facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอโอกาสได้ไหม

ชื่อตอน : ขอโอกาสได้ไหม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2562 17:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอโอกาสได้ไหม
แบบอักษร

ไร่แสงจันทร์

ห้องรับรองแขก

ผมเดินมาที่ห้องรับรองแขกตามที่แม่บ้านบอก แต่พอเดินมาถึงก็ต้องตกใจเพราะคนที่นั่งอยู่ เป็นคนที่ผมไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าจะเห็นเธอมานั่งอยู่ตรงนี้ แล้วแถมยังมาส่งยิ้มหวานให้ผมอีก

“คุณมน...”

“สวัสดีค่ะ คุณสิน”

เธอลุกขึ้นแล้วยกมือสวัสดีทักทายผม มันดูแปลกไปจากล่าสุดที่เราจากกันที่กรุงเทพฯ

“คุณมาทำที่นี่ทำไม...?”

“มนมาหาหาคุณคะ...”

“มาหาผม...?”

“ค่ะ...”

ผมจ้องหน้าเธออย่างสงสัยว่าเธอมาหาผมทำไม แล้วเธอยังจะต้องการอะไรจากผมอีก หรือว่า

“คุณจะมาทวงสายใจคืนใช่ไหม...?”

“ไม่...”

“ผมไม่มีทางยกสายใจให้คุณหรอกนะ คุณกลับไปสะเถอะ”

“ฉันไม่ได้...”

“ต่อให้คุณไปฟ้องศาลเพื่อเอาสายใจคืน ผมก็ไม่มีวันยอม ผมจะสู้พวกคุณให้ถึงที่สุด ผมจะไม่มีวันยกลูกผมให้ใครทั้งนั้น...”

ผมพูดเสียงดังใส่เธอโดยไม่เปิดช่องไฟให้เธอพูด

“ออกไปจากบ้านผมได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ”

ผมจับตัวเธอให้ลุกขึ้นแล้วลากเธอไปที่ประตูหน้าบ้าน

“ฟังมนก่อนสิค่ะคุณสิน...”

“ไม่ฟัง ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น...ผมรักษาสัญญากับแม่คุณแล้วว่าจะไม่เข้าไปยุ่งกับคุณอีก เพื่อแลกกับที่พวกคุณจะไม่มายุ่งสายใจอีก ผมตามสัญญาแล้ว แต่พวกคุณจะผิดสัญญาแบบนี้ไม่ได้ผมไม่ยอม...”

“อะไรนะ...?”

คุณมนยืนนิ่งฝืนตัวเองแล้วหันมามองหน้าผม

“แม่ขอให้คุณเลิกยุ่งกับมนเพื่อแลกตัวกับสายใจหรอค่ะ...?”

“ใช่...และผมก็ทำตามสัญญาที่ให้ไว้ได้แล้ว ผมตัดใจจากคุณได้แล้วและตอนนี้ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณแล้ว...คุณกลับไปได้แล้ว...”

“มนมาที่นี่มนไม่ได้จะมาเอาตัวสายใจคืนนะคะ...”

“แล้วถ้าไม่ได้มาเพราะสายใจ คุณจะมาทำไม?”

เธอจ้องหน้าผมนิ่งแล้วเดินเข้ามาใกล้ผม

“มนรู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้วนะคะ...”

“แล้วไง...?”

“มนรู้แล้วว่าพี่ณะทำอะไรกับคุณบ้าง รู้แล้วว่าจริงๆแล้วคุณไม่ได้เป็นคนผิด มนก็เลยอยากจะมา...เอ่อ...”

“ผมไม่สนว่าคุณจะรู้อะไรมา เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าจะตัดใจจากคุณตั้งแต่วันนั้นแล้ว...”

ผมจ้องหน้าเธอแล้วพูดกับเธอด้วยความจริงจัง

“คุณสิน...”

“กลับไปสะเถอะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก...”

“ไม่ค่ะ...มนจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ที่มนมาที่นี่มนอยากมาขอโทษคุณ ให้โอกาสมนอีกครั้งนะคะ...”

“ผมไม่ได้โกรธคุณ คุณไม่ต้องมาขอโทษผมหรอก คุณก็กลับไปสะเถอะ...”

“คุณบอกว่าคุณไม่ได้โกรธมน แล้วทำไมเราถึงไม่กลับมารักกันเหมือนเดิมละคะ...?”

หลังจากที่ผมพูดจบ ผมกำลังจะเดินหนีเธอไปก็ต้องหยุดชะงัก แล้วหันมามองหน้าเธออีกครั้ง

“ครั้งหนึ่งผมเคยอ้อนวอนให้คุณฟังผมและลืมทุกอย่างในอดีต แต่คุณก็ไม่ทำ คุณเลือกที่จะไม่มีผมในชีวิต เลือกที่จะแก้แค้นแล้วทำให้ผมเสียใจ คุณทำได้สำเร็จคุณก็ไม่แคร์ว่าผมจะรู้สึกยังไง...”

“มน...ขอโทษ...”

“ผมเจ็บปวดมามากแล้ว ทั้งไอ้ณะ ทั้งอ้อม แล้วรวมถึงตัวก็คุณด้วย พวกคุณทำร้ายความรู้สึกผม ไม่มีใครแคร์เลยว่าผมจะเจ็บปวดยังไง เป็นผมคนเดียวที่เป็นผู้ถูกกระทำ ผมไม่อยากกลับไปเจ็บปวดอีกแล้ว...คุณไปเถอะ อย่ามาที่นี่อีกเลย”

“คุณสิน...”

ผมมองหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็ตัดใจเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้เธอยืนอยู่หน้าบ้านคนเดียว

....

3 วันผ่านไป

“สิน แม่รับเด็กมาใหม่คนหนึ่งนะ มาช่วยอิทธิดูแลเอกสาร มันทำคนเดียวไม่ไหว เอกสารมั่วไปหมด...”

“ใครครับ...?”

“เป็นเพื่อนกฤษนะ เอามาฝากไว้เห็นบอกว่าเก่งเรื่องเอกสาร แม่ก็เลยรับมาแล้วอาทิตย์หน้าวันจันทร์แม่จะให้มาเริ่มงานเลยนะ...”

“แล้วแต่แม่ครับ...”

.....

บ้านพักคนงาน

“ทำอะไรกัน...?”

“อ่อ..นายแสงจันทร์ให้ทำห้องพักเพิ่มให้พนักงานใหม่ที่จะมาเริ่มงานอาทิตย์หน้านะครับ...”

ผมยืนมองคนงานที่ช่วยกันทำบ้านพักเพิ่มแยกออกมาจากห้องพักคนงาน เป็นบ้านพักที่อยู่ติดกับของบ้านพักของอิทธิ มันสั่งคนงานเก็บกวาดห้องพักดูวุ่นวายแล้วก็จัดที่นอน หมอนมุ่งให้ใหม่ดูดี

“ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ ห้องก็มีว่างตั้งหลายห้อง แม่จะให้ทำบ้านเป็นหลังเพิ่มทำไม...?”

“นายแสงจันทร์บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงนะครับ แล้วอีกอย่างก็เป็นเพื่อนคุณกฤษด้วยเลยอยากให้อยู่ดีๆหน่อยนะครับ...”

“เวอร์จริงๆ รับมาไม่รู้จะทนงานหรือเปล่า...ทำไปทำไมให้เปลืองแรง...”

ผมพูดจบก็หันไปมองที่บ้านพีกหลังนั้นอีกรอบ แล้วก็เดินออกไปจากตรงนั้นอย่างเซ็งๆ

“คุณสินคะ...”

ผมหันไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นเป็นพยาบาลที่อยู่โรงพยาบาลที่ใกล้ๆไร่ เพราะผมต้องพาสายใจไปหาหมอ จึงได้คุยกับเธออยู่บ่อยๆ

“คุณพยาบาล...”

“แนนค่ะ เรียกแนนเฉยๆก็ได้ค่ะ...”

“ครับ...คุณแนน คุณแนมาทำอะไรที่นี่หรอครับ?”

“พอดีแนนมาเที่ยวแถวนี้นะคะ เลยแวะมาหาน้องสายใจ...”

“หรอครับ...สายใจน่าจะอยู่ที่บ้าน นี่คุณแนนเจอสายใจหรือยังครับ...?”

“เอ่อ...เจอแล้วค่ะ แนนเจอน้องสายใจแล้วแนนก็ลองเดินมาแถวนี้ เผื่อจะเจอคุณสินนะคะ...”

“แล้วนี่มาเที่ยวคนเดียวหรอครับ...?”

“ค่ะ แนนเบื่ออยู่บ้านนะคะ ก็เลยขับรถมาเรื่อยเปื่อย เลยแวะมาหาน้องสายใจที่นี่...”

“ที่ไร่ผมไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกครับ มีแต่ผักกับดอกไม้...”

“มีสิค่ะ...”

คุณแนนจ้องตาผมจนผมรู้สึกแปลกๆ ต้องหันหน้าหนี

“เอ่อ...แนนว่าแนนกลับดีกว่าค่ะ ไว้แนนมาเที่ยวที่นี่อีกได้ไหมคะ...?”

“ได้สิครับ ไร่แสงจันทร์ยินดีต้อนรับคุณแนนครับ คุณแนนจะมาหาสายใจวันไหนก็ได้ เชิญเลยครับ”

“ขอบคุณค่ะ...”

 

....

😉😉😉😉

มนเราหายไปไหนแล้วละ สินเราจะมีคนมาแอ้วแล้วนะ รีบมาเร็วๆนะมน

 

 

ความคิดเห็น