I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[15] : ตุ๊กตาบาร์บี้น้อย [HOT NC+]

ชื่อตอน : [15] : ตุ๊กตาบาร์บี้น้อย [HOT NC+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[15] : ตุ๊กตาบาร์บี้น้อย [HOT NC+]
แบบอักษร

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา * 

[15]  

 

"อือ! อย่าสิ" 

กันย์เอียงตัวดันมือของลูเซียโน่ออกไปเมื่อมือของเขาช่างซุกซนบนร่างกายของเธอเหลือเกิน แบบเธอไม่ค่อยชอบเท่าไหร่หรอกนะ มันยังไม่ชินเท่าไหร่หรอก แต่ดูเหมือนเขาจะพยายามทำให้เธอชินมั้งนี่เธอคิดในแง่ดีสุดๆ แล้วนะเพราะมือของเขาป่วนไม่หยุดเลยเนี้ย 

"ฉันรักเธอนะ" เสียงกระซิบแผ่วอ่อนโยนที่ใบหูบางแล้วตามมาด้วยสัมผัสจูบลงบนลำคอระหงจนกันย์ต้องหนีบคอหลบด้วยความเสียวซ่าน 

"ลูนายแกล้งฉัน" หญิงสาวตอบเสียงสั่น หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะเต้นผิดจังหวะแล้ว 

"ฉันไม่ได้แกล้งเธอมันคือการแสดงความรักต่างหาก" 

ริมฝีปากหนายังคงจูบพรมไปทั่วลำคอบางไล่ยาวลงมาที่ไหล่และเนินอกขาวอย่างลุ่มหลงจนไม่สามารถหักห้ามใจของตัวเองได้เลย ความสวยงามอ่อนหวานตรงหน้ามันช่างยั่วยุเขาให้ก้าวเข้าสู่การกระทำแสนบาปเหลือเกิน 

"อาบน้ำได้แล้ว ตัวเปื่อยกันพอดี" 

กันย์หันไปบีบสบู่อาบน้ำใส่มือก่อนจะหันกลับมาหาลูเซียโน่แล้วถูมือลงบนอกแกร่งถูไถไปมาจนเกิดฟองสีขาวนวลกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องน้ำ มือบางวางลงบนไหล่หนาและบีบนวดมันเบาๆ จนเจ้าของร่างถึงกับหลับตาพริ้มกริ่มอย่างมีความสุขในสิ่งที่หญิงสาวกำลังทำให้ 

"พอได้แล้ว เดี๋ยวแผลนายเปียกน้ำ" 

เมื่ออาบน้ำจนเห็นว่านานพอสมควรแล้วกันย์จึงเลือกจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวออกจากอ่างอาบน้ำตรงไปคว้าเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมใส่และหันไปหยิบเอาเสื้อคลุมอีกตัวมาใส่ให้ลูเซียโน่ที่ก้าวตามออกมา ร่างบางหันตัวเดินนำออกมาก่อนตรงมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทาครีมบำรุงผิว โดยมีสายตาของลูเซียโน่จับจ้องไม่คลาย 

"ทำไมผู้หญิงต้องทาครีม บำรุงตัวเองละเอียดลออขนาดนี้ด้วย? " ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย 

"ก็ถ้าฉันไม่สวยนายก็ไม่รักฉันถูกไหมล่ะ? " 

หญิงสาวลุกมาหาลูเซียโน่ก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดคอหนาแล้วยื่นใบหน้าหวานเข้าไปใกล้ๆ "ที่นายรักฉันก็เพราะฉันสวยและถ้าฉันไม่สวยตลอดเวลานายก็คงเบื่อฉันและทิ้งฉันไปหาคนที่สวยกว่าเพราะนายมีตัวเลือกเยอะอยู่แล้วและนายก็เป็นผู้ชายด้วย คำว่าเสียหายมันมีน้อยมากสำหรับผู้ชาย คำว่ามือสองมันก็ไม่ได้สะท้านเมื่อเทียบกับใช้คำนี้กับผู้หญิง” 

“แต่ต่อให้เธอไม่สวย จะอ้วนเป็นหมูตัวกลมดิ๊กๆ ฉันก็รักเธอเพราะเธอเป็นเนื้อคู่ฉัน” วงแขนหนายกขึ้นโอบกอดร่างบาง 

“นายเนี้ยเป็นผู้ชายปากหวานจังเลยนะ จนชักสงสัยว่าปากหวานติดใครดูท่าพ่อของนายก็คงไม่ใช่คนที่จะมาออดอ้อน เฝ้าพูดคำหวานป้อนใส่ผู้หญิงเหมือนนายเพราะท่านดูสุขุมมากกว่านายที่มันออกแนวทะเล้นหน้าทะเล้นตา” 

“ฉันปากหวานแค่กับเธอคนเดียวนั่นแหละน่า” ชายหนุ่มยกมือบางขึ้นมากดจูบ 

“นอนลงสิ” หญิงสาวผลักร่างหนาให้ล้มลงนอนราบที่เตียงก่อนจะก้าวตามขึ้นมานั่งลงตรงกลางระหว่างขาหนาแล้วก้มลงไปยังเป้ากางเกงจนเจ้าของร่างถึงกับตกใจ 

“จะทำอะไร? ” ลูเซียโน่ถามอย่างไม่เข้าใจ 

“ฉันรู้ว่าเมื่อกี้นายอารมณ์ค้าง ฉันจะช่วยนายไง” 

หญิงสาวดึงกางเกงที่เกาะติดขอบเอวของชายหนุ่มลงจนเผยให้เห็นแก่นกายหนาภายใต้ร่มผ้าที่ไม่ได้มีอะไรปกปิดรวบรัดมันไว้ มือบางสัมผัสลงบนแก่นกายหนาจนมันแข็งเกร็งสู้มือขึ้นมาในทันทีก่อนจะชักรูดรั้งเนื้อบางเบาๆ ปลุกเร้าอารมณ์ก่อน ริมฝีปากบางอ้าออกแล้วบรรจงครอบลงบนแก่นกายหนาจนมิดลำแล้วเริ่มใช้เนื้อบางจากริมฝีปากรูดรั้งหนังห่อหุ้มที่แน่นไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนขึ้นลงในจังหวะที่เร่าร้อนจนเจ้าของร่างส่งเสียงครางต่ำออกมาไม่ขาดสาย 

มือหนาจิกรั้งลงบนผมนุ่มกดหัวบางให้ขึ้นลงตามจังหวะที่ตัวเองต้องการ กันย์เองก็ไม่ขัดอยากได้แบบไหนกันย์คนนี้จัดให้ได้หมด ลิ้นบางตวัดเลียส่วนปลายหัวจนร่างหนาถึงกับกระตุกเกร็งด้วยความเสียวซ่านสุดขีด มือบางชักรูดรั้งแก่นกายหนาในขณะที่เนื้อบางบนปากก็ถูไถเสียดสีลงบนเนื้อหนาแข็งเกร็งผลุบเข้าผลุบออกจนมันแทบจะแทงลึกเข้าไปในลำคอ น้ำลายไหลเลอะเทอะจากความใหญ่โตที่แสนจะอึดอัดแทบจะทำเธออาเจียนออกมาแต่เธอก็อดทนและมอบความสุขสมให้ชายหนุ่มอย่างชำนาญและเต็มอกเต็มใจถึงแม้จะเมื่อยปากมากก็ตาม 

จังหวะรักภายในปากบางเริ่มเร่งเร้ามากขึ้นเมื่อมือหนาจับล็อกหัวของหญิงสาวเอาไว้และจัดการกำหนดจังหวะเองด้วยการกระแทกสะโพกขึ้นลงจนแก่นกายหนาชักรูดรั้งในปากเล็กบางอย่างถี่ยิบเล่นเอากันย์แทบจะหายใจหายคอไม่ทันเริ่มขัดขืนพยายามจะคายออกแต่ก็ไม่สำเร็จเมื่อถูกจับล็อกหัวเอาไว้จนแรงเสียดสีทำให้เกิดเสียงกระเส่าที่เหมือนคนกำลังสำลักน้ำไม่มีผิดเพี้ยนและความรู้สึกของเธอในตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นแหละ แต่เวลาเพียงไม่นานร่างหนาก็กระตุกเกร็งแก่นกายแข็งตึงเข้ามาในโพรงปากบางแทบจะลงลึกเข้าไปในลำคอพร้อมน้ำรักที่ถูกฉีดพ่นออกมาจนเต็มปากบางเล็ก 

“แค่กๆ ” หญิงสาวรีบถอนปากออกมาจากแก่นกายในทันทีก่อนจะสำลักน้ำรักจนหน้าแดง น้ำขาวขุ่นไหลหยาดเยิ้มออกมาจากปากบางเพราะไม่อาจจะรับมันไว้ได้หมด 

“เลอะหมดแล้ว” ลูเซียโน่ถกเอาเสื้อของตัวเองมาเช็ดปากให้กันย์ 

“ฉันว่าฉันต้องไปแปรงฟันก่อนนอนแล้วแหละ” ร่างบางก้าวลงจากเตียงไปทิ้งให้ลูเซียโน่มองตามหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม มือหนาถุงกางเกงขึ้นมาสวมใส่เหมือนเดิมแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่อ้าซ่าอย่างสุขสมอารมณ์ 

“นอนได้แล้ว” 

กันย์เดินกลับมาที่เตียงก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟแล้วก้าวขึ้นมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่มที่ตอนนี้มันแคบเสียแล้วเพราะมีลูเซียโน่มานอนด้วย หญิงสาวหันไปเปิดโคมไฟเล็กเพื่อให้แสงส่องสว่างสลัวๆ ภายใต้ความมืดสนิทเพราะเธอไม่ชอบปิดไฟนอนมืดๆ เวลาเกิดอะไรขึ้นขี้เกียจมานั่งหาปลั๊กไฟได้วิ่งออกไปได้เลยไม่ต้องกลัววิ่งชนอะไรไง 

ลูเซียโน่พลิกตัวหันกลับมาหาก่อนจะยกแขนขึ้นเท้าหัวจ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จนคนถูกมองทำตัวไม่ถูกเลย เล่นมาจ้องแบบนี้ใครจะไปนอนหลับกันล่ะ “จ้องฉันแบบนี้ฉันจะหลับได้ยังไง นอนได้แล้วไม่อย่างงงั้นฉันจะไล่นายกลับไปนอนห้องนายนะ” 

“โอเคๆ นอนก็ได้” ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเข้าไปหาใบหน้าหวานก่อนจะสัมผัสริมฝีปากบางลงบนเรียวปากบางอย่างนุ่มนวล อ่อนโยน โดยไม่ได้ลุกล้ำอะไรก่อนจะถอนออกมาพร้อมรอยยิ้มแสนอบอุ่น “ฝันดีนะ” 

“ฝันดีเหมือนกัน” กันย์ยื่นใบหน้าไปหาลูเซียโน่บ้างก่อนจะจูบเขากลับซ้ำรอยเดิมที่เขาใช้จูบเธอนั่นแหละ หญิงสาวผละใบหน้าออกมาส่งยิ้มหวานละมุนให้ชายหนุ่มก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มแล้วหลับตาลงในทันทีทั้งๆ ที่ใบหน้ายังแดงระเรื่ออยู่เลย 

ลูเซียโน่ทิ้งตัวลงนอนราบกับหมอนบ้างแต่ยังคงพลิกหันมาทางกันย์และจ้องมองใบหน้าหวานด้วยรอยยิ้มก่อนจะหลับตาลงเพื่อเริ่มวันที่สดใสกว่าในเช้าพรุ่งนี้ วันนี้มันคือวันดีๆ ที่เขาจะจดจำมันไปตลอด จำทุกคำพูด ทุกการกระทำ และทุกความรู้สึกเลยว่ามันสุขแค่ไหน 

เช้าวันต่อมา @โรงแรม Vienna , Palermo 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“คุณกันย์คะมีของมาส่งค่ะ” เสียงของรูบี้ดังออกมาจากข้างนอกห้อง 

“อืม เข้ามาสิ” กันย์ตะโกนบอก 

รูบี้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่องของขวัญใบหนึ่งที่ถูกห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญสีแดงแล้ววางมันลงบนโต๊ะให้หญิงสาว “ใครส่งมาเหรอ? ” 

“ไม่ทราบเลยค่ะ เห็น รปภ. บอกว่ามีคนมาฝากเอาไว้ให้คุณค่ะหรือว่าคุณลูเซียโน่จะแอบเซอร์ไพรส์อะไรคะ? ” 

คำพูดของรูบี้มันทำให้กันย์อมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเพราะลูเซียโน่ก็ชอบซื้อของมาเซอร์ไพรส์เธออยู่แล้วก็ไม่แปลกหรอกนะถ้าของขวัญนี้จะเป็นของเขาด้วยเพราะเมื่อเช้าเขามาส่งเธอที่ทำงานแล้วก็รีบกลับออกไปเลยบอกว่าจะไปทำธุระบางทีธุระของเขาก็อาจจะไปซื้อของขวัญมาให้เธออีกก็ได้ 

“งั้นคุณกันย์เปิดของขวัญเถอะค่ะ ฉันไม่กวนแล้ว” รูบี้ส่งยิ้มให้กันย์ก่อนจะหันตัวเดินออกไปจากห้อง 

หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบเอากล่องของขวัญมาเขย่าๆ ดูแล้วแนบหูฟังด้วยความสงสัยแต่มันก็ไม่มีเสียงอะไรเลยตัดสินใจเปิดมันออกด้วยความอยากรู้อยากเห็น กระดาษถูกฉีกออกอย่างไม่สนใจมากนักก่อนี่ตัวกล่องจะถูกเปิดออกแต่ทันทีที่กันย์เห็นสิ่งที่อยู่ในกล่อง หญิงสาวก็ถึงกับหันหน้าหนีก่อนจะพะอืดพะอมเหมือนอยากจะอาเจียนออกมา เมื่อสิ่งที่เธอเห็นมันคือตุ๊กตาบาร์บี้ตัวหนึ่งแต่ตุ๊กตาตัวนั้นมันถูกแยกชิ้นส่วนไง หัว แขน ขาถูกแยกออกจากตัวพร้อมกับน้ำอะไรบางอย่างสีแดงเปื้อนเลอะเต็มไปหมด แต่เธอได้กลิ่นคาวๆ กลิ่นเหล็กๆ เลยไม่ต้องเดาเลยว่าน้ำนั้นอะไรมันต้องเป็นเลือดแน่ๆ แต่เลือดอะไรไม่รู้ 

“นี่มันบ้าอะไรเนี้ย” มือบางปัดกล่องทิ้งไปจนเจ้าตุ๊กตาบาร์บี้สยองขวัญกระเด็นออกมานอกกล่องก่อนที่เธอจะหันไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดต่อสายไปที่รูบี้ “รูบี้เข้ามาในห้องฉันเดี๋ยวนี้” 

ประตูห้องเปิดออกในทันทีพร้อมกับร่างบางของรูบี้ที่ก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะหยุดฝีเท้าลงแล้วส่งเสียงกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพตุ๊กตาบาร์บี้สยองขวัญที่พื้น “...นะ...นี่มันอะไรคะ? ” 

“ฉันต้องถามเธอมากกว่าเธอเป็นคนเอามันมาให้ฉัน” กันย์พูดด้วยท่าทางและน้ำเสียงหงุดหงิด 

“...ฉะ...ฉันก็ไม่รู้ค่ะ รปภ. เอามาให้” รูบี้ตอบเสียงสั่นท่าทางหวาดกลัวเมื่อเห็นกันย์โมโห 

“งั้นเธอก็ออกไปถาม รปภ. สิว่ามันมาได้ยังไง ใครมาส่ง ไปเอากล้องวงจรปิดมาดู ฉันพูดภาษาซิซิลีไม่ได้หรอกนะ ทั้งบริษัทฉันก็พูดภาษาอังกฤษกับเธอรู้เรื่องคนเดียวเนี้ยเพราะฉะนั้นเธอต้องออกไปตามเรื่องให้ฉัน ไปจัดการซะ” 

“ค่ะๆ ” รูบี้รีบหันตัวเดินออกไปในทันที 

กันย์ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะหยิบเอามือถือขึ้นมากดถ่ายรูปตุ๊กตาบาร์บี้สยองตัวนี้ส่งให้ลูเซียโน่ดู ใครมันเล่นบ้าๆ แบบนี้ก็ไม่รู้ ไม่ได้เกรงกลัวกฎอะไรเลยสินะ ไหนว่าไอ้กฎสภาเนี้ยมันขลังนักไง แต่ทำไมยังมีคนทำอะไรรุนแรงแบบนี้อีกแสดงว่ามันคงไม่ได้ขลังสำหรับทุกคนสินะ 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา 

ลูเซียโน่ที่ได้รับข้อความจากกันย์ก็รีบแหกหูแหกตากลับมาหาหญิงสาวที่โรงแรมในทันทีก่อนจะวิ่งตรงไปยังห้องทำงานของเธอท่ามกลางสายตาตกใจของพนักงานในบริษัทเพราะยังไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากรูบี้คนเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มรีบเปิดประตูเข้ามาในห้องก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ 

“เธอไม่เป็นอะไรนะ เจ็บตรงไหนไหม? ” ดวงตาคู่คมสำรวจไปทั่วร่างกายของกันย์ 

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก” กันย์หันมาตอบชายหนุ่มก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตุ๊กตาบาร์บี้สยอง “มีแต่ไอ้นั่นส่งมาอ่ะ” 

“ใครมันส่งมาวะ” ลูเซียโน่พูดด้วยท่าทางหงุดหงิด “เห้ย! พวกมึงเข้ามาหากูสิ! ” 

สิ้นเสียงของลูเซียโน่ลูกน้องนับสิบคนก็รีบวิ่งกรูเข้ามาในห้องยืนแถวเรียงหน้ากระดานกันในทันที ดวงตาคู่คมกวาดสายตามองด้วยแววตาดุดัน “เดี๋ยวพวกมึงไปจัดการสืบเลยนะว่าใครมันเป็นคนส่งไอ้ตุ๊กตาผีนี้มาให้แฟนของกู กูให้เวลาพวกมึงสามวันถ้าพวกมึงหาตัวคนร้ายมาให้กูไม่ได้ กูจะจับพวกมึงแยกชิ้นส่วนแบบอีตุ๊กตาผีตัวนี้เลย” 

“ครับ! ” เหล่าลูกน้องตอบรับพร้อมกันก่อนจะรีบพากันวิ่งออกไปจากห้อง 

“ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ ที่ว่าจะทำโทษถ้าหาคนร้ายไม่ได้? ” กันย์ลุกเดินมาหาลูเซียโน่ก่อนจะแขนขึ้นกอดแขนหนา “พวกเขาไม่ผิดเสียหน่อย นายไม่ควรเอาความโกรธไปลงกับใครนะ” 

“แต่ฉันจะไม่ยอมให้คนที่มันจ้องทำร้ายเธอลอยหน้าลอยตาหรอกนะ คอยดูเถอะถ้าจับมันได้ฉันจะเอามันมาตัดแขนตัดขาออกทีละข้างแล้วค่อยตัดหัวมันเป็นสิ่งสุดท้าย” 

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเข้มต่ำมือหนากำหมัดแน่นฟันขบกัดเข้าหากันมันเป็นอาการที่บ่งบอกได้อย่างดีว่าเขากำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้า มันทำให้กันย์รู้สึกหวั่นใจขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ก็ลูเซียโน่เป็นคนใจร้อนเขาอารมณ์ขึ้นได้ง่ายแค่ใครมาสะกิดต่อมประสาทเขานิดเดียวเขาก็อารมณ์พุ่งจนไฟแทบลุกหัวแล้วเนี้ยเธอกลัวว่าเรื่องวุ่นวายมันจะตามมาน่ะสิเพราะเขาอาจจะใจร้อนจนทำให้ตัวเองมีปัญหาก็ได้และอาจจะโดนสภาทำโทษอีกแบบพอเอาเข้าจริงทำไมเธอมองว่านี่มันเหมือนการปั่นประสาทเลยเหมือนคนที่ส่งมาจะจงใจส่งมาปั่นประสาทลูเซียโน่ยังไงก็ไม่รู้ 

@บ้านตระกูลโรเรนโซ่ 

“ดูจากกล้องวงจรปิดแล้วมันไม่น่าใช่คนอิตาลี” มอร์แกนพูดขึ้นขณะจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดในโน๊ตบุ๊ค 

“ฉันว่ามันน่าจะถูกจ้างมามากกว่า” นิโคลัสพูดเสริมเพราะถ้าใครจะทำเรื่องแบบนี้คงไม่เอาคนในพื้นที่หรือในประเทศมาทำหรอก ส่วนมากก็จ้างพวกนักท่องเที่ยวเงินน้อยมารับงานมากกว่าพองานเสร็จก็เอาเงินไป นักท่องเที่ยวพวกนี้มาแป๊บๆ แล้วก็ออกจากประเทศไปตามตัวได้ยาก 

“ครั้งที่สองแล้วนะที่เกิดเรื่องขึ้นกับเธอ? ” เคนเนดี้หันมาจ้องมองกันย์ที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างลูเซียโน่ 

“อย่ามามองแฟนผมแบบนั้นครับ กันย์ไม่ผิดเลย เธอก็อยู่ของเธอเฉยๆ ” ลูเซียโน่รีบออกโรงปกป้องกันย์ในทันทีเมื่อเห็นสายตาของผู้เป็นอาจ้องมองมาเหมือนอยากจะโยนความผิดให้กันย์ 

“แต่ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ ที่นี่ที่เคยสงบสุขมันก็มีแต่เรื่องวุ่นวาย” เคนเนดี้พูดต่อ 

“ใช่ เธอมันตัวปัญหา” เคลลี่เองก็เห็นด้วย 

“หยุดนะครับ อย่ามาว่าแฟนผมนะ” ลูเซียโน่ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีไม่พอใจ 

“ใจเย็นๆ ก่อนลู” กันย์รีบดึงแขนลูเซียโน่ให้นั่งลงก่อนจะหันไปก้มหัวให้ผู้ใหญ่ “ขอโทษแทนลูด้วยนะคะ เขาแค่เป็นห่วงหนูอย่าถือสาเลยนะคะ” 

“ใจเย็นๆ ก่อนลู พ่อรู้ว่าเราเป็นห่วงกันย์แต่เราต้องใจเย็นๆ ” นิโคลัสพูดปรามลูกชาย 

เห็นแก่หน้าพ่อแม่ชายหนุ่มจึงยอมนั่งลงแต่โดยดีแต่สีหน้าก็ยังคงฉายแววหงุดหงิดไม่พอใจอยู่ดีจนหน้าบูดบึ้งตลอดเวลา กันย์ทำได้เพียงจับมือของเขาเอาไว้และลูบมันเบาๆ เพื่อพยายามทำให้เขาใจเย็นลงเพราะไม่อย่างงั้นอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นก็ได้เพราะลูเซียโน่เป็นคนใจร้อนและคนใจร้อนแบบเขาคงไม่สนหน้าใครหรอกถ้าเขาเกิดบ้าเลือดขึ้นหน้าหัวไฟลุกขึ้นมา 

“งั้นเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่าว่าเราจะจัดการยังไงกับเรื่องนี้ไม่ให้ลาแปร์โมมันลุกเป็นไฟไปเสียก่อนเพราะมันคงไม่ดีนักถ้าภายใต้เขตคุ้มครอง เขตสงบศึกกับมีศึกผุดขึ้นมาแบบนี้” อดิสันพูดเพื่อดึงทุกคนกลับมาที่เรื่องหลักที่สมควรโฟกัสมากกว่า 

“ก็คงต้องลากตัวคนที่ทำมาให้ได้ก่อน” มอร์แกนพูด 

“เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องนี้เอง ถ้าเป็นนักท่องเที่ยวจริง เจสซี่เพื่อนฉันที่ทำงานที่ด้านตรวจคนเข้าเมืองน่าจะมีข้อมูลของคนเข้าออกเกาะ” เคลลี่พูดขึ้น 

“โอเคงั้นได้เรื่องยังไงมาบอกด้วย ด่วนที่สุดเข้าใจไหม? ” นิโคลัสพูด 

“เข้าใจแล้วน่า แหมๆ เป็นห่วงกันจังนะ ก็แค่ตัวปัญหา” เคลลี่ยังไม่วายจะจิกกัดกันย์ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหันไปคว้ากระเป๋ามาถือ “งั้นฉันกลับก่อนจะได้รีบไปหาเจสซี่วานส่งวิดีโอแล้วก็ภาพของคนร้ายให้ฉันด้วย” 

“ฉันกลับด้วย พอดีต้องไปรับภรรยาของฉันที่สนามบิน” อดิสันลุกตาม 

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันก็กลับด้วยแล้วกัน ไม่รู้จะอยู่ทำไม” คราวนี้เคนเนดี้ขอกลับบ้าง 

“อืม ขับรถกันดีๆ ” นิโคลัสเอ่ยอวยพรก่อนที่ทั้งสามคนจะหันตัวเดินออกไปจากห้อง 

"ตอนนี้เธอก็ไม่ต้องไปทำงานแล้วนะ จะไปไหนให้มีคนไปด้วยอย่าไปคนเดียวเข้าใจไหม? " มอร์แกนหันมาพูดกับกันย์ 

"ค่ะ" กันย์รับปาก 

"ส่วนเรื่องคนร้ายเดี๋ยวพวกเราจะจัดการให้เองไม่ต้องห่วงนะ" นิโคลัสพูด 

"แล้วจะมั่นใจได้ยังไงว่าพวกพ่อจะจับคนร้ายได้ครั้งที่แล้วพวกพ่อยังจับไม่ได้เลย" ลูเซียโน่พูดขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิดเพราะครั้งที่แล้วเรื่องมันก็เงียบไปเฉยเลย ตอนนี้ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรทั้งนั้น 

"แกต้องใจเย็นๆ นะลูเซียโน่แกรู้บ้างไหมว่าความใจร้อนของแกมันจะกลายเป็นจุดอ่อนของแก" มอร์แกนพูดสอน 

"ใช่ พ่อบอกแล้วไงว่าให้ใจเย็นๆ ครั้งที่แล้วไม่เข็ดเหรอ เราน่าจะเอาบทเรียนจากครั้งที่แล้วมาไตร่ตรองนะว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น คนที่ทำมันอาจจะจงใจยั่วโมโหให้เราออกไปทำผิดกฎอีกก็ได้ ตอนนี้เราอาจจะกลายเป็นหมากในเกมของมันไปแล้วเพราะเราดันตกหลุมพรางมันง่ายๆ แบบนี้" 

คำพูดของผู้เป็นพ่อมันทำให้ลูเซียโน่ที่เตรียมจะอ้าปากเถียงทุกเมื่อเงียบลงในทันที ชายหนุ่มขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อคำพูดของพ่อมันทำให้เขาคิดได้ ใช่ตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นหมากในเกมของคนที่จ้องจะทำลายเขาแล้วก็ได้เพราะเขาดันหลงเข้าไปในเกมของมันแบบตั้งใจด้วยความโมโหที่เขามักจะควบคุมสติของตัวเองไม่ได้เลยกลายเป็นจุดอ่อนที่คนพวกนั้นจะเอามาใช้เพื่อทำลายเขาได้โดนไม่ต้องลงมือทำเอง ก็แค่ทำให้เขาโมโห ยั่วให้เขาทำผิดกฎสภาและเขาก็จะโดนสภาลงโทษ อาจจะโดนถอนชื่อออกจากตำแหน่งผู้สืบทอดและหนักสุดอาจจะโดนประหารก็ได้ 

“ขอโทษครับ ผมใจร้อนเอง” ลูเซียโน่ยอมรับผิด 

“คิดได้ก็ดีแล้ว” มอร์แกนยกยิ้มออกมาเล็กน้อย หนุ่มใหญ่หันไปมองกันย์ “ส่วนเธอก็เข้มแข็งเอาไว้นะในเมื่อเธอเลือกจะเข้ามาเป็นหนึ่งในครอบครัวของเรา เธอก็ต้องเข้มแข็งยืนด้วยตัวเองได้เพราะไม่มีใครปกป้องเราได้ดีที่สุดเท่าตัวเราเองหรอก” 

“ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” กันย์ยกมือขึ้นไหว้ตามธรรมเนียมของคนไทยแบบคุ้นชิน 

“อืม งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน” มอร์แกนหันมาพูดกับนิโคลัส 

“โอเคๆ งั้นเดี๋ยวฉันเดินออกไปส่ง” 

ทั้งสองคนลุกขึ้นยืนก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้อง เมื่อไม่เหลือใครแล้วกันย์ก็หันกลับมาหาลูเซียโน่ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มของชายหนุ่ม “นายต้องใจเย็นๆ นะ นายจะใจร้อนไม่ได้ เพราะมันจะเกิดปัญหาตามมาแน่ๆ ” 

“แต่ฉันเป็นห่วงเธอนินา ฉันอยากจะลากคอคนที่มันทำร้ายเธอออกมาเชือดจริงๆ ” ชายหนุ่มกำหมัดแน่นด้วยความโกรธยามนึกถึงเรื่องนี้อารมณ์มันก็เดือดดาลทุกที 

“ไม่ต้องห่วงนะฉันเข้มแข็งจะตายไป” กันย์ส่งยิ้มหวานให้ลูเซียโน่ก่อนจะดึงแขนเขาให้ลุกขึ้นยืน “ตามมานี้สิ ฉันมีอะไรจะให้นายดู” 

“อะไรเหรอ? ” ชายหนุ่มลุกขึ้นตามแรงดึง 

“ตามมาเถอะน่า อย่าถามมากเดี๋ยวก็รู้เอง” 

กันย์พาตัวลูเซียโน่เดินออกมาจากห้องและพาเขาเดินขึ้นมายังชั้นบนตรงไปยังห้องนอนของที่อยู่ด้านใน หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อสิ่งที่เธอกำลังจะทำมันอาจจะเป็นสิ่งที่เธอกลัว แต่เธอก็อยากทำไงเพราะเธอคิดว่ามันคงถึงเวลาแล้วที่เธอจะเป็นของใครสักคนและคนคนนั้นเธอเลือกให้เป็นเขา ลูเซียโน่ โรเรนโซ่ ไอ้โรคจิตบ้ากามของเธอ 

. 

. 

To Be Continued... 

--------------------------------- 

ตอนนี้มีหลายอารมณ์นะคะ ทั้งฟินทั้งน่ากลัว ใครกันนะที่กล้าส่งตุ๊กตาแบบนั้นมาให้กันย์ รู้ตัวไหมว่าชะตาหัวจะขาดเอา บังอาจมาแหยมกับของรักของหวงของหนูลูได้ยังไง แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน คือ อยากข้ามไปตอนหน้ากันไวๆแล้วใช่ไหมล่ะ อยากรู้ใช่ไหมว่าเขาชวนกันไปไหน อิอิ 

ความคิดเห็น