เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8/3 คืนเข้าหอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 8/3 คืนเข้าหอ

คำค้น : วิวาห์เร่รัก,ชยากร,บัวบงกช,เอาชนะ,ผู้หญิงเร่ขาย,เอาตัวเข้าแลก,แค้นนี้ต้องชำระ,เตรียมรับมือ,แขกไม่ได้รับเชิญ,แผนชั่ว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2562 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8/3 คืนเข้าหอ
แบบอักษร

มีนตราเดินไปทักทายวิศรุต ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “นึกอยู่แล้วเชียวว่าคุณต้องมาร่วมงาน” 

“ทำไงได้ละ ในเมื่อเจ้าภาพเชิญให้มาร่วมงาน ถ้าไม่มาน่าคงจะน่าเกลียด” 

“นั่นสิคะ” ทั้งสองหัวเราะขึ้นพร้อมกัน ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ซุกซ่อนอยู่ภายในใจ ซึ่งต่างก็เสียดายเจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่ต่างกัน 

“เห็นบ่าวสาวหวานชื่นขนาดนี้ ผมชักอยากร่วมมือกับคุณแล้วสิ…มีนตรา” 

“คิดยังไงคะ อยู่ ๆ ถึงอยากร่วมมือกับฉัน ทั้งทีตอนแรกคุณไม่ได้คิดแบบนี้นี่ หรือเพิ่งนึกเสียดายบัวบงกช” 

วิศรุตยักไหล่เล็กน้อย “ไม่รู้สิ ผมอาจจะหมั่นไส้ไอ้ชยากรมั้ง แต่เราอย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยน่า วันนี้เป็นวันมงคลเดี๋ยวเสียฤกษ์เปล่า ๆ ไม่ต้องห่วงหรอกยังไงผมก็ลงเรือลำเดียวกับคุณแล้วนี่” 

“นั่นสินะ น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า ความสำเร็จของเราสองคนอยู่แค่เอื้อม” มีนตราพูดปนหัวเราะ ก่อนจะพูดเพื่อสะกิดใจให้อีกฝ่ายหงุดหงิด “วันนี้เจ้าสาวสวยไม่เบานะคะ” 

วิศรุตไม่ตอบเขากัดกลามด้วยความเสียดาย หากเขารู้เร็วกว่านี้งานแต่งงานจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน แค่นี้เขาก็เสียหน้ามากพอแล้วนอกจากจะแพ้ประมูลให้กับชยากรแล้วเขายังเสียผู้หญิงที่เขาหมายปองให้อีก นับเป็นครั้งที่สองที่เขาพ่ายแพ้ แต่เขาจะไม่ยอมให้ชยากรหยามเหยียดได้นานแน่ ตราบใดที่บัวบงกชยังทำงานให้กับบริษัทของเขา 

‘จูบเลย จูบเลย’ 

ประโยคของเพื่อนฝั่งเจ้าบ่าวดังเข้ามากระทบหู ทำให้มีนตราทนฟังไม่ได้ รู้สึกเจ็บปวดเจียนจะขาดใจ จึงได้แต่ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มจนหมดแก้วเพื่อดับความปวดร้าว แต่ทว่าเสียงนั้นก็ไม่หยุดยั้งและเจ้าบ่าวก็จูบโชว์จนเธอทนไม่ไหว 

วิศรุตหัวเราะขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของมีนตรา “แค่นี้ถึงกับทนฟังไม่ได้เลยหรือ” 

“ฉันจะกลับแล้ว พรุ่งนี้มีคิวถ่ายละครแต่เช้า” 

พูดจบมีนตราก็เดินออกจากงานอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอพิธีการบนเวทีเสร็จสิ้น เมื่อทนเห็นผู้หญิงคนนั้นมีความสุขเกินหน้าเกินตาไม่ได้ แค่นี้ก็อกจะแตกตายอยู่แล้ว จะให้ทนอยู่จนงานฉลองเสร็จ เธอคงทนไม่ได้อีกต่อไป แต่จะไม่ยอมแพ้บัวบงกชเป็นอันขาด เธอจะทำทุกวิถีทางให้ชยากรกลับมาเป็นของเธอให้ได้ 

หลังจากมีนตรากลับไปได้ไม่นานวิศรุตก็ตามไปด้วยติด ๆ โดยไม่รอถ่ายรูปร่วมกับบ่าวสาว เพราะมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรมาก มันก็แค่งานเลี้ยงธรรมดาเท่านั้น 

เมื่อพิธีการบนเวทีจบลง บ่าวสาวต่างก็เดินถ่ายรูปและขอบคุณแขกที่มาร่วมงานตามโต๊ะต่าง ๆ แม้ว่าเจ้าบ่าวนั้นจะมองหาหญิงสาวอีกคนที่มาร่วมงานทำให้บัวบงกชนั้นรู้ทัน แต่เธอก็ยังแสร้งยิ้มเพราะไม่อยากให้งานเสีย 

ในที่สุดชยากรก็เริ่มทนไม่ได้จึงเอ่ยขึ้นในที่สุด “ผมขอตัวเข้าห้องน้ำ” 

“จะเข้าห้องน้ำหรือว่าจะไปหาคุณมีนตรากันแน่” 

“นั่นมันเรื่องของผม” พูดจบชยากรก็เดินออกไปโดยในสนใจอีกเลย ปล่อยให้บัวบงกชเดินทักทายแขกตามลำพัง จวบจนแขกเริ่มทยอยกันกลับกันหมดเขาจึงเดินเข้ามาในงานและเป็นขั้นตอนส่งตัวเข้าหอ 

บัวบงกชเอ่ยขึ้นทันที “ไม่เจอคุณมีนตราหรือคะ” 

“อย่าแสนรู้หน่อยเลยน่า” เขากัดฟันพูดเสียงเบา 

“ฉันไม่ได้แสนรู้ แต่หน้าคุณมันฟ้อง” 

งานแต่งงานวันนี้ชยากรก็ไม่ให้เกียรติเธอสักนิด ในขณะที่สวมชุดเจ้าบ่าวเขายังมีหน้าไปหาผู้หญิงคนนั้นและทิ้งเธอให้เดินขอบคุณแขกเพียงลำพัง เธอพยายามท่องกับตัวเองให้ใจเย็นแต่พอเห็นหน้าเขาก็อดแขวะไม่ได้ 

เมื่อเพื่อน ๆ ของทั้งสองกล่าวร่วมยินดีจนงานเลี้ยงจบลงเหลือเพียงผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเท่านั้นที่เตรียมตัวจะส่งบ่าวสาวเข้าหอ พลันทำให้หัวใจของบัวบงกชเต้นโครมคราม เธอไม่เคยตื่นเต้นอะไรแบบนี้มาก่อนเมื่อเวลานี้มาถึงจริง ๆ 

ทั้งสองอยู่ในห้องที่ทางโรงแรมเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดี ที่นอนโรยด้วยกลีบกุหลาบรูปหัวใจ ทุกคนอยู่ในห้องกันพร้อมหน้าก่อนที่นายพันลภจะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าปลื้มปิติที่งานในวันนี้ผ่านไปด้วยดี 

“แต่งงานกันแล้วนะลูก ผัวเมียก็เหมือนคนเดียวกัน มีอะไรก็คุยกันด้วยเหตุและผล สื่อสัตย์ต่อกันดูแลกันและกันจนแก่เฒ่า และควรรู้จักเอาอกเอาใจสามีเป็นแม่บ้านแม่เรือนนะลูก…พ่อรักบัวนะ” 

คำอวยพรของบิดาทำให้บัวบงกชน้ำตาคลอเบ้า ก่อนที่สองพ่อลูกจะโอบกอดด้วยความตื่นตันใจพอคลายอ้อมกอดได้ผู้อาวุโสจึงหันไปพูดคุยกับชยากรทันที “พ่อฝากน้องด้วยนะกร” 

“ครับ” 

 ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ก่อนที่แม่เลี้ยงของเธอจะเอ่ยขึ้น “ขอให้โชคดีนะบัวบงกช ขอให้เธอมีความสุขก็แล้วกัน” 

“ขอบคุณค่ะ” ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนจะยกมือไหว้ผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาว 

กระทั่งถึงคิวของนายชัยยา ที่ดูท่าจะพอใจลูกสะใภ้เอามาก ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความปลื้มปิติยินดีกับสะใภ้ที่ได้เลือกด้วยตัวเอง “พ่อขอต้อนรับหนูบัวอย่างเป็นทางการ ทุกคนก็พูดกันไปหมดแล้ว ยังไงก็แต่งกันเป็นผัวเมียแล้ว หนักนิดเบาหน่อยก็ขอให้อดทน ดูแลกันและกันตลอดไป ตากรเป็นคนใจร้อน ยังไงก็อดทนหน่อยนะลูก หญิงชายอยู่ด้วยกันก็เหมือนลิ้นกับฟันนั่นแหละ วันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วคงอยากจะพักผ่อน ยังไงก็มีหลานให้พ่ออุ้มไว ๆนะตากร” 

คำอวยพรทิ้งท้ายของผู้เป็นพ่อสามีทำให้บัวบงกชหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายแต่ทว่าชยากรกลับไม่ได้รู้สึกยินดีอะไร กระทั่งทุกคนเริ่มทยอยกันออกจากห้องเหลือเพียงเขากับเธออยู่ในห้องลำพังเท่านั้น  

ทั้งสองต่างไม่ได้พูดอะไรกันก่อนที่บัวบงกชพยายามที่จะถอดชุดแต่งงาน แต่ถอดยังไงก็ไม่สำเร็จ ชยากรเห็นแบบนั้นแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาเมื่อเห็นท่าทีเขินอายของหญิงสาวแล้วรู้สึกหงุดหงิดก่อนจะเอื้อมมือไปรูดซิบให้เธอ จนเห็นแผ่นหลังขาวนวลยาวไปจนเกือบถึงสะโพกที่น่ามองไม่น้อย 

“กะอีแค่ถอดชุดทำเป็นยุ่งยากไปได้” 

“ฉันทำเองได้อย่ามายุ่ง” พูดจบเธอก็รีบคว้าชุดอาบน้ำและวิ่งเข้าห้องน้ำทันที  

“นึกว่าผมอยากยุ่งมากนักหรือไง เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว” 

พูดจบชยากรก็ทิ้งตัวลงนอนในชุดเจ้าบ่าวโดยไม่ได้สนใจอะไร ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้น เขาเอื้อมมือรับสายแและดีดตัวขึ้นเมื่อมีนตราโทรเข้ามาและยังบอกว่าจะฆ่าตัวตายหากเขาไม่ไปหาเธอคืนนี้ 

“ผมจะรีบไปตอนนี้ คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ…มีนตรา” พูดจบชยากรก็ออกจากโรงแรมด้วยความรวดเร็ว 

บัวบงกชเดินออกมาจากห้องน้ำ รู้สึกแปลกใจที่ไม่พบชยากรอยู่ในห้องแล้ว มีเพียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนที่นอนเท่านั้น เธอจึงหยิบขึ้นมาดู และคนที่โทรมาคือมีนตรา ทำแบบนี้ก็เท่ากับฉีกหน้ากันชัด ๆ  

คืนแต่งงานน่าจะเป็นคืนที่โรแมนติกที่สุดแต่บัวบงกชกลับเป็นเจ้าสาวที่ไร้เงาเจ้าบ่าวในคืนส่งตัว! 

ชยากรไปถึงคอนโดของมีนตราในเวลาอันรวดเร็ว เขามาหยุดที่หน้าห้องของเธอก่อนจะกดกริ่งดังรัว เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดสั้น หากเป็นแบบนั้นก็เท่ากับเขาเป็นต้นเหตุของเรื่อง 

“มีนนึกว่าคุณจะไม่มาเสียแล้ว” พอเปิดประตูเธอก็ทักทายเขาเสียงยานคาง 

ชยากรเบือนหน้าหนี เมื่อได้กลิ่นเหล้าหึงจากมีนตรา และรู้ตัวว่าพลาดท่าให้อีกฝ่ายเสียแล้ว เขารู้สึกผิดต่อบัวบงกชขึ้นมาทันที 

“ทำไมคุณต้องดื่มหนักขนาดนี้ด้วยละมีน” 

“ถ้ามีนไม่ทำแบบนี้ แล้วคุณจะมาหามีนหรือคะ…ชยากร” 

มีนตราไม่พูดเปล่าเธอยังเอามือโอบลำคอของเขาด้วยความดีใจ หากปล่อยให้เขาเข้าหอกับบัวบงกชในคืนนี้แล้วละก็ เธอคงขาดใจตายแน่ ๆ เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เขามาหาเธอและเขาก็มาจริง ๆ  

“คุณรู้ไหมว่ามีนต้องเจ็บปวดแค่ไหนที่เห็นคุณเข้าหอกับนังนั่น” 

ชยากรมองเธอด้วยความสงสารและเห็นใจ และพยายามใจเย็นอย่างที่สุด 

“คุณเข้าใจผมบ้างสิมีน คืนนี้ผมไม่ควรออกมาข้างนอกด้วยซ้ำ คุณก็รู้ว่ามันเป็นคืนเข้าหอ แต่ผมห่วงคุณ” 

“ห่วงมีนงั้นหรือคะ” เธอย้อนถามปนหัวเราะ “ถ้าคุณห่วงคุณคงไม่ทิ้งให้มีนเป็นแบบนี้หรอกค่ะ” 

หญิงสาวเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา พรั่งพลูออกมาปานจะขาดใจ เธอจะไม่ยอมให้บัวบงกชครอบครองชยากรเป็นอันขาด หากไม่ได้ด้วยเล่ห์เธอก็ต้องเอาด้วยกล และเธอก็ชนะบัวบงกชเมื่อเขาเลือกเธอ 

“ไปกันใหญ่แล้วมีนตรา คุณก็รู้ว่าผมทำแบบนี้มันไม่เหมาะสม หากคนอื่นรู้ คนที่เสียหายก็คือผม” 

“แต่คุณกำลังทำให้มีนเป็นผู้หญิงข้างถนนนะคะ ทุกวันนี้มีนก็ไม่มีค่าอะไรเลยทั้งที่มีนเป็นเมียคุณแต่คุณก็เลือกที่จะแต่งงานกับนังบัวบงกช” มีนตราพยายามรั้งเขาไว้ไม่ให้ไปไหน “อีกหน่อยคุณก็คงลืมมีนในที่สุด” 

แค่เห็นเขาโอบกอดและแสดงความรักในคืนแต่งงานหัวใจของเธอก็แทบจะแตกสลายแล้ว เธอไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไปเธอจะต้องให้เขากลับมาเป็นของเธอให้ได้ ด้วยวิธีไหนก็ช่าง 

“ไม่เอาน่ามีน คุณอย่าตีโพยตีพายได้ไหม” 

“ชยากร!” เธอมองเขาด้วยขมขื่น ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของเขา “คุณกล้าว่ามีนงั้นหรือคะ” 

ชยากรระบายลมหายใจออกมาอย่างหนัก เริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดว่าเธอจะทำให้เขาหนักใจทั้งที่ก็ตกลงกันไปแล้ว มีนตราไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่องอะไร ซึ่งเขาก็ไม่ได้ถือสาเพราะคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของสังคมยุคปัจจุบัน แต่เขากับเธอก็แค่แลกความสุขให้กันและกันเท่านั้น 

“ไม่ใช่แบบนั้นนะมีน” 

“แล้วมันแบบไหนคะ” 

เธอพยายามเหนี่ยวรั้งให้เขาอยู่กับเธอนานที่สุด หากเป็นไปได้เธออยากจะรั้งเขาไว้จนถึงเช้าของอีกวัน 

ชยากรแกะมือของมีนตราออก ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “คุณเมามากแล้วมีนตรา พักผ่อนเถอะคืนนี้ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ….ผมสัญญา”  

“จริงนะคะกร” 

“ครับ” เขาจำต้องรับปากไปแบบนั้นเอง พูดไปตอนนี้ก็คงคุยกันไม่รู้เรื่องอยู่ดี เพราะมีนตราดื่มเข้าไปมากไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในคืนแต่งงานของตัวเอง แม้จะไม่ปักใจเชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำแต่มันก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ดีจึงไม่อยากประมาทและรีบออกมาพบเธอให้เร็วที่สุด 

ชยากรอยู่เป็นเพื่อนจนกระทั่งเธอหลับ และเหลือไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว เขารู้สึกผิดต่อบัวบงกชไม่น้อย และไม่ต้องการให้เป็นเรื่องเป็นราว เพราะไม่อยากให้ไปถึงหูบิดามันอาจจะเป็นเรื่องใหญ่ จึงแวะกลับคอนโดตัวเองก่อน 

++อัพวิวาห์เร่รักให้อ่านกันในวันหยุดจ้าาา ไม่รู้ว่าบัวบงกชจะดีใจหรือเสียใจดีที่คืนเข้าหอไร้เงาเจ้าบ่าว....ฝากติดตามด้วยนะคะ++ 

ความคิดเห็น