Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2562 11:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28
แบบอักษร

 

Milk

หลายเดือนผ่านมานี้ ฉันมักจะให้ความสำคัญเรื่องลูกมากกว่าสิ่งอื่นใด พยายามมอบความรักให้เขาตั้งแต่เขายังไม่ลืมตามองโลก เพราะสิ่งนี้คือความสุขของฉัน มันก็อาจจะมีบ้างเป็นบางครั้งที่คิดถึงเรื่องพ่อของลูกแต่ก็ไม่บ่อยมากนัก จนมาวันนี้ฉันได้เจอกับเขาอีกครั้ง ลึกๆแล้วก็รู้สึกดีใจที่ได้เจอเขา แต่เมื่อภาพวันเก่าๆมันผุดขึ้นมา ฉันจึงต้องคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลา

 

หลังจากที่ฉันคุยกับเขาเสร็จ ฉันจึงเดินเข้ามาในห้องทำงานทันทีไม่แม้แต่หันไปมองหน้าของเขาเลยสักนิด เพราะฉันกลัวหัวใจตัวเองกลัวจะใจอ่อนให้เขา ฉันเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงาน ในระหว่างนั้นก็มีเสียงเคาะประตูจากด้านนอกและส่งเสียงดังเข้ามาด้านใน เป็นเสียงของเขานั่นเอง เขาตะโกนเรียกชื่อฉันอยู่นาน แล้วเสียงก็เงียบหายไป

 

"มึงไม่คิดจะให้โอกาสเขาหน่อยหรอ..ยังไงเขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกมึงนะ.."

"ถ้าเป็นมึง..มึงจะให้โอกาสเขาได้ลงหรอ.."

"อืม..เอาเป็นว่ากูเคารพการตัดสินใจของมึงแล้วกัน.."

 

ยัยขิงที่นั่งทำงานอยู่ในห้องด้วยกันหันมาถามฉัน ฉันไม่ได้ตอบเพียงแต่ถามนางกลับไป นางก็นิ่งคิดสักพักก่อนจะตอบฉันกลับมา ฉันเชื่อว่านางเองก็คงไม่ให้โอกาสพ่อของเด็กในท้องนางเหมือนกัน เพราะนางบอกกับฉันว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กับหมอเตชินไปเรื่อยๆจนลูกโต

 

ช่วงเย็นฉันนั่งรถกลับบ้านกับคนขับรถ ส่วนยัยขิงหมอเตชินมารับไปทานข้าวที่บ้านของหมอเตชิน พอมาถึงบ้านฉันจึงขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วลงมานั่งรอทานอาหารค่ำพร้อมกับพี่ดิว สักพักพี่ดิวเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับกระเป๋าเอกสารที่ไปเซ็นสัญญากับลูกค้าเมื่อกลางวัน พี่ดิวเดินตรงมาหาฉันที่นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

 

 

"วันนี้เพื่อนพี่จะมาทานข้าวด้วยนะ..อีกสักพักคงมาถึง..เราหิวหรือยัง.."

"ยังค่ะ.."

"ถ้าอย่างนั้น..นั่งรอพี่แปปนึงนะ..พี่ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน.."

"ค่ะ.."

 

แล้วพี่ดิวก็เดินขึ้นไปด้านบนส่วนฉันก็หันมาสนใจทีวีตรงหน้าต่อ นั่งรอสักพักพี่ดิวก็เดินลงมาในสภาพที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว

 

"เพื่อนพี่ยังไม่มาเลย..เราไปนั่งทานกันก่อนเถอะ..เดี๋ยวหลานพี่หิว.."

"ค่ะ.."

 

ฉันกับพี่ดิวกำลังรับประทานอาหารมื้อค่ำ จนมีเสียงคนที่เข้ามาใหม่ ฉันไม่ได้สนใจอะไรนอกจากอาหารตรงหน้าแต่รู้สึกว่าน้ำเสียงจะคุ้นๆ

 

"มาแล้ว.."

"อ้าว..มึงมาแล้วหรอ..นั่งก่อนสิ.."

"เออ..ให้กูนั่งตรงไหน.."

"ตามใจมึงเลย.."

 

พรึบ..

"ตรงนี้แล้วกัน.."

ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีคนมานั่งลงข้างๆฉัน จึงหันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำเอาฉันตกใจเลยค่ะเมื่อเห็นเป็นเขา

 

"เฮ้ย..!คุณมาได้ยังไง.."

"เดินเข้ามาครับ.."

เขาตอบกลับฉันพลางฉีกยิ้มมาให้ด้วยใบหน้าที่เจ้าเล่ห์อีกด้วย ไม่รู้อะไรเข้าสิงเขาถึงเป็นได้ขนาดนี้ ปกติเขาจะไม่ค่อยชอบยิ้มและมีหางเสียงสักเท่าไหร่

 

"เฮ้อ.."

"ถอนหายใจทำไมมิลล์..นี่ไอ้สิงห์เพื่อนพี่เอง.."

"ค่ะ..หนูอิ่มแล้วขอตัวนะคะพี่ดิว.."

"อะ..อ้าว.."

"เดี๋ยวสิมิลล์..มิลล์"

 

ฉันมองหน้าเขาพักนึง ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่ได้สนใจเสียงคนที่ตะโกนตามหลังแม้แต่นิด ฉันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของตัวเองเดินตรงมาที่เตียง แล้วล้มตัวนอนลงบนที่นอน มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบเจ้าตัวน้อยในท้องไปมา

 

"แม่ควรทำยังไงดีนะ.."

 

ในขณะที่ตัวเองกำลังเคลิ้มหลับ ฉันรู้สึกเหมือนเตียงยุบลง แล้วก็มีฝ่ามือหนาลูบที่หัวและท้องของฉันไปมา ฉันไม่สามารถลืมตาขึ้นมาดูได้เพราะตอนนี้ง่วงมาก

 

"เฮียขอโทษ..ป๊าขอโทษหนูด้วยนะ..ฝันดีนะ..จุ๊บ.."

 

ตัดมาตอนเช้า ฉันตื่นขึ้นมาอาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน พอเสร็จเรียบร้อยทุกอย่างจึงเดินลงมาด้านล่างตรงมาที่โต๊ะอาหาร เพราะตอนนี้รู้สึกหิวมาก

 

"คุณมิลล์..จะรับโจ๊กหรือข้าวผัดกุ้งดีคะ.." พอฉันนั่งลงที่เก้าอี้แม่บ้านจึงเดินเข้ามาถาม

"เอาเป็นข้าวผัดกุ้งดีกว่าค่ะ.." เป็นอาหารที่ฉันชอบทานในตอนเช้า แต่พอแม่บ้านเอาเสิร์ฟฉันจึงตักขึ้นมาทาน รสชาติต่างจากเดิมมาก

"หืม..อร่อยจัง..ใครทำหรอคะ.."

"อะ..เอ่อ.."

ฉันหันไปถามแม่บ้าน แต่แม่บ้านทำท่าทางแปลกๆ ฉันได้แต่จ้องมองด้วยความสงสัย แต่มีเสียงอีกคนมาจากด้านหลัง ฉันจึงละสายตาจากแม่บ้านก่อนจะหันไปสนใจพี่ดิวที่กำลังเดินเข้ามา

 

"พี่ทำเอง..อร่อยใช่ไหมล่ะ.."

"จะว่าอร่อย..มันก็อร่อยอยู่ค่ะ..แต่มิลล์ไม่คิดว่าพี่ดิวจะทำได้อร่อยขนาดนี้.."

"อ้าว..นี่ว่าพี่ทำอาหารไม่เป็นหรอเราอ่ะ.."

"มิบังอาจค่ะ.."

"ฮ่าๆๆ..ทานข้าวไปเลย..เดี๋ยวหลานพี่หิว..เมื่อคืนก็ทานไปนิดเดียวเอง.."

"ค่ะ.."

 

แล้วฉันก็นั่งทานข้าวต่อ ส่วนที่ดิวรับแค่กาแฟแก้วเดียว พอเราสองคนทานเสร็จก็เดินทางมาที่บริษัทโดยนั่งรถมาคนละคัน เพราะพี่ดิวมีนัดลูกค้าในช่วงเช้า ส่วนยัยขิงไม่ต้องพูดถึงค่ะ นางคงจะมีคนขับส่วนตัวไปแล้วและในไม่ช้าอาจจะย้ายบ้านไปอยู่กับคุณหมอแน่นอน

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น