พลอยสีสมุทร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่2

คำค้น : เลือดทรนง ตอนที่2

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 317

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ต.ค. 2562 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2
แบบอักษร

 

"ออกไป!!!" เสียงกัมปนาทนั้นดังขึ้นอีกครั้ง 

 

"ค่ะ..." หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นด้วยแววตาที่แดงก่ำหากแต่ไร้น้ำตาแม้เพียงหยดเดียวก่อนจะหันไปมองผู้ที่ตวาดเสียงไล่ตนออกจากบ้านซึ่งก็คือมารดาของตนเองด้วยแววตาเศร้าและอาลัย 

 

"สวัสดีค่ะแม่ หนูไปก่อนนะคะ ดูแลตัวเองดีๆด้วยนะคะ" พูดได้เท่านั้นก็หันหลังให้มารดาตนก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากประตูบ้านหลังโตนี้ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ 

 

"ลาก่อนนะคะพี่สาวคนสวย" รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้างามที่เต็มไปด้วยอาการเยาะเย้ยผู้เป็นพี่สาวที่เดินสวนตนหน้าบ้าน 

 

"พี่ไปก่อนนะเกด ดูแลพ่อกับแม่ด้วยนะ" ถึงแท้จริงแล้วในใจจะเจ็บปวดกับการกระทำของน้องสาวหากแต่เธอกลับส่งยิ้มอ่อนโยนนั้นตอบ 

 

"เหอะ ห่วงตัวเองเถอะ ขายหน้าชะมัด" มองหน้าพี่สาวก่อนจะก้มมองหน้าท้องคนเป็นพี่ด้วยสายตารังเกียจ 

 

"เกด..." 

 

"ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน นับจากวันนี้ไปเธอไม่ใช่คนในตระกูลพวกเรา แล้วจำเอาไว้นะถ้าเด็กนี่เกิดมาห้ามใช้นามสกุลเดียวกันกับตระกูลพวกเราเด็ดขาดขาด" มองด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะก้าวเท้าเข้าบ้านไปด้วยความรวดเร็ว 

 

"ลูกต่อจากนี้แม่จะดูแลลูกเองนะ" ร่างบางได้แต่ลูบท้องตนเองที่ยังแบนราบอยู่เบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปมองบ้านที่เธออยู่มาตั้งแต่เกิดจนวันนี้เป็นครั้งสุดท้าย 

 

"ลาก่อนนะทุกคน..." กระเป๋าเดินทางถูกลากออกจากบ้านไปพร้อมสองชีวิตที่ต้องหาทางดิ้นรนต่อไป 

 

... 

 

"นี่มันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ..." ชายหนุ่มได้แต่ถามเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ยังตกตะลึงอยู่ 

 

"ก็จริงนะสิคะ แจ๋วได้ยินเต็มสองรูหูเลย แจ๋วไม่กล้าโกหกคุณหรอกค่ะ" สาวใช้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะมองข้างหลังอย่างตกใจแล้วรีบเดินออกจากตรงนั้นทันที 

 

"เห้ย เดี๋ยวก่อนสิแจ๋ว..." รีบเรียกสาวใช้ไว้แต่เธอก็ออกไปเสียแล้ว 

 

"ตาทัช กลับมาแล้วทำไมไม่บอกกันบ้าง" เสียงอันคุ้นเคยที่ดังจากข้างหลังนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่าเพราะเหตุใดสาวใช้จึงรีบหนีออกไปจากตรงนี้ 

 

"แม่ครับ แม่ไล่น้องออกจากบ้านจริงเหรอครับ" 

 

"ตาทัช แกไปฟังจากไหนมา หรือยัยชมพูจะฟ้องแก" 

 

"ไม่เลย น้องไม่ได้บอกเรื่องนี้กับผมเลยครับ ผมเจอน้องเมื่อวันก่อนผมก็ไม่ได้สงสัยอะไร แต่ผมเพิ่งมารู้จริงๆก็วันนี้นี่แหละ แม่ไล่น้องไปทำไม ยังไงน้องก็เป็นลูกของแม่เหมือนกันนะ" 

 

"แล้วแกรู้รึเปล่าว่ายัยชมพูทำอะไรบ้าง ที่ฉันไล่ก็เพราะมันทำให้ตระกูลต้องอับอายไงล่ะ กี่ครั้งกี่หนฉันก็ให้อภัยมาตลอด แต่ตอนนี้มันมากเกินไปแล้ว" 

 

"แต่ถึงยังไงนั้นก็ยังเป็นหลานของแม่นะครับ แม่ไม่รักหลานเลยรึไง" 

 

"เหอะ หลานที่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ หลานที่จะทำให้ขายหน้าทั้งตระกูลงั้นเหรอ ฉันไม่อยากได้หรอกนะ" 

 

"แม่ครับ..." 

 

"ฉันให้โอกาสยัยชมพูเลือกแล้ว แต่กลับไม่รีบคว้าโอกาสไว้" 

 

"เลือก...เลือกอะไรกัน" 

 

"ก็เลือกจะเอาเลือดน่าขายหน้านั่นออก หรืออีกทางคือแต่งงานกับคนที่ฉันหามาให้ แต่กลับบอกว่าจะเก็บเด็กนั่นไว้แล้วจะไม่แต่งงานด้วย" 

 

"แม่ แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง นั่นหลานแม่นะ" 

 

"แกเลิกพูดเรื่องนี้เถอะนะ ป่านนี้ยัยชมพูคงจะไปอยู่กับพ่อของเด็กนั่นสบายๆแล้ว" 

 

"สบายงั้นเหรอ...ผมว่าลำบากมากกว่า" 

 

"แกหมายความว่าไง" 

 

"ไม่ว่าแม่จะว่ายังไง ผมก็จะคอยช่วยตามช่วยดูแลน้องอยู่ห่างๆ ผมไปก่อนนะครับ" 

 

"ตาทัช เดี๋ยวสิ..." ไม่ทันได้พูดอะไรต่อได้อีกลูกชายคนโตของตนก็เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วโดยไร้ฝุ่น 

 

... 

 

"ตาทามทำไมมานั่งอยู่เดียวตรงนี้น่ะ"  

 

"ลุงประยุทธ์..." มองผู้เป็นเพื่อนของพ่อพลางยกมือไหว้สวัสดี 

 

"ไหว้พระเถอะตาทาม...ทำไมนั่งอยู่คนเดียวล่ะแล้วหนูชมพูล่ะ" 

 

"หึ...เธอก็คงไปอยู่กับผู้ชายของเธอละครับ" 

 

"เอ้า...หนูชมพูเป็นแฟนแกไม่ใช่รึไงตาทาม แกทะเลาะอะไรกับหนูชมพูมารึเปล่า" 

 

"ไม่นี่ครับ...ผมไม่เสียเวลาทะเลาะกับเธอหรอก...แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่ใช่แฟนผม แค่คู่ควงชั่วคราวเท่านั้น" พูดพลางยกแก้วที่บรรจุน้ำสีอำพันขึ้นมาดื่มจนหมด 

 

"แล้ว..." 

 

"ลุงประยุทธ์ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับนี่ก็ดึกแล้ว" 

 

"อืม งั้นให้ลุงไปส่งเถอะนะ แกกลับคนเดียวในสภาพแบบนี้มันอันตราย" ว่าพลางมองหน้าหลานชายที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรา 

 

"ผมยังไหวอยู่ครับ...คุณลุงอย่าห่วงเลย" 

 

"แกไม่ต้องเกรงใจลุงหรอกตาทาม อีกอย่างแกมารถของทางงานนี่ แต่เขาคงกลับหมดแล้ว งั้นแกกลับกับลุงเถอะนะ ยังไงลุงก็ไปทำธุระแถวนั้นอยู่แล้ว" 

 

"งั้นก็ได้ครับ...ต้องรบกวนลุงแล้ว" พูดจบก็ลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังลุงซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อไปทันที 

 

... 

 

"กลับมาแล้วเหรอ..." เสียงเข้มถามขึ้นหลังจากหญิงสาวก้าวเท้าเดินเข้ามาในบ้าน 

 

"ค่ะ..." ร่างบางตอบด้วยเสียงแผ่วเบาก่อนจะเดินเข้าห้องของตนไปอย่างเงียบๆ 

 

"เดี๋ยวก่อนสิ..." มือหนาคว้าแขนบางไว้ กักตัวร่างสาวไว้ให้หันหน้ามาหาตน 

 

"มีอะไรรึเปล่าคะ"  

 

"ความจริงแล้วธอมีผู้ชายอยู่กี่คนกันแน่" 

 

"คุณธนาธร..." 

 

"ทำไมล่ะ รับความจริงไม่ได้รึไง เธอคิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าเธอรู้จักผู้ชายไปทั่ว แม้แต่เพื่อนฉันเธอยังโปรยเสน่ห์ใส่มัน" 

 

"มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ...ฉันไม่คิดที่จะยุ่งกับพวกเขาเลย" 

 

"แล้วที่วันนี้เธอกอดกับไอเวย์ล่ะ จะอธิบายยังไง" 

 

"ฉันวูบ เขาเลยช่วยประคองฉันไว้ ไม่งั้นฉันคงล้มไปแล้ว"  

 

"หึ สุภาพบุรุษจริงนะ"  

 

"คุณปล่อยฉันก่อนนะคะ" 

 

"หึ จะรียไปไหนล่ะ หรือจะไปคุยกับไอทัช" 

 

"คุณรู้จักพี่ทัชด้วยเหรอคะ" 

 

"ไอทัชมันเป็นเพื่อนของฉัน ทำไมฉันจะไม่รู้จักล่ะ มันเพิ่งกลับไทยมาสองวันก่อน แต่ไม่มาทักทายฉัน แต่กลับไปอยู่กับผู้หญิงที่อ่อยผู้ชายไปทั่วอย่างเธอ" 

 

"คุณธนาธร...ฉันเจ็บ" พยายามบิดข้อมือบางออกจากคีมเหล็กนั้นด้วยใบหน้าเหยเก 

 

"เจ็บงั้นเหรอ...เจ็บก็ดี เธอจะจำไว้ว่าตราบใดที่เธอยังไม่คลอดเด็กคนนี้และตรวจว่าเป็นลูกฉันจริงๆ เธอก็อย่าไปมั่วกับผู้ชายหน้าไหน..." 

 

"อย่าทำให้เด็กคนนี้ที่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นลูกของฉันรึเปล่า ต้องแปดเปื้อนเพราะแม่ที่เหลวแหลกแบบเธอ" พูดจบก็สบัดข้อมือบางทิ้งก่อนจะเดินออกไปทันที 

 

"คุณธนาธรคุณจะไปไหนเหรอคะ..." 

 

"ฉันว่าจะไปหาเชอร์รี่หน่อย อยู่ที่นี่แล้วมันอึดอัด น่าเบื่อน่ารำคาญ แต่ทีหลังเธอก็ไม่ต้องถามฉันหรอกนะ เพราะยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ" พูดจบก็ออกจากห้องไปทันที  

 

"ลูกรัก...เราไปนอนกันเถอะค่ะ พ่อเขางานยุ่งอีกแล้ว แต่เขาก็ทำเพื่อเรานะคะ" ยิ้มไปลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นมานิดหน่อยเบาๆก่อนจะเข้าห้องนอนไปด้วยหัวใจที่กำลังร้องไห้ หากแต่ความเป็นจริงดวงตาเศร้านั้นไม่เคยมีน้ำตาเอ่อล้นออกมา แม้เขาคนนั้นจะพูดอะไรที่ทำให้เธอเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม 

 

... 

 

จบตอน 

 

ไรต์แก้ไขตัวอักษรแล้วนะจะได้อ่านง่ายขึ้น 

ความคิดเห็น