Pawarisa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แบมแบมจอมเฉิ่ม

ชื่อตอน : แบมแบมจอมเฉิ่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 193

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แบมแบมจอมเฉิ่ม
แบบอักษร

หลังจากแม่กลับไป มาร์คก็ลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินไปเปิดประตูออกไปด้านนอก ก็เห็นผู้หญิงที่ชื่อแบมแบมยืนรออยู่หน้าประตูยิ่งทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วเป็นมากกว่าเดิม

 

"ต้องให้ใครเชิญให้นั่งเหรอครับ คุณแบมแบม"

 

"เอ้อ...คือแบมไม่รู้ว่าจะนั่งตรงไหนค่ะ" แบมแบมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะพูดกับตัวเองแบบนี้

 

"แล้วคุณคิดว่าหน้าที่เลขาเค้านั่งกันตรงไหนล่ะครับ" ชายหนุ่มพูดแล้วก็ปลายตามองไปยังโต๊ะหน้าห้องที่นิชาเลขาเก่านั่งอยู่ประจำ 

 

"ค่ะ ให้แบมนั่งตรงนี้ใช่มั้ยคะ" แบมแบมได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเอากระเป๋าไปวางไว้ที่โต๊ะ แล้วยืนรอว่าอีกคนจะสั่งงานอะไร

 

"คุณทำอะไรเป็นบ้าง เพิ่งเรียนจบมาใช่มั้ย" มาร์คถามอีกคนกลับไปเพราะอยากรู้ก่อนที่จะเริ่มสั่งงาน

 

"แบมทำโปรแกรมออฟฟิศเป็นทุกอย่างค่ะ คุณสั่งงานมาได้เลย แบมจะได้รีบจัดการให้ งานจะได้เสร็จไวๆค่ะ"

 

"งั้นตามผมเข้ามาในห้อง เดี๋ยวผมเอางานให้คุณทำ" พูดจบแบมแบมก็เดินตามเจ้านายเข้าไปด้านในเพื่อBrief งาน

 

ช่วงเช้าวันแรกแบมแบมนั่งทำงานที่ได้รับมอบหมายจากคุณมาร์ค รวมถึงเรียนรู้งานเก่าๆที่เลขาคนเดิมทำอยู่เป็นประจำ

 

Rrrrrrr

 

"ค่ะ คุณมาร์คต้องการให้แบมทำอะไรเพิ่มคะ"

 

"เธอชงกาแฟเป็นมั้ย" 

 

"อืม...เป็นค่ะ คุณจะรับกาแฟใช่มั้ยคะ เดี๋ยวแบมเอาเข้าไปให้" รับคำสั่งจากเจ้านาย แบมแบมก็เดินตรงไปที่ห้องทานข้าวเล็กๆที่อยู่ด้านใน แล้วมองหาอุปกรณ์เพื่อชงกาแฟให้อีกคน

 

"ก็อกๆ....ขออนุญาตินะคะ" แบมแบมเปิดประตูห้องเข้าไปเพื่อนำกาแฟที่ตนชงเสร็จแล้วไปให้เจ้านายที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะ

 

"ขอบใจ....พรวด แค่กๆ" มาร์ครับกาแฟมาในขณะที่ตายังมองเอกสารที่ถืออยู่อีกมือ พอกาแฟเข้าปากชายหนุ่มถึงกับพ่นมันออกมาเมื่อลิ้นสัมผัสกับรสชาติที่อยู่ในถ้วยกาแฟนั้น

 

"เธอทำอะไรของเธอเนี่ย สาบานนะว่านี่กาแฟไม่ได้เอาน้ำล้างจานใส่แก้วมาให้ชั้น"

 

"มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

 

"อยากรู้ก็ลองดื่มดูซิ" มาร์คยื่นถ้วยกาแฟคืนกลับมาให้อีกคน แบมแบมรีบยื่นมือมารับแก้วไปแล้วลองชิมดูนิดหน่อย

 

"แค่กๆ..." หญิงสาวถึงกับสำลักเมื่อลองชิมกาแฟถ้วยที่ตัวเองชงกับมือแล้วรีบขอโทษอีกคน

 

"ขอโทษจริงๆค่ะ..แบมไม่คิดว่ามันจะแย่ขนาดนี้ พอดีแบมไม่ใช่คนชอบทานกาแฟ เดี๋ยวแบมออกไปเอามาให้ใหม่นะคะ"

 

"หยุดเลย...เดี๋ยวชั้นออกไปหาดื่มข้างล่างเอง เธอกลับไปทำงานที่โต๊ะของเธอได้แล้ว"ชายหนุ่มพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดแล้วลุกจากเก้าอี้เพื่อลงไปดื่มกาแฟที่ร้านข้างล่างแทน  หลังจากที่เจ้านายเดินออกไป แบมแบมก็เดินคอตกออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อซักครู่ 

 

คุณมาร์คไม่กลับขึ้นมาจนถึงช่วงพักกลางวัน แบมแบมจึงออกไปทานข้าวข้างล่างก่อน พอเดินกลับขึ้นมาที่โต๊ะก็เห็นคุณมาร์คยืนอยู่ตรงคอมพิวเตอร์ที่ตนทำงานอยู่ คุณมาร์คทำท่าเหมือนหาอะไรบางอย่างที่อยู่ในนั้น 

 

"เอ่อ... คุณหาอะไรเหรอคะ"

 

"ชั้นหาไฟล์ที่นิชาทำไว้ก่อนออก เธอเห็นบ้างมั้ยที่เขียนว่างานพรีเซนต์น่ะ"

 

"เดี๋ยวแบมช่วยหาค่ะ" พูดจบก็เดินไปที่คอมพิวเตอร์แล้วจับเมาส์คลิกหาไฟล์ที่อยู่ในเครื่อง โดยที่คุณมาร์คยืนมองอยู่ข้างหลัง

 

"ใช่อันนี้หรือเปล่าคะ" คุณมาร์คก้มลงมาดูไฟล์ที่อีกคนชี้ให้ดู

 

"อืม... น่าจะใช่นะ เธอเปิดไฟล์ขึ้นมาให้หน่อย"แบมแบมกดเปิดไฟล์ขึ้นมาตามคำสั่ง แต่ปรากฎว่าด้านในเป็นไฟล์ว่างเปล่า คุณมาร์คยืนคิดอะไรอยู่ซักพักก็กดโทรศัพท์เพื่อโทรออกหาใครคนนึง

 

"นิชาผมขอโทษที่โทรมารบกวน คุณจำไฟล์ที่คุณทำไว้ให้ผมก่อนออกได้มั้ย อืม.. ใช่ไฟล์ที่ผมต้องเอาเข้าที่ประชุมพรุ่งนี้น่ะ"

 

"เธอลุกขึ้นก่อนซิ"คุณมาร์คบอกให้แบมแบมลุกขึ้นแล้วตัวเองก็นั่งที่เก้าอี้แทน โดยที่มือนึงถือโทรศัพท์ที่คุยกับนิชาอยู่ ส่วนอีกมือก็คลิกเม้าส์เพื่อหาไฟล์ที่ต้องการตามที่คนปลายสายบอก

 

"เจออันเดียวแต่เปิดไปแล้วไม่มีข้อมูลอะไรเลย นิชาแน่ใจนะว่าใช่อันนี้ โอเค.. ยังไงก็ขอบคุณมากครับ เดินทางปลอดภัย"มาร์คอวยพรให้คนที่อยู่ปลายสาย

 

"เธอไม่ได้ทำอะไรมั่วๆแล้วไปกดลบใช่มั้ย"มาร์คถามอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เพราะคิดว่ามันแปลกๆที่อยู่ดีๆไฟล์จะหายไป ก็นิชาไม่เคยทำงานพลาดซักครั้งนี่

 

"แบมไม่ได้ทำอะไรค่ะ ไม่ได้ไปกดลบอะไรออกเลย สาบานค่ะ"แบมแบมรีบปฎิเสธเพราะกลัวอีกคนเข้าใจผิด

 

"เฮ้อ.. โอเคถ้าเธอยืนยันแบบนั้น แต่อย่าให้รู้นะว่าเธอเป็นคนลบไฟล์นั้นไป ถ้าเป็นอย่างนั้นนะเธอโดนดีแน่ อ้อ.. แล้วถ้าไม่เรียกก็ไม่ต้องเข้ามานะ"พูดจบก็เดินกลับเข้าห้องด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดมาก

 

"เฮ้อ...ไม่รู้ไม่พอใจอะไรเรานักหนาจะทำงานนี้ได้นานมั้ยเนี่ย เหมือนจะโดนเกลียดตั้งแต่วันแรกเลย " แบมแบมคิดถึงเหตุการณ์ที่เจอมาตลอดวันแล้วก็รู้สึกนอยด์ขึ้นมา จนถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

 

แบมแบมทำงานล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น พอเสร็จงานหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังแล้วร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

 

"เอ๊ะ... นี่6โมงเย็นแล้วเหรอเนี่ย ทำงานจนลืมดูเวลาเลยเรา กลับบ้านดีกว่า"ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวจะกลับบ้าน อยู่ๆก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

 

"เฮ้ย.. ยังกลับไม่ได้นี่น่า"แบมแบมมองไปที่ประตูข้างโต๊ะที่ตัวเองนั่งก็นึกได้ว่าเจ้านายยังไม่กลับ เพราะตั้งแต่เค้าเดินเข้าไปก็ยังไม่ได้เดินออกมาเลย หญิงสาวจึงนั่งรอเจ้านายอยู่เงียบๆ เพราะเป็นเลขาจึงกลับก่อนไม่ได้ นั่งรออยู่นานจนเผลอฟุบหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็... 

 

"นี่เธอ.. มัน4ทุ่มแล้วทำไมเธอยังไม่กลับอีก อยู่รออะไร"

 

"อุ้ย... คุณจะกลับแล้วเหรอคะ"แบมแบมเงยหน้าขึ้นมา แล้วร้องตกใจที่เห็นเจ้านายยืนกอดอกมองเธออยู่

 

"คือ.. แบมเห็นคุณยังไม่กลับก็เลยนั่งรอค่ะ"

 

"นั่งรอเพื่อ... "

 

"ก็แบมเป็นเลขานี่ค่ะ ปกติเลขากลับก่อนเจ้านายไม่ได้" แบมแบมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเบาๆ ก็มันเกร็งนี่ เวลาโดนจ้องน่ะ

 

"หึ... ซื่อดีนะเธอเนี่ย ถ้าชั้นไม่ออกมาเธอก็จะนอนอยู่ตรงนี้ทั้งคืนเหรอ ชั้นบอกเหรอว่าให้เธอรอ"

 

"เปล่าค่ะ"หญิงสาวส่ายหน้า

 

"ทีหลังไม่ต้องรอ เพราะชั้นกลับไม่เป็นเวลา เธอเนี่ยมันเฉิ่มจริงๆเลยนะ แทนที่จะถามนั่งรออยู่ได้ แล้วจะกลับยังไงล่ะดึกขนาดนี้"

 

"อืม.. คงต้องกลับแท็กซี่ค่ะ "แบมแบมตอบกลับไปด้วยสีหน้าครุ่นคิด (น้องขับรถไม่เป็นนะคะ)

 

"ก็ดี.. ชั้นคงไม่ไปส่งหรอกนะ เพราะรถชั้นคนที่จะนั่งได้มีแต่ผู้หญิงสวยๆ "มาร์คพูดแล้วก็ยักไหล่ให้อีกคนแบบไม่สนใจแล้วหันหลังเดินออกไปทันที่ที่พูดจบ โดยไม่ได้สนใจสีหน้าคนฟังแม้แต่น้อย

 

"คนใจร้าย.. ทำไมต้องว่ากันด้วย คนเค้าอุตส่าห์รอ" แบมแบมยืนมองเจ้านายที่เดินออกไปด้วยสีหน้าที่น้อยใจ แล้วรีบหยิบกระเป๋าเดินตามออกไปทันที

 

Talk

 

สงสารแบมแบมเนอะรีดเดอร์มาวันแรกนางก็เจอฤทธิ์ของคุณมาร์คเลย มาเอาใจช่วยลูกเรากันดีกว่าว่าต่อไปคู่นี้จะเป็นยังไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น