เจเจหมวยอินเตอร์

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ยังคอยติดตามและสนับสนุนเจเจอยู่นะคะ เจเจจะพยายามแต่งเรื่องของคุณบาสเตียสให้ดีที่สุดเลย ส่วนคู่อื่นตอนนี้สามารถอ่านเรื่องของคุณเทรย์เวอร์&มีอา(แค้นรักซาตาน25+++) คุณโวเวล&อันดามัน(หนี้รักซาตาน25+++) ได้แล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ^^

ล่ารักซาตาน 13 ปะทะหน้า

ชื่อตอน : ล่ารักซาตาน 13 ปะทะหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 603

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2562 15:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่ารักซาตาน 13 ปะทะหน้า
แบบอักษร

 

 

แต่เดี๋ยว!!

ก่อนที่บาสเตียนจะได้ทำอะไรมากกว่านั้นกับเรือนร่างแสนเย้ายวนของเจซซี่เสียงเอะอะโวยวายนอกหน้าต่างของเหล่าการ์ดชุดดำก็เรียกให้บาสเตียนต้องขมวดคิ้วยุ่งเดินออกไปดูนอกระเบียงห้องตัวเองแต่ก็ไม่เจออะไร ทว่า.. ไม่นานหลังจากนั้นเสียงเคาะประตูห้องนอนของเขาก็ดังขึ้นให้ชายหนุ่มเดินกลับมาดึงผ้าห่มให้หญิงสาวที่นอนไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงก่อนจะเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทว่าเกิดอะไรขึ้น

“มีคนมาขอผมคุณครับ”

“ใคร?”

“พวกเราไม่รู้จักครับ มันบอกว่าชื่อพายุ”

“พายุ?”

ไม่เคยได้ยินชื่อ

ชายหนุ่มสาวเท้าลงมาจากชั้นสองเดินนำลูกน้องคนสนิทไปที่ห้องรับแขกที่ตอนนี้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญและเขาเองก็ไม่รู้จักกำลังนั่งรออยู่ ภายในห้องมีการ์ดของเขาสี่ห้าคนยืนล้อมชายหนุ่มคนนึงไว้ ใบหน้าคมคายนั่นตวัดสายตาเรียวรีขึ้นมามองบาสเตียนอย่างไม่สบอารมณ์ให้เจ้าของบ้านที่พึ่งเดินเข้ามาโบกมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องที่ล้อมชายแปลกหน้าให้ถอยออกไปก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มๆ

“นายเป็นใคร?”

“กูเป็นใครไม่ต้องสนหรอก สนแค่กูต้องการคนของกูคืนก็พอ”

“คนของมึง? ใคร?”

“ก็ผู้หญิงที่มึงพามากกไว้ที่นี้ไงล่ะ เมียของกู!”

เพียงแค่นั้นบาสเตียนก็กระจ่างในทันที ผู้ชายตรงหน้าคนนี้คงจะเป็นแฟนของเจซซี่สิท่า ดูจากท่าทางที่ไม่สบอารมณ์และแววตาที่จ้องจะเข้ามาตะครุบเขาทุกเมื่อแบบนี้คงจะหวงเมียน่าดูสินะ ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้ายเดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามพายุ ไขว้ห้างด้วยท่าทีสบายใจไม่ได้เกรงกลัวสายตาของอีกฝ่สบแม้แต่น้อย

จะว่ายังไงดีล่ะ.. ก็นี่มันถิ่นของเขานินะ

“เมียนายหลับอยู่น่ะ เมื่อคืนคงจะเพลียไปหน่อย”

“นี่แก!!!!”

“จุ๊ๆๆๆ ไม่เอาหน่าพายุ”

ยิ่งเห็นอีกฝ่ายร้อนรนบาสเตียนก็ยิ่งสะใจ ดีเหมือนกันที่ได้เจอแฟนของเจซซี่เพราะเขาจะได้แก้แค้นให้หมด ให้เธอไม่ต้องเหลือใครไปเลย

คนเลวๆที่ทำร้ายครอบครัวคนอื่นได้ลงมันไม่สมควรจะถูกใครรักหรอก!

“นายกับฉัน.. เราตกอยู่ในสถานะเดียวกันนั่นละ”

“พูดบ้าอะไรของมึง?!”

“อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลยหน่า ฉันก็หมายความว่าเมียของแกตอนนี้ก็กลายเป็นเมียของฉันเหมือนกัน เราก็ถือว่ามีเมียคนเดียวกันไง”

“เหี้ยเอ้ย!!!! มึงข่มขื่นเธอเหรอวะ!!!”

พายุตะคอกลั่นชี้หน้าบาสเตียนอย่างเดือดดาล ในขณะที่คนฟังก็แค่ส่ายหน้ากระดิกมือยิ้มร่าไม่สะทกสะท้านใดๆ

“เธอให้ความร่วมมืออย่างดีอย่าห่วงเลยนะ”

“คอยดูนะมึงต้องได้ชดใช้ไอบาสเตียน!”

“ไม่หรอกเพราะคนที่ต้องชดใช้คือเมียมึงต่างหาก!”

สองหนุ่มจ้องหน้ากันเขม็ง รอยยิ้มเมื่อสักครู่หดหายก่อนที่บาสเตียนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อน เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าพายุจะมีอาการยังไงจะพอใจหรือไม่พอใจที่เขาไม่ยอมส่งตัวเจซซี่คืน แต่ยังไงบาสเตียนก็ไม่สนเพราะยังไงซะเจซซี่ก็ยังต้องชดใช้สิ่งที่เธอทำกับครอบครัวเขาไปอีกนาน

แค่นี้มันยังไม่สะใจคนอย่างบาสเตียนหรอก

เธอต้องเจ็บกว่านี้อีกร้อยเท่าถึงจะสาสม!

 

 

 

 

สาวน้อยตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดเนื้อปวดตัวและปวดหัวจะลุกทีก็ต้องใช้สองมือประคองตัวเองไว้ไม่ให้ล้มหงายไปอีกรอบ

“ตื่นแล้วเหรอคะคุณ?”

เสียงนุ่มน่าฟังของสาวใช้นางนึงที่บาสเตียนสั่งให้มาเฝ้าเจซซี่เอ่ยถามหลังจากที่เห็นหญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จ เจซซี่ไม่ได้ตอบเธอกวาดสายตามองไปรอบๆหาคนที่ไม่อยากจะเจอก่อนจะได้ยินเสียงป้าแม่บ้านที่แหลมขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณบาสเตียนท่านไม่อยู่หรอกค่ะ ออกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”

“ค่อยยังชั่ว”

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆพร้อมพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ให้สาวใช้ที่มองด้วยสายตาสงสัยยิ่งสงสัยท่าทีของเธอคนนี้ไปกันใหญ่ ‘วิมล’ หรือแม่นมของบาสเตียนที่เลี้ยงชายหนุ่มมาตั้งแต่แบเบาะก่อนจะถูกส่งไปที่ไทยกระแอ่มไอนิดเรียกสายตาสาวสวยให้เงยขึ้นสบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นอย่างนึกฉงน

เธอเกือบลืมไปเลยว่าไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้แต่มีสาวใช้อีกคนที่อยู่กับเธอด้วย

“ป้าขอโทษนะคะที่เสียมารยาท แต่คุณบาสเตียนไม่เคยพาใครมาที่นี่เลยสักคน..”

“ไม่ใช่อย่างที่ป้าคิดนะคะ!”

สาวเจ้ารีบโพล่งบอก แค่มองสีหน้าและสายตาของหญิงวัยกลางคนเธอก็พอดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่ว่าบาสเตียนจะเคยพาใครมาหรือไม่เคยพาใครมาที่นี่ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอสักนิด เขาไม่ได้ตั้งใจจะพาเธอมาในฐานะคนรู้จักด้วยซ้ำสถานะของเธอตอยนี้ก็คงไม่ต่างจากที่รองรับอารมณ์ของเขาหรือแย่หน่อยก็แค่นางบำเรอของเขาเท่านั้นแหละ

ผู้ชายที่มองผู้หญิงเป็นแค่เครื่องมือระบายทางเพศอย่างบาสเตียนคงไม่มองเธอสูงไปกว่านี้หรอก

“อ่าวตายจริง! ป้าก็คิดว่าคุณสองคนเป็นแฟนกันซะอีกค่ะ”

“ไม่ใช่เลยค่ะ! ไม่มีวันเลยด้วย! บาสเตียนเกลียดหนูจะตายและหนูก็เกลียดเขา”

“เกลียดกันแต่พามาที่บ้านฟังดูแปลกๆดีนะคะ”

วิมลเกาท้ายทอยแก้เขิน ไม่รู้จะเชื่อสาวน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงดีมั้ยแต่จะถามเซ้าซี้ต่อก็ดูจะน่าเกลียดเกินไปเธอจึงเปลี่ยนเรื่องแล้วยื่นชุดใหม่ที่บาสเตียนซื้อมาให้เจซซี่แทน

“นี่เสื้อผ้าคุณค่ะ คุณบาสเขาฝากป้ามาให้”

“ยังไงก็ขอบคุณนะคะ”

อย่างน้อยก็ยังพอมีจิตใจซื้อเสื้อชั้นในกับกางเกงชั้นในให้เธอบ้างหลังจากที่ของเก่าโดนเขาฉีกจนขาดไม่เหลือชิ้นดี แม้จะอายหน่อยที่ถูกชายหนุ่มเดาขนาดไซต์ข้าวของส่วนตัวก็เถอะ

“ป้าเอาข้าวขึ้นมาวางให้คุณแล้วนะคะอยู่ในห้องเล็กเผื่อคุณหิว”

“แล้วถ้าหนูจะลงไปทานด้านล่าง..”

“ไม่ได้ค่ะคุณบาสไม่อนุญาตให้คุณลงไปด้านล่างเด็ดขาด”

“หมายความว่าไงคะ?!”

“ก็ตามนั้นแหละคะคุณ”

วิมลหลบสายตาเจซซี่ที่จ้องมา เธอไม่รู้ว่าเรื่องนี้สรุปมันเป็นยังไงกันแน่ตัวเธอแค่ทำตามที่เจ้านายสั่งก็คือเอาเสื้อผ้า อาหารมาให้ผู้หญิงของบาสเตียนและห้ามอนุญาตให้เจ้าหล่อนออกไปเพ่นพ่านข้างนอกเด็ดขาดก็เท่านั้น

“แบบนี้เขาจงใจขังหนูชัดๆ”

“ป้าก็ทำตามคำสั่งมาอีกทีไม่รู้หรอกค่ะ”

อุตส่าห์ดีใจที่เขาไม่อยู่แล้วเชียว เจซซี่เม้มริมฝีปากแน่นพยายามคิดหาวิธีหนีออกจากที่นี่ แต่ด้วยความที่ห้องของบาสเตียนอยู่บนชั้นลอยของบ้านซึ่งก็คือชั้นที่สามจะปีนลงทางระเบียงก็คงจะไม่ไหว อีกอย่างรอบบ้านก็มีการ์ดล้อมไว้แน่นหนา นี่ไม่ต้องเดาเลยหน้าห้องของเธอก็คงจะมีการ์ดเฝ้าอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสองคนแน่

กะจะไม่ให้เธอเห็นเดือนเห็นตะวันเลยหรือยังไง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วป้าขอตัวนะคะ”

วิมลพูดจบก็ขอเดินออกไปทันที ทิ้งให้เจซซี่นั่งหน้าตึงคิดหาวิธีหนีบาสเตียนอยู่คนเดียว มาถึงจุดนี้แล้วเธอคงจะต้องทำอะไรสักอย่าง ดวงตาเฉี่ยวกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะสะดุดเข้ากับแจกันดอกไม้สีดำสนิทตรงมุมห้อง จู่ๆความคิดดีๆก็แล่นเข้ามาในหัวให้เธอรีบผุดลุกขึ้นจากเตียงสวมเสื้อผ้าอย่างไวและเดินไปขว้างแจกันนั่นลงกับพื้นจนแตกละเอียดไม่เหลือซาก

วินาทีต่อมาสาวน้อยก็หยิบเศษกระเบื้องขึ้นมากรีดข้อมือตัวเองจนเลือดสีแดงสดไหลลงมาจากข้อมือเป็นทางยาว..

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!”

แกร๊กก!!!

“ว๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ช่วยด้วย!! คุณอย่าเป็นอะไรนะคะ!!!!”

รู้จักฉันน้อยไปแล้วนายบาสเตียน!!!

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น