เบคอน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 02:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีต
แบบอักษร

 

#ᴀʀᴛ 𝙵𝚊𝚑𝚜𝚊𝚒

7:30 น.

“ฟ้า เสร็จยัง!?”เสียงพี่ซันตะโกนถามฉันที่หน้าบ้าน

“เสร็จแล้วๆ”ฉันตะโกนบอกพี่ซันพร้อมวิ่งออกมาหน้าบ้าน แล้วขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ฟีโน่..พีซันพร้อมยื่นหมวกกันน็อกให้

“เกาะแน่นๆนะ”พี่ซันพูดแล้วสตาร์ทรถ

“อื้ม”พูดเสร็จฉันก็ยื่นมือมือโอบเอวพี่ซัน..พี่ซันคือแฟนของฉันเองเราคบกันมาเกือบจะ2ปีแล้ว..แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังจะขึ้นม.4แล้วส่วนพี่ซันก็กำลังจะจบม.6

ตอนนี้เราถึงหน้าปากซอยโรงเรียนแล้วทำไมพี่ซันถึงไม่ส่งฉันหน้าโรงเรียนนั้นหรอ?ก็เพราะเขาเป็นคนดังด้วยไงมีสาวๆกรี๊ดเขาเยอะมากจนทำให้เราคบกันแบบลับๆไงและเขาบอกถ้าพร้อมเมื่อไหร่จะเปิดเผยฉันเอง. ฉันลงจากรถพร้อมถอดหมวกกันน็อกออกแล้วส่งให้พี่เขา

“ตั้งใจเรียนนะคะ เด็กดีของพี่”เขาพูดพร้อมกับลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู

“ค่ะ”ฉันตอบพร้อมยิ้มแล้วเดินไปโรงเรียนต่อเอง

𝙿𝚊𝚛𝚝 𝙻𝚊𝚝𝚒𝚗𝚗

“นาย ธเนศ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”ตอนนี้. อาจารย์ลินดากำลังวิ่งไล่ผมอยู่ทำไมถึงวิ่งไล่อะหรอ?ก็เพราะผมไปขโมยหนังสือการ์ตูนที่อาจารย์ยึดผมไปน่ะสิ..ตอนนี้ผมวิ่งหนีอาจารย์จนอาจารย์ตามไม่ทันแล้ว555

ตุบ!!

ตอนนี้ผมวิ่งชนหลังใครเข้าอย่างจังจนทำให้ผมเซ และ ทำให้อีกร่างล้มลงไปกับพื้น

“น้องเป็นอะไรมั้ย คือ เราขอโทษนะไม่ทันมองอะ?”ผมถามพร้อมกับขอโทษร่างบางที่กำลังพยุงตัวเองขึ้น พร้อมร่างบางที่กำลังปัดกระโปรงที่เลอะฝุ่นสกปรกอยู่

“หนูไม่เป็นไรค่ะ”เธอเงยหน้าตอบพร้อมยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ผม ไอ่สัสโครตหน้ารักเลยวะ ตัวขาว ผมออกสีน้ำตาลอ่อน แก้มชมพูสีระรื่น ปากกระจับอมชมพู ตัวเล็ก ดูจากเสื้อและหน้าตาน่าจะอยู่ม.ต้นนะ

“จะไม่เป็นไรได้ไง ก็น้องเลือดออกอยู่ที่หัวเข่าอะ”ผมชี้พร้อมบอกเธอ

“หนูไม่เป็นไรจริ!!”ผมไม่รีรอให้เธอตอบผมเลยจัดการอุ้มเธอขึ้นแล้วเดินพาเธอไปห้องพยาบาล

𝙿𝚊𝚛𝚝 𝚏𝚊𝚑𝚜𝚊𝚒

“หนูไม่เป็นไรจริ!!”อยู่พี่เขาก็อุ้มฉันในท่าเจ้าสาวทำให้ฉันตกใจมาก..แล้วผู้คนรอบข้างก็เริ่มให้ความสนใจมาที่เรา2คน

“พี่ปล่อยหนูลงเถอะนะ”ฉันบอกพี่เขาแล้วเขาก็ทำเหมือนหูทวนลมทำเป็นไม่ได้ยินที่ฉันพูดฉันเริ่มดิ้นไปดิ้นมาหวังว่าพี่เค้าจะปล่อยฉันลงแต่พี่เขากลับท้าทายฉัน

“ถ้าน้องดิ้นพี่จะบอกทุกคนว่าน้องเป็นแฟนะพี่”คำพูดเขาทำให้ฉันชะงักพร้อมอยู่นิ่งตลอดทางพี่เขาพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะจนมาถึงห้องพยาบาล....พี่เขาวางฉันบนเตียงผู้ป่วยพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมา

“เดี๋ยวที่เหลือหนูจัดการเองขอบคุณพี่มากๆค่ะ”ฉันบอกพี่เขาพร้อมยิ้ม

“ไม่ได้ พี่ทำน้องเจ็บที่ต้องรับผิดชอบดิ”พี่เขาพูดพร้อมหยิบน้ำเกลือมาล้างแผล

“แต่ว่..” “ไม่มีแต่ อยู่เฉยๆห้ามพูดหรือส่งเสียงไม่งั้นพี่จะเอาแอลกอฮอล์ราดบนแผลน้อง”พี่เขาพูดพร้อมส่งสายตาดุมาฉันกลัวแสบเลยได้แต่พยักหน้า

โอเค เรียบร้อย

พี่เขาพูดเสร็จก็ยิ้มให้ฉัน..ตึก..ตัก.ตึก..ตักเชี่ยฉันเป็นไรไปเนี่ยทำไมถึงใจเต้นแรงเพราะรอยยิ้มอย่างนี้ ไม่หรอกมั้ง ฉันแค่คิดไปเอง.......

“ขอบคุณค่ะ”ฉันพูดจบก็ลากสังขารตัวเองออกจากห้องพยาบาลนั้นถึงแม้ขาจะกะเผลกก็เหอะ

“เห้ย น้องจะไปไหน”พี่เขาตะโกนตามหลังมาฉันไม่ตอบทำได้แต่ภาวนาให้เดินเร็วที่สุดเพราะฉันกลัวว่าถ้าอยู่นานจะใจเต้นแบบเมื่อกี้อีก นี่เราเป็นบ้าอะไรกัน..

................ขอบคุณจ้า................

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น