เจเจหมวยอินเตอร์

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ยังคอยติดตามและสนับสนุนเจเจอยู่นะคะ เจเจจะพยายามแต่งเรื่องของคุณบาสเตียสให้ดีที่สุดเลย ส่วนคู่อื่นตอนนี้สามารถอ่านเรื่องของคุณเทรย์เวอร์&มีอา(แค้นรักซาตาน25+++) คุณโวเวล&อันดามัน(หนี้รักซาตาน25+++) ได้แล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ^^

ล่ารักซาตาน 14

ชื่อตอน : ล่ารักซาตาน 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 600

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ต.ค. 2562 08:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ารักซาตาน 14
แบบอักษร

 

 

โรงพยาบาล

“เกิดอะไรขึ้นครับป้ามล?!”

“คะ.. คุณผู้หญิงเขา”

หนุ่มหน้าหล่อในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตารีบวิ่งหน้าตื่นมาถามสาวใช้ประจำบ้านของเพื่อนสนิทด้วยท่าทีเป็นห่วง ให้วิมลบอกเสียงสั่นพร้อมชี้นิ้วไปที่หน้าประตูฉุกเฉินซึ่งตอนนี้กำลังมีร่างของเจซซี่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้รอให้บุรุษพยาบาลเข็นเข้ามาในห้อง

‘กวิน’ ที่พอจะเคยเห็นหน้าคราตาคุณผู้หญิงที่ว่าอยู่บ้างรีบพยักหน้ารับก่อนจะรีบสาวเท้ายาวๆออกไปเช็คอาการผู้ป่วยรายใหม่หน้าห้อง ใบหน้าสะสวยยังดูปกติดีแม้ว่าจะส่งเสียงโอดโอยออกมาเป็นระยะดูไม่เหมือนคนที่ตกใจหรือทนผิดบาดแผลไม่ไหวเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังวางใจไม่ได้กวินจึงสั่งให้บุรุษพยาบาลที่อยู่ในห้องฉุกเฉินรีบเข็นเธอเข้าไปด้านในและเขาก็เลือกที่จะเป็นคนจัดการเรื่องของเธอเองแทนที่จะเป็นหมอประจำเวรในห้อง

“คุณเจ็บมากมั้ยครับ? อาการเป็นไงบ้างขอหมอดูแผลหน่อยนะครับ”

“เจ็บมากค่ะหมอ วันนี้ให้ฉันแอดมิทที่นี่นะคะ”

“แต่จากที่ผมดูแผลแล้วแผลคุณไม่น่าจะลึกมากคงไม่ต้องนอนพักที่นี่หรอกครับ”

กวินชี้แจงก่อนจะเตรียมตัวหยิบสำลีและอุปกรณ์ต่างๆมาล้างแผลให้หญิงสาว เจซซี่มีอาการกังวลใจอย่างเห็นได้ชัดจนชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ว่าเรื่องที่เธอกำลังกังวลตอนนี้จะเกี่ยวข้องกับเพื่อนของเขาอย่างบาสเตียนหรือเปล่า เพราะล่าสุดที่เจอกันเธอเองก็กำลังป่วยซมนอนไม่รู้เรื่อง สาเหตุก็มาจากเพื่อนเขาทั้งนั้น

“แต่ฉันจำเป็นต้องค้างที่นี่ค่ะหมอ”

เธอยืนกราน

“คงไม่ได้หรอกครับคุณ อีกเดี๋ยวเพื่อนผมก็คงมาแล้วมันคงไม่ยอมให้คุณนอนที่นี่”

“เพื่อน?”

“ใช่ครับ บาสเตียนเป็นเพื่อนของผม”

หมอเลิกคิ้วขึ้นบอกเสียงเรียบพร้อมกับสังเกตุใบหน้าหญิงสาวที่ขมวดคิ้วเข้าหากันตวัดสายตามามองเขา เธอมองเขาราวกับว่าตกใจและไม่พอใจอยู่ในที ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนของบาสเตียน

แปลกๆดีเหมือนกัน

“ทำไมครับ? ทำไมคุณถึงได้ทำหน้าแบบนั้น?”

กวินถามสิ่งที่คาใจเมื่อเห็นเจซซี่เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดจา

“เปล่าค่ะ ฉันก็แค่ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้”

“ไม่คิดว่าโลกจะกลมหรือไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จักบาสเตียนกันแน่ครับ”

“...”

เจซซี่ไม่ตอบเธอยังคงคิดไม่ตกเกี่ยวกับเรื่องที่จะหนีบาสเตียนกลับไปหาพายุ ขณะที่หมอหนุ่มเองก็ทำแผลที่ต้นแขนของเธอไปด้วย ความรู้สึกแปลกใจระคนสงสัยปรากฏขึ้นหลายต่อหลายครั้งยามที่เขาทำแผลหญิงสาวไม่มีทีท่าจะแสดงความเจ็บปวดออกมาแม้แต่น้อย ราวกับเธอชินชากับความเจ็บปวดพวกนี้

หรือไม่.. ก็เป็นคนเก็บความรู้สึกเก่งคนนึง

ดวงตาเรียวรีสะดุดเข้ากับรอยแผลเป็นบริเวณหัวไหล่สาวสวย เขาถือวิสาสะจ้องมันนิดโดยไม่ให้เจ้าตัวสงสัยก่อนจะใช้สมองพิจารณาดูและสรุปได้ว่ามันคือรอยกระสุนปืนแน่ๆ เขาเคยเห็นแผลแบบนี้อยู่บนตัวเพื่อนรักอย่างบาสเตียน

“เอ่อ.. ฉันขอยืมโทรศัพท์คุณหน่อยได้มั้ยหมอ?”

“จะโทร.หาบาสเตียนเหรอครับป้ามลคงโทร.ไปบอกแล้วไม่ต้องห่วงหรอก”

“ฉันจะโทร.หาเขาทำไมคะ ถึงฉันไม่โทรบอกคนอย่างเขาก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่”

“แล้วคุณจะโทร.หาใครละครับ?”

“พี่ชายฉันค่ะ แต่ถ้าคุณไม่ให้ก็ไม่เป็นไร”

เธอรีบตัดบทเมื่อหมอหนุ่มเอาแต่ถามจุกจิกไม่ยอมให้คำตอบเธอเสียที ให้กวินที่พึ่งทำแผลให้เธอเสร็จถอนหายใจนิดแล้วยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เธอ

“เดี๋ยวผมมาเอานะครับ”

เจซซี่มองกวินงงๆ เธอคิดว่าเขาจะไม่ให้ยืมเสียอีกก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ไว้แล้วพยักหน้าให้เขาเป็นคำตอบ ไม่นานร่างสูงก็เดินออกจากเตียงไป ถึงเวลาที่นิ้วเรียวจะจรดปลายนิ้วลงบนแป้นโทรศัพท์กดหมายเลขที่คุ้นเคยก่อนจะกดโทรออก

“(ฮัลโหล)”

“เดย์! นี้ฉันเอง!!”

“(ให้ตาย! เจซซี่เธอเป็นยังไงบ้างฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่!)”

“อย่ามัวแต่ถามเลยตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลนายมารับฉันหน่อยสิ”

“(โอเค งั้นเธอรีบออกมาเลยฉันมาทำธุระแถวนี้พอดีเดี๋ยวจะรีบซิ่งออกไป)”

“โอเคเข้าใจล่ะ”

เจซซี่รับคำอย่างว่าง่าย ร่างอวบอิ่มแอบลุกออกจากเตียงโดยที่วางโทรศัพท์ของหมอไว้บนเตียงคนไข้ เธออาศัยจังหวะที่คนชุลมุนในห้องฉุกเฉินเดินก้มหน้าก้มตาออกจากประตูไป กวินและวิมลที่กำลังคุยกันอยู่ทางหน้าเคาท์เตอร์จึงไม่ทันได้สังเกตุอะไรเท่าไหร่นัก

เธอเดินออกมาทางหลังห้องฉุกเฉินกำลังจะเดินออกไปนอกประตูโรงบาลได้อยู่แล้ว ทว่า..

หมับ!

“จะไปไหน?!”

น้ำเสียงคุ้นหูก็กล่าวทักทายให้หญิงสาวสะดุ้งรีบหันขวับกลับมาซะก่อน ใบหน้าที่ฉายแววไม่พอใจทำให้เจซซี่ต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

หนีเสือแต่ดันเจอเสือ แบบนี้เธอจะรอดได้ยังไง!

“ฉันถามว่าเธอจะไปไหนเจซ?!”

บาสเตียนกัดฟันถามอีกครั้งพร้อมกับทวีแรงบีบที่ต้นแขนของหญิงสาวจนเจซซี่ต้องเบ้หน้ารีบแกะมือเขาออกจากต้นแขนของตัวเอง เมื่อเจซซี่ไม่ตอบเอาแต่เงียบและพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอุ้งมือใหญ่บาสเตียนก็ยิ่งโกรธ

เขาคิดไว้อยู่แล้วเชียวว่านี่ต้องเป็นแผนของเจซซี่ที่จะหนีออกไปจากที่บ้านเขาแน่ๆ และต้องขอบคุณเซนต์เขาจริงๆเพราะมันไม่ทำให้เขาผิดหวังเลย!

“ปล่อยสักทีฉันเจ็บ!”

“ที่ฉันให้อยู่ในห้องเฉยๆฉันคงใจดีกับเธอเกินไปสินะ ได้!”

ชายหนุ่มว่าขณะฉุดกระชากเจซซี่ให้กลับไปที่รถของตัวเอง

“คราวนี้เธอจะได้รู้ว่าเวลาฉันใจร้ายน่ะมันขนาดไหนเจซซี่”

“ไม่นะ! ฉันไม่ไป! ปล่อย!!! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!!”

“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!!”

เขาตะคอกใส่หน้าเธอด้วยความเดือดดาล ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาแบบนี้และไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าโกหกเขาแบบนี้ด้วย ที่ผ่านมาบาสเตียนรู้ดีว่าเจซซี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เรียบร้อยอ่อนหวานอย่างใครๆ และรวมถึงไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาจะกินได้ง่ายๆถ้าหากหวังถึงความยินยอมของเธอ

แต่นี่มันเกินไป เธอกำลังทำให้เขาโกรธยิ่งกว่าครั้งไหนอีกในเมื่อแจกันที่เธอขว้างลงพื้นไปมันเป็นแจกันที่คุณทวดเขาเก็บสะสมไว้ บนแจกันสลักชื่อของคนในครอบครัวและความเป็นมาของครอบครัวเรา

แต่เธอ!!!!!

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น