Waterway_may

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอครั้งสุดท้าย

ชื่อตอน : รอครั้งสุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 295

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 00:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอครั้งสุดท้าย
แบบอักษร

รอครั้งสุดท้าย 

-บดินทร์- 

"เบื่อ" ผมบ่นกับตัวเองรอบที่ 1 แสน หลังจากนั่งๆนอนๆในห้องสี่เหลี่ยมจตุรัสคนเดียวมาเกือบๆ หกชั่วโมง 

เมื่อพี่ไฟติดเคสผ่าตัดด่วน รวมถึงพี่แทนบุคคลที่อยู่กับผมตลอดตอนนี้ได้หายสาบสูญไปกับกองงานเป็นที่เรียบร้อย 

"ฮัลโหลเพื่อนรัก นึกว่าตายไปแล้ว" ผมมองไปยังบุคคลที่เดินเข้ามา ไอ้ฟิวส์เพื่อนรักของผมนั่นเอง "เป็นไงบ้าง" 

"เจ็บๆอยู่ ว่าแต่มึงมาได้ไง" 

"มาเยี่ยมเพื่อนสิครับ ว่าแต่ทำไมอยู่คนเดียว พี่ไฟพี่แทนคุณหมอพยาบาลไปไหนหมด" 

"เขาก็ทำงานไหมเพื่อน"  

"อืม กูมาดูมึงเฉยๆ จะมาบอกข่าวด้วย" 

"ว่า"  

"คุณชายบดินทร์สอบชื่อยาได้เต็มนะครับ" มันพูดพร้อมทำท่าทางตื่นเต้น  

"เต็ม" 

"ใช่แล้ว ท็อปคาส" 

"เออดีๆ ออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวเลี้ยงฉลอง" 

"ดีมาก" มันพูดทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน  

"จะเฝ้ากู" 

"แน่นอนครับเพื่อนกูกลัวมึงเหงา" ผมพยักหน้ารับก่อนจะทิ้งตัวลง  

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ไอ้คนที่บอกว่าจะเฝ้าผม ตอนนี้นอนตายคาโซฟาไปเป็นที่เรียบร้อย ผมมองมันอย่างยิ้มๆ ก่อนจะมองไปที่ประตูเมื่อมีเสียงเปิดเข้ามา 

"ไงครับคนดี" พี่แทนเดินเข้ามาในชุดกาวด์ตัวยาวพร้อมกับถุงใส่ลูกชุบ 

"พี่แทน" 

"ไหนเจ็บอยู่ไหม อ้าวเพื่อนอยู่ด้วยหรือ" ผมพยักหน้า ก่อนจะดึงแขนพี่แทนให้มานั่งที่เตียง คนตัวสูงยอมทำอย่างว่าง่าย "เป็นอะไร"  

"อยากกลับบ้าน ให้กลับบ้านนะครับ" ผมบอกพี่แทนเบาๆ  

"เบื่อแล้วหรือ" 

"ครับ เบื่อแล้ว ผมอยากกลับบ้าน" 

"ยังไม่หายเจ็บเลยนะ"  

"มันน่าเบื่อนี่ครับ วันๆนั่งๆนอนๆ ให้กลับไปเรียนยังดีกว่าอีก" ผมอธิบาย 

"เด็กดี" พี่แทนมือลงอย่างแผ่วเบา "ให้พี่แทนดูแผลก่อนนะครับ แล้วจะอนุญาติ" 

ผมไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหันหน้าหนี ผมอยากกลับบ้าน ไม่ได้อยากนอนโรงพยาบาล ผมไม่ชอบโรงพยาบาลสักเท่าไหร่ 

"ไอ้ดิน อ้าวพี่แทนสวัสดีครับ" ไอ้ฟิวส์ที่พึ่งตื่นขึ้นมาหันมามองพี่แทนด้วยความงง "งั้นเดี๋ยวผมมา เดี๋ยวกูมานะดิน" มันตะโกนบอกก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ในห้องมีแค่ผมอยู่กับพี่แทน 

"ดินครับ โกรธพี่หรือ" 

"..." 

"อยากกลับขนาดนั้นเลยหรือ"  

"ครับอยากกลับ ดูดิพี่แทนเข็มมันแทงลงมามันเป็นผื่นแดงหมดแล้ว" ผมชูแขนให้พี่แทนดู ลอยรอบๆมันขึ้นเป็นผื่นเล็กๆเต็มไปหมด ปกติผมก็ไม่ได้แพ้อะไร แต่ครั้งนี้ดันเป็น 

"ทำไมพึ่งบอกพี่" พี่แทนคว้ามือผมไปก่อนจะกดเรียกพยาบาลให้เอาของสำหรับทำแผลเข้ามาทันที  

"พี่แทนจะทำอะไรครับ" 

"เอาออกครับ" 

"แต่มันยังไม่หมด" 

"ปกติเป็นแบบนี้ไหม" ผมส่ายหน้า "พักผ่อนน้อยหรือครับ" เสียงถอนหายใจหนักของพี่แทน ทผมอดยิ้ตามไม่ได้  

เมื่อพยาบาลเดินเอาของเข้ามาพี่แทนรับมันก่อนจะดึงเข็มที่แทงผมออกอย่างเบามือ สายตาที่ดูมุ่งมั่นขนาดนี้มไม่เคยเห็นมันเลยสักครั้ง  

“เจ็บไหม พี่แทนขอดูแผลหน่อยครับ” คนตัวสูงขยับเข้ามาใกล้ผมก่อนจะแกผ้าพันแผลออก แล้วค่อยๆเช็คมันไปเรื่อย จนสายตาของเราทั้งคู่สบกัน ผมโดนดึงขึ้นไป ก่อนที่พี่แทนจะมอบจูบอันแสนหวานให้ผม 

“อ๊ะ” เสียงคนที่เดินเข้ามาใหม่ทำให้ผมผละพี่แทนออก แล้วหันไปมอง เป็นพี่วอร์มที่เดินเข้ามาพร้อมพี่วี ซึ่งตอนนี้โดนพี่วีจับปิดตาไปเป็นที่เรียบร้อย “พี่ไม่เห็นอะไรนะ” เสียงคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดแฟนตัวเองรีบปฏิเสธ จนผมต้องหลบหลังพี่แทนด้วยความเขินอาย 

“มาทำอะไร ไม่มีเรียนหรือหืม” น้ำเสียงอ่อนโยนของพี่แทนที่ถามพี่วอร์มออกไป ไม่ต่างกับตอนที่เขาชอบอยู่เลย แต่ผมเองก็ไม่ควรคิดมาก พี่แทนบอกผมแล้ว ว่าเขาไม่ได้ชอบแล้ว 

“มาเยี่ยมน้องไม่ได้หรือครับ” พี่วอร์มก็เถียงกลับ ก่อนจะเดินเบียดตัวเข้ามาหาผม “ไงเจ็บตรงไหนไหม” 

“ไม่ครับ” 

“พี่แทนนิสัยไม่ดีเลยเนาะ” ผมยิ้มให้พี่วอร์มก่อนจะหันไปมองพี่แทนที่เดินเข้ามา  

“เดี๋ยวจะโดนนะวอร์ม” 

“อะไรล่ะพี่แทน วอร์มล้อเล่นแค่นี้ไหม เมื่อก่อนตอนชอบวอร์มไม่เห็นพูดแบบนี้เลย” พี่วอร์มตัดพ้อ 

“ตอนนี้ก็ชอบ” ทั้งคู่หันมองตากัน ก่อจะหัวเราะออกมาเบาๆ แต่รังสีของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่วอร์ม เริ่มกระจายตัวออกมา จนผมอดที่จะมองไม่ได้ พี่วีเดิมาจับมือพี่วอร์ม ก่อนจะยิ้มให้ผม ซึ่งผมก็ยิ้มตอบกลับไป 

“ชอบจริงสิ” 

“จริงสิ ถ้าไม่มีวีนะ พี่จีบวอร์มติดไปนานแล้ว”  

“ผมเจอกันมาก่อนพี่ตั้ง 7 ปี พี่ไม่มีทางได้วอร์มไป” พี่วีพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “และก็ไม่มีวันนั้นอีก”  

“ลองดูหน่อยไหม ว่าใครจะได้ใจวอร์ม” ผมมองรอยยิ้มมุมปากของพี่แทน แล้วมันรู้สึกเจ็บที่หัวใจ ผมล้มตัวนอนก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมา 

“พูดอะไรกัน วีครับ”  

“วีไม่ยอมหรอกนะวอร์ม” 

“วอร์มไม่ได้จะไปไหน วอร์มบอกว่าจะอยู่กับวีตลอดไปไง”  

“หึ”  

“กลับก่อนนะครับ อ้าวดิน น้องหลับไปแล้ว” ผมได้ยินเสียงพี่วอร์มพูดเบาๆ ก่อนจะเงียบหายไป ผมลืมตาขึ้นในเวลาต่อมา แต่ก็ไม่พบใครในห้องรวมถึงพี่แทนด้วยยกเว้นแต่บุคคลที่ยืนอยู่ปลายเตียงมองหน้าผมด้วยความสงสัย 

“งอน” 

“เปล่า” ผมตอบไอ้ฟิวส์ที่ยืนมอง 

“เขาไปส่งพี่วอร์ม” ผมพยักหน้ารับรู้ “เดี๋ยวก็มา” ที่จริงแล้ว พี่แทนจะมาหรือไม่มา ผมก็ไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่แล้ว สถานะก็ไม่มี ความรู้สึกก็มีแค่ผมฝ่ายเดียวที่รู้สึก  

“ฟิวส์ โทรหาพี่ไฟให้หน่อย” 

“ทะ ทำไมต้องกูล่ะ” ผมมองไอ้ฟิวส์ที่ลนลานเหมือนมีอะไรปิดบัง “พี่มึง มึงก็โทรเองสิ” 

“กูมีโทรศัพท์ไหมล่ะ” 

“เอาไป” มันยื่นโทรศัพท์มาให้ผมก่อนที่ตัวเองจะเดินไปนั่งที่โซฟา  

“รหัส” 

“0910” วันเกิดพี่ไฟ ผมอมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะมองไปที่หน้าจอ ที่มีข้อความเด้งเข้ามา 

“มากินข้าวฟิวส์ อย่าให้พี่ต้องพูดเยอะ”  

“ไอ้ฟิวส์ พี่ไฟเรียกไปกินข้าว” 

“เฮ้ย” มันพุ่งมาหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะมองค้อนใส่ผม “มึงแม่ง” 

“กูอะไร มันเด้งมาตั้งหาก” 

“มึงแม่ง ครับพี่ไฟ” มันกดรับโทรศัพท์ก่อนจะมองมาหาผม “อยู่กับดิน จะมาไหม ก็มารออยู่นี่” 

“...” 

“ครับ รอ รีบมา” ปากที่อมยิ้ม ทำให้ผมอดเเซวไม่ได้  

“รอครับ รีบมา” ผมแสร้งถอนหายใจ ก่อนจะทำหน้าล้อเลียน “ยังไง” 

“มึงรู้นานยัง” 

“พี่ไฟไม่เคยโกหกกูนะฟิวส์ เผื่อมึงยังไม่รู้” ผมกับพี่ไฟ อยู่ไทยด้วยกันสองคน พ่อกับแม่ก็ไปๆมา ไทยสวีเดน พี่ชายผมกับน้องสาวก็เรียนที่นั่น ไม่แปลกที่เวลามีอะไรผมกับพี่ไฟจะบอกกันเสมอ “พี่กูเป็นคนดี เชื่อสิ” 

“ดีมากกกกกก” มันลากเสียงยาวๆ ก่อนจะเบ้ปาก  

“อะไร” เสียงดุๆที่ดังมา ทำให้ไอ้ฟิวส์รีบเดินเข้ามาหาผม “ไงครับคนดี” พี่ไฟเปลี่ยนโทเสียงก่อนจะเดินเข้ามาหาผม ไอ้ฟิวส์มองอย่างเคืองๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋า เตรียมเดินออกไป แต่พี่ไฟคว้ามือไว้ก่อน  

“...” 

“ไปไหน” 

“กินข้าว” 

“ไหนว่าจะรอ” พี่ไฟหันไปถาม “มาแล้วนี่ไง” 

“...” ไอ้ฟิวส์ทิ้งตัวลงที่โซฟา กอดอกอย่างไม่พอใจ อย่าบอกนะว่ามึงหวงพี่กูจากกูเนี่ย 

“ไงครับ” 

“อยากกลับแล้วครับ” 

“แล้วไม่บอกไอ้แทนล่ะครับ มันเป็นหมอประจำตัวผู้ป่วย" 

"บอกแล้ว พี่ไฟ ดินอยากกลับบ้าน อยากกลับไปเรียนแล้ว" 

"จะให้พี่ทำยังไงครับ" 

"ให้ดินกลับนะ" ผมอ้อนพี่ชายตัวเองทันที อยู่นี่น่าเบื่อจะตาย 

"พี่จะบอกให้นะ" ผมยิ้มตอบเมื่อพี่ไฟรับปาก  ผมหันไปมองไอ้ฟิวส์ที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่  

"พี่ไฟ" ผมดึงพี่ชายตัวเองลงมาก่อนจะกระซิบเบาๆ "มันงอนอะไร" 

"นั่นน่ะหรอ ฟิวส์บอกว่าพี่ไม่มีเวลาให้"  

"ไปง้อเถอะครับ ดินจะนอนแล้ว" ผมดันพี่ไฟให้ไปหาเพื่อนรัก โดยที่ตัวเองก็ลงไปนอน โบกมือลาทั้งสอง ก่อนจะเปิดทีวีดูรอเวลาพี่แทนกลับเข้ามาตรวจอีกครั้ง 

รอ รอ แล้วก็รอ  

ผมนอนรอพี่แทนมาสามชั่วโมงแล้ว ไม่มีวี่แววที่คนตัวสูงจะกลับมาเลยสักที ผมกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย จนรู้สึกว่าเบื่อเต็มที่ เลยตัดสินใจที่จะเดินไปสูดอากาศที่สวนในโรงพยาบาล 

“ไอ้แทน มึงคิดอะไรอยู่” เสียงพี่ไฟที่ดังขึ้นที่ทางหนีไฟ ผมจึงขยับเข้าไปฟังใกล้ “มึงบอกกูเองไม่ใช่หรอว่าจะไม่ทำน้องกูเสียใจอีก” 

“กู..ไม่มีอะไรจะแก้ตัว” เสียงพี่แทนเบาลง “กูลืมวอร์มไม่ได้ ยิ่งกูเจอกูยิ่งคิดถึง” สิ่งที่ผมได้ยินยิ่งทำให้ผมปวดหนึบที่หัวใจ เหมือนมีอะไรมากรีดมันลง  

“แล้ว…” 

“กูชอบวอร์มมาก ไม่สิกูรักวอร์มมาก มากกว่าดิน” 

“ไอ้แทน” 

“กับดิน ใช่กูรู้สึกผิดที่ทำให้น้องต้องมาเจ็บตัว กูพยายามรักน้องแล้ว กูพยายามแล้วจริงๆไอ้ไฟ” 

“พี่แทน ผมไม่เข้าใจพี่จริงๆ ดินมันผิดอะไร พี่ถึงไปปั่นหัวมันแบบนั้น” เสียงไอ้ฟิวส์ดังขึ้นมา ให้ทายในนี้มีสามคนที่อยู่ 

“พี่แค่รู้สึกผิด” 

“ถ้างั้นจะมาหลอกให้ผมดีใจทำไม” ผมเปิดเข้าไป ทั้งสามคนหันมามองผมทันที 

“ดิน/ดิน/ไอ้ดิน”  

“จะมาให้ความหวังผมทำไมพี่แทน จะมาดูแลผม มากอดผม มาจูบผมทำไม ทำได้ไง ไม่รู้สึกอะไรเเล้วมาทำแบบนี้ได้ไง เห็นผมเป็นคนโง่ใช่ไหม” 

“ไม่ใช่นะดิน” 

“พี่แทนคิดว่าตัวเองเป็นใคร ทำไมต้องมาทำร้ายผมซ้ำๆแบบนี้ พี่คิดว่าตัวเองเป็นใครว่ะ มาทำให้ผมร้องไห้ มาทำให้ผมตกหลุมรักพี่ซ้ำๆแบบนี้ มาทำให้ผมดีใจกับความใจดีของพี่ มาทำให้ผมคิดว่าสักวันพี่จะมองผมบ้าง สุดท้าย ผมมันก็แค่ไอ้คนโง่ๆที่พี่มาทำให้รักพี่อีกครั้ง แล้วพี่ก็ทิ้งไป” 

“ดิน” พี่แทนเดินเข้ามาหาผมทันที “พี่ลืมเขาไม่ได้” 

“...” คำพูดที่พี่แทนพูดออกมามันทำให้ผม กลั้นน้ำตาไม่อยู่ ลืมไม่ได้ เฮงซวยชะมัด 

“ลืมไม่ได้” 

“งั้นผมไปแล้ว ผมขอให้พี่แทนจำเขาไว้ แล้วลืมผมซ่ะ” ผมวิ่งออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะวิ่งออกไปยังด้านนอกของโรงพยาบาล โดยมีพี่ไฟกับไอ้ฟิวส์วิ่งตามมา ผมทิ้งตัวลงที่ฟุตบาท นั่งกอดเข่าตัวเองอยู่แบบนั้น ดีที่ตอนนี้มันไม่ได้ร้อนมาก ผมมองไปยังเบื้องหน้าที่ตอนนี้พร่ามัวไปด้วยน้ำตา  

“ไอ้ดิน” 

“ไหนเขาบอกกูว่าจะดูแลกูว่ะฟิวส์ ไหนเขาบอกว่าเขาไม่ได้รักพี่วอร์ม ไหนเขาบอกไม่ให้กูคิดมากว่ะ ไหนคือคนที่บอกว่าให้กูอย่าไล่เขาว่ะ” 

“ดินมึงโอเคไหม” 

“ไม่เลยว่ะมึง กูเจ็บ เหมือนเขาดึงกูขึ้นมาแล้วผลักกูลงไปอีก สุดท้ายก็เป็นเขาที่ขังกูไว้กับสิ่งที่ขาทำให้ ทำให้กูเผลอคิดไปเองว่าเขาจะรักกูบ้างแล้ว” 

“...” 

“ถ้าในใจเขามีกูอยู่บ้างก็ดีเนาะ” ผมมองไปยังถนนเบื้องหน้า “กูจะไปอยู่กับพี่ลมแล้วนะ” 

“ไอ้ดิน” 

“อย่างน้อยการไม่เจอก็น่าจะดีกว่านี้” 

“จะบอกพี่เขาไหม” 

“กูไปเงียบๆดีกว่า อย่างน้อย การที่กูไป เขาอาจจะยินดีมากกว่า” ผมบอกเพื่อนรักของตัวเอง 

ตอนนี้ผมเจ็บ ผมรู้สึกชาไปทั้งตัว ผมเหนื่อย ผมอยากพัก ผมอยากร้องไห้  

“ไม่รักกูทำไมไม่บอกกูว่ะ ไม่เคยลืมเขาแล้วมาบอกกูให้รอทำไม” 

“...” 

“กูไม่มีหัวใจหรือไง ถึงทำกับกูแบบนี้” 

“ดินมึงร้องออกมา เวลานี้กูจะอยู่ข้างมึง อยากร้องร้องออกมา” 

“ไม่เป็นอะไร กูจะไม่ร้องแล้ว” ผมยันตัวเองให้ลุกขึ้น ก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่ห้องพัก พี่แทนยืนอยู่ข้างเตียงมองมาทางผม 

“ดิน” 

“หมอจะตรวจหรือครับ” ผมนั่งลงที่เตียง “อาการผมดีขึ้นหรือยัง จะกลับบ้านได้เลยไหม” 

“ยังกลับไม่ได้ครับ” 

“โอเคครับ งั้นผมขอย้ายไปรักษาตัวที่อื่นนะครับ” ผมกดโทรศัพท์โทรหาพี่ไฟที่ตอนนี้คงเตรียมเอกสารให้ผมเรียบร้อย ไม่นานพี่ไฟเดินเข้ามาพร้อมไอ้ฟิวส์ 

“ไปกัน” 

“ไปไหน” พี่แทนมองหน้าผมก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ไฟ 

“กูเคยบอกแล้วใช่ไหม ถ้าน้องกูร้องไห้อีก กูนี่แหละจะพาน้องไปเอง ไม่รักน้องกูก็ปล่อยน้องกูไปเถอะนะ อย่าทำร้ายน้องกูอีกเลย ดินเจ็บมามากแล้ว น้องกูรอมึงมานานเกินไปแล้สแทน ถึงเวลาที่น้องกูควรไปจริงๆสักที” ส้นเสียงพี่ไฟ ผมถูกดึงมือให้เดินผ่านพี่แทนไปเหมือนอากาศ โดยมีไอ้ฟิวส์ถือกระเป๋าผมตามมา  

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ผมรอ คือการเดินจากมันออกมาอย่างเงียบๆ สินะ 

รอ...เพื่อจาก ลืมกันตั้งแต่ตอนนี้นะครับ ผมไม่อยากรักพี่อีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว 

 

#ยังไม่ได้แก้คำผิด 

 

สวัสดีค่ะ คิดถึงกันไหม  

เราพึ่งว่างเพราะไรท์แอบหนีไปสัมนาและเดินงานสัปดาห์หนังสือมา เลยไม่ว่างมาเขียนต่อ 

และแล้วก็เดินทางมาถึงตอนสุดท้ายของเรื่อง ซึ่งถามว่าจะมีต่อไหม บอกเลยค่ะ ว่าจบแค่นี้ ไม่มีอีกแล้ว 5555 

เป็นความตั้งใจของเราที่จะพาลูกดินออกมาจากพี่แทน เขาทั้งคู่ไม่ใช่คู่กันนะคะ เพราะเราไม่ให้คู่  

ขอบคุณที่ติดตามมาถึงตอนจบ เรื่องต่อไป มีพล็อตเเล้ว แต่ไม่มีเวลาว่างเลย  

รอนะคะ #ทีมแอล  

คอมเมนต์ให่กำลังใจ ติชม ด่าได้ไม่ถือ  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น