matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 47

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2558 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 47
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 47 -

 

            “เฮ้อ!!!!” เสียงถอนหายใจหงอยๆดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ตั้งแต่กลับมา เมื่อเช้าเลิฟพึ่งไปส่งนาวขึ้นเครื่องที่สนามบิน ยอมรับว่าค่อนข้างใจหายและทำใจไม่ค่อยได้ที่นาวไปเรียนต่อ จนโดนทุกคนแซวว่าเป็นลูกแหง่ติดแม่ ก็ช่วยไม่ได้นี่นาสำหรับเขานาวคือคนสำคัญอีกคนในชีวิตนะ

 

            “มึงจะถอนหายใจอะไรนักหนา” ปอที่นั่งซ้อนทางด้านหลังอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ หลังจากที่นั่งมองคนตัวเล็กถอนหายใจเฮือกๆอยู่นาน แขนก็โอบกอดไปรอบตัวอีกฝ่ายดึงเข้ามาให้ชิดตัวเองมากกว่าเดิม

 

            “ก็มันคิดถึงนิ” เลิฟบอกหงอยๆเอนตัวพิงไปที่แผ่นอกกว้างตามแรงดึง ขาเหยียดยาวไปตามแนวอ่างอาบน้ำ

 

            “เพื่อนมึงพึ่งไปเมื่อเช้า” ปอบอกเสียงเรียบปากก็ขบเม้มไปตามแนวต้นคอและลาดไหล่เนียน มือหนาวนเวียนลูบไล้แผ่วๆบนหน้าท้องแบนราบ

 

            หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จปอก็ลากเลิฟเข้ามาอาบน้ำด้วยกัน ปกติกว่าจะลากกันเข้ามาได้ปอต้องเปลืองแรงพอสมควร เพราะอีกฝ่ายค่อนข้างจะขยาดห้องน้ำเนื่องจากส่วนมากมันไม่เคยจบแค่อาบน้ำ แต่วันนี้ด้วยความเสียใจบวกกับความเศร้าของเลิฟ ทำให้ปอไม่ต้องออกแรงอะไรมากนักก็ลากคนตัวเล็กมาอาบน้ำด้วยกันได้ จับแก้ผ้าแล้วพาลงแช่น้ำในอ่างได้ง่ายๆเลยล่ะ

 

            “ก็คนมันคิดถึงนิ...อื้อ” เลิฟว่าเสียงกระเง้ากระงอดก่อนจะหลุดครางออกมา เพราะโดนนิ้วมือซุกซนบดขยี้ที่ยอดอก

 

            “คิดถึงไว้มึงค่อยโทรหา” ปอชวนคุยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าลง ริมฝีปากยังคงดูดเม้มสร้างรอยรักที่ต้นคอ ฝ่ามือเลื่อนลงไปกอบกุมแก่นกายน่ารักไว้ ขยับมันช้าๆจนมันขยายขนาดสู้มือ อีกข้างก็ยังคงบดขยี้ยอดอกเล็กจนมันแข็งเป็นไต

 

            “อ๊ะ...ค่าโทรมันแพง...อื้อ” เลิฟพยายามคุยโต้ตอบกับปอแต่ก็หลุดเสียงครางออกมาเป็นระยะ ฝ่ามือเล็กเลื่อนไปจับข้อมือหนาของอีกฝ่ายไว้ อีกข้างก็กำขอบอ่างเอาไว้แน่น ริมฝีปากก็ขบกัดจนห้อเลือดด้วยความกระสัน สะโพกบางรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังขยายขนาดดุนดันทางด้านหลัง

 

            “เผื่อมึงจะลืมว่าผัวมึงรวย แค่เยอรมันกูพามึงไปยังได้เลย” ปอบอกเสียงกระเส่าจับอีกฝ่ายให้หันหน้ามาหาแล้วยกขึ้นมานั่งบนตัก โน้มลำคอคนตัวเล็กลงมาบดจูบแลกลิ้นจนเกิดเสียงดัง มือที่กอบกุมแก่นกายก็ยังคงขยับทำหน้าที่เป็นอย่างดี

 

            “อือ...อื้อ” เสียงครางเบาๆดังออกมาจากลำคอละหง สะโพกบางขยับไปมาตามแรงชักจูงที่แก่นกายด้านล่าง

 

 

            จมูกโด่งซุกไซร้ลงมาตามซอกคอขาว ริมฝีปากผละออกห่างเล็กน้อยและไล่ดูดเม้มลงมาเรื่อยๆทั่วผิวเนียน แวะขบกัดส่งลิ้นหยอกล้อกับยอดอกเล็กทั้งสองข้าง มือหนาก็ขยับแก่นกายน่ารักด้วยความเร็วที่เพิ่มมากขึ้น ส่วนอีกข้างก็บีบเค้นสะโพกบางเต็มแรงจนขึ้นรอย

 

            ไม่นานร่างทั้งร่างของเลิฟก็เกร็งกระตุก และปลดปล่อยหยาดน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มฝ่ามือหนา ก่อนจะฟุบลงที่ไหล่กว้างแล้วหอบหายใจหนักๆด้วยความเหนื่อย

 

            ปอขบเม้มติ่งหูเลิฟเบาๆอย่างอ้อยอิ่ง พร้อมทั้งส่งลิ้นเข้าไปเลียทักทายทั่วใบหู ฝ่ามือลูบไล้ไปตามลำตัวขาวเนียนบีบเค้นอย่างมันมือเป็นระยะ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาววนเวียนหยอกล้อตรงช่องทางรัก และจัดการดันนิ้วเข้าไปข้างในช้าๆ ขยับเข้าออกหมุนวนอยู่แบบนั้น แล้วเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปจนครบทั้งสามนิ้ว

 

            “อึก...อื้ออออ” เลิฟสะดุ้งเล็กน้อยเพราะปอขยับนิ้วไปโดนจุดกระสันในร่างกาย และกดเน้นย้ำแบบนั้นถี่จนเลิฟต้องแอ่นสะโพกขึ้นด้วยความเสียว

 

            ปอก้มลงจูบกับเลิฟอีกครั้งอย่างเร้าร้อน นิ้วมือก็ขยับเข้าออกรัวเร็ว มืออีกข้างก็นวดเฟ้นสะโพกบางไปด้วย

 

 

            “เอากูเข้าไปข้างใน” ปอกระซิบเสียงแหบพร่าจัดการดึงนิ้วทั้งหมดออก แล้วใช้มือข้างนึงช่วยประคองตัวเลิฟให้ลุกขึ้น ส่วนอีกข้างก็คว้าเอาออยมาชโลมทั่วแก่นกายจนชุ่ม แล้วจับมันให้ตรงกับช่องทางรักของเลิฟ

 

            เลิฟจับไหล่กว้างทั้งสองข้างไว้เป็นหลักยึด ก่อนจะขยับตัวเองขึ้นจัดท่าทางเล็กน้อย แล้วค่อยๆทิ้งตัวลงมาครอบครองแก่นกายขนาดใหญ่โต

 

            “อื้อออออ...งั่ม” เลิฟกัดที่ซอกคอของปอเต็มแรงเพื่อระบายความเจ็บและเสียด หลังจากที่ช่องทางรักกลืนกินตัวตนของปอจนหมด

 

            ปอรู้สึกแสบต้นคอนิดๆจากการถูกกัดแต่ไม่เท่าความปวดหนึบเบื้องล่าง ที่กำลังโดนโอบรอบด้วยความอบอุ่นภายใน และแรงตอดรัดถี่รัวจากทุกทิศทาง จนปอต้องขบกรามแน่นเพื่อบังคับไม่ให้ตัวเองปลดปล่อยออกมาก่อน

 

 

            ปอพยุงตัวเลิฟขึ้นแล้วปล่อยให้ทิ้งตัวลงมา พร้อมๆกับที่ปอขยับสะโพกสวนขึ้นไป เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางจังหวะรักอันร้อนแรงก็เริ่มขึ้น

 

            “อ๊ะๆๆ...อ๊าาาาาา” เลิฟส่งเสียงครางดังออกมาต่อเนื่อง พร้อมกับสะโพกบางที่ส่ายร่อนบดเบียดแก่นกายใหญ่โตอย่างรู้งาน มือเล็กขยุ้มที่เส้นผมของปอด้วยความซ่าน ใบหน้าแหงนเงยดวงตาฉ่ำปรือเต็มไปด้วยแรงอารมณ์

 

            ปอขยับตัวเองสวนขึ้นเต็มแรงตอบรับสะโพกบางที่บดเบียดอย่างเร่าร้อน กระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างรุนแรงจนน้ำในอ่างไหวกระเพื่อม โน้มใบหน้าคนตัวเล็กเข้ามาบดจูบแลกลิ้นอย่างดูดดื่ม มืออีกข้างบีบเค้นแก้มก้นขาวจนแทบจะแหลกคามือ

 

            “อื้ออ...อ๊ะ...อ๊าาา” เสียงครางของเลิฟยังคงดังระงมต่อเนื่อง ตัวสั่นคลอนไปหมดตามแรงกระแทกกระทั่นที่เริ่มถี่ยิบ และรุนแรงมากยิ่งขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง

 

            “อ๊าาาาาาาาา” ไม่นานร่างของเลิฟก็เกร็งกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะปลดปล่อยออกมาในที่สุด

 

            ปอสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดถี่ยิบภายใน จนต้องรีบเพิ่มจังหวะการอัดกระแทกให้เร็วยิ่งขึ้น และไม่นานนักปอก็ปลดปล่อยออกมาจนเต็มช่องทางรักของเลิฟ

 

            “แฮ่กๆๆ” เสียงหอบหายใจเหนื่อยอ่อนของเลิฟดังขึ้นให้ได้ยิน พร้อมกับที่เจ้าตัวหมดแรงนั่งฟุบอยู่กับซอกคอของปอ

 

            ปอถอนแก่นกายตัวเองออกจากช่องทางด้านหลังช้าๆ มีน้ำรักของเขาเอ่อล้นและไหลเยิ้มออกมาตามเรียวขาเนียน ปอจูบที่ขมับของเลิฟแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน ก่อนจะเลื่อนมาขบกัดปากอวบอิ่มอย่างหยอกล้อ

 

            “ต่ออีกยกไหวไหมวะ” ปอสบตาเลิฟนิ่งและถามออกมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้คำตอบ ปอก็จัดการพลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลง ดันตัวอีกฝ่ายไปชิดขอบอ่างอีกด้าน จับมือเล็กทั้งสองข้างให้วางบนขอบอ่างเพื่อจะได้พยุงตัว กดจูบซับไปทั่วแผ่นหลังเนียนก่อนจะค่อยๆดันแก่นกายตัวเองเข้าไปด้านใน เพื่อจะได้เริ่มบรรเลงบทเพลงรักทำนองถัดไป

 

            ...

            ...

 

            เลิฟนอนเหยียดยาวไปตามโซฟาส่วนหัวก็หนุนตักของปอไว้ มือบางคว้าขนมบนโต๊ะกระจกโยนเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หูก็นอนฟังเพลงในโทรศัพท์ไปอย่างสบายอารมณ์ จนปออดหมั่นไส้กับท่าทางนั้นไม่ได้ เอาหนังสือในมือที่กำลังเปิดอ่านอยู่เขกลงบนหัวเลิฟเต็มแรง

 

            “โอ๊ย!!!ปอเล่นไรวะ” เลิฟเหลือบตามองเหวี่ยงๆ มือก็ลูบหัวตัวเองไปมา แม่งเขกลงมาได้

 

            “สบายไปไหม?” ปอส่ายหัวนิดๆแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ

 

 

            วันนี้ยังอยู่ในช่วงปิดเทอมและทั้งคู่ก็ไม่ได้ออกไปไหน ปอก็จะนั่งอ่านหนังสือเรียนไปเพราะไม่ค่อยมีเวลาได้อ่าน ส่วนเลิฟถ้าไม่ออกไปทำงาน จัดสวนทำงานบ้าน เจ้าตัวก็จะมานั่งมานอนก่อกวนปออยู่แบบนี้ จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของทั้งคู่ไปแล้ว

 

            “ปอๆฟังเพลงนี้ดิเพราะดี” เลิฟไม่ว่าแค่ปากแต่ยัดหูฟังอีกข้างใส่หูให้ปอ เจ้าตัวเลยจำเป็นต้องฟังอย่างช่วยไม่ได้

 

            “น้ำเน่า” ปอว่าออกมาหลังจากฟังไปได้สักพัก ก่อนจะดึงหูฟังออกแล้วหันไปสนใจหนังสือต่อ

 

             “ฟังรู้เรื่อง?” เลิฟทำหน้าแปลกใจ เพราะเพลงเมื่อกี้ที่เขาให้ปอฟังเป็นภาษาเหนือแท้ๆ ตั้งใจจะแกล้งคนตัวโตกลายเป็นว่าอักฝ่ายดันฟังรู้เรื่องซะงั้น

 

            “เออ...ถ้ามึงไม่ลืมว่าแม่ผัวมึงเป็นคนเชียงราย” ปอตอบคำถามแต่สายตายังไม่ละออกจากหนังสือ

 

            “ไม่ได้ลืม...แต่ไม่ได้คิดว่าจะฟังรู้เรื่องนิ” เลิฟทำปากยื่นใส่ปอนิดๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้

 

            “อ้ายปอ...อู้กำเมืองได้ก่” เสียงหวานๆที่เปล่งภาษาท้องถิ่นออกมา ทำให้ปอเลิกคิ้วขึ้นนิดๆก่อนจะลดหนังสือลงจากหน้า ก็เห็นว่าเลิฟนั่งยิ้มแป้นแล่นทำตาแป๋วใส่เขาอยู่

 

            “อู้หื่อฟังหน่อยเน้อ” เลิฟทำตาปริบๆอ้อนปอ ก็ถ้าปอฟังรู้เรื่องน่าจะพูดได้จริงไหม

 

            “ไม่” ปอปฏิเสธเสียงเรียบอย่างไม่ไยดี แล้วยกหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ อันที่จริงเขาก็พูดได้แต่ไม่อยากพูด

 

            “หยังหวะ...จ๊าดง่าว” เลิฟพึมพำด่าออกมาอย่างขัดใจ

 

            “กูฟังรู้เรื่อง” ปอมองดุๆแล้วดึงปากเลิฟแรงๆ ข้อหาที่บังอาจด่าเขาโง่

 

            “ชิส์” เลิฟจิ๊ปากเบาๆแล้วกอดหมอนอิงแน่น สะบัดหันหลังให้ปองอนๆ

 

            “มึงเคยนับบ้างไหมวันๆนึงมึงงอนกูกี่รอบ” ปอตัดสินใจวางหนังสือลงบนโต๊ะ เพราะฝืนอ่านต่อไปก็ไม่รู้เรื่อง มองแผ่นหลังบางอย่างเหนื่อยใจ

 

 

            “แล้วตัวเองเคยนับบ้างไหมว่าตั้งแต่งอนมาเนี่ยเคยง้อรึเปล่า” เลิฟหันมาค้อนหน้าคว่ำด้วยความหมั่นไส้ ทำมาเป็นถอนหายใจเหมือนเวลาเขางอนแล้วตัวเองขยันง้อเหลือเกิน ได้ข่าวว่างอนเองหายเองเหอะ

 

            “กูก็ง้อมึง....” ปอยังพูดไม่ทำจบเลิฟก็รีบยกมือปิดปากเอาไว้

 

 

            “ไอ้แบบนั้นเขาไม่ได้เรียกง้อ เขาเรียกว่า...เออนั่นแหละ ที่ให้ง้ออ่ะหมายถึงง้อดีๆแบบปกติชาวบ้นเขาน่ะเป็นไหม” เลิฟพูดออกมารวดเดียว หน้าแดงหูแดงไปหมดด้วยความอาย เมื่อไหร่ปอจะเลิกคิดว่าการจับกดเขาคือการง้อสักทีตีมึนอยู่ได้ ไอ้หน้านิ่งๆเหมือนจะไม่มีอะไรแต่โคตรกวนประสาท

 

            “ถ้ามึงจะขยันงอนกูแบบนี้เป็นไอ้กิงก็หมดปัญญาง้อ” ปอว่าออกมาอย่างไม่ใส่ใจ จนเลิฟกรอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเซ็ง ชีวิตนี้เขาจะมีโอกาสเห็นปอง้อไหม อันที่จริงตลอดเวลาที่ผ่านมาปอก็ไม่เคยจะง้อเขาดีๆเลยนะ ง้อทีไรวกเข้าเรื่องใต้สะดือตลอด

 

            ปอมองแผ่นหลังบางที่นั่งงอนเขาอยู่แล้วยกยิ้มขำ ให้ง้อดีๆก็ง้อได้ละมั้งแต่เขาขี้เกียจ จับเอาก็จบพูดมากเสียเวลา

 

            “น้องเลิฟจะงอนพี่จริงๆหรอครับ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหู ทำให้เลิฟหันขวับไปมองด้วยความเร็ว ก่อนจะทำตาโตจ้องปออย่างเหลือเชื่อ

 

            “เมื่อกี้ปอพูดว่าอะไรนะ” เลิฟถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ว่าตัวเองไม่ได้งอนจนหูฝาด

 

            “พี่ถามว่าน้องเลิฟจะงอนพี่จริงๆหรอครับ...หืม” ปอพูดย้ำอีกครั้ง อยากให้ง้อดีๆก็ตามใจหน่อยละกัน เห็นมันทำหน้าแดงๆแล้วโคตรน่าแกล้ง

 

            “ปอเล่นบ้าอะไรเนี่ย” เลิฟถามเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าและลำคอแดงซ่านไปหมดด้วยความเขิน อยู่ดีๆมาพูดเพราะทำเสียงนุ่มใส่ ไอ้บ้าปอชอบแกล้งว่ะ มาหงมาหืมอีกไอ้คนนิสัยเสีย

 

            “พี่ขอโทษนะครับหายงอนพี่นะคนดี” ปอยังทำเสียงนุ่มพูดต่อไปเรื่อยๆ มือก็ลูบแก้มใสเล่นโน้มตัวกดจูบหน้าผากเนียนแผ่วเบา

 

            “.........” เลิฟได้แต่นั่งเงียบก้มหน้าหงุดมองตักตัวเอง ปอในโหมดนี้ทำเอาเขาไปไม่เป็นจริงๆ เล่นมาพูดเพราะๆยิ้มอ่อนโยน ทำหน้าหล่อใส่ เหมือนหัวใจมันจะเต้นทะลุออกมาเลย

 

            “หึ พอเหอะกูจะอ้วก” ปอทำหน้าเหมือนจะอ้วกออกมาจริงๆ ก่อนจะเอนตัวนอนลงไปกับโซฟา แกล้งไอ้เลิฟมันก็สนุกดีแต่ขัดกับสันดานตัวเองเกินไป นี่ชักจะสงสัยว่าไอ้ปิงมันไม่รู้สึกแปลกๆตัวเองหรอวะ ที่พูดจานุ่มนวลพูดเพราะแบบนี้ได้ทุกวัน

 

            “ไม่เอาดิอย่าพึ่งอ้วก...ปอออ” เลิฟที่ตั้งสติได้ตะกายขึ้นมานั่งบนตัวปอ ก่อนจะส่งเสียงเรียกออกมา

 

            “เออ” ปอเหลือบมองเลิฟเล็กน้อยแล้วขานรับออกมาห้วนๆ

 

            “พูดกับน้องดีๆ...ปออออ” เลิฟว่าเสียงกระเง้ากระงอดๆ แล้วลองเรียกอีกครั้ง

 

            “ครับ” ปอยอมทำตามอย่าว่าง่าย จนเลิฟหลุดขำออกมา ปอกับโหมดนี้ก็ดีนะแต่มันไม่ใช่ยังไงไม่รู้สิ

 

            “ฮ่าๆๆๆ น่ารักว่ะปอ จุ๊บ” เลิฟโน้มตัวลงจูบปอเบาๆก่อนจะยิ้มกว้างส่งให้ จนปอที่มองอยู่ถึงกับตาพร่าไป

 

            ปอยกตัวขึ้นมาแล้วจูบปากเลิฟเบาๆ ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายในโพรงปากนุ่ม เกี่ยวกระหวัดหยอกล้อลิ้นเล็กไปมา มือหนาเลื้อยเข้าไปในเสื้อแล้วเริ่มลูบไล้ไปทั่วผิวเนียน

 

            อ๊อดดดดดดดดดดดดด

 

            เสียงกดกริ๊งหน้าบ้านดังขึ้นทำเอาทั้งคู่หยุดชะงัก ปอผละออกจากเลิฟด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ หน้าตาบึ้งตึงตาขวางมองไปทางหน้าบ้าน

 

 

            “อย่าหงุดหงิดดิไอ้หื่น นั่งอยู่นี่เดี๋ยวเลิฟไปดูเองว่าใครมา” เลิฟบอกปอแล้วจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะลุกเดินออกไปดูที่หน้าบ้าน

 

            ปอนั่งรออยู่สักพักก็ไม่เห็นเลิฟกลับเข้ามา เลยตัดสินเดินออกไปตาม ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กด้วยความโมโห เมื่อเห็นว่าใครมาหา

 

            “มึงมาทำไม” ปอว่าเสียงเข้มแล้วดึงเลิฟไปอยู่ด้านหลัง

 

            “หึ กูก็หาอยู่ตั้งนานที่ไหนได้ มึงก็พาน้องกูมากกที่นี่เอง” รุตส่งยิ้มยียวนให้ปอ

 

            “แล้วมึงจะทำไม” ปอมองรุตด้วยแววตาวาวโรจน์

 

            “ก็ไม่ยังไง กูแค่จะพาน้องกูกลับ” รุตยักไหล่ให้ปออย่างไม่ยี่หระ

 

            “มึงคิดว่ามีปัญญาพาไปก็ลองดู” ปอว่าเสียงเหี้ยม

 

            “ก็จริงอย่างที่มึงว่า แต่ถ้าเป็นคนอื่นมาพาไปก็ไม่แน่” รุตกระตุกยิ้มให้ปออย่างกวนประสาท

 

            “มึงหมายความว่ายังไง” ปอเริ่มเอะใจอะไรบางอย่างกับความมั่นใจที่ผิดปกติของรุต

 

            “พ่อครับผมเจอน้องแล้ว” รุตไม่ตอบคำถามปอ แต่หันไปตะโกนเรียกใครบางคน แล้วหันมาส่งยิ้มใส่ปออย่างผู้ชนะ

 

            “พ่อ....” เลิฟครางออกมาแผ่วเบา เมื่อเห็นว่าใครที่กำลังเดินเข้ามา

    

 

2 Be Con...

 

++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

เรารู้นะว่าตอนนี้หลายคนคงเหมือน

โดนหลอกให้ตายใจแล้วเอามีดแทงซ้ำ

จ๊ะ...คุณคิดถูกได้เวลามาม่าแล้ว

เราควรจะเคลียร์เรื่องบ้านเลิฟ เรื่องไอ้รุตกันได้แล้วเนาะ

แต่มันจะไม่หนักหนาอะไรหรอก

เพราะคนเขียนดราม่าไม่เป็น

อีกอย่างอินู๋มันไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ

คู่นี้อุปสรรคมันเยอะ ชีวิตมันไม่ค่อยทำบุญ

เจ้ากรรมนายเวรเลยเต็มไปหมด 555

แต่เอาเหอะ ในเมื่อชีวิตเลือกจะน้ำเน่า เราต้องเอาให้สุด

รักคนอ่านคับ ^^

ปล.เรื่องอีบุ๊คที่เคยรับปากว่าจะทำ

ขอเบรกไว้ก่อนนะครับ

ด้วยข้อสัญญาอะไรหลายๆอย่าง

ทำให้ต้องกลับมาอ่านและทบทวนดีๆ

       

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}