เบญอรุณ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รับน้อง...2Day

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รับน้อง...2Day
แบบอักษร

['ไก่ย่างถูกเผาๆ']....['น้องชื่ออะไรๆๆๆ']…………

        เสียงเพลงรับน้องต่างๆนาๆดังขึ้นทุกคณะทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ทุกคนเฮฮา บางคนเต้น บางคนหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน 

 

"วันนี้มึงไม่ต้องไปตามหารักแรกพบมึงนะไอ้คุณรันเวย์" ดาวเหนือที่นั่งยุใกล้ๆบอกผม

 

"ทำไมวะ?"ผมเลิกคิ้วถามแบบงงๆ

 

"พี่ลมบอกกูเมื่อเช้าว่าพี่โพมไมสบาย....ให้กูบอกมึงว่าไม่ต้องไปแอบมอง"

 

         ผมนั่งคิดอยู่สักพักระหว่างหน้าที่ของน้องปี1กับพี่โพมที่ไม่สบายผมจะเลือกอะไร....??

 

"ห้องพี่โพมอยู่ไหนวะไอ้เหนือ"

 

"กูจะรู้ป่ะล่ะ ไม่ใช่เมียกูนะครับ"

 

"มึงต้องรู้..เดี๋ยวนี้"

 

"เออ...กูอีกแล้วกูนี่คือคนต้องรู้อีกแล้ว โถ่ชีวิตไอ้ดาวเหนือเกิดมาเพื่อส่องแสงนำทางแท้ๆ"

 

"เลิกเพ้อเถอะมึงโทรหาพี่สายลมของมึงที...ถ้าพี่เขาไม่ยอมบอกมึงต้องหลอกล่อทุกวิธี"

 

"เออๆๆๆๆครับๆๆนายท่าน"

 

          ดาวเหนือกมๆกดโทรศัพท์หาพี่ชายสุดหล่อของมัน ผมก็นั่งมองอยู่ลุ้นๆว่าพี่สายลมจะยอมบอกมั้ย

 

"เอาน่าพี่ลม มันแค่จะเอาข้าวเอาน้ำไปให้ มันเป็นห่วงพี่เขาไม่มีใครดูแลไง"

 

[เออๆๆแต่มึงห้ามให้เพื่อนมึงทำไรเพื่อนกุนะ]

 

"ใครจะไปทำอะไรคนป่วยได้วะพี่"

 

[เออๆๆกูบอกก็ได้..มันอยู่@หอyyyy ห้องxxx..]

 

"ขอบคุณครับท่านพี่" ดาวเหนือกดวางสายแล้วหันมาหาผมแล้วกำลังจะพูด

 

"กูได้ยินละ...กูไปละนะขอบใจมาก"

 

           ผมทำเนียนๆลุกเดินออกมาจากกิจกรรม จะออกมาเฉยๆก็ไม่ได้หรอกครับคณะผมขึ้นชื่อเรื่องความโหดกิจกรรมรับน้อง แต่ผมให้เพื่อนแสนดีของผมหาข้อแก้ตัวให้เรียบร้อย

....................♡♡♡♡♡

 

[โพม: ]

 

ก๊อกๆๆๆๆ!!!!

 

          เสียงนั่นดังมาจากหน้าประตูห้องผม ผมเองก็ค่อยๆดันตัวเองขึ้นจากที่นอน ใครมาหาผมเวลานี้ครับ ถ้าจะว่าไอ้ลม ไอ้ชินมันก็น่าจะทำกิจกรรมรับน้องอยู่ที่คณะ โอ๊ย!หัวผมเหมือนมีอะไรหนักๆมาทับไว้ ปวดครับปวด

 

          แก๊ก....ผมเปิดประตูเพื่อมองว่าใครคือคนเคาะประตูผมแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนตรงหน้า

 

"เหี้ย!!!!" มาได้ไงวะเนี่ยผมว่าผมคงไข้ขึ้นผมคงตาลาย ผมกระพริบตามองใหม่ครับมองใหม่

 

"ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นครับผมไม่ใช่ผี" หน้าหล่อของไอ้รุ่นน้องต่างคณะทำผมอึ้งอยู่หลายวินาที แล้วมันก็เดินผ่านตัวผมเข้ามาในห้องผม

 

"มึงมาได้ไงเนี่ย แล้วใครอนุญาตให้มึงเข้ามาในห้องกูเนี่ย" ผมมองคนที่เดินเข้าห้องผมโดยไม่ได้ขออนุญาตผมสักคำ

 

"ถ้าขอพี่ก็ไม่ให้ผมเข้าหรอก ผมเลยเชิญตัวเองเข้ามาแทนพี่" มึงใช้ตรรกะอะไรของมึงวะไอ้หน้าหล่อ

 

"แล้วมึงมาทำไม รู้ได้ยังไงว่ากูอยู่ที่นี่" ผมปิดประตูห้องแล้วเดินตามคนที่ไม่ได้รับเชิญเข้าห้องมาแล้วมองหน้าหงุดหงิด

 

"ผมเอาข้าวมาให้แล้วก็มาดูแลพี่ครับ"

 

"กูไม่หิว แล้วกูก็โตแล้วดูแลตัวเองได้" 

 

          ผมพูดไปแบบนั้นแต่เหมือนคนตรงหน้าผมจะไม่สนใจคำพูดของผมเท่าไหร่ เพราะมันเดินลูกขึ้นไปหาชามเพื่อมาใส่อะไรสักอย่างที่มันหิ้วมา...ห้องกูมั้ยละ รึนี่ห้องมึง

 

"อ่ะผมซื้อข้าวต้มมาให้ "

 

"กูบอกมึงหรอว่าจะกิน"

 

"พี่จะกินดีๆรึให้ผม....."มันจะเว้นวรรคไว้ทำไม

 

"มึงจะทำไม"

 

"....ป้อนพี่ด้วยปากผม" 

 

     

 

          มันพูดแล้วยังมองผมด้วยสายตาวิบวับ ยิ้มหวานๆนี่ถ้าเป็นพวกสาวๆที่มหาลัยนี่คงกรี๊ดตายกันไปข้างนึง แต่ใช้กับผมไม่ได้หรอกครับ ผมนี่ใครโพมครับโพม แต่ไอ้ที่หน้าผมร้อนๆนี่คงเพราะไข้กำลังขึ้น

 

 

"เออๆๆเอามากูกินเอง"

 

"หน้าแดงนะครับ"

 

"ไข้ขึ้น!!!"

 

"ไหนมาให้ผมดูหน่อยสิว่าตัวร้อนแค่ไหน ถ้าเป็นมากผมจะได้พาไปหาหมอ"

 

พูดอย่างเดียวไม่ว่า มันพูดเสร็จก็เอามือมาแตะที่หน้าผาก ที่คอผม

 

"พอๆๆๆๆใครอนุญาตให้แตะตัวกูหะ"

 

"ถ้าขอพี่จะยอมหรอ" หึผมละอย่าจะเคาะหัวมันจิงๆคับ

 

"ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ก็แค่ห่วง"

 

"ห่วงทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย"

 

"ก็จะเป็นปะล่ะ ยอมตั้งแต่นาทีนี้เลยเนี่ย"

 

"ไม่ต้องมาอ่อย กูไม่อินกับมึงหรอก"

 

"หน้าแดงนะครับ" มันพูดแล้วยิ้มหวานมาให้ผม

 

"ก็บอกว่าไข้ขึ้น!!!"

 

"ยาพี่อยู่ไหน กินข้าวแล้วจะได้กินยา"

 

"ไม่มี กูไม่ชอบกินมันขม" ผมทำหน้ายู่เมื่อถูกถามถึงเรื่องยา ผมไม่ได้งอแงนะครับแต่ไม่ชอบเพราะมันขม

 

"แล้วจะหายมั้ย ถ้าผมไม่มาพี่ก็จะนอนอยู่ให้ไข้ขึ้นแบบนี้อะหรอ"

 

"เป็นได้เดี๋ยวมันก็หายเองล่ะ" ผมว่าแล้วเบะปากใส่คนตรงหน้า

 

"โอเครๆ งั้นพี่กินข้าวครับ" 

 

          ผมรับชามมาอย่างว่าง่ายไม่ใช่อะไรนะครับตั้งแต่เมื่อเช้าผมยังไม่ได้กินอะไรเลย พอได้กลิ่นหอมๆท้องมันก็ไม่ค่อยรักดีอ่ะครับ

 

          ข้าวต้มอร่อยครับไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมหิวมากรึป่าวแต่ก็กินหมดจนหยดสุดท้ายล่ะครับ

 

"มองอะไรนักหนา"ผมเงยหน้าถามคนที่นั่งมองนั้งยิ้มอยู่ตรงหน้าผมเนี่ย

 

"ดีใจ..ที่เห็นพี่กินข้าว" เอ่อมันจะบ้าเกินละมั้ง

 

"อืมกูอิ่มแล้ว มึงก็กลับไปได้แล้วกูจะนอน" ผมว่าแล้วก็ลุกเดินไปที่เตียง

 

"ไม่ได้ครับ" มันจับแขนผมไว้ก่อนที่ผมจะเดินไปนอน

 

"ทำไมอีกอ่ะ" ผมมองหน้ามันแบบไม่พอใจก็หงุดหงิดล่ะครับหัวก็ตึบๆแถมยังมีไอ้เด็กนี่มากวนอยู่ในห้องผมอีก

 

"เช็ดตัว!!" ผมอึ้งกับคำพูดของมันสิครับ

 

"ไม่กูจะนอน" ใครจะยอมมันกันละครับเด็กที่ไหนไม่รู้อยู่ๆจะมาให้ผมยอมให้มันถอดเสื้อเช็ดตัวให้ผม ฝันเถอะครับ

 

"งั้นพี่ก็ต้องเลือกล่ะครับระหว่างเช็ดตัว กับกินยาที่ผมซื้อมาพี่จะเอาอันไหน"

 

 

     ผมเห็นมันหยิบเอาถุงขาวๆออกมาจากกระเป๋าของมัน อืมดีนะครับกูบอกไม่มียาแต่มึงเตรียมมาแล้ว

 

 

"กูไม่กิน กูไม่เช็ด กูจะนอน" เหวี่ยงดิครับเผื่อได้ผล

 

"ไม่ได้ครับ พี่อย่าดื้อได้มั้ยผมเป็นห่วง" มันส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ผม

 

"กูขอร้องล่ะ กูไม่ไหวแล้วกูปวดหัวมึงกลับไปเถอะนะกูอยากนอน" ผมพูดออกไปแบบเหนื่อยๆก็ไม่ไหวจริงๆแล้วอ่ะครับ

 

"พี่โพม..."

 

"กูขอร้อง" ผมมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่บอกว่าผมแย่สุดๆ

 

"งั้นพี่ก็กินยานี่ซะ แล้วผมจะยอมปล่อยให้พี่นอน" โอ๊ยยยย!!!ผมจะตายอยู่แล้วครับ

 

"ไม่เอา มันไม่อร่อย"

 

"หึๆๆๆยานะพี่ มันใช่ลูกอมที่ไหนล่ะ กินให้หายไม่ได้กินให้อร่อย"

 

"นั่นแหละกูจะนอน แล้วมึงออกไปแล้วล็อคห้องให้ด้วย" ผมพูดจบก็ดึงผ้าขึ้นห่มแล้วนอนทันที

 

          รันเวย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้นห่างๆจากที่นอน แล้วก็ได้ยินเสียงปิดประตู มันคงไปแล้วล่ะครับใครจะอยากมาดูแลคนป่วยแบบผมกันล่ะ ผมหยุดความคิดไว้แค่นั้นเพราะสภาพผมตอนนี้บอกเลยว่าไม่ไหว

 

"พี่โพม...พี่โพม...พี่โพมครับ" เสียงคุ้นๆหูนี่มัน

 

"อืม" ผมปรือตามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆผม

 

"กลับมาทำไม??"ผมมองหน้าคนที่คิดว่าน่าจะกลับไปแล้วแบบงงๆ

 

"พี่ลุกขึ้นกินยาก่อนนะผมลงไปซื้อน้ำหวานมาให้ 

 

พี่จะได้กินยาแบบไม่ขม" เอากับมันสิยังไม่จบกับการบังคับผม

 

 

"พยายามดีนะมึง" ผมว่าแล้วก็ค่อยๆดันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ก็หัวผมสิครับไม่รักดีเอาแต่จะทิ่มลงที่นอน

 

"มานี่มา" คนข้างๆผมพูดไม่พูดป่าวมันขยับมานั่งซ้อนข้างหลังผม แล้วให้ผมพิงตัวที่อกมัน 

 

"มึงทำอะไรเนี่ย ปล่อย!! กูนั่งเองได้"

 

"อย่าเก่ง...กินเข้าไป..อ่ะ" มือขาวๆหยิบยายัดเข้าปากผม แล้วหน้าหล่อๆของมันก็พาดมาที่ไหล่ผม ยกแก้วน้ำยัดมาที่ปาก ก็กินดิครับรออะไรล่ะ

 

"หน้าพี่แดงจัง เนี่ยเห็นมั้ยดื้อไม่ยอมกินยา"

 

 แดงเพราะไข้รึแดงเพราะมึงยังไม่รู้เลย....

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น