูเผลอไปหน่อย ขอโทษด้วย" มันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง และจัดแจงเสื้อผ้าตัวเอง ผมพยักหน้าให้มันเชิงเข้าใจ

"เอาไงต่อเรื่องนะเนย" ไอ้ลุคส์ถามผม

"อยู่ห่างตัวมึงยิ่งไม่ปลอดภัยกูว่า" ไอ้คีย์พูดขึ้น ผมเห็นด้วย แต่ไอ้นี่ ต่อหน้าท่านพ่อหรือพวกลูกน้องก็เรียกผมนายอยู่หรอกเเต่พอลับหลังเท่านั้นเเหละเหี้ยสัสมาเต็ม บอดี้การ์ดกู -___-!

 

"ถ้าห่างเเล้วยังไม่ปลอดภัย คงต้องอยู่ใกล้ที่สุดเเล้วล่ะ"

เมื่อห่างเเล้วยังอันตราย ผมก็จะปกป้องเธอด้วยตัวผมเอง ตัวเล็กของผม ไม่ยอมให้เกิดอันตรายขึ้นเป็นครั้งที่สองเเน่ เตรียมตัวเจอกูได้เลย โชตะ วาตารุ หึ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โกรธแล้วนะ!

 

 

 

:::::::::::::::::::::cut:::::::::::::::::::

 

 

talk: มาเเล้วววววววว ง่วงๆๆๆ ไรท์ขอตัวไปนอน ปิดเทอมกันยังเด็กๆ 5555 ส่วนไรท์เรียนเช้ายันดึกจ้าา ช่วงนี้อัพช้าหน่อย❤❤❤❤💚💚💚

 

ความคิดเห็น