Michelle 123

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ คนเจ้าเลห์

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ คนเจ้าเลห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 702

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 12:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ คนเจ้าเลห์
แบบอักษร

บรรยากาศตอนเช้าภายในไร่แสงทิพย์นั้นช่างสดใสและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ปีนี้ทุกคนก็มารวมตัวกันเหมือนเคย ครอบครัวที่ใหญ่อยู่แล้ว กลับใหญ่ขึ้นไปอีกเมื่อมีลูกสาวกับลูกชายของเธอเพิ่มขึ้น ดีแอนนั่งยิ้มมองทุกคนกำลังหยอกล้อกับหลานตัวน้อยด้วยรอยยิ้ม ความสุขที่หาซื้อไม่ได้คงจะเป็นรอยยิ้มของทุกคนนี่แหละ  

" นั่งยิ้มอะไรครับคุณแม่ " นับทิศเดินเข้าไปกอดภรรยาสุดที่รัก จมูกโด่งคมสันก็ถือโอกาสกดลงบนแก้มนวลฟอดใหญ่  

" เห็นทุกคนมีความสุขก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามค่ะ " ดีแอนหันมายิ้มกว้างให้เขา  

" คนอื่นมีความสุข แล้วภรรยาสุดที่รักของพี่มีความสุขหรือเปล่าครับ " เขาถามเธอยิ้มๆ 

" ไม่เลยค่ะ " ใบหน้าหล่อหุบยิ้มทันทีทันใด 

" ทำไมครับ " นับทิศถามเธอเสียงเครียด  

" นอนไม่พอ " นับทิศเลิกคิ้วสูงมองเธออย่างไม่เข้าใจ  

" สามีไม่ยอมปล่อยให้นอน "  

" ห๊า?" นับทิศขมวดคิ้วถามเธอ ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด 

" พี่ว่าอย่างดีแอนน่ะสุขจนลั่นมากกว่า " คราวนี้เป็นดีแอนที่ต้องขมวดคิ้วมองเขา  

" จะบ้าหรือไง เขามีแต่สุขจนล้น ใครที่ไหนกันจะสุขจนลั่น " นับทิศยกยิ้มมุมปาก มองเธอด้วยสายตาหวานเชื่อมจนแก้มนวลรู้สึกร้อนผ่าวเขินอายกับสายตาของสามี 

" ก็ดีแอนไงสุขจนครางลั่น " ดีแอนอ้าปากค้างมองเขา ก่อนจะฟาดฝ่ามือบนแขนเขาอย่างนึกหมั่นเขี้ยว 

" ทะลึ่ง... มุขห้าบาทสิบบาทก็เอามาเล่น "  

" เล่นได้แต่กับเมียคนเดียวก็ขอหน่อยน่า " เห็นเธออายหน้าแดงเขาก็ยิ่งอยากจะแกล้ง  

" คืนนี้พี่ขอเล่นกับดีแอนอีกนะ "  

" หากไม่เหนื่อยจะเล่นก็ตามใจ " ถึงจะว่าเขา แต่เพราะเขาเป็นคนอารมณ์ดีแบบนี้จึงทำให้เธอมีเสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา  

" งั้นคืนนี้พี่ขอสามรอบนะครับ " ดีแอนมองหน้าเขางงๆ รู้สึกตะหงิดๆกับคำพูดของเขา เขาจะเล่นมุขกับเธอหรือเล่นอะไรกันแน่ 

" รับปากแล้วนะห้ามคืนคำ คืนนี้พี่สัญญาว่าจะปล่อยให้ดีแอนนอนแน่นอน " ใบหน้าสวยแข็งค้างเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด  

" คนเจ้าเลห์! หาแต่เรื่องมาจับฉันกิน!" เธอว่าเขาเสียงเบาลอดไรฟัน เจ้าเลห์เป็นกรดก็เขานี่แหละ และเธอก็ตามเขาไม่ทันสักที  

" น้ำค่ะ " นับจันทร์เดินเอาน้ำมาให้เธอกับเขา 

" ขอบคุณครับ" ดีแลนที่ไม่รู้เดินมาจากไหนหยิบแก้วจากมือดีแอนขึ้นดื่ม  

" นั่นมันแก้วของฉัน นับจันทร์เอามาให้ฉัน อยากกินน้ำก็ไปหาเอาเอง " ดีแอนว่าน้องอย่างนึกเคือง ก่อนจะหันไปยิ้มแหยให้นับจันทร์ที่ยืนเงียบอยู่ ในบรรดาพี่น้องของนับทิศเห็นจะมีแต่ผู้หญิงสวยหวานคนนี้แหละที่เงียบไม่พูดไม่จาจนบางทีเธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรด้วย  

" เดี๋ยวหนูไปเอามาให้ใหม่ " พูดจบเธอก็เดินออกไป 

" น่าจะชื่อนับคำ มากกว่านับจันทร์ " นับทิศแซวน้องสาวตัวเอง  

" พี่ก็พูดไป " ดีแอนตีเข้าที่แขนเขา 

" พี่พูดจริงๆนะ ก็อย่างที่เห็น ตั้งแต่เล็กจนโตนับจันทร์ไม่เคยพูดประโยคยาวๆสักที ว่าน้าอันนาเงียบแล้ว นับจันทร์กลับเงียบกว่าอีก ตอนเป็นเด็กจับวางตรงไหนก็อยู่ตรงนั้น แม้แต่ร้องไห้ก็ยังไม่มีเสียง "  

" ขนาดนั้นเลยหรือคะ แล้วพี่ตอนเป็นเด็กพี่เป็นยังไง " นับทิศยิ้มกว้างก่อนจะยักคิ้วใส่เธอ 

" พี่น่ะหรือ...เป็นเด็กที่เพอร์เฟคสุดๆ " ดีแอนย่นจมูกใส่เขา 

" เชื่อหรอก "  

" พี่พูดจริง คอยดูลูกๆเราสิต้องเพอร์เฟคอย่างพี่แน่นอน " คราวนี้ดีแอนเบะปากใส่คนหลงตัวเอง 

" พี่พูดเรื่องจริง พี่เนี่ยสุดยอดของความเพอร์เฟคเลยล่ะ " พูดอย่างภูมิใจจนดีแอนนึกหมั่นไส้ 

" ดื้อเพอร์เฟค หรือดื้อมากๆของที่สุด " นับจันทร์ที่ยกน้ำมาให้เธออีกครั้งพูดขึ้น 

" อ้าวเฮ้ย! เป็นน้องเป็นนุ่งก็ช่วยพี่พรีเซนต์ตัวหน่อยสิ ไม่ใช่มาขายกันแบบนี้ " ดีแอนหัวเราะลั่น  

" น้ำค่ะ " นับจันทร์วางน้ำให้เธอ แต่ดีแลนที่นั่งจิ้มมือถืออยู่ก็แย่งไปดื่มอีกรอบ 

" เพี้ยะ!" ดีแอนฟาดฝ่ามือบนต้นแขนของน้องชายเสียงดังจนนับทิศสะดุ้ง ยิ่งเห็นรอยแดงที่แขนของดีแลนเขาก็รู้สึกเจ็บแทน แต่คนถูกฟาดกลับนั่งดื่มน้ำนิ่งไม่โต้ตอบ  

" ทำแบบนี้เสียมารยาทรู้ไหม!"  

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูไปเอามาให้ใหม่ " ดีแอนยิ้มแหยให้นับจันทร์อีกรอบ  

" ไม่ต้องหรอกจ๊ะ ขอบใจมาก เดี๋ยวพี่ดื่มกับพี่นับทิศเอา "  

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รอสักครู่นะคะ " พอนับจันทร์เดินออกไปดีแอนก็บ่นให้น้องชายจนเขารู้สึกหูชาแทน แต่มาเฟียหนุ่มกลับนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ภาษาบ้านๆก็คือเอาหูทวนลมนั่นเอง  

" ดื่มน้ำก่อนนะจ๊ะที่รัก " นับทิศยื่นแก้วน้ำไปจ่อปากเธอ ซึ่งเธอก็รับไปดื่มรวดเดียวหมด  

" น้ำค่ะ " นับจันทร์เดินถือน้ำสามแก้วมาวางให้พวกเขาทุกคน นับทิศจ้องมองน้องสาวอย่างไม่ค่อยไว้ใจ เพราะรู้ดีว่าถึงจะเงียบแค่ไหน แต่เธอก็มีวิธีแก้เผ็ดคนอื่นเวลาที่โกรธ และเมื่อกี้เขาก็เห็นแววตาขุ่นเคืองในแววตาเธอ  

" พรวด!" นั่นไงเขาว่าแล้ว!  

" โอ๊ยดีแลน! ทำอะไรดูสิฉันเปียกหมดเลย " ดีแอนลุกขึ้นเช็ดน้ำออกจากตัว ส่วนดีแลนก็เงยหน้าจ้องมองนับจันทร์ที่ยืนตีหน้านิ่ง จนตอนนี้เขาไม่รู้จะทำยังไง  

" เดี๋ยวพี่พาไปเปลี่ยนเสื้อนะครับ " นับทิศรีบอุ้มดีแอนขึ้นแล้วพาเดินเข้าบ้านก่อนที่เธอจะฟาดฝ่ามือเข้าที่ดีแลนอีกครั้ง  

" ใจเย็นๆสิครับ เดี๋ยวพี่เปลี่ยนเสื้อให้นะ " มือหนาจับเสื้อยืดเธอดึงขึ้นถอด ก่อนจะถือโอกาสปลดเสื้อชั้นในเธอด้วย 

" อ๊ะ! เปียกแค่เสื้อนอก เสื้อชั้นในไม่ได้เปียก" ดีแอนรีบดึงเสื้อชั้นในจากมือเขา แต่เขาก็จับมันโยนเข้ามุมห้อง 

" เปียกสิ ดูสิเปียกไปหมดเลย เดี๋ยวพี่เช็ดให้นะครับ " พูดจบลิ้นหนาก็ลากเลียไปทั่วหน้าอกสวย  

" จะเปียกก็เพราะพี่เลียเนี่ยแหละ ปล่อยเลยนะ " ดีแอนผลักเขาออก  

" อื้อ..ขอนิดเดียวเอง รับรองไม่เกินสิบนาที " มือหนาช้อนร่างบางขึ้นไปวางบนเตียง ก้มหน้าลงดูดดึงที่สองเต้าอย่างหลงไหล จนร่างบางสั่นสะท้าน รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง  

" อื้อ...พูดให้ตายฉันก็ไม่เชื่อว่าคนอย่างพี่จะแค่สิบนาที " นับทิศเงยหน้าส่งยิ้มมุมปากให้เธอ 

" เชื่อเถอะน่าพี่จะรีบทำ ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น" พูดจบร่างหนาก็ขยับขึ้นมาเสมอเธอแล้วบดจูบบนริมฝีปากนุ่มอย่างเร่าร้อนเร่งรีบอย่างต้องการทำเวลา  

" เนี่ยนะสิบนาทีของพี่! " ดีแอนว่าเขาหน้าแดง เธอกับเขาหายมานานขนาดนี้ทุกคนจะไม่สงสัยแล้วรึว่าพวกเธอไปทำอะไรกัน 

" ก็สิบนาทีจริงๆไงครับ พี่ไม่ได้โกหกนะ พี่บอกแค่ว่าสิบนาทีแต่ไม่ได้บอกว่าสิบนาทีกี่ครั้ง " ดีแอนเม้มปากแน่นมองคนเจ้าเลห์  

" ดูสิไม่มีขาดไม่มีเกิน สิบนาที หกครั้ง ก็เท่ากับหกสิบนาทีพอดีเป๊ะ " ใบหน้าหล่อเหลาพูดกับเธอด้วยสีหน้าทะลึ่งทะเล้นจนเธอแทบอยากจะกระโดดงับคอเขา  

" พี่มันคนเจ้าเลห์!" เธอว่าเขาอย่างนึกเคืองก่อนจะกระโดดลงจากเตียง เดินหน้าหงิกงอเข้าห้องน้ำด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่เธอนั้นโง่หลงกลเขาอยู่เรื่อย  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น