email-icon

ฝากถูกใจติดตามและเม้นให้เฮียแจ็คสันด้วยนะคะ. และเป็นกำลังใจในการเขียนให้ไรท์ด้วยเน้อ...คำผิดไม่ต้องห่วงค่ะเยอะเหมือนเดิม555 จากใจนักเขียนมือใหม่จางหยี

ตอนที่22. ยาเริ่มออกฤทธิ์

ชื่อตอน : ตอนที่22. ยาเริ่มออกฤทธิ์

คำค้น : Got7 Jackson แจ็คสัน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 389

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2562 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่22. ยาเริ่มออกฤทธิ์
แบบอักษร

แสงอาทิตย์สาดส่องขึ้นเตือนให้รู้ว่าได้เวลาที่จะต้องตื่นนอนแต่กลับมีสองร่างชายหญิงที่ยังคงหลับสนิดเพราะความเหนื่อยล้าจากสงครามรักที่เขาและเธอพึ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงนี้ 

"อื้ม...เช้าแล้วหรอเนี่ย" ฉันที่ตื่นก่อนร่างใหญ่เพราะแสงแดดจ้าที่มันเข้ามารบกวนสายตาฉันก่อนจะดูนาฬิกาที่ตอนนี้มันเที่ยงกว่าแล้วไม่ใช่ตอนเช้า 

"นี่ฉันนอนนานขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย" ฉันพูดกับตังเองเพราะไม่เคยนอนนานแบบนี้...ก่อนจะหันไปหาร่างแกร่งที่กำลังหลับใส่ฉันอยู่เพื่อที่จะปลุกเขาแต่ก็ต้องหยุดมองใบหน้าที่เหมือนจะลงเสน่ห์ให้คนที่เห็นหลงใหล 

"นี่แจ็คจะทำให้ฝันหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะ" ฉันมองหน้าคมของแจ็คที่ขนาดหลับแล้วยังดูดีทั้งจมูกโด่งเป็นสันดวงตาที่ชอบมองฉันแบบอ้อนๆและริมฝีปากอมชมพูที่ชอบพูดจาหวานๆใส่อีก...พอได้มองแล้วกลับไม่อยากละสายตาจากใบหน้าของเขาสักนิด 

"แอบถ่ายรูปตอนแจ็คหลับลงไอจีดีกว่า" เมื่อฉันนึกขึ้นได้ก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาแอบถ่ายเขาทันทีเพราะโอกาสแบบนี้หาไม่ค่อยได้...แต่ในอนาคตก็ไม่แน่นะ 

ถูกใจ. 8,507 

Muean.ฝัน : ตื่นได้แล้ว#Jackson.swag 

JB_Def : ตื่นสายระวังเมียหนีอีกนะเว้ย... 

B.Bam : ไม่เหมือนพี่ต้องรีบตื่นมาซักผ้า#JB.Def 

Yugyeom.Devil : เห็นด้วยกับ#B.Bam 

"แจ็คสันตื่นได้แล้ว...นี่มันเที่ยงแล้วนะ" เมื่อฉันโพสรูปลงแล้วฉันก็มาปลุกเจ้าตัวทัน...แต่ดูเหมือนแจ็คจะไม่ยอมตื่นให้ฉันนี่สิ 

"อื้ม...แจ็คขอนอนต่ออีกแปบหนึ่งนะเมื่อคืนไม่ได้พักเลยอะ" แจ็คสันพูดงัวเงียใส่ฉันพร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมหน้าตัวเองและไอคำว่าไม่ได้พักนี่ทำไมฉันต้องหน้าแดงขึ้นมาด้วยเนี่ย 

"แต่นี่มันเที่ยงแล้วนะแจ็ค" 

"วันนี้แจ็คว่างทั้งวัน...ฝันด้วยแจ็คให้ลาหยุด" แจ็คเปิดผ้าออกมาพูดและเมื่อจบคำพูดของร่างแกร่งเขาก็คลุมโปร่งหนีฉันไปอีกครั้ง 

"งั้นนอนไปเลยฝันไม่กวนแล้วก็ได้" ฉันบอกแจ็คก่อนที่จะหนีเขาไปอาบน้ำ 

................................................ 

"แพม" มงคลที่พึ่งกลับเข้าบ้านมาในตอนเช้าหลังจากที่ไปเล่นการพนันและเมามาทั้งคืนก็พบกับหญิงสาวที่ไม่ว่าจะห่างกันนานแค่ไหนเขาก็ยังจำเธอได้..ว่าเธอคือลูกสาวของเขา 

"ค่ะ..แพมเอง" ฉันถอยหลังหนีร่างใหญ่ที่เขากำลังจะเข้ามากอดฉันพร้อมกับต้องเอามือมาปิดจมูกตัวเองกับกลิ่นเหล้าที่มันติดตัวเขาจนเหม็นไปทั่วทั้งตัว 

"นี่ลูกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมไม่บอกพ่อก่อน" มงคลถามลูกสาวด้วยความดีใจที่เธอกลับมาหาเขา 

"ตั้งแต่เมื่อคืนแต่แพมกลับไปก่อนและก็พึ่งจะมารอพ่อใหม่ตั้งแต่เช้าเนี่ย" หลังจากที่แจ็คออกไปฉันก็รีบตรงมาบ้านหลังนี้ทันทีเพื่อที่จะให้พ่อช่วยแต่เขากลับไม่อยู่เห็นแต่อีเหมือนฝันที่อยู่บ้านคนเดียวแทน 

"พ่อกินน้ำก่อนสิแพมเตรียมเอาไว้ให้" ฉันหยิบแก้วน้ำที่เตรียมมาพิเศษเอาไว้ก่อนจะหยิบให้พ่อดื่ม 

"และแม่ไม่อยู่บ้านหรอค่ะ" พ่อดื่มน้ำจนหมดแก้วก่อนที่ฉันจะนั่งลงบนเก้าอี้สกปรกพร้อมถามถึงคนที่ไล่ฉันออกจากบ้านและก็เป็นคนที่ฉันเกลียดด้วย 

"นางนภามันป่วยนอนอยู่โรงพยาบาลแต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะลูก" พ่อตอบฉันพร้อมกับนั่งลงข้างๆ  

"และนี่แพมจะกลับมาอยู่บ้านเลยไหมลูกพ่อจะได้ให้นางฝันมันจัดห้องเราไว้ให้" 

"โอ้ย...พ่อแพมไม่อยู่บ้านเก่าๆแบบนี้หรอกสกปรกจะตาย" ฉันบอกพร้อมกับทำหน้าขยะแขยงกับบ้านหลังนี้ 

"แต่ที่แพมมาวันนี้แพมมีเรื่องจะให้พ่อช่วย" ฉันไม่รอให้เวลามันผ่านไปมากนักก็บอกเหตุผลที่มาหาเขาทันที...และถ้าไอวินมันทำไม่สำเร็จฉันก็จะให้พ่อทำแทนเอง 

"แพมมีอะไรให้พ่อช่วยบอกพ่อมาได้เลยนะลูกหรือลูกขาดเงินพ่อจะได้ไปเอามาให้" 

"พ่อเก็บเงินพ่อเอาไว้เถอะเอามาให้แพมก็ซื้อได้แค่รองเท้าที่แพมใส่ข้างเดียวเท่านั้นแต่เรื่องที่แพมจะให้พ่อช่วยง่ายกว่านี้เยอะเลย" 

"แล้วเรื่องอะไรหรอลูก" มงคลยังคงยิ้มออกมาให้กับลูกสาวของตนโดยไม่นึกถึงคำที่เธอพูดออกมาเมื่อครู่แต่กลับดีใจด้วยซ้ำที่ลูกสาวของเขายังนึกถึงคนเป็นพ่อแบบเขาเป็นคนแรก 

"เอาอีเหมือนฝันเป็นเมีย" รอยยิ้มจากคนเป็นพ่อค่อย ๆ หายไปทันทีเมื่อได้ยินลูกสาวที่เขารักเอ่ยออกมา 

"พ่อทำแบบนั้นไม่ได้...ยังไงยัยฝันมันก็เป็นเหมือนลูกของพ่ออีกคนพ่อทำไม่ลงหรอกนะแพม" มงคลพูดเสียงแข็งกับลูกสาวแท้ ๆ ของตน...เพราะถึงเขาจะทำร้ายเหมือนฝันแค่ไหนเขาก็ไม่คิดทำเรื่องแบบที่แพมขอกับเด็กที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่เกิดแน่ 

"เรื่องแค่นี้ทำไมทำให้กับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองไม่ได้หะ" ฉันยืนขึ้นตวาดใส่พ่อทันทีเพียงแค่จะช่วยลูกสาวของตัวเองก็ทำไม่ได้ 

"หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยแพมนี่ฉันพ่อแกนะ" มงคลยืนขึ้นหวังจะห้ามปรามแต่ร่างกายเขากลับเริ่มร้อนขึ้นมาจนเหงื่อไหลออกมาไม่หยุดและมันยิ่งจทวีความร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยซ้ำ 

"ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะ" ฉันยิ้มกับอาการของพ่อตนเองที่ตอนนี้ยาปรุกเซ็กที่ฉันใส่ลงไปในน้ำให้เขาดื่มเริ่มออกฤทธิ์แล้ว 

"อื้ม..นะนี่แกเอาอะไรให้ฉันกินยัยแพม" เพียงแค่เวลาไม่กีนาทีร่างกายชายวัยกลางคนเริ่มที่จะควบคุมอาการของตนเองไม่อยู่แล้วเพราะยาที่เขากินเข้าไปมันมากเกินกว่าปกติ 

"โถ่..แพมก็แค่เพิ่มความมั่นใจให้พ่อเท่านั้นเอง...ส่วนวันนี้แพมกลับก่อนนะคะวันหลังแพมจะมาเยี่ยมพ่อใหม่" มงคลมองลูกสาวที่หันหลังเดินออกไปด้วยน้ำตาที่เธอกล้าทำกับคนเป็นพ่อได้ถึงขนาดนี้ 

"แกจะต้องเสียใจกับสิ่งที่แกทำลงไปยัยแพม" เขาตะโกนออกมาให้หญิงสาวได้ยินแต่คำพูดเขากลับเหมือนกับลมที่พัดผ่านตัวเธอมาแล้วก็ผ่านไปเพียงเท่านั้น 

"อ๋อ..แพมลืมบอกยัยเหมือนฝันมันอยู่บนห้องนะคะส่วนเรื่องประตูไม่ต้องห่วงแพมจะใส่กุญแจไว้ให้ใครออกไปได้เลย" เมื่อสิ้นเสียงร่างบางเธอก็เดินออกไปทันทีอย่างไม่ห่วงว่ายาที่ให้พ่อตนเองกินจะออกฤทธิ์ข้างเคียงหรือไม่พร้อมกับทำตามคำพูดของเธอที่ว่าจะล็อกประตูไม่ให้คนด้านในออกมาได้ 

........................................................ 

"พ่อ" ฉันเดินลงมาด้านล่างหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ หวังที่จะมาทำอาหารให้แจ็คสันแต่กลับมีร่างของพ่อเลี้ยงของตัวเองยืนดักอยู่ตรงบันไดขั้นสุดท้าย 

"เหมือนฝันวันนี้เราสวยจัง" นี่เขาเมากลับมาอีกแล้วหรือเนี่ย...แต่วันนี้กลับทำตัวแปลกกว่าครั้งอื่น ๆ ปกติจะต้องมาเอาเงินจากฉันแต่วันนี้กลับชมฉัน 

"นี่พ่อจะทำอะไร" 

############## 

จะเกิดอะไรขึ้นกับเหมือนฝัน...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ 

****ฝากกดถูกใจ กดติดตามและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้จางหยีด้วยนะคะ**** 

ความคิดเห็น