-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 [Rewrite]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.4k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2561 18:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 4,560
× 41,700
แชร์ :
ตอนที่ 15 [Rewrite]
แบบอักษร

ตอนที่ 15

ทันทีที่เป็นหนึ่งลืมตาขึ้นมาก็รู้สึกตกใจ แม็คกำลังนอนหลับอยู่ข้างกายโดยที่ตัวเขาอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงมาทั้งคืน จำไม่ได้ว่าหลับไปตอนไหนรู้แต่ว่านั่งคิดนอนคิดเรื่องคนตรงหน้าจนเคลิ้มหลับ และก็ไม่รู้ว่าร่างสูงเข้ามาเมื่อไหร่เพราะตัวเองหลับสนิทจนถึงเช้า เป็นหนึ่งจับแขนที่พาดเอวออกอย่างช้าและเบาที่สุดเพื่อไม่ให้แม็คตื่น ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ แล้วคลานไปที่ปลายเตียงแต่ก็ได้แค่ตั้งท่าเมื่อแขนถูกใครอีกคนรั้งไว้จนไม่สามารถขยับได้

“จะไปไหน...มานี่”

เป็นหนึ่งกลับมาสู่อ้อมกอดของแม็คอีกครั้ง ก็เห็นแม็คสายตาที่ทรงเสน่ห์กำลังมองเขาอยู่ พยายามดันตัวหนีอีกครั้งแต่มันก็อยากลำบากเหลือเกิน เหลือบมองไปที่แม็คก่อนที่จะพูดออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ

“พี่แม็ค...ผมจะลุกครับ”

“ไม่เอา นอนต่ออีกนิด”

“แต่...แต่ผมอยากเข้าห้องน้ำ”

“เดี๋ยวก่อนก็ได้”

“ผมทนไม่ไหวแล้ว...ไม่ได้เข้ามาตั้งแต่เมื่อวาน...”

เป็นหนึ่งพูดเสียงเบา ก้มหน้าก้มตาด้วยความอาย นับตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเกือบหกเดือน ไม่มีสักครั้งที่แม็คจะทำกับตนเองแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกแปลกไม่ได้ คิดสงสัยว่าหนึ่งเดือนที่หายไปมันเกิดอะไรขึ้นกับร่างสูง

แม็คเมื่อเห็นร่างบางทำหน้ามุ่ย ใบหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนอกจะร้องไห้ทำเอารู้สึกอยากแกล้งขึ้นมาไม่ได้ พาตัวเองลุกขึ้นนั่งแต่ก็ยังคงกอดคนตัวเล็กไม่ปล่อย

“พี่ให้ไปก็ได้”

“ครับ...ถ้างั้นก็ปล่อยผม...ผมลุกไม่ได้”

“จูบพี่ก่อนซิ แล้วพี่จะปล่อย”

“อะไรนะ” เป็นหนึ่งทำตาโต

“เร็ว...ไม่งั้นไม่ปล่อย”

“แต่ว่า...ผม”

“เร็ว...”

แม็คหลับตารอสัมผัสจากร่างบาง เป็นหนึ่งหลุบตาลงเล็กน้อยทำท่ากระอักกระอ่วน คิดว่าถ้าไม่ทำคงไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำเป็นแน่ ก่อนที่จะตัดสินใจมองใบหน้าของแม็คอีกครั้ง รูปหน้าที่หล่อเหลากำลังหลับตายกยิ้มที่ใบหน้านิดๆ ทำเอาใจเต้นไม่เป็นส่ำ ได้ยินแต่เสียงหัวใจที่กำลังเต้นดังแทบจะกระเด้งออกมานอกอก

“เร็ว”

เสียงแม็คที่ดังขึ้นทำให้เป็นหนึ่งหลุดจากภวังค์ พาตัวเองให้ดันตัวขึ้นอีกนิดเพื่อให้ถึงใบหน้าของร่างสูงก่อนที่จะหยุดลงที่ตรงหน้า ปากห่างกันแค่เอื้อมได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ใบหน้าเป็นหนึ่งเข้าใกล้ร่างสูงอีกนิด จนจมูกแทบจะชนกัน ร่างบางหลับตาปี๋ก่อนที่จะ...หันไปหอมแก้มอีกฝ่าย

เพียงแค่เสี้ยววินาทีแม็คลืมตาโพลงเผลอคลายมือออกเล็กน้อย กลับเป็นจังหวะให้เป็นหนึ่งถือโอกาสหนีได้ คนตัวเล็กรีบออกมาจากอ้อมกอดของแม็คทันทีก่อนที่จะวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำอย่างไว

ร่างสูงที่กำลังตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นคิดจะให้ร่างบางจูบที่ปากแล้วรออาศัยที่จังหวะเผลอจับกอดและจูบให้หนำใจ แต่กลับกลายเป็นว่าคนตัวเล็กดันหอมแก้มไปซะได้ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแม้แต่เพียงแค่นิดเดียวที่สัมผัสใบหน้าชายหนุ่มก็เริ่มแดงโดยที่ไม่รู้สาเหตุ พร้อมกับเสียงหัวใจเต้นดังโครมครามเฉดเช่นเดียวกับใครอีกคน

เป็นหนึ่งจับหน้าตัวเองที่แดงจนแทบจะไหม้ ไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับแม็คเลยสักครั้ง หนึ่งวันที่อยู่กับร่างสูงมันช่างแตกต่างจนไม่อยากจะเชื่อ เมื่อวานยังถูกทำร้ายแทบตายแม้ว่าจะไม่รุนแรงเหมือนเมื่อก่อนแต่ก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี ไหนจะยังเรื่องเมื่อวานและเมื้อกี้อีก ก็ยิ่งทำให้หน้าแดงขึ้นกว่าเดิมไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องรู้สึกใจเต้นแรงขนาดนี้ ร่างบางส่ายหัวไปมาเพื่อเตือนสติตัวเองความทรงจำยังคงหลอกหลอนให้รู้สึกตัวตลอดเวลา ความเจ็บที่ได้รับกับความทรมานที่มีมันมากเหลือเกินจนทำใจยอมรับไม่ได้

“อย่าลืมซิ ว่าเขาทำร้ายเราขนาดไหน”

หลังจากออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เห็นแม็คอยู่ในห้อง เป็นหนึ่งเดินไปตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดใส่ เพราะถ้าหากจะใส่เสื้อตัวเมื่อวานก็คงไม่ไหวสภาพสุดแสนจะเกินทนจนไม่อาจรับได้ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยนทั้งข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าที่ยังแขวนอยู่ในตู้ บ่งบอกได้ว่าแม็คไม่เคยคิดที่จะเก็บหรือทิ้งมันเหมือนกับว่าเก็บไว้รอวันที่เจ้าของจะกลับมาใส่อีกครั้ง

แม็คสวมกอดที่ด้านหลังหน้าซุกไปที่ซอกคอขาว ดอมดมกลิ่นหอมรัญจวนที่ออกมาจากคนร่างเล็กทั้งๆที่ใช้ของเหมือนกันแต่ทำไมกลับรู้สึกว่ามันหอมเสียเหลือเกินจนรู้สึกทนไม่ไหวจนต้องดึงร่างบางเข้ามาจูบ สองมือแกร่งลื่นมือไปคล้องคอ คนตัวเล็กสะดุ้งตัวนิดๆ พยายามเดินหนีแต่อีกฝ่ายก็รั้งไว้แน่น

แม็คยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเป็นหนึ่งต้องหลับตาปี๋ ริมฝีปากเย็นที่รับรู้ทำให้ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ค่อยสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปาก เป็นหนึ่งที่มัวแต่ตกใจก็เผยอปากยอมรับอย่างไม่รู้ตัว ลิ้นหนาเริ่มรุกเข้ามาเรื่อยๆ กวัดไปซ้ายขวาทั้งเม้มและดูดจนปากร่างบางเริ่มบวมเจ่อและเริ่มหายใจไม่ออกจนแม็ครู้สึกได้จึงได้ผละตัวออกมาแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองจ้องมองมาที่คนตัวเล็กที่กำลังอยู่ในการเคลิ้มจนอดที่จะยิ้มไม่ได้

โครก...

เป็นหนึ่งหน้าแดงขึ้นมาทันทีที่รู้สึกว่าท้องตัวเองร้องเสียงดังดูมันน่าอายจนทำอะไรไม่ถูก แม็คหัวเราะ คิดว่าคนตัวเล็กกำลังหิว เพราะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน

“ไปแต่งตัว จะได้ไปกินข้าว”

“ครับ”

พูดจบแม็คก็เดินออกจากห้อง ด้วยกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวจับคนตัวเล็กกดไปบนที่นอน จึงถ้าไม่ติดที่คนตัวเล็กหิวข้าวก็คงได้ทำกิจกรรมกันก่อนที่จะทำอย่างอื่นเป็นแน่ แม็คหันมามองก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเดินมาจูงมือร่างบาง

“ออกไปไปกินข้าวข้างนอกกัน”

“...” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็กได้แต่ ก้มหน้าก้มตาเดินตามร่างสูงที่ยังจับมือไว้แน่นโดยที่ไม่สนใจสายตารอบข้างที่มองมาแต่อย่างใดตลอดระยะทางที่เดินมาถึงลานจอดรถโดยที่แม็คไม่ทัน สังเกตว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตน รอจังหวะที่ร่างสูงเผลอก่อนที่จะเข้าไปประชิดตัวชกคว้าที่คอเสื้อแล้วชกเข้าอย่างจัง

ผัวะ***!***

แม็คเซไปตามแรงชก เลือดไหลที่มุมปากจนร่างสูงต้องใช้มือปาดเลือดลวกๆ หันหน้ามามองอีกฝ่ายทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร แม็คก็ชี้หน้าคาดโทษทันที

“มึง!”

เป็นหนึ่งที่มัวแต่ตกตะลึกไม่ได้สนใจว่าใครเป็นใคร จนกระทั้งร่างทั้งร่างถูกดึงจนไปชนกับอกของอีกฝ่าย เงยหน้าขึ้นมองก็พบกับคนที่ขึ้นชื่อว่าพี่ชายที่กอดตัวเองไว้แน่น

“พี่เคียว!”

เคียวมองหน้าแม็คด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น คิดไม่ผิดจริงๆ ว่าจะต้องเป็นแม็คที่จับตัวเป็นหนึ่งมาจึงมาดักรอ คนที่ทำเป็นหนึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้แม้จะไม่มั่นใจแต่ก็คิดว่าไม่ผิด มองไปที่คนตัวเล็กร่องรอยสีกุหลาบยังคงอยู่เต็มซอกคอ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

“มึงปล่อยเป็นหนึ่งเดี๋ยวนี้!”

“กูไม่ปล่อย มึงจะทำไม”

ไม่รอช้าแม็คก็เข้าไปทำท่าจะชกเคียวให้หายแค้นและสาสมกับที่มันบังอาจมาแตะต้องคนของเขา แต่กลับตกหยุดชะงักเมื่อร่างบางร้องออกมาเสียงดังกอดกระชับคนร่างสูงไว้มากขึ้นกว่าเดิมแทนที่จะผละตัวหนีอีกฝ่าย ร้องห้ามเหมือนเป็นการปกป้องคนตรงหน้า กลับยิ่งทำให้แม็คมีท่าทีที่ขุ่นเคืองมากขึ้นกว่าเดิมในหัวสมองมีแต่คำถามที่ไม่อาจเอ่ยออกมา เคียวมองไปที่ปฏิกิริยาของแม็คก็ยกยิ้มที่ใบหน้าเชิงดูถูกและสะใจ

“เป็นหนึ่ง! ออกมา!”

แม็คตะโกนออกมาด้วยความโมโหที่เห็นร่างบางยังคงกอดไม่ปล่อย เป็นหนึ่งส่ายหน้ารัวด้วยกลัวว่าร่างสูงจะทำร้ายพี่ชายตน แต่แม็คกลับคิดไปอีกทางที่เห็นท่าทีของคนตัวเล็กกับรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของชายอีกคน แม็คกัดฟันตัวเอง

“มึงก็เห็นว่าเป็นหนึ่งเลือกใคร มึงนั่นแหละที่ต้องถอย”

“เป็นหนึ่งเป็นเมียกู มึงนั่นแหละที่ต้องปล่อย”

“กูไม่สนแต่ตอนนี้น้องเค้าอยู่กับกู เพราะฉะนั้นก็ต้องเป็นของกู”

“มึง!!”

คำพูดที่แสดงออกมาสองแง่สองง่ามของเคียวทำให้เป็นหนึ่งออกอาการตกใจไม่น้อย หันมองไปทางแม็คที่กำลังโกรธจัดเต็มที่ ดวงตาที่เริ่มแดงก่ำสองมือกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดจนรู้สึกที่จะกลัวไม่ได้ ยิ่งเห็นแม็คทำท่าทีแสดงออกมาเต็มที่ว่ากำลังโมโห เคียวก็ยิ่งแกล้งยั่วมากขึ้นกว่าเดิมโอบกระชับร่างบางแนบอกก่อนที่จะหอมไปที่แก้ม

“เป็นหนึ่ง พี่คิดถึงเป็นหนึ่งมากรู้ไหม”

เป็นหนึ่งอ้าปากค้างหน้าแดงอย่างลืมตัวหันไปมองผู้เป็นพี่ชายอย่างไม่เข้าใจความหมาย ความกังวลเริ่มเข้ามาทันทีเมื่อเห็นแม็คมีสีหน้าที่บ่งบอกว่าหมดความอดทน ไม่สนใจหน้าไหนทั้งนั้นปรี่เข้ามากระชากร่างบางออกจากอีกคนโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว

เคียวยื้อแขนของเป็นหนึ่งไว้ไม่ปล่อยกำหมัดทำท่าจะชกฝ่ายตรงข้ามแต่แม็คไวกว่าชกไปที่ใบหน้าของเคียวอย่างจังจนล้ม ร่างสูงยันตัวเองลุกขึ้นทำท่าทีจะตอบโต้กลับแต่ก็ต้องหยุดเมื่อรู้สึกถึงว่ามีใครอีกคนกำลังจับตัว แม็คยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ คิดเผื่อไว้จึงให้บอดี้การ์ดอยู่ใกล้ๆ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ทันทีที่เห็นเคียวเข้ามาทำร้ายตน ก็มีบอดี้การ์ดวิ่งมาจับตัวเคียวเอาไว้

ชายรูปร่างสูงสามคนใส่สูตรสีดำวิ่งเข้ามาอย่างเร็วจับร่างของเคียวเอามือไขว้หลัง เคียวพยายามดิ้นสู้แต่ก็ไม่สามารถขัดขืนได้ ชายฉกรรจ์สองคนจับร่างสูงไว้

“คุณชายจะให้พวกผมทำยังไงกับมันครับ”

“ไม่ต้อง กูจัดการเอง”

แม็คจับที่ต้นแขนของเป็นหนึ่งที่พยายามวิ่งหนีเข้าไปช่วยไว้แน่น จนร่างบางรู้สึกเจ็บแต่ก็ดิ้นหนีอย่างเอาเป็นเอาตายที่เห็นพี่ชายกำลังตกอยู่ในอันตราย เป็นหนึ่งพยายามแกะแขนของแม็คออกอยากจะเข้าไปช่วยแต่ก็ทำไม่ได้

“พี่แม็ค ปล่อยผม ผมจะไปช่วยพี่เคียว”

“รักมันมากใช่ไหม กลัวมันเจ็บมากใช่ไหม!”

“ผมเป็นห่วงพี่เคียว ปล่อย!”

“ดี...ในเมื่อกลัวมันเจ็บ พี่ก็จะทำให้มันเจ็บกว่าที่เป็นหนึ่งคิด...จับมันไว้!” ประโยคหลังเขาหันไปสั่งลูกน้อง จากนั้นก็ส่งเป็นหนึ่งให้กับบอดี้การ์ดของตน

แม็คแสยะยิ้มที่ใบหน้าอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ถูกจับ พร้อมประเคนหมัดหนักๆ ไปให้อีกฝ่ายอย่างจังเคียวหันไปตามแรงชกรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดและเจ็บที่มุมปาก

“ไอ้เหี้ย มึงแน่จริงก็มาตัวต่อตัวกับกูดิวะ”

“ท่าทางมึงคงจะสมองเสื่อม คราวที่แล้วมึงทำกับกูมึงจำไม่ได้เหรอวะ คราวนี้ถึงตากูบ้าง” แม็คยังแค้นไม่หาย เขาจำได้ว่าเคียวเอาแจกันฟาดเขา พาตำรวจมาหาเขาอีก

“มึงมันก็สมควรโดน สิ่งที่มึงทำกับเป็นหนึ่งมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ กูแค่เข้าไปช่วยเป็นหนึ่งออกมาจากขุมนรกที่มึงพาเข้าไป คนอย่างมึงไม่คู่ควรกับเป็นหนึ่ง”

“มันเรื่องของกู กูจะพาเป็นหนึ่งไปนรกหรือสวรรค์ที่ไหนมันก็เป็นสิทธิ์ของกู ในเมื่อเป็นหนึ่งเป็นเมียกู”

“ไอ้ชั่ว ปล่อยกู”

“กูชั่ว กูเลว แต่มึงก็เลวเหมือนกันที่มาแย่งเมียชาวบ้าน”

“ไม่มีใครเขาคิดเหมือนมึงหรอก ถึงกูจะเลวแต่กูก็ไม่เลวพอถึงขนาดจับตัวมาข่มขืนเหมือนมึง” เคียวใช้จังหวะที่บอดี้การ์ดกำลังเผลอบิดตัวออกมาแล้วชกไปที่ใบหน้าของแม็คอย่างไวจนแม็คต้องหันไปตามแรงชกของอีกฝ่าย

บอดี้การ์ดทั้งสองนายก็ไม่รอช้ารีบเข้าไปจับตัวของเคียวอีกครั้ง แม็คมองหน้าอย่างคาดโทษหันไปบอกกับชายชุดดำสองคนด้วยน้ำเสียงสะกดอารมณ์เอาไว้

“ไม่ต้อง! ในเมื่อมึงอยากตัวต่อตัวกูก็จัดให้”

ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันด้วยอารมณ์ที่ปะทุเดือด จากนั้นก็แลกกันหมัดต่อหมัดอย่างไม่มีใครยอมใคร แม็คอาศัยจังหวะที่เคียวมองเป็นหนึ่งสะกลัดขาของเคียวเอาไว้จนล้มไปกองกับพื้น เขาไม่รอให้ศัตรูคู่แค้นได้ทันตั้งตัวก็ซ้ำไปที่หน้าท้องอีกฝ่าย

เป็นหนึ่งร้องไห้สุดเสียงตะโกนร้องเรียกให้แม็คหยุดการกระทำที่โหดร้าย มองดูคนที่ได้ชื่อว่าพี่ชายที่โดนทำร้าย

“พี่แม็ค ผมยอมแล้ว อย่าทำร้ายพี่เคียว”

แม็คชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่เป็นหนึ่งพูดออกมา แต่มันเหมือนกับเติมเชื้อไฟให้แรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อร่างบางเป็นห่วงไอ้คนตรงหน้าจนต้องรอขอให้หยุดการกระทำ

แม็คที่อยู่ในอารมณ์โกรธจัดต่อให้ห้ามยังไงก็ไม่หยุดแต่กลับยิ่งใส่แรงมากกว่าเดิม จับคอเสื้อของเคียวที่ยังนอนคุดคู้อยู่ขึ้นก่อนที่จะชกไปอีกครั้งที่โหนกแก้ม แม้จะเจ็บแต่เคียวก็หันไปสวนต่อยใส่แม็คทันที หันตัวยกขาถีบที่ท้องร่างสูงใช้แรงที่มีตอบกลับไปอย่างจังกลับเหมือนกัน ใบหน้าหล่อเหลาของทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยรอยแผลและรอยช้ำ เนื้อตัวที่เปื้อนไปด้วยเลือดที่ไหลออกมา

เคียวกำที่คอเสื้ออีกฝ่ายพร้อมกับชกไปหนึ่งหมัด แม็คมองด้วยสายตาอาฆาตแค้น จับไปที่ข้อมือของเคียวที่ทำท่าจะชกต่อบิดและต่อยสวนกลับไปหลายครั้งจนเคียวล้มไปอีกรอบ จากนั้นก็ยกขากระทืบลงอย่างแรงทั่วตัว รู้สึกแค้นที่ร่างบางเป็นห่วงเป็นใยจนต้องหาที่ระบาย เคียวงอตัวด้วยความเจ็บ

“เป็นหนึ่งเป็นของกู มึงไม่มีสิทธิ์ที่จะยุ่ง!”

พูดจบแม็คก็หันไปเปิดประตูรถ ชายชุดดำก็ส่งตัวคนร่างเล็กไปให้กับเจ้านายตน ร่างสูงจับเป็นหนึ่งให้เข้าไปในรถเดินอ้อมไปที่คนขับ ร่างบางทำท่าทางที่จะลงจากรถแต่ก็เปิดประตูไม่ได้เนื่องจากถูกชายชุดดำจับประตูไว้ สองมือทุบไปที่กระจกเรียกร้องให้อีกคนสงสาร มองดูพี่ชายที่นอนคุดคู้อยู่ด้วยความเจ็บที่ได้รับ น้ำตาไหลอาบหน้าจนแทบจะมองไม่เห็น

“พี่แม็คให้ผมลงไปดูพี่เคียวก่อนได้ไหม”

“ไม่!”

“ผมจะไม่หนี ผมแค่อยากไปดูพี่เคียว”

“เป็นหนึ่ง! จะนั่งอยู่ดีๆ หรือต้องให้พี่ไปกระทืบให้มันตายคาตีนพี่ก่อน”

เป็นหนึ่งจำใจที่จะต้องนั่งเฉยๆ มองไปที่กระจกอีกครั้ง รู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองเกิดมาอ่อนแอไม่สามารถปกป้องใครไว้ได้ ได้แต่ร้องไห้สะอึ๊กสะอื้นอย่างรู้สึกอดสู

เคียวมองน้องชายที่ถูกลากเข้าไปในรถ เจ็บใจตัวเองที่ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะความประมาทกับอีกคนมากไปจึงพลาดท่า พยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืนวิ่งตามรถด้วยท่าทีอ่อนแรง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น