คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11: แพ้ใจตัวเอง [3]

ชื่อตอน : บทที่ 11: แพ้ใจตัวเอง [3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11: แพ้ใจตัวเอง [3]
แบบอักษร

 “ปะ ปะ” ลูกเห็นแบงค์เทาก็อยากได้บ้างจึงขอ คุณป๊ะป๋าของลูกส่ายหน้าปฏิเสธ ส่งน้องเป็ดตัวโปรดของลูกไปให้บีบเล่น 

เด็กน้อยได้ของเล่นตัวโปรดก็สนใจอย่างมาก 

หลังกินอาหารเสร็จรณภพออกมาซื้อเสื้อผ้าแล้วก็ของใช้ส่วนตัว เขาใจดีให้หล่อนไปเลือกของตัวเองด้วยบอกจะจ่ายให้ตามจำนวนที่แม่เขาให้มา หล่อนจึงมีความกล้าในการเลือกเสื้อผ้าราคาไม่ย่อมเยา เขาเลือกได้มากกว่าห้าตัวแต่หล่อนกลับได้แค่ตัวเดียวเป็นกระโปรงพอดีตัวเหมาะกับการใส่ไปทำงาน เขามองหน้า 

“ได้แค่นี้เองเหรอ ทำไมไม่เลือกให้เยอะๆ กว่านี้” 

“เอาน่า เดี๋ยวเฟื่องไปซื้อร้านอื่นเอง” 

เขาจับมาพลิกดูราคากระโปรงเนื้อผ้าดีขนาดนี้แค่เก้าร้อยถือว่าถูกมาก รณภพหงุดหงิดจึงส่งไปให้พนักงานสาว “กระโปรงแบบนี้มีสีไหนบ้างครับ ช่วยหยิบสีขาว สีเทา สีครีมมาเพิ่มหน่อย” 

“กระโปรงตัวนี้เซลล์นะคะจะเหลือแค่สีเดียวค่ะ” 

ว่าแล้วเชียว รณภพหงุดหงิดรอบที่สองตวัดสายตาขุ่นๆ มามอง เขาเก็บถุง  ช็อปปิ้งไว้ใต้รถเข็นลูกเปลี่ยนไปร้าน H&M ราคาถูกลงมาหน่อยน่าจะเหมาะกับความต้องการของหล่อนมากขึ้น เขาอาสาดูแลลูกให้หล่อนไปเลือกซื้อชุดทำงานกับชุดสวมเล่นมาเพิ่ม หล่อนดูน่าหงุดหงิดนะ เลือกช้า กว่าจะหยิบได้แต่ละตัวดูเนื้อผ้า ดูป้ายราคาตั้งหลายครั้ง รณภพองค์ลงดันไหล่หล่อนมาเฝ้าลูกแล้วเดินหยิบของให้ตั้งแต่โซนแรกมาจนถึงโซนสุดท้าย เสื้อผ้ากองเต็มตัวพนักงานสาวมากกว่าสามคน ไม่จำเป็นต้องลอง เขาสั่งจ่ายเงินทันที รณภพซื้อเสื้อผ้าให้เยอะมาก มากกว่ายี่สิบชุด แล้วยังพามาดูร้านวิคเตอร์เรียซีเคร็ดหาอะไรสวยๆ แซ่บๆ ให้ใส่ กะไซส์ด้วยสายตาคิดว่าไม่น่าจะหลุดจากจินตนาการ เลือกๆ หยิบๆ มาเซ็ตใหญ่ พนักงานคอยเดินตามแอบยิ้มที่เห็นลูกค้าสาวรอข้างนอก 

“ขี้อาย ขี้งอน ไม่รู้จะอะไรมากมายแค่ชุดชั้นใน” 

“ก็ผู้หญิงนี่คะ” พนักงานสาวตอบกลับมา ทำให้รณภพนิ่งไปและฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าสิ่งที่ผู้หญิงต้องการที่สุดมีอะไรอีกบ้าง 

“คุณภพ เฟื่องว่าที่คุณซื้อให้มันเกินงบสองหมื่นไปนานแล้วนะ พอเถอะ จะสองทุ่มแล้ว เฟื่องไม่อยากให้ลูกนอนดึก” 

“แล้วแค่นี้เธอพอเหรอ ฉันตั้งใจจะให้เธอโละชุดเก่าทิ้งหมด มันเก่าแล้ว ฉันไม่ชอบเห็นเธอใส่ชุดเดิมๆ พวกนั้นอีก” 

“บ้า ทิ้งทำไม เก็บไว้ใส่นอนก็ได้” 

“ที่ซื้อให้ก็เผื่อให้เธอไว้ใส่นานๆ ไง เวลาย้ายออกไปอยู่ที่อื่นจะได้ประหยัดค่าของพวกนี้ลง บอกจะย้ายออกไม่ใช่เหรอ” 

อ๋อ เพราะอย่างนี้เองเหรอ เฟื่องลดาเพิ่งจะเข้าใจความหมายหน้าตาจึงเศร้าลงหนึ่งระดับ อยากตีตัวเองที่เผลอดีใจอยู่พักหนึ่ง ไม่เป็นไร ก็ไม่เคยคิดอยู่แล้วว่าจะได้อยู่ด้วยกัน 

งอนอีกแล้ว ทำไมอารมณ์ถึงขึ้นลงง่ายขนาดนี้ ไม่ใช่แค่เฟื่องลดาที่มีมุมแอบคิดอะไรในใจคนเดียวแต่รณภพเองก็คิด 

เราพอกันเท่านี้เพราะไม่มีมือถือของแล้ว ได้ทั้งของเขา ของลูก แล้วก็ของเมีย ขนของมาวางเบาะข้างคนขับเต็มไปหมด 

หัวหน้าครอบครัวฉบับจำเป็นพาลูกเมียกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยในเวลาสองทุ่มครึ่ง ช่วยกันดูแลเรื่องอาบน้ำแล้วก็ส่งลูกเข้านอนก่อนจะมาแยกของว่าของใครเป็นของใครมันปะปนกันไปหมด กองรวมๆ กันบนพื้นในห้องนอนเฟื่องลดาแล้วนั่งขัดสมาธิ 

“ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว” เขาทักตอนสามทุ่มครึ่ง ดึงสติเฟื่องลดาที่กำลังคัดแยกเสื้อผ้าพับแยกไว้สามกองเป็นระเบียบ 

“ที่เราสองคนไม่ทะเลาะกัน” หล่อนก้มหน้าลงแยกของต่อ เขาเงียบ ไม่พูดอะไร อาจเพราะคำตอบของหล่อนตรงใจเขา 

“ใช่” 

“เฟื่องบอกแล้วว่าเวลาคุณใจดี คุณมีเสน่ห์มากเลยนะ ลองใจดีสักนิด ไม่ทำดีกับเฟื่องก็ได้แค่ไม่ใจร้ายเกินไปก็พอแล้ว” 

“…” 

“เฟื่องไม่ได้อยากถูกด่าหรือทะเลาะกับคุณทุกวันหรอกนะคะ ทะเลาะกันครั้งไหนเฟื่องก็เป็นฝ่ายเสียใจเองตลอด” 

“…” 

“ถ้าเลือกได้ เฟื่องไม่อยากให้คุณใจร้ายกับเฟื่องเลย” เสียงหล่อนมันสั่นมากกว่าเคยจึงแกล้งมองต่ำไม่สบตาเขา 

 

 

 

 

 

สะเทือนหัวใจคุณภพบ้างไหมหนอ ใจดีกับเมียเยอะๆ นะคะคุณต่อจากนี้ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น