เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๓๑ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๓๑ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๓๑ [100%]
แบบอักษร

#เยลของยักษ์ ๓๑ 

เสียงร้องไห้ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ผมคอยกอดปลอบเยลลี่อยู่ตลอด สถานการณ์ตอนนี้มันห้ามกันไม่ได้จริงๆ ครับ แม้แต่ผมยังพลอยรู้สึกแย่ตามไปด้วยเลยครับ

ความวุ่นวายเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อแม่จอมปลอบของเยลลี่มาถึงพร้อมกับเด็กสาวข้างๆ สีหน้าตกใจปนดีใจเพราะแอบมีรอยยิ้มผุดขึ้นมา

“ฮือออ พี่ยนต์ พี่ไม่อยู่แล้วฉันกับลูกจะอยู่ยังไงล่ะพี่” สำหรับผมหยาดน้ำตาของผู้หญิงคนนี้ปลอบมากเลยครับ ผมกับป้าอ่อนมองหน้ากันทันทีเพราะพวกเรารู้กันอยู่ว่าอะไรเป็นอะไร

“รอให้เสร็จงานเจ้ายนต์ก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอนะผัน”

“อึก… จ้ะพี่” ผมรู้ว่าป้าอ่อนจะจัดการอะไร

ป้าอ่อนเป็นคนจัดการธุระเรื่องของพ่อเยลลี่ทุกอย่าง หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยศพของท่านก็ถูกเคลื่อนย้ายออกไปเพื่อทำพิธีตามศาสนาที่วัดใกล้ๆ บ้าน วันแรกดูยุ่งมาก แต่ผมก็อยู่ด้วยไม่ได้ห่างไปไหน คอยมองดูอยู่ห่างๆ แทนเพราะสองพี่น้องเขาเอาแต่ร้องไห้และกอดกันตลอด ส่วนแม่จอมปลอมกับหลานสาวกลับมีสีหน้าเบิกบาน

“พี่ยักษ์”

“หืม?”

“เหนื่อยไหมคะ กลับไปนอนพักที่บ้านป้าอ่อนก่อนไหม” เยลลี่เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับคำถาม ผมไม่ได้เหนื่อยหรอกครับ แต่สีหน้าของเธอกลับดูเหนื่อยกว่าผมอีก

“ไม่ เดี๋ยวกูอยู่ด้วย”

“คืนนี้หนูคงนอนที่วัด”

“อืม”

“แต่ว่า…” ใบหน้าอ่อนล้าเงยขึ้นมามองสบตากับผม ขอบตาบวมช้ำไปหมดเลยครับ

“อยู่ด้วยกัน” ผมว่ายิ้มๆ จนทำให้เยลลี่ยิ้มตอบกลับมาด้วย แค่นี้ก็โอเคแล้วครับ

“ขอบคุณนะคะ”

“อืม”

เยลลี่เดินเข้าไปด้านใน ผมเดินแยกตัวออกมาโทรศัพท์แทน ลืมไปเลยว่าทิ้งไอ้ยักษ์เล็กไว้คอนโด ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ครับเลยโทรหาไอ้นายให้เข้าไปดูให้หน่อยเพราะมันมีคีการ์ดคอนโดผมอยู่

“ฮัลโหล”

(ว่างหรือเปล่า ช่วยไปดูแมวที่ห้องให้หน่อย ถ้าเป็นไปได้ช่วงนี้ฝากเลี้ยงมันด้วย)

“อ้าว! แล้วมึงอยู่ที่ไหน”

(บ้านเยลที่ต่างจังหวัดน่ะ)

“มีอะไรหรือเปล่า”

(เรื่องมันยาว แต่หลักๆ เลยละกัน ตอนนี้พ่อของเยลเสียแล้ว กูคงอยู่ที่นี่จนกว่าจะเสร็จเรื่องน่ะ)

“เฮ้ย! จริงดิ แล้วอยู่ที่ไหน เดี๋ยวกูกับไอ้เดฟจะไป”

(จะมาเหรอ)

“เออ! ไม่ได้ลำบากอะไรเลย”

(เออๆ เดี๋ยวกูส่งโลเคชั่นไปให้ในไลน์ละกัน อย่าลืมไปดูแมวให้กูนะ)

“ครับพี่”

คุยกับไอ้นายเสร็จผมก็โทรไปหาไอ้เล็กต่อครับ แต่มันไม่รับสายเลยฝากข้อความไว้แทน สงสัยจะทำงานอยู่หรือไม่ก็วุ่นวายกับสาวๆ ของมัน

คุยโทรศัพท์เสร็จกำลังจะเดินกลับเข้าไปที่งานแต่ต้องชะงักเมื่อหูของผมดันดีไปได้ยินบทสนทนาของผู้หญิงสองคนเข้า เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นแม่จอมปลอมของเยลลี่กับหลานสาวซึ่งอาจจะเป็นลูกก็ได้ครับ

“แม่ พวกเราจะเอายังไงกันต่อดี”

แม่งั้นเหรอ? เดาไว้ไม่มีผิดเลยจริงๆ ครับ คนแบบนี้ถ้าไม่มีหลักฐานคงไม่ยอมรับความจริงแน่นอน

“แกจะเรียกเสียงดังทำไม เดี๋ยวใครก็มาได้ยินหรอก”

“ใครจะได้ยินล่ะแม่ คนอื่นๆ ก็วุ่นวายกันอยู่”

“ก็จริง… ฉันว่าจะรอเงินประกันของมันก่อน ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยหนีไปอยู่ที่อื่นกัน”

“แล้วนังสองคนนั่นล่ะแม่”

“มันไม่ใช่ลูกฉันสักหน่อย ที่อดทนเลี้ยงมาก็เพราะเงินนี่แหละ แต่จริงๆ ก็น่าจะถอนทุนคืนบ้างนะ” ผมคิดไม่ออกเลยจริงๆ ถ้าแยมกับเยลมาได้ยินเข้าพวกเธอจะรู้สึกยังไง

“ทำยังไงอะแม่”

“ไอ้คุณใหญ่อะไรนั่น ฉันว่าต้องเป็นอะไรกับนังเยลแน่ๆ น่าจะเรียกเงินได้เยอะอยู่นะ ครั้งก่อนที่มันไปทำงานแล้วโอนเงินมาห้าแสนฉันยังตกใจเลย”

“แม่! แต่ฉันชอบคุณใหญ่นะ”

“เพ้อเจ้อ อย่างแกเขาจะแลเหรอ”

“ขนาดนังเยลเขายังแลเลยแม่ ถ้าแม่ได้เขาเป็นลูกเขยไม่ดีกว่าเหรอ” แผนชั่วของสองแม่ลูกนี่น่ากลัวจริงๆ เลยครับ

ครืด ครืด 

เวรกรรม! ไอ้เล็กดันโทรกลับมาซะงั้น

“แม่ได้ยินเสียงอะไรไหม”

เหมือนทั้งคู่จะรู้ตัวผมเลยรีบเดินเลี่ยงออกมาแทน เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอยู่ พอพ้นรัศมีนั้นผมก็รีบกดรับสายทันที

“โทรกลับมาทำไมตอนนี้วะ”

(อ้าวพี่ ใครจะไปรู้ล่ะครับ)

“ไหนๆ ก็โทรมาแล้ว กูมีเรื่องจะบอกน่ะ”

(ว่า?)

“พ่อของเยลเสียแล้วนะ กูคงอยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวัน”

(อะไรนะครับ)

“พ่อของเยลเสียแล้ว ฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยละกัน”

(ครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการให้)

“ถ้าจะมา จัดกระเป๋ามาให้กูด้วย”

(ครับ)

วางสายจากไอ้เล็กยืนคิดทบทวนเรื่องก่อนหน้านี้อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเก็บโทรศัพท์หมุนตัวจะเดินกลับเข้าไปในงานแต่ต้องชะงักเพราะตรงหน้ามีคนขวางอยู่

“สวัสดีค่ะคุณใหญ่”

“…” ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไร นอกจากจะไม่อยากคุยด้วยแล้วยังอยากเดินหนีออกไปให้ไกลๆ มากเลยครับ

“จำเล็กได้ไหมคะ เล็ก…” ผมเลิกสนใจก้าวขาเดินเลี่ยงออกไปทางอื่นทันที “อ้าว! เดี๋ยวสิคะคุณใหญ่” ยัยนี่ก็ตื้อไม่เลิกครับ รีบวิ่งตามมาจับแขนผมเอาไว้จนแน่นเชียว

“ปล่อย!”

“แหม! อยู่คุยกับเล็กก่อนสิคะ” ดันมาชื่อเหมือนน้องผมอีกครับ แต่ต่างกันตรงที่ยัยนี่เป็นผู้หญิง “เล็ก…”

“กูบอกให้ปล่อย!” พูดพร้อมกับสะบัดแขนหนี มองยัยนี่ตาขวางเชียวครับ สีหน้าของหล่อนก็เริ่มกลัวผม หน้าซีดเลยทีเดียว “อย่ามายุ่งกับกู เด็กแรด!”

กรี๊ด!

ผมเดินเลี่ยงออกมาหลายก้าวแล้วครับ เสียงกรีดร้องถึงจะดังตามหลังมา ผมยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ชอบเด็กยกเว้นเยลลี่

“ไปไหนมาเหรอคะ” เดินกลับเข้าไปด้านในยังไม่ทันถึงเลยครับ เจอเยลลี่เดินออกมาดักรออยู่ก่อนแล้ว

“โทรหาไอ้นายให้มันไปดูไอ้ยักษ์เล็กที่คอนโด”

“อ๋อ…”

“เหนื่อยหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ แค่…” ตาทั้งสองข้างเริ่มแดงอีกแล้วครับ ผมรู้ว่ามันยอมรับยาก แต่มันคือความจริง

“ไม่ต้องร้องแล้ว เข้าไปข้างในกันเถอะ” ผมจับมือเยลลี่เดินเข้าไปข้างใน ไปหามุมนั่งกันบรรยากาศในงานเงียบมากเลยครับไม่ค่อยมีแขกสักเท่าไหร่ นั่งกันจนดึกทั้งแยมและป้าอ่อนก็ด้วย

“พี่แยม ทำไมหนูไม่เห็นแม่เลย” เยลลี่หันไปถามพี่สาวของเธอที่นั่งอยู่ข้างป้าอ่อน

“อย่าไปสนใจเลยลูก” ป้าอ่อนตอบคำถามแทน

บรรยากาศกลับมาเงียบอีกแล้วครับ ดึกๆ แขกที่มางานเริ่มทยอยกันกลับ สรุปที่วัดก็เหลือแค่พวกเรานี่แหละครับ ตอนนี้แยมหลับไปเรียบร้อย ส่วนป้าอ่อนก็ท่าทางไม่ไหวแล้ว คงมีแค่เยลลี่มั้งที่ไม่ยอมนอน ผมนั่งจับมือเยลไว้ตลอดสายตาของเธอมองไปยังรูปถ่ายตรงหน้าพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

“พ่อคงไม่อยากเห็นมึงร้องไห้บ่อยๆ หรอกนะเยล” ผมว่าพลางยื่นปลายนิ้วไปเกลี่ยหยาดน้ำตาให้เธอด้วย

“มันเร็วเกินไป หนูยังไม่ได้พาพ่อไปเที่ยวที่สวยๆ เลยนะคะ”

“ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นเรา พวกเราก็ต้องยอมรับความจริงให้ได้ ตอนนี้พ่อหมดห่วงแล้ว มึงก็อย่าทำให้ท่านต้องเป็นห่วงอีกเลย”

เยลลี่ไม่ได้ตอบอะไรผมนอกจากเงียบไปแทน เป็นครั้งแรกที่ผมต้องมาทนอดหลับอดนอนไปพร้อมๆ กับใครอีกคน ผมแค่อยากเป็นที่พึ่ง อยากให้กำลังใจเธอ เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเยลลี่ยอมหลับ คงมีแค่ผมแหละที่นั่งอยู่ไม่ยอมนอน บริเวณนี้เหลือผมที่เป็นผู้ชายอยู่คนเดียว มันคงจะดีกว่าถ้าผมนั่งเฝ้าให้พวกผู้หญิงหลับกัน…

 

* 

ประมาณตีห้าเยลลี่ตื่น ป้าอ่อนเองก็ด้วย สีหน้าของทุกคนดูเหนื่อยไม่ต่างกันเลยครับ แต่ไม่มีใครบ่นออกมาเพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้อยู่ใกล้ๆ พ่อกันแล้ว

“เยลพาคุณใหญ่กลับไปพักผ่อนที่บ้านป้าก่อนก็ได้”

“ผมยังไหวครับ”

“ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวป้ากับแยมจะอยู่ที่นี่เอง แค่นี้พวกเราก็เกรงใจคุณใหญ่จะแย่แล้ว” ป้าอ่อนหันมามองหน้าผมยิ้มๆ

“แยมอยู่กับป้าอ่อนได้ค่ะ คุณใหญ่กับเยลกลับบ้านไปก่อนก็ได้ค่ะ เอาไว้ค่อยสลับกัน” แยมออกความคิดเห็นอีกคน ร่างกายของเธอดูอ่อนแอกว่าเยลลี่ด้วยซ้ำ แต่วันนี้เธอกลับอดทนเก่งขึ้น

“เดี๋ยวสายๆ หนูมาช่วยนะคะ” เยลลี่ว่าก่อนจะลุกขึ้นรั้งมือผมให้ลุกตามเธอออกไปด้วย ผมเองก็ไม่อยากขัดครับ เดินกลับไปที่รถขับไปจอดหน้าบ้านป้าอ่อนก่อนจะพากันเข้าไปข้างใน

ความเงียบเกิดขึ้นเพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมา ท่าทางของเยลลี่ก็ดูเหนื่อยไม่ต่างไปจากผมหรอก ยิ่งเวลาผ่านไป มันยิ่งทำให้ผมได้รู้ว่าตลอดเวลาเยลลี่ต้องอดทนเป็นอย่างมากเลยทีเดียว

“อาบน้ำก่อนนะคะ”

“อืม” ผมหยิบชุดจากในรถออกมาด้วยเป็นชุดกีฬาที่ผมใส่ติดรถไว้ตลอด “อาบพร้อมกันเลยนะ”

“เดี๋ยวหนูเอาชุดเก่าไปซักให้ก่อนดีกว่าค่ะ”

“ไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวกูซักเอง ซักตอนอาบน้ำนั่นแหละ”

“ค่ะ” ไหนๆ ก็ดูเหนื่อยกันทั้งคู่แล้ว เลยไม่อยากกินแรงเยลลี่ไปมากกว่านี้

พวกเราเดินเข้าห้องน้ำและอาบน้ำพร้อมกัน ระหว่างอาบน้ำผมก็นั่งซักชุดเก่าที่ใส่อยู่ก่อนหน้านี้ไปด้วยจนเสร็จเรียบร้อย เยลลี่อาสาหยิบออกไปตากให้

เมื่อจัดการทุกอย่างจนเสร็จเรียบร้อยพวกเราก็พากันมาล้มตัวลงนอนบนเตียง ผมรั้งเยลลี่เข้ามากอดเอาไว้จนแน่น ร่างเล็กในอ้อมกอดนอนตัวสั่นเทาเลยทีเดียว ผมรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้และวันนี้ผมก็ไม่อยากขัดใจเลยปล่อยให้เธอได้ร้องไห้ ได้ระบายความรู้สึกมากมายออกมาบ้าง

“กูให้ร้องแค่ตอนนี้แล้วนะ หลังจากนี้มึงต้องเข้มแข็งได้แล้วนะเยล”

“อึก… ค่ะ” เยลลี่กระชับอ้อมกอดตอบผมจนแน่น พวกเรานอนก่อนกันจนเสียงร้องแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นแผ่วเบา จนผล็อยหลับไปในที่สุด

“กูไม่รู้หรอกว่าเรื่องหลังจากนี้มันจะทำให้มึงต้องร้องไห้อีกมากแค่ไหน แต่กูสัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ มึงตลอดไป ไม่ปล่อยมือมึงไปไหนอีกแล้ว” พูดพร้อมกับก้มลงไปกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของเยลลี่ด้วย ร่างกายอ่อนล้าควรพักผ่อน เรื่องของวันนี้ก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน

บางทีโชคชะตามักจะเล่นตลกกับคนหนึ่งคนเสมอ… แต่ในความโชคร้ายของโชคชะตาอาจจะซ่อนความโชคดีไว้ให้จดจำบ้างก็ได้ แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยก็ตาม

 

 

--100%--

ง่วงนอนหนักมากกกกกกกกกกก คงจะมีคำผิดอยู่ ปั่นเสร็จอัปเลยค่ะ จะนอนแล้ว ไม่ไหวแล้ว

ขอบคุณค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น