คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11: แพ้ใจตัวเอง [4]

ชื่อตอน : บทที่ 11: แพ้ใจตัวเอง [4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2562 10:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11: แพ้ใจตัวเอง [4]
แบบอักษร

 

 

 ‘แพ้ มึงแพ้แล้วไอ้ภพ นับจากวันนี้เป็นต้นไปมึงจะไม่มีวันกล้าทำร้ายเขาอีก’ แทบยกเท้าขึ้นก่ายหน้าผากนอนไม่หลับทั้งที่ตอนนี้ก็จะตีหนึ่งเข้าไปแล้ว รณภพพลิกกายไปมาก่อนจะลุกขึ้นมานั่งเล่นโทรศัพท์ส่องไอจีส่องข้อความจากใครไม่รู้เขาลบทิ้งหมด นึกคึกอะไรไม่รู้ถึงค้นหาชื่อไอจีน้องเอยที่เขาอันฟอลไปปีที่แล้วเพราะถูกน้องปฏิเสธ บ้าบอ เด็กน้อยมาก ไม่คบก็ไปอันฟอลเขา 

รณภพส่องโพสต์ลงมาล่างสุดจะหาทะลุไปไอจีเฟื่องลดาจนในที่สุดก็เจอ เขากดเข้าไปโชคดีที่หล่อนเป็นแอดเค้าท์สาธารณะแต่ก็ไม่มีโพสต์อะไรมาร่วมหนึ่งปีแล้ว โพสต์สุดท้ายหล่อนถ่ายรูปเข็มน้ำเกลือปักท้องข้อมือ มีคอมเมนต์จากน้องเอยบอกว่า ‘สู้ๆ นะ อยากกอดหลานแล้ว’ เขาดูวันที่ลงรูปแล้วน้ำตาก็เกือบไหล 

วันนั้นเขายังพาผู้หญิงอื่นไปเที่ยวไปช็อปปิ้งต่างประเทศอยู่เลย ทั้งที่มีผู้หญิงอีกคนกำลังอดทนสู้เพื่อให้ลูกเขาได้ลืมตาดูโลก แล้วหลังจากนั้นก็ไร้ความเคลื่อนไหวจากหล่อน แม้รู้ว่าหล่อนเลิกเล่นแล้วแต่มือเขากลับตั้งใจกดลงบนปุ่มติดตาม เผื่อหล่อนจะเห็น 

  

‘ไปรับพ่อแม่กลับมาจากโรงพยาบาลแล้วนะ’ 

เสียงข้อความไลน์เด้งขึ้นมากลางออฟฟิต ไม่มีใครสนใจแต่เจ้าตัวกลับตื่นตูมเพราะลืมปิดเสียง ก็ปกติเคยมีคนส่งอะไรมาหาตนเองซะที่ไหนกัน เฟื่องลดาแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คข้อความเห็นเป็นข้อความจากเขาก็นึกขำขันหาว่าสติเขากลับหรือเปล่า จะมาบอกทำไม หล่อนอ่านไม่ตอบ กดล็อกหน้าจอ เรามีไลน์กันนานแล้วแต่แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยแล้วไอ้คลิปที่เขาส่งมาเย้ยคราวก่อนหล่อนกลัวโทรศัพท์หายแล้วมันหลุดไปจึงลบทิ้งทั้งหมด 

คลิปไม่ได้น่าหวาดเสียวอะไรนักแค่จงใจจูบเย้ยกล้อง 

“เฟื่องๆๆ เฟื่องเคยเห็นช้างหรือเปล่า ช้างมันตัวโตไม่เบาจมูกยาวๆ เรียกว่างวง มีเขี้ยวใต้งวงเรียกว่างามีหูมีตาหางยาว ฮิ้วว” หลายคนเพิ่งจะกลับจากช่วงพักเที่ยงส่งเสียงจอแจหน้าโถงทางเดิน เฟื่องลดาไม่ได้ลงไปพักข้างล่างแต่สั่งข้าวขึ้นมากินแล้วก็ทำงานส่วนตัว หล่อนอยากเคลียร์ให้เสร็จก่อนกำหนดเร็วๆ 

“อะไรคะหัวหน้า แห่กองยาวมาจากหน้าบริษัทเลยหรือไง” เสียงแหลมๆ นั้นหลับตาฟังยังรู้เลยว่าคือยัยหมิง 

“หลบไปเลยๆ พื้นที่นี้ไม่ได้มีไว้ให้หมิงแต่เป็นของเฟื่อง เฟื่อง! มีคนฝากพี่ให้เอาน้องช้างกล่องนี้มาให้” หัวหน้าเดินหลบลูกน้องสาวช่างเม้าท์มาหาเฟื่องลดาถึงโต๊ะทำงานพร้อมกล่องสีดำขนาดไม่ใหญ่มาก มันถูกห่อหุ้มมาอย่างดีจนเกิดความสงสัย 

ก็เลยแอบแง้มเปิดดูเล็กน้อยถึงร้องเพลงแซว 

“ใครฝากมาให้เฟื่องคะหัวหน้า แล้วมันคือช้างอะไร” 

“อยากรู้ก็แกะดูเลยสิ” หัวหน้าเปิดลูกน้องในแผนกก็ตามมาสมทบต่างคนต่างให้ความสนใจกล่องสีดำที่ดูหรูหรา 

“เปิดเลยสิเฟื่อง/เปิดเลย อยากเห็นว่าช้างอะไร” 

เจ้าของโต๊ะเหมือนจะยังงงแต่ทนเสียงรบเร้าจากทุกคนไม่ไหวจึงค่อยๆ แกะกล่องออกอย่างระวัดระวังหลายขั้นตอนเหลือเกินจนกระทั่งมีกลิ่นสาปหนังหอมมากตีออกจากกล่องน้องช้าง เฟื่องลดายังไม่หายงงหยิบถุงมาล้วงดูของข้างในแล้วในวินาทีนั้นเอง สาวๆ ทั้งแผนกก็กรีดร้องเสียงโหยหวน เต้นแร้งเต้นกาให้น้องช้างของหัวหน้า แต่มันใช่ช้างที่ไหนกัน นี่มันกระเป๋าชาแนลคลาสสิคราคาหลักแสน! 

“สวยใหญ่แล้วเฟื่อง มีคนส่งกระเป๋ามาให้ใช้ด้วย” 

“อยากได้ๆ รุ่นนี้แสนปลายเลยนะ ข้างในมีการ์ดไหม” 

“ของก็อปหรือเปล่าก็ไม่รู้ ตามสำเพ็งร้อยเก้าเก้า” ดับฝันพนักงานรุ่นพี่กันทั้งแผนกไม่เว้นแม้กระทั่งหัวหน้าต้น 

“อิจฉาล่ะสิน้องหมิงที่น้องเฟื่องเขาได้ชาแนลของแท้” 

“เปล่า ใครอิจฉา ไม่เลย” หมิงชูคอขึ้นสูงเดินกลับไปนั่งทำงานเลือกจะหันหลังให้ทุกคน ใช่สิ หล่อนมันหัวเดียวกระเทียมลีบหลังจากยัยดาด้าถูกเชิญออกเพราะมีเรื่องตบตีกับลูกค้าอริเก่า 

พี่ๆ มองตามแล้วเอือมหาว่าหมิงอิจฉา จากนั้นไม่นานสถานการณ์ก็กลับมาเป็นปกติเพราะหัวหน้าต้นไล่ลูกน้องให้ไปทำงาน 

“หัวหน้า ใครฝากมาให้เฟื่องเหรอคะ” 

“ไม่บอก ลองค้นการ์ดในกล่องดูสิ แล้วจะรู้” 

พี่ต้นยิ้ม แล้วแกล้งบ่นหมิงให้ขยันทำงานอย่าแอบเล่นโทรศัพท์ เถียงกันเชิงหยอกล้อพักเดียวหัวหน้าก็กลับไปที่ห้อง 

เฟื่องลดาก้มลงมองกล่องกระเป๋าแบรนด์เนมค่อยๆ หยิบแล้วค้นหาดูว่าในกล่องมีอะไรบ้างหล่อนเห็นมีการ์ดสองใบเลือกหยิบอันแรกมาก่อนเห็นราคา แทบเป็นลม มีลายเซ็นคนจ่ายเงินเล็กๆ แต่หล่อนแกะไม่ออกว่าเป็นชื่อของใครจึงหยิบการ์ดอีกใบออกมาอ่าน จำลายมือไม่ได้ แต่เจ้าของเขียนเป็นภาษาอังกฤษด้วยลายมือน่ารักใจความว่า ‘ตอบแทนเธอที่ช่วยดูแลฉันตอนไม่สบาย ถือว่าเราหายกันแล้ว ห้ามมาทวงบุญคุณอีกเด็ดขาด’ 

แทบไม่ต้องทายก็รู้เลยว่าเจ้าของคือใคร เรื่องถนัดใช้เงินแก้ปัญหาจะมีใครเก่งเกินรณภพไปได้ ถึงจะบ่นแต่เฟื่องลดาก็ยิ้ม 

‘ขอบคุณนะคะ แต่คราวหลังขอเป็นเงินสดจะดีใจมากกว่า’ เฟื่องลดาพิมพ์ข้อความดังกล่าวตอบกลับไปในกล่องแชทเดิม 

 

 

 

 

 

ภารกิจเปย์เมียสำเร็จแล้วค่ะ ต่อจากนี้ความหวาน หื่น ฟินจะเพิ่มขึ้น 10 ระดับ 

ใครชอบ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ อัปไปถึงบทที่ 15 ค่ะ 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น