หลินหลิน / ศศิภา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 แ ม ว ใ น จ ว น อ๋ อ ง (1)

ชื่อตอน : บทที่ 5 แ ม ว ใ น จ ว น อ๋ อ ง (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 339

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2562 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 แ ม ว ใ น จ ว น อ๋ อ ง (1)
แบบอักษร

จากพงหญ้ารกชัฏสุดลูกหูลูกตา ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามจึงมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ทางเข้าประตูหมู่บ้านมีชายฉกรรจ์สองคนยืนเฝ้า พลันที่เห็นคนกลุ่มหนึ่งมาเยือน พวกเขาลุกยืน ท่าทางตื่นตัว มือข้างหนึ่งต่างกำอาวุธไว้มั่น ทีแรกหลี่จิวฮวามองไม่ออกว่าคืออะไร กระทั่งเข้ามาใกล้จึงเห็นว่าเป็นขวานขนาดใหญ่

“ฮั่นเหิง” หลิวอิงที่อุ้มนางเข้าเอวมาตลอดทางเปิดปากพูดด้วยเสียงกังวาน มันดังสะท้อนก้องในหุบเขา ใช่แค่คนที่ประตูได้ยิน แม้แต่คนท้ายหมู่บ้านนางก็เชื่อว่าคงได้ยินเช่นกัน

“เจ้าจำเราได้หรือไม่”

ฮั่นเหิงเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่บึกบึน วงแขนล่ำสันกล้ามเป็นมัดๆ ส่วนแขนและหลังมือเห็นเส้นเอ็นและเส้นเลือดชัดเจน ย่อมเป็นแขนของคนที่ใช้กำลังอยู่เป็นประจำ เขาขยับเข้ามาสามก้าว เงยหน้าจ้องหลิวอิงเขม็ง

“หรือจำไม่ได้เสียแล้ว”

ชั่วอึดใจใหญ่ๆ ดวงตาดุดันของฮั่นเหิงก็เบิกโต เขาเอามือไพล่หลังซ่อนอาวุธ แล้วก้มตัวต่ำ

“นายท่าน!” น้ำเสียงแสดงความหวาดกลัวสี่ส่วน และเคารพอีกหกส่วน ศีรษะของเขาโน้มลงไปจนแทบขนานกับพื้น ทั้งยังยืนอยู่ในท่านั้นไม่ยอมขยับเขยื้อน “นายท่านต้องการสิ่งใด โปรดบอกฮั่นเหิง”

“ข้าต้องการผ่านทาง เจ้าช่วยได้หรือไม่”

“แน่นอนนายท่าน! ข้าจะรีบไปแจ้งแก่หัวหน้าหมู่บ้าน”

เขาเงยหน้ามองหลิวอิง ก่อนก้มศีรษะทำความเคารพแล้วเร่งฝีเท้าจากไป

หลี่จิวฮวามองตามร่างสูงใหญ่ที่วิ่งแจ้นจากไปจนขาแทบขวิด ท่าทางเขาหวาดกลัวหลิวอิงไม่น้อย เหตุผลที่แท้จริงเป็นเช่นไร นางไม่อาจชี้ชัดลงไปได้ แต่ถ้าให้เดาคงเป็นเพราะคำสาปมังกรดำที่อยู่บนตัวเขากระมัง ไม่แน่ว่าฮั่นเหิงอาจเคยเห็นฤทธิ์เดชของมันมาแล้ว จึงอกสั่นขวัญแขวนถึงเพียงนั้น ผิดกับยามเฝ้าประตูอีกคนที่มองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงง สีหน้าของคนผู้นั้นบอกชัดว่าไม่เคยพบเห็นหลิวอิงมาก่อน

นางคิดโน่นคิดนี่เพลินๆ ฆ่าเวลา เมื่อจู่ๆ มือใหญ่ก็มาก่อกวนที่ปลายคางของนาง หลี่จิวฮวาสะดุ้งโหยง

“ม้าว! ...” นางร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจ จริงอยู่แมวทุกตัวล้วนชอบให้คนเกาปลายคางของมัน ทว่านางส่วนใหญ่อยู่ในร่างมนุษย์ นิสัยแมวมีติดตัวอยู่บ้างไม่มากไม่น้อย เกาคางก็ชอบอยู่ แต่เพียงยังไม่ชิน ยิ่งเป็นบุรุษมือใหญ่หยาบมาเกานางยิ่งไม่ชิน เจ้าเหมียวถึงกับตะเกียกตะกายจะกระโดดลงจากอ้อมกอดของเขาให้ได้ หลิวอิงก้มมอง แววตาที่แสดงความมีอนาจเหนือกว่ากลายเป็นคลางแคลงสงสัย

“เจ้าไม่ชอบให้เกาคางหรอกหรือ” คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน เจ้าเหมียวส่งเสียงเมี้ยวแล้วจ้องตอบ “แต่แมวที่ข้าเลี้ยงมัน เกาคางให้มันเมื่อใด มันทิ้งตัวลงนอนให้เกาหนำซ้ำยังหลับตาพริ้มเสียด้วย แต่เจ้ากลับไม่ชอบ?”

...ก็นางเหมือนแมวตัวอื่นเสียที่ไหน!

เจ้าเหมียวกระดิกปลายจมูก ยืดอก ทำท่าทางวางอำนาจ

นางพิเศษกว่าแมวตัวอื่นมาก...มากๆ ด้วย! หากเขารู้ว่าเลี้ยงแมวปีศาจไว้ใกล้ตัว เขาจะทำหน้าอย่างไรนะ หลี่จิวฮวาคิดอย่างขบขัน

ไม่สิ...เขาคงไม่ตกใจหรอกกระมัง อีกเสียงหนึ่งในใจคัดค้าน

ในตัวหลิงอิงผู้นี้ก็มีสิ่งพิเศษกว่าคนอื่น...รอยสาปอสูรนั่นอย่างไรเล่า เรื่องเหลือเชื่อเหล่านี้เขาย่อมเคยชินแล้ว เพิ่มแมวปีศาจไปอีกตัวคงไม่ทำให้เขารู้สึกรู้สาหรอกกระมัง

อา...อสูรมังกรดำ คำสาป ปีศาจแมว มารวมอยู่ด้วยกันแล้วจะเป็นเช่นไรหนอ หลี่จิวฮวาไม่อยากจะนึกภาพเลยจริงๆ

เจ้าเหมียวยิ้มกระตุก รู้สึกเวทนาชะตากรรมของตัวเองอย่างไรพิกล

ความคิดเห็น