ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 28

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 851

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ต.ค. 2562 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28
แบบอักษร

“วันวาน แกอย่าลืมที่พาเพลินคนนี้บอกนะ ว่าคุยกับคุณน้าต๋าเฉิงตรง ๆ” พาเพลินขยับเข้ามาสวมกอดวันวานก่อนจะกระซิบเสียงเบาอย่างคนห่วงใย 

 

“รู้แล้ว ขอบคุณนะ รักแกจังพาเพลิน” วันวานกระชับอ้อมกอดของเพื่อนสาวของเธออย่างแนบแน่น ก่อนที่จะเอ่ยถ้อยคำบอกรักกับพาเพลิน 

 

“รักวันวานเหมือนกัน พาเพลินไปก่อนนะ” พาเพลินละกอดจากวันวานก่อนจะยกมือโบกลาวันวาน เธอมองเพื่อนสนิทของเธอที่เดินเคียงคู่ไปกับชายคนรัก เธอดีใจที่เพื่อนของเธอมีคนดูแลที่ดีอย่างหย่งเต๋อ ถึงเธอจะเหลือเชื่อกับเรื่องการคบหากัน แต่อย่างน้อยเธอก็เชื่อว่าหย่งเต๋อจะดูแลและรักเพื่อนของเธออย่างดีที่สุด 

 

เมื่อภายในห้องเหลือเพียงเธอและต๋าเฉิง วันวานที่ลังเลว่าควรจะบอกกับต๋าเฉิงตามที่เพื่อนสาวแนะนำดีหรือเปล่า กลับเป็นต๋าเฉิงเองที่เริ่มเปิดประเด็นขึ้นมาเสียก่อน 

 

“วันวานคะ น้าขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” น้ำเสียงที่ดูจริงจังกว่าทุกครั้งทำให้วันวานแอบหวั่นใจ เธอพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โซฟา 

 

“วันวานเองก็มีเรื่องจะคุยกับคุณน้าต๋าเฉิงเหมือนกันค่ะ” วันวานตัดสินใจแล้วว่าเธอจะบอกเรื่องของพีชกับต๋าเฉิง ก็จริงอย่างที่พาเพลินบอกว่าคนคบกับไม่ควรมีเรื่องปิดบังกัน ถึงการพูดความจริงมันอาจจะทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจ แต่อย่างน้อยเธอก็ได้พูดมันออกไป 

 

“งั้นวันวานพูดก่อนเลยค่ะ” ต๋าเฉิงให้เกียรติเลดี้เฟิร์สอย่างวันวานได้เริ่มพูดก่อน 

 

“คือ….. คุณน้าจำผู้ชายที่คุยกับวันวานได้ไหมค่ะ ที่ใต้ตึกคณะ?” วันวานเริ่มเกริ่นเข้าเรื่อง 

 

“อืม น้าจำได้เขาชื่อพีชใช่ไหม” ต๋าเฉิงพยักหน้าและถามวันวานกลับ สีหน้าของเขาเรียบเฉยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

 

“ค่ะ…… เขาชื่อพีช คือ…… วันวานไม่รู้จะเริ่มยังไงดี บางทีวันวานอาจจะคิดเข้าข้างตัวเองไปก็ได้ แต่วันวานแค่อยากบอกให้คุณน้าต๋าเฉิงสบายใจในตัววันวาน” หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงที่เบาหวิว อย่างเป็นกังวล ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างคนไม่สบายใจ เธอกลัวว่าชายหนุ่มจะรู้สึกไม่สบายใจกว่าเก่า 

 

“แล้ววันนี้ ไม่ใช่ไลน์กลุ่มที่คณะเด้งหรอกใช่ไหมวันวาน แต่เป็นพีชที่ทักมา ใช่หรือเปล่า?” เสียงเข้มเรียบนิ่งเอ่ยถามหญิงสาวอย่างกดดันเธอไปในตัว วันวานเงยหน้าขึ้นมองสบตาคมของต๋าเฉิงด้วยดวงตาสั่นไหว ม่านน้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ขอบตา เธอกลัว….. กลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจและบอกเลิกเธอ 

 

“ค่ะ…..” วันวานพยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าลง เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้พลางกัดริมฝีปากอย่างสะกดกลั้น 

 

“วันวานโกหกน้าทำไม!” ต๋าเฉิงเผลอตัวขึ้นเสียงใส่เธอ วันวานสะดุ้งตัวก่อนที่เธอจะเงยหน้ามองชายหนุ่ม  

 

“วะ…..วันวาน ฮึก! วันวานกลัวคุณน้าไม่สบายใจค่ะ ฮื้อ ๆ” น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมาทั้งหมด ไหลรินอย่างไม่ขาดสายทันทีที่เธอได้ยินเสียงตะคอกของต๋าเฉิง 

 

“ร้องไห้ทำไม หื้ม?” ต๋าเฉิงรู้สึกผิดที่เขาเผลอขึ้นเสียงใส่เธอ เขาจึงขยับตัวเข้าไปใกล้วันวาน ก่อนที่จะใช้มือเชยคางมนของเธอขึ้นมาพลางเช็ดน้ำตาให้เธอ 

 

“วันวานทำให้คุณน้าเสียใจใช่ไหมค่ะ ฮึก! คุณน้าถึงขึ้นเสียงใส่วันวาน ฮึก ๆ ฮื้อ ๆ” วันวานพูดพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น จนชายหนุ่มอ่อนใจ ก่อนที่เขาจะอุ้มเธอขึ้นมานั่งลงบนตักของเขา 

  

“วันวานค่ะ น้าจะบอกอะไรให้นะ..... ไม่มีผู้ชายคนไหนพอใจหรอกนะที่มีผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้โทร. มาหรือทักมาหาแฟนเรานะ แล้วยิ่งวันวานมาโกหกน้าแบบนี้วันวานคิดว่าน้าไม่ควรโกรธวันวานเหรอ แล้วที่น้าขึ้นเสียงใส่วันวานก็เพราะว่าน้าหึงและก็หวงวันวานมากยังไงละ วันวานเข้าใจน้าไหมค่ะ น่ารักวันวาน น้าอยากให้วันวานเป็นของน้าคนเดียว วันวานเข้าใจน้าไหม” ต๋าเฉิงพูดอธิบายให้วันวานฟังอย่างใจเย็นและมีเหตุผล วันวานพยักหน้ารับฟังเขาอย่างเข้าใจ ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและเอ่ยตอบต๋าเฉิงออกไป 

 

“วันวานขอโทษนะคะ ฮึก! ที่โกหกคุณน้าต๋าเฉิง วันวานก็แค่กลัวว่าคุณน้าจะคิดมากและไม่สบายใจ ฮึก! แต่วันวานไม่ได้คิดอะไรกับพีชเกินคำว่าเพื่อนจริง ๆ นะคะ ฮึก! คุณน้าเชื่อวันวานไหมคะ ฮึก!” วันวานเอ่ยอย่างน้ำหูน้ำตาไหล พลางมองสบสายตาของชายหนุ่มผ่านม่านน้ำตา ก่อนที่เธอจะยอมแพ้และหลบสายตาคู่คมของเขา 

 

“พูดกับผู้ใหญ่เงยหน้าสิวันวาน” ต๋าเฉิงใช้มือเชยคางมนของเธอขึ้นอีกครั้ง ดวงตากลมโตของเธอมองสบกับสายตาคมของเขา สายตาคมสื่อความหมายลึกซึ้งและรู้สึกหวาดหวั่นผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอ เขารักเธอจนเขาไม่อาจจะเสียเธอไปให้ใครอีกต่อไปแล้ว ที่ผ่านมาเขาเซฟตัวเองมาโดยตลอดเพื่อรอวันนี้ วันที่เขาจะได้เธอมาเชยชม

 

“คุณน้าหายโกรธวันวานได้ไหมค่ะ” วันวานเอื้อมสองมือของเธอประคองใบหน้าของต๋าเฉิงอย่างต่อการง้องอน ไม่รู้ว่าอะไรดลใจถึงทำให้เธอใจกล้าทำเช่นนี้กับเขา 

 

“หายโกรธเหรอ? อืม….. เรื่องที่วันวานทำมันก็เรื่องใหญ่อยู่นะคะ เอ๋? แล้วแบบนี้วันวานจะไถ่โทษน้ายังไงดีละ? วันวานเกือบทำหน้าเสียใจเชียวนะ” ต๋าเฉิงทำหน้าเศร้าเรียกคะแนนสงสาร วันวานที่หลงกลชายหนุ่มเธอก็ได้แต่ทำสีหน้าครุ่นคิดว่าเธอควรจะไถ่โทษชายหนุ่มด้วยวิธีไหนดี 

 

“คุณน้าต๋าเฉิงจะให้วันวานทำอะไรล่ะคะ?” วันวานเอียงคอเอ่ยถามอย่างสงสัย 

 

“วันวานลองคิดเองสิค่ะ.... ว่าวันวานจะง้อน้าด้วยวิธีไหนดี” รอยยิ้มเจ้าเหล่ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของต๋าเฉิง แต่วันวานกลับมองไม่เห็นเพราะเธอมั่วแต่ก้มหน้าก้มตาคิดวิธีง้อชายหนุ่มอยู่ 

 

“วันวานนึกออกแล้วค่ะ!” วันวานทำตาตื่นอย่างดีใจที่เธอคิดออกว่าจะง้อชายหนุ่มด้วยวิธีใด 

 

“ยังไงคะ?” ต๋าเฉิงเลิกคิ้วถาม 

 

“วันวานทำอะไรอร่อย ๆ ให้ทานดีไหมค่ะ” วันวานส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม เธอมั่นใจว่าเขาต้องชอบแน่ ๆ เลย แต่เปล่าเลย ชายหนุ่มกลับเงยหน้ากรอกตามองบนในความเดียงสาของเธอ 

 

“ไม่ดีค่ะ น้าก็ทานฝีมือวันวานทุกวันอยู่แล้วนี่ เอาอย่างอื่นสิ” ต๋าเฉิงยกยิ้มมุมปาก 

 

“อื้ม…… วันวานคิดไม่ออกแล้วค่ะ” วันวานทำคิ้วขมวดชนกันอย่างจนปัญญา 

 

“ก็…….” ต๋าเฉิงทำปากจู๋ยื่นใส่วันวาน วันวานมองการกระทำของเขาก่อนจะทำตาโตใส่ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวอย่างคนเขอะเขิน 

 

“คุณน้าขี้โกงนี่น่า” วันวานว่าก่อนจะลุกออกจากตักต๋าเฉิง 

 

“ไม่ได้ขี้โก้งสักหน่อย เด็กดื้อ! จะหนีไปไหนมาให้ทำโทษเดียวนี้นะ” ต๋าเฉิงเอื้อมมือไปรั้งร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกของเขา 

 

“วันวานเหนียวตัวค่ะอยากไปอาบน้ำ” วันวานเอ่ยก่อนจะซบหน้าลงที่แผ่อกกว้างของเขา 

 

“งั้นก็ไปอาบน้ำด้วยกันเลยเนอะ น้าก็เหนียวตัวเหมือนกัน” ต๋าเฉิงพูดก่อนที่เขาจะอุ้มหญิงสาวขึ้นและพาเธอเดินไปยังห้องนอนเพื่อเข้าไปอาบน้ำ 

 

“ว้าย! คุณน้าต๋าเฉิงอะ! วันวานก็ไม่ได้อาบน้ำทุกที” วันวานเอ่ยก่อนจะทำหน้ามุ้ยอย่างรู้ทันชายหนุ่ม เวลาที่เขาบอกว่าจะอาบน้ำกับเธอ เกือบจะทุกครั้งที่เขาไม่เคยได้อาบน้ำจริง ๆ สักที 

 

“ก็รู้นี่ค่ะ ฮ่า ๆ” ต๋าเฉิงหัวเราะร่าที่หญิงสาวรู้ทัน เพราะเขาก็ไม่คิดว่าจะอาบน้ำกับเธอจริง ๆ สักหน่อย…… 

ความคิดเห็น