Night

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผัวดุ#8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2562 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผัวดุ#8
แบบอักษร

"แม่!....ผมมีไรจะถามอ่ะ"ผมเดินกะเพกเข้าไปหาเเม่ที่กำลังยืนปลอกผลไม้อยู่ตรงเค้าเตอร์ครัว

"ว๊ายย!!...ตาเถรไปทำอะไรมาเนี่ยตาถัง!"แม่ผมวางมีดเเล้วก็รีบเดินมาหาผมจับตามเนื้อตามตัวที่มีเเต่ทรายเเล้วก็แผล

 

 

 

"ผมปั่นจักรยานตามรถไอติมลุงเอี่ยมอ่ะผมอยากกินไอติมเลยรีบปั่นมันเลยไปเหินกองทรายเข้าอ่ะเเต่เเม่รู้ไหมผมเจอใคร"แม่ไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลยทุกค๊นน..เพราะพอเห็นปุ๊ปเเม่เดินตรงไปที่กล่องยาทันทีเเล้วผมอุตส่าห์พูดให้เเม่ฟังกลับเดินหนีมันน่าน้อยใจยิ่งนัก

 

 

 

 

"เดี๋ยวค่อยเล่ามาให้เเม่ทำแผลก่อนมาเเล้วไปทำอีท่าไหนถึงได้มีเเผลมาขนาดนี้เเล้วอีกอย่างเราไม่ได้เจ็บตัวมาตั้งเเต่ม.1เเล้วนะเจ้าถังโตจนป่านนี้เเล้วทำตัวเป็นเด็กไปได้นะเรา"เเม่ผมบ่นไปทำเเผลไปตามประสาเเม่เป็นห่วงลูกเเหละทุกคน

"ผมปั่นจักรยานตามรถไอติมลุงเอี่ยมไงเลยเหินกองทรายเเล้วอีกอย่างนะเเม่เมื่อกี้ผมเล่าเเม่ก็ไม่ฟัง"ผมล่ะน้อยใจจริงจริ๊งง..ไอ้เราก็อุตส่าห์เล่าเเต่เเม่กับไม่สนใจผมสะอย่างนั้น

 

 

 

 

"รถไอติมตาเอี่ยมอีกเเล้วหรอเฮ้อ...เเม่ล่ะปวดหัวกับเเกจริงๆคราวหลังไม่ต้องไปปั่นตามดีนะนี่เเค่รถเหินกองทรายถ้ารถชนตายฉันคงอกเเตกตายเลยมั้งเจ้าถัง"ดูทุกคนดูเเม่ผมพูดเข้าไม่ปลอบไม่โอ๋ผมสักนิดเดียว

"โห่เเม่ผมโตเเล้วเถอะปล่อยๆผมมั่งลูกผู้ชายต้องมีบาดเเผลกันทั้งนั้นเเหละเเม่"พอผมพูดจบเเม่ก็มองผมเเบบเอือมๆ

 

 

 

 

 

"เเล้วนี่เเกกลับบ้านมายังไงสภาพไม่น่าปั่นจักรยานไหว"

"ผมกลับมากับไอ้ฟิวอ่ะเเม่มันเจอผมพอดีเลยปั่นมาส่งเเม่รู้จักมันป่ะมันอยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านเรานี่เอง"

"หื้อฟิวหรออ๋ออ...ตาฟิวนี่เองลูกคุณแก้วนี่ไงแกจำไม่ได้หรอที่เมื่อก่อนน้องเค้าชอบมาเล่นกับเเกไงป่านนี้เป็นยังไงโตมาน่ารักน่าดูเลยสิฉันเองนานๆทีก็จะเจอกับเเม่หนูฟิว"

 

 

 

 

 

พอเเม่พูดปุปผมก็นึกได้ปั๊ปเลยเด็กที่ชอบมาเล่นกับผมมันน่ารักกว่านี้นะโว้ย..ไหงกลายเป็นรูปร่างเกือบๆจะเท่าผมไปได้ส่วนสูงเตี้ยจากผมไม่เท่าไหร่เเถมหุ่นเเม่งยังพอๆกันอีกปากก็จัดเเถมเเรงอย่างกับควายเเต่บางมุมหน้ามันดูหวานนิดๆเเต่ลบความหยิ่งบนเบ้ามันไม่ได้เลยจริงๆความต่างอีกอย่างคทอสีผมมันดูดีเเบบลูกคุณหนูจะโอโม่เกือบเท่าๆไอ้รามเเต่ก็ขาวกว่าผมเเหละทุกคน"ไม่เลยเเม่โตมาสภาพเกือบๆจะเป็นเหมือนผมอยู่เเล้วต่างแค่สีผมกับความสูงนิดหน่อย"

 

 

 

 

"แกก็พูดไปเจ้าถังจริงสิเดี๋ยวแกเอาผลไม้ไปขอบคุณน้องเค้าด้วยที่ช่วยพาเเกมาส่งน่ะบื้อจริงๆไอ้ลูกคนนี้"แม่พูดเสร็จลุกเอากล่องยาไปเก็บเเละเตรียมผลไม้ใส่ตระกร้า

"แม่เเต่ผมเจ็บขานะผมไม่ไปไม่ได้หรอ"ผมโอดควรญขึ้นมามันทีใครมันจะเเบกหน้าไปก่อนมาส่งก็ด่ากูโง่ไปดอกนึงอีกชีวิตหนอชีวิต

 

 

 

 

"ไม่ต้องมาโอดควรญหนูฟิวเค้าช่วยแกนะเจ้าถังเเกก็ต้องไปขอบคุณน้องเค้าด้วยเดี๋ยวไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวสะใหม่เปื้อนหมดเสื้อผ้าเเล้วเดี๋ยวเเม่จะโทรบอกพ่อกับพี่แกว่าไปไม่ได้เเล้วเพราะไอ้ลูกคนนี้ปั่นจักรยานเหินกองทราย"แม่ผมพูดเเบบหน่ายๆเเล้วจัดการกับผลไม้ต่อ

 

 

 

 

 

"ก็ได้เเม่อ่ะไม่ห่วงเล๊ยว่าลูกจะเจ็บหรือเปล่าเดินไปเดินมาเนี่ย"ผมบ่นเสร็จก็เดินเป็นคนขาเป๋ขึ้นบันไดดีนะห้องอยู่ชั้น2ของบ้านถ้าอยู่ชั้น3มีตัดขาทิ้งเเน่นอนเเล้วอีกอย่างถ้าไปเจอหน้ามันควรทำไงดีวะลองซ้อมหน้ากระจกดูไหมวะเเบบไงดีวะรู้ตัวอีกทีผมก็เดินมายืนอยู่ตรงหน้ากระจก

"เห้ยไอ้ฟิวกูเอาผลไม้มาให้มาขอบคุณที่มึงช่วยกูไงขอบใจมากไอ้น้องรหัส"อืมม..เเบบนี้ก็ดีเเหะเเล้วกูจะมายืนนึกทำซากอะไรไปอาบน้ำดีกว่า

 

 

 

 

30นาทีผ่านไป~

 

 

 

กว่าจะเสร็จปกติผมอาบเร็วกว่านี้อีกทุกคนเเต่วันนี้มันช้าเพราะขาผมนี่เเหละถ้าโดนน้ำเดี๋ยวโดนคุณพิมภาดุอีกเกิดเป็นถังนั้นเเสนลำบาก

"คุณพิมภาผมเสร็จเเล้วว...เอามาดิผมจะรีบๆไปเเล้วรีบๆกลับเนี่ยร้อนจัดๆลูกจะผิวเสียเอานะคุณพิมภา"ผมพูดเเล้วค่อยๆเดินไปนั่งที่โซฟารอเเม่ที่อยู่ในครัวที่จริงเเม่บ้านก็มีเเต่จ้างเเค่ให้ทำความสะอาดเป็นงงเลยครัมโผมม...

 

 

 

 

 

"นี่ตาถังเเกก็หล่อนะเเต่ทำไมปัญญาอ่อนขนาดนี้ลูกฉันเเล้วอีกอย่างผิวเเกคล้ำขนาดนี้ยังจะกลัวเเดดอีกครีมอะไรที่ฉันซื้อมาให้แกโบกๆก็ไม่เอาสักอย่างเเล้วยังจะมาบ่นอีกนะ"

"โห่ยเเม่...ชีวิตนี้ผมไม่อยากจะเครียดเลยเเบบทำตัวสบายๆอีกอย่างครีมผมไม่ทาหรอกผมเข็ดครั้งนั้นทาไปหน้าผมเเดงเป็นปื้นถึงจะกร้านเเดดเเต่เเพ้ง่ายนะเเม่เห็นใจผมหน่อยเถอะ"ผมพูดเสร็จเเล้วก็เกินไปกอดเเม่จากด้านหลัง

 

 

 

 

 

"ไม่ต้องมาพูดดีเลยนะเราน่ะฉันล่ะปวดหัวสะจริงๆ"

"โอ๋ๆนะคุณพิมมาๆเดี๋ยวผมเอาผลไม้ไปขอบคุณไอ้ฟิวก็ได้เห็นแก่คุณพิมนะเนี่ยยย"พูดเสร็จผมก็เอาตระกร้าผลไม้มาถือ"งั้นผมไปก่อนเเล้วเดี๋ยวจะรีบกลับมานะ"ผมเดินไปใส่รองเท้าเเตะหูคีบที่อยู่บนชั้นรองเท้าเอาให้มันเข้าตีมกับชุดบอลของผมสะหน่อย

 

 

 

 

"รถนี่ก็เยอะเเท้ไม่เห็นใจคนเจ็บหรือไงวะเนี่ย"พอรถขับผ่านหมดผมก็ค่อยๆเดินไปบ้านฝั่งตรงข้ามนั่นไม่ใช่บ้านใครที่ไหนบ้านไอ้ฟิวนี่เองถึงสักทีกว่าจะถึงร้อนก็ร้อนนี่ประเทศไทยหรือทะเลทรายซาฮาร่า

 

 

 

 

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง (เสียงกดกริ่ง)

 

 

 

 

"ครับมาเเล้วครับ"แหมม..เสียงหล่อมาเเต่ไกลเลยเว้ย

"พี่ถังพี่มาทำไรที่นี่หายเจ็บเเล้วหรอถึงมาได้"ดูมันทุกคนปากนี่กัดเจ็บจริงๆ

"เเม่ให้กูเอาผลไม้มาให้เเล้วนี่มึงไม่คิดจะให้กูเข้าไปหน่อยหรอวะร้อนนะเว้ยเเล้วอีกอย่างกูก็เจ็บอยู่ด้วย"ผมพูดไปเเล้วก็มองมันไปไอ้นี่มันขาวจริงๆนะทุกคนเเล้ววันนี้มันก็เเต่งตัวสบายๆด้วยตัวมันก็ดูบางกว่าผมไม่มากเท่าไหร่พอมันใส่เสื้อยืดสัดส่วนมันไม่ได้มากเกือบจะเท่าผมดูจะบางกว่าผมด้วยซ้ำ

 

 

 

 

"เห้อ..เออๆเข้ามาดิพี่เดี๋ยวมานอนตายหน้าบ้านผม"ดูๆมันปากนี่น่าเตะให้หายซ่าสะจริงจริ๊ง

"ปากมึงนี่นะกัดกูเจ็บสะจริงๆ"มันเปิดประตูเสร็จผมก็เดินเข้าไปในบ้านมันไม่ต่างกันเท่าไหร่เพราะว่าหมู่บ้านนี้จะมีไม่กี่หลังที่ใหญ่โตเกินคนอื่นก็มีบ้านมันบ้านผมเเล้วก็บ้านไอ้พวกเด็กๆที่ผมรู้จัก

 

 

 

 

"บ้านมึงก็น่าอยู่หนิหว่าเเล้วแม่กับพ่อมึงไปไหนวะ"พูดเสร็จผมก็ถือตระกร้าผลไม้ไปวางที่เค้าเตอร์ครัว

"ไปทำงานเเล้วเมื่อไหร่พี่จะกลับ"

"กูขออยู่อีกสักพักไม่ได้หรือไงเดินไปเดินมากูเจ็บแผลที่เข่าเนี่ยมันตึงๆ"

"เเล้วเเต่พี่เลยเเล้วกันจะอยู่นานเท่าไหร่ก็อยู่ไปเถอะผมขี้เกียจจะไล่พี่เต็มทน"มันพูดเสร็จเดินหายเข้าไปในครัว

 

 

จบพาทรถถัง

 

 

 

 

พาทฟิว

 

 

 

สวัสดีครับทุกคนผมฟิวเองครับทุกคนคงสงสัยใช่ไหมครับทำไมผมถึงรู้จักบ้านไอ้พี่ถังมันไม่มีอะไรมากหรอกครับทุกคนผมเคยไปเล่นเเล้วก็ไปมาหาสู่ที่บ้านพี่มันอยู่บ่อยๆเเต่ว่าพี่มันจำผมไม่ได้ทั้งที่ผมจำหน้าพี่มันได้เเท้ๆเพราะหน้าพี่มันเมื่อก่อนกับตอนนี้ไม่ต่างกันเท่าไหร่เเต่มันดูคมเเล้วก็เข้มขึ้นบวกกับสีผิวเมื่อก่อนดูจะขาวกว่านี้นิดนึงเเต่พี่มันก็ยังเหมือนเดิมคือพูดไม่รู้เรื่องเเค่นั้นเเหละครับที่ไม่เปลี่ยน

 

 

 

 

"พี่จะกินผลไม้ไหมเดี๋ยวผมปอกให้หรือจะกลับเลย"ผมเดินออกมาจากครัวเเล้วมองไปยังบุคลที่มาใหม่ที่ตอนนี้กำลังนอนดูทีวีบนโซฟาตรงกลางบ้าน

"เอาดิขยันไล่กูจังกูจะอยู่งเเม่งยันเย็นเลย"พูดเสร็จพี่มันก็กลับไปนอนดูทีวีต่อ

"ผมไม่ได้ไล่ผมเเค่พูดเเล้วอย่าทำบ้านผมสกปรกล่ะผมพึ่งเก็บไปขี้ดกียจจะมานั่งเก็บอีกรอบ

 

 

 

 

"คร้าบคุณฟิวว..กระผมจะไม่ทำให้รกเลยคร้าบบบบ.."

"ผมเดินกลับเข้ามาในครัวเเล้วก็ยืนปลอกผลไม้ไปสักพักก็ได้ยินเสียงพี่มันตะโกนเข้ามา

"ฟิวเสร็จยังกูรอจนเหงือกเเห้งเเล้วเนี่ยย"นั่นเเหงะครับทุกคนสิ่งที่ขัดกับหน้าตาก็คือนิสัยพี่มันนี่เเหละ

"เสร็จเเล้วพี่หัดรอสะบ้างเถอะผมใช้มือปลอกนะเเล้วอีกอย่างผมปลอกให้กินเเล้วหัดสำนึกบุญคุณสะบ้างพี่ถัง"ผมพูดเสร็จก็วางจานผลไม้ไว้ตรงโต๊ะที่อยู่ด้านหน้าของอีกคน

 

 

 

 

"เออๆบ่นเก่งจริงมึงถ้าเป็นเมียกูนะกูจะฟาดเช้าฟาดเย็น"นิสัยจังไรก็ยังเป็นเหมือนเมื่อก่อนพี่มันเป็นจำพวกอ้าปากก็เห็นไปยันลำไส้เเล้วว่าคิดอะไรอยู่

"พ่อมึงสิพี่รีบๆกินจะได้รีบๆไปเกะกะบ้านผม"ผมนั่งลงข้างๆพี่มันเเล้วก็เล่รโทรศัพท์ไปเรื่อยๆจนรู้สึกเหมือนมีใครจ้องผมอยู่พอผมหันไปก็เห็นไอ้พี่ถังมันกำลังมองผม

 

 

 

 

"มองอะไรพี่หน้าผมมีอะไรติดหรือไง"ผมถามเเล้วก็จับตามหน้าตามตาของตัวเองว่ามีอะไรติดหรือเปล่า

"ป่ะ..เปล่ากูเเค่คิดไรเพลินๆหน้ามึงไม่ไรติดหรอกไม่ต้องจับขนาดนั้น"พอพี่มันพูดเสร็จผมก็วางโทรศัพท์เเล้วหันมานั่งดูหนังเป็นเพื่อนพี่มันเเทน

"เออไอ้ฟิวกูถามไรหน่อยดิ"ผมหันไปเลิกคิ้วมองใส่พี่มันอย่างงงๆ

"มีอะไรพี่ถามมาดิถ้าเรื่องยืมเงินผมไม่มีหรอกนะไปยืมคนอื่นเถอะ"

"กูอยากขอลอง.."

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------

5555หวัดดีจ้าา...ขอบคุณทุกคอมเม้นนะเราอ่านทุกเม้นเลยเราจะพยายามมาลงให้เรื่อยๆนะถ้าเราว่าง5555สัญญาเเล้วหนินะว่าจะไม่ทิ้งรักคนอ่านทุกคนเลยนะ🥰🥰😍😍😘

 

#Lastniht🌚🌃

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น