ชินนามี (CinnaMee.)

ขอบคุณสำหรับกำลังใจหวังว่าจะคอยติดตามผลงานกันไปนานๆเลยนะคะ^^

ตอนที่ 10 จูบแรก..แทบตาย

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 จูบแรก..แทบตาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 665

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2562 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 จูบแรก..แทบตาย
แบบอักษร

บัลลังก์จันทร์เสี้ยว 

 

 

ตอนที่ 10 จูบแรก..แทบตาย 

 

 

จันทิราอยากจะบ้าตาย..

 

 

จู่ๆ ก็เกิดใจกล้าไปเอ่ยปากบอกป้อนข้าวท่านลูเน่เข้าแบบนั้น แล้วเป็นไง?

ท่านลูเน่ก็ให้เขาป้อนจนปวดเมื่อยไปหมดแล้วเหนื่อย!

สาเหตุที่ปวดนะเหรอ?

ก็พ่อคุณเล่นลีลาหยึกหยักกว่าจะกินแต่ละครั้งนะสิ ป้อนแต่ละคำมือปลาหมึกก็ลูบให้จนเขาทำตัวไม่ถูกหวิดจะเผลอทิ้งอาหารใส่ชุดอันทรงเกียรติหลายต่อหลายครั้งแล้ว จันทิราไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่กำลังตวาดพ่อครัวอยู่ฉอดๆ ทำไมถึงเปลี่ยนมาเป็นคนที่ขี้อ้อนได้แบบนั้นกัน

อ้อนหรอ?

ท่าจะนิยามคำๆ นี้ทุกคนอาจจะนึกแปลกใจแต่จันทิราจำคำๆ นั้นของท่านลูเน่ได้แม่นยำ..

“พระจันทร์..เด็กดี..ฉันอยากกินจะแย่แล้ว..”

 

 

 

 

อึก..

 

 

 

 

ทีนี้เชื่อรึยังว่าท่านลูเน่ดูขี้อ้อนจริง! แถมยังมีอนุภาคทำลายล้างสูงถึงปากจะบอกว่าอยากกินแต่ทำไมสายตาดูไม่อยากกินอาหารตรงหน้าที่ผมกำลังจะป้อนให้ดูละ?

ฮึ่ย ไม่รู้ด้วยแล้ว รู้แค่ว่าตอนนี้เขารอดจากท่านลูเน่มาได้สักพักใหญ่และตอนนี้กำลังนอนแช่อ่างอาบน้ำที่มีน้ำอุ่นให้คลายกล้ามเนื้อกับดอกไม้สดหอมอบอวนไปทั่วห้อง

อา..สบายจริง..แต่แปลกที่วันนี้ป้าทาเรียกับเหล่าสาวใช้ไม่มาขัดตัวให้แฮะเพราะทุกทีจะเห็นเข้ามาทำให้เองตลอดเลยนี่..

“ป้าทาเรีย วันนี้ไม่ขัดหลังให้ผมหรอ?” จันทิราจะโกนถามคิดว่าคนที่อยู่ด้านนอกเพราะตนเห็นเงาพาดอยู่ตรงหน้าห้องคิดว่าเป็นสาวใช้คนสนิท

แต่จันทิราคิดผิด..

เพราะคนที่อยู่ด้านนอกไม่ใช้หญิงสาวร่างอวบที่คุ้นเคยแต่กลายเป็นร่างสูงหนาเต็มไปด้วยหมัดกล้ามสวยกำลังสวมชุดคลุมสีดำมันวาวบางหากเห็นอกหนาและหุ่นอันเซ็กซี่วับแวมดูยั่วโยนมากนัก

จันทิรากำลังตกอยู่ในอันตราย..

เพราะเงาดำกำลังพาดอยู่บนหัวเขาพร้อมกับลำคอถูกโอบรัดจากด้านหลังก่อนที่เสียงกระซิบแหบพร่าจะดังขึ้นข้างหูเล่นเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

 

 

 

 

“ทาเรียไม่ว่าง..แต่ฉันว่างถูหลังให้นายได้นะจันทร์..”

 

 

 

 

อึก

 

 

 

 

เสียงแบบนี้มัน..

“ท่านลูเน่..”

ฟอด..

“..หอม”

ฮืออ ช่วยด้วย! จันทิราลากำลังถูกองค์รัชทายาทลวนลาม!

ถึงจะบอกไปก็ไม่มีใครเชื่อเพราะอย่างองค์รัชทายาทไม่มีทางไปลวนลามใครมีแต่ละจะเข้าหาและคอยถวายตัวเสียมากกว่าแต่เขาไม่ได้โกหกนะ!

จู่ๆ ใครเค้าจะมากอดมาหอมหัวกันนอกจากสามีภรรยาละ!

“ทะท่านมาได้ไง..อะ”

“วันนี้พระจันทร์สวยฉันอยากให้นายเห็น” ลูเน่ยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้าไปลงตัวในอ่างแสนกว้างทั้งๆ ที่ยังมีเสื้อคุ้มอยู่บนร่าง เสียงน้ำกระทบกับพื้นครู่หนึ่ง จันทิราไม่ทันได้ตั้งสติอะไรร่างของตนก็ถูกยกขึ้นนั่งตักแกร่งที่ของตนถูกแย่งชิงไป

“ท่านลูเน่!”

“หืม เด็กดีดูนั่นสิพระจันทร์กำลังเบ่งบานเชียว” ลูเน่เบนเรื่องอื่นให้เด็กของตนสนใจอย่างอื่นแทนและเขาก็ทำสำเร็จทุกครั้งตามฉบับพระจันทร์เด็กดีขององค์รัชทายาทนามว่าลูเน่..

“เบ่งบาน?”

“มันกำลังส่องแสงประกายนั่นไง” มือเรียวชี้ไปยังหน้าต่างใบใหญ่ตรงหน้าที่กำลังสะท้อนวิวด้านนอกจากมุมนี้กลับเห็นพระจันทร์เสี้ยวอย่างได้ชัดและมันกำลังส่องแสงเป็นประกายตามที่ลูเน่กล่าวไว้จริง จันทิราถึงได้ดูชื่นชอบมันเป็นพิเศษนึกทึ่งเมื่อได้เห็นจันทร์ชัดกว่าที่เคยเห็นมาแถมมันยังส่องแสงประกายวิบวับเหมาะไม่อาจละสายตาได้

และนั่นก็เข้าทางขององค์รัชทายาทจอมเจ้าเล่ห์ในระหว่างที่จันทิรากำลังตั้งใจดูจันทร์เสี้ยวโดยไม่สนใจรอบข้างว่าตนกำลังจะถูกทำอะไร มือหนาของลูเน่ก็ทำการขัดถูร่างกายคนตัวเล็กให้โดยใช้มือเปล่าลูบตั้งแต่ไหล่บางแต่กลับมีผิวเนียนนุ่มไปทั้งตัวสมแล้วที่เขาคัดสรรผลิตภัณฑ์ชั้นดีให้อีกฝ่าย จากนั้นก็ทำการพิสูจน์กลิ่นของผลิตภัณฑ์ที่ตนคัดสรรมาอย่างดีว่าทั้งเนียนนุ่มบำรุงผิวพรรณได้ดีแถมยังส่งกลิ่นหอมติดตัวไปตลอดด้วย

จมูกโด่งคลอเคลียบนลำคอขาวค่อยๆ ลากปลายจมูกขึ้นก่อนจะทำการสูดดมเต็มปอดตรงใบหูเล็กพร้อมกับพรมจูบเบาๆ

สัมผัสอันวาบหวามของลูเน่เล่นให้จันทิราหันมาสนใจบุคคลด้านหลังของตนที่กำลังทำอะไรอยู่บนซอกคอตนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่หันไปมองกับต้องโดนสะกดด้วยสายตาคมแวววับจากแสงของจันทร์ที่กระทบผ่านทำให้ดวงตาของอีกฝ่ายดูเหมือนจะมีพระจันทร์เสี้ยวอยู่ตรงในตาของอีกคน!

จันทิรากลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างยากลำบากจู่ๆ บรรยากาศที่ดูเหมือนจะเป็นใจแปลกๆ ก็เข้ามา ถ้าหากใครมาเห็นท่านลูเน่ในสภาพนี้เป็นอันได้กระโจนเข้าใส่แน่

 

 

เพราะสภาพของร่างหนาถูกเปียกชุ่มด้วยสายธารเสื้อคลุมแนบลู่ไปกลับร่างอันสมส่วน ผมหน้าถูกปกลงมาเพราะมันกำลังเปียกสายตาอันทรงพลังและรอยยิ้มที่ดูคล้ายกับกำลังท้าทายให้จันทิราพุ่งเข้าหาอีก..

 

 

“เป็นอะไรไปจันทิรา?”

“ผม..!!”

“..เด็กดื้อบอกให้แทนตัวเองว่าอะไร?” ท่านลูเน่ดุไม่จริงจังมากนักก่อนจะจัดท่าทางให้ผมนั่งลงบนตักแกร่งอีกครั้งให้เรียบร้อย

“เอ่อ..อ้ะ..ท่านลูเน่รู้จักผู้ชายที่ชื่อ ลัสซัส ไหมครับ?” จันทิราพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญที่ตนมาถึงวังแห่งนี้อีกเรื่องหนึ่งก็คือการตามหาคนที่ชื่อ ลัสซัส บุคคลที่เป็นเบาะแสสุดท้ายเรื่องราวต่างๆ ของท่านแม่ของเขา..

“หืม?” ท่านลูเน่ไม่ได้ตอบในทันทีแต่กลับก้มมองผมแล้วเลิกคิ้วแทน

“คือ..จันทร์แค่มีอะไรอยากจะถามเขา..ซักหน่อย”

“ฉันควรทำยังไงดีกับเด็กที่อยู่ในอ้อมอกตนเองแต่กับถามหาชายอื่น?”

“โธ่! จันทร์มีเรื่องอยากจะถามเขาจริงๆ นี่ อีกอย่าง..จันทร์ไปเป็นของท่านลูเน่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..” จันทิราบ่นอุบอิบท่าทางเขินอายม้วนในอ้อมอกแกร่งเรียกรอยยิ้มร้ายเผยออกมาก่อนจะโน้มตัวเข้ากระซิบใบหูนิ่มแล้วทำการแทะเล็มตามอำเภอใจ

“จันทร์เป็นของฉันตั้งแต่ก้าวเข้ามาในวังนี้แล้ว..ยิ่งจันทร์อยู่ในอ้อมอกของฉันคิดว่าจะปล่อยไปง่ายๆ หรือไง หืม?”

“อ้ะ ท่านลูเน่ อย่า..”

“จันทิรา..เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก..”

จันทิราไม่มีสติมากพอจะจับใจความหมายคำพูดของลูเน่ได้เพราะใบหูตนเองกำลังถูกจับกินสร้างความสยิวไปทั้งร่าง หากจันทิราหันไปสบตาคนด้านหลังคงสบเข้าตาสายตาคมเฉียบที่ดูแน่วแน่กับคำพูดของตนเมื่อครู่บ่งบอกเป็นลางว่า เอาจริง

จันทิราไม่อาจหนีรอดพ้นเงื้อมมือจากจันทร์เสี้ยวที่กำลังจะกลืนกินตนในไม่ช้า..

“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิครับ..จันทร์กำลังถามท่านลูเน่อยู่นะ” สุดท้ายจันทิราก็ใช้แรงเฮือกใหญ่ผลักร่างหนาที่เริ่มจะเลื้อยไปกันใหญ่ ส่งสายตาถลึงไปให้ท่านลูเน่ถึงยอมแพ้กลับมานั่งยังที่เดิมโดยหอบหิ้วร่างเขาไปด้วย แต่มือปลาหมึกก็ยังคงเลื้อยไปทั่วจะปัดออกทีไรก็กลับมาใหม่ทุกทีจันทิราจึงทำได้แค่ปล่อยผ่านไปเท่านั้น

“..ลัสซัส..เป็นชื่อที่ไม่ได้ยินมานานแฮะ”

“ท่านลูเน่รู้จัก!?”

“อืม..รู้จักซิ”

“รู้ไหมครับว่าเขาอยู่ที่ไหน?”

“..ในวังนี้” จันทิรารู้สึกมีความหวังขึ้นมา นึกไม่ผิดที่หันมาปรึกษาท่านลูเน่ไม่คิดว่าจะตามหาได้ง่ายขนาดนี้

“พาผมไปหาเขาได้ไหมครับ?” จันทิรากอดแขนแกร่งออดอ้อนเป็นวิธีที่เขาทำกับป้าทาเรียบ่อยๆ เวลาที่อยากจะได้อะไรและมันมักจะได้ผลหวังว่าท่านลูเน่จะได้ผลเช่นกัน..

“หากจันทร์ต้องการฉันจะพาไปหาเขา..”

 

 

เยส! ..

 

 

“แต่มีข้อแม้..” จันทิราพยายามยิ้มกว้างที่สุดแม้จะเห็นแววตาของคนตรงหน้าว่าดูเล่ห์ร้ายเพียงใดก็ตาม ใบหน้าหล่อเหลาค่อยคลุกคลามเข้ามาเรื่อยๆ ผลักดันให้จันทิราขยับถอยหลังจนชิดของอ่างอีกฝั่งโดยแขนทั้งสองข้างกั้นไว้ไร้หนทางหนี สภาพไม่ต่างจากถูกต้อนจนมุมและอีกเพียงนิดเดียวปากของเขาและท่านลูเน่ก็แทบจะเบียดชิดกันอยู่แล้วยิ่งท่านลูเน่กระซิบเสียงแผ่วเบาแต่ได้ยินทั่ว ริมฝีปากหนาแต่กลับรู้สึกอุ่นร้อนแม้จะรับรู้ได้เพียงเสี้ยววิยามที่อีกฝ่ายขยับปากพูดก็ตาม

 

 

“จันทิราต้องเป็นของฉันไม่ว่าจะเป็น..”

“ร่างกาย” ’ นิ้วซุกซนขยับไล้ลงตั้งแต่ต้นคอแผ่วเบาจนถึงแผ่นอกที่ใกล้เคียงกับบางสิ่งที่กำลังเต้นอยู่ในอกเขา

“..”

“และจิตใจ”  

“ต้องเป็นของฉัน..ทั้งหมด”  

อึก..

จันทิราไม่มีทางได้ปฏิเสธเพราะทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบริมฝีปากของเขาก็ถูกประกบจากอีกฝ่ายทันที ปากร้อนๆ ไล่ขบเม้มไปทั่ว ถึงแม้จันทิราจะเม้มริมฝีปากเข้ากันเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรุกรานได้ก็ตามแต่สุดท้ายก็ต้องเผยออกไม่อยากนั้นปากของจันทิราคงถูกกินเข้าไปจริง ความเจ็บแสบแผ่เข้ามาเมื่อถูกดูดเม้มจนเนื้อแทบติดเขาไปในปากอีกคนก่อนที่ลิ้นร้อนไม่ต่างกันจะสอดเข้ามา

 

 

 

 

ความรู้สึกชื้นแฉะทำให้จันทิราตื่นตระหนกไม่เคยคิดว่าการจูบจะมีถึงขั้นตอนนี้ด้วย..

ปกติแค่ปากแตะปากก็พอไม่ใช้รึไง?

 

 

อึก อื้อ

 

 

 

 

เสียงเฉอะแฉะของน้ำลายปนมั่วกันไปหมดรวมถึงเสียงหอบหายใจของจันทิรา ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะตบะแตกเข้าให้ถึงได้ตะกุกตะกามดูดกลืนพระจันทร์จนแทบไร้ลมหายใจกว่าจะรู้ตัวก็ตรงที่แผ่นอกตนที่ถูกทุบรัวนั่นแหละเขาถึงได้ปล่อยให้พระจันทร์ได้โกยอากาศหายใจ

 

 

แฮ่ก แฮ่ก

 

 

เกือบตายแล้ว..

 

 

“ฮึก ท่านลูเน่..คนบ้า” น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัวคงเพราะตั้งรับกับสถานการณ์แบบนี้ไม่ทันทำให้จันทิรารู้สึกอ่อนไหวได้ง่าย

“จันทร์..ฉันขอโทษ” ลูเน่รีบเข้าไปปลอบประโลมคนตัวเล็กแม้จะมีท่าทางขัดขืนแต่เขาก็ใช้แรงที่มีมากกว่าเข้ายึดร่างเล็กในอ้อมกอดมาได้

“จันทร์ เกือบตาย..”

“ไม่ตายหรอก..ฉันไม่ทำให้นายตายหรอก”

“ฮึก”

ใครจะว่าจันทิราแต๋วแตกตอนนี้ก็ได้กะอีกแค่ถูกจูบ (เกือบตาย) ทำมาร้องไห้โวยวายอยู่ในอ้อมอกของท่านลูเน่แต่นั่นมันคือจูบแรกของจันทิราเลยนะ!

จูบแรกมันต้องอ่อนโยนเหมือนกับในนิยายเซ่!

แล้วนี่อะไร? จูบจะเป็นจะตายถ้าไม่คอยห้ามไว้จันทิราคงได้ขาดอากาศหายใจจริงๆ

“ให้อภัยฉันเถอะพระจันทร์คนดี..”

“ฮึ!” จันทิรากอดอกสะบัดหน้าไปอีกทางพร้อมกับสูดน้ำมูกท่าทางสะอึกสะอื้นไปด้วย ท่าทางน่าเอ็นดูเรียกรอยยิ้มหายากจากองค์รัชทายาทได้ไม่น้อย มันเขี้ยวอยากจะกัดริมฝีปากบางสีเชอร์รี่ที่กำลังบวมเจ่อจากฝีมือเขาอีกที

อดใจไว้..

“จะทำยังไงให้จันทร์หายโกรธ หืม?”

“ผมไม่ได้โกรธ” แค่รู้สึกไม่อยากเห็นหน้าท่านลูเน่สักพักเท่านั้นแหละ

“..เหรอ”

“พาผมไปหาลัสซัสด้วย” จันทิราเผลอออกคำสั่งองค์รัชทายาท

“ถ้าพาไปจะหายโกรธ?”

“..ก็บอกว่าไม่ได้โกรธไงครับ”

“ได้ พรุ่งนี้จะพาไป”

“จริงเหรอ!?” และดูเหมือนว่าจันทิราจะหายโกรธเป็นปลิดทิ้งเพราะรีบเข้าไปกอดเอวออดอ้อนอย่างเดิมสร้างความพึงพอใจให้ลูเน่เป็นอย่างมาก

“อืม แต่เงื่อนไขที่ฉันพูดไปยังเหมือนเดิม..”

“ง่ะ” จันทิรารู้สึกว่าเงื่อนไขของท่านลูเน่ ตนเองเสียเปรียบเป็นอย่างมากแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่ปฏิเสธออกไป..

“เป็นเด็กดีละจันทิรา..เพราะนายเป็นของฉัน”

“..ครับ”

ถึงปฏิเสธไปยังไงสุดท้ายก็ไม่พ้นท่านลูเน่อยู่ดี..จันทิรารู้สึกได้..

“แล้วคนที่ชื่อลัสซัสนี่เป็นใครเหรอครับ?”

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวกันเรียบร้อยจันทิราก็อยู่ในสภาพชุดนอนพร้อมนอนไม่ต่างจากท่านลูเน่ที่มีสาวใช้รับจัดเสื้อผ้าวางไว้บนเตียงให้เรียบร้อย เป็นอันรู้ว่าคืนนี้จันทิราถูกยึดเตียงเข้าให้แล้ว

ไม่สิ..ต้องเรียกว่าถูกเบียดมากกว่า..

ท่านลูเน่เห็นว่าเขาอ่อนแอมากใช่ไหมถึงได้ลากหรืออุ้มเขาไปมาอย่างง่ายดายคราวนี้เขาถูกอุ้มด้วยแขนข้างเดียวทำได้แค่กอดคอท่านลูเน่ไว้แน่นกันตกถูกวางไว้บนเตียงนุ่มน่านอนของตนกลับกลิ่นหอมๆ ของเทียนหอมที่ถูกจุดไว้มุมห้องมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและหลับลงไปง่ายๆ

ถ้าไม่ถูกเบียบจากคนข้างๆ ร่างหนาของท่านลูเน่หรอกนะ..

อ้อ มือปลาหมึกแสนซุกซนที่คอยจะลูบไล้ไม่ว่าจะเป็นเอว แขนหรือขาของเขาด้วย

ทำไมเจอกันไม่กี่ครั้งท่านลูเน่ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้เนี่ยหะ! เอาคนเดิมที่เงียบขรึมไม่ดูเจ้าเล่ห์หรือหื่นกามแบบนี้กลับมา!

“อ้อ ลัสซัสนะหรอ”

จันทิราพยักหน้าหงึกงักตาพร่าความง่วงเริ่มเข้ามายิ่งมีมือหนาคอยลูบหัวลูบหลังกับอ้อมอกอุ่นๆ ที่เขากำลังซุกได้ยินเสียงหัวจันทร์เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอยิ่งง่วงมากขึ้นเป็นร้อยเท่า

“ลัสซัส..”

“..”

“เขาเป็นพ่อของฉันเอง..”  

“งืม..”

อะไรนะ? ใครพ่อใครนะ? ไม่ไหวอะค่อยคุยต่อพรุ่งนี้นะตอนนี้ง่วง นอนละ!

 

 

 

 

 

 

 

 

-------------------

 

 

 

 

ทันทีที่แสงของพระอาทิตย์สาดเข้ามากระทบใบหน้าจันทิราก็ได้สติกลับมาว่าเมื่อคืนตนพลาดฉากสำคัญไป!

‘เขาเป็นพ่อของฉันเอง..’

 

 

 

 

พ่อ!

 

 

กษัตริย์องค์ปัจจุบันที่กำลังครองราชย์อยู่อะนะ!

 

 

ว้ากก นี่เขาเล่นตามหาของสูงเลยหรอวะ!

 

 

แค่เจอท่านลูเน่ก็สั่นไปทั้งตัวแถมบางทียังเผลอทำท่าทางไร้มารยาทไปอีกดีที่ท่านลูเน่ไม่ได้ซีเรียสอะไรแต่สำหรับฝ่าบาทคงไม่ใช่..

ไม่ไปดีไหมอะ..ไม่ต้องรงไม่ต้องรู้แล้วเรื่องแม่เนีย..

อ้าว ดูอกตัญญูไปอีกแหะเรา..

“อืม..จันทร์ทำไมตื่นเช้า”

“อ้ะ!”

เอวบางถูกรวบเข้าไปนอนทาบอกแกร่งคางมนแทรกมาวางไว้บนไหล่ก่อนแก้มของท่านลูเน่จะถูไถไปมาเบาๆ เข้ากับแก้มของเขา

อะ อะไรเนี่ย..

ท่าทางออดอ้อนเหมือนแมวดูไม่เหมือนท่านลูเน่เลย..

แต่ทำไมแก้มเขาถึงได้ร้อนแถมใจยังสั่นไหวแปลกอีกด้วย!?

“ทะท่านลูเน่..”

“หืม..” ตอบทั้งๆ ที่ตายังไม่เปิดแต่มือกลับกอดรัดเอวเขาแน่น

“พ่อ..ของท่าน”

“อ้อ ลัสซัสนะหรอ”

อ้ากกก เป็นพ่อของท่านลูเน่จริงๆ เหรอเนี่ย!

“นึกถึงแม่ขึ้นมาหรอ?”

“เอ้ะ?”

จันทิราหันกลับไปมองคนที่หลับตาแต่ตอนนี้กลับเปิดตาขึ้นมามองเขาใบหน้าหล่อที่กระทบเข้ากับแสงแดดยิ่งดูไม่เหมือนกับเทพเจ้าที่ตกสวรรค์ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นที่จันทิราจะสนใจได้

 

 

 

 

แม่?

 

 

 

 

ท่านลูเน่รู้ได้ยังไงว่าเขาตามหาลัสซัสเพราะแม่ของตนนะ

 

 

“..จำกันไม่ได้จริงๆ สินะ..” ลูเน่ถอนหายใจนึกน้อยใจขึ้นมาเมื่อยเด็กของเขากลับอะไรไม่ได้สักอย่างทั้งๆ ที่เขาจำได้แทบทุกอย่างแท้ๆ

“ท่านลูเน่รู้จักกับท่านแม่ของของผมเหรอครับ?”

“อืม เคยเจอ”

“ตอนไหนหครับ?”

“ตอนเด็ก..กับลัสซัส”

“อ่า..’ ’

แสดงว่าท่านลูเน่อายุห่างเขามากกว่าหนึ่งปีสินะเพราะท่านแม่เขาตายทันทีที่คลอดเขาออกมาแต่ท่านลูเน่กลับเคยเจอท่านแม่ตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว

 

 

“..แล้วตอนที่ท่านลูเน่เห็นท่านแม่เป็นยังไงบ้างครับ?” อยากจะรู้..ว่าในตอนนั้นท่านแม่กำลังมีความสุขหรือไม่..

 

 

“ให้เป็นหน้าที่ตอบคำถามเป็นของลัสซัสเถอะ”

 

 

ถึงแม้ว่าท่านลูเน่จะไม่ได้พูดอะไรแต่สีหน้าที่ดูเจ็บปวดเพียงเสี้ยววิก็ทำให้เขารู้ดี..ว่าท่านแม่เขาเป็นอย่างไร.. 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++ 

 

จริงๆอยากให้น้องถูกกินไวๆแต่ลืมไปว่ายังมีปมเรื่องท่านแม่ของน้องไว้อยู่เพราะฉะนั้นเอาไปแบบกรุบกริบก่อนนะคะ 

ปล.เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นมีไม่ถึงสามสิบตอนนะคะไรท์ตั้งใจไว้แบบนั้นอาจจะดูรวบรัดหรืออะไรไปบ้างก็ขอโทษด้วยน้าแต่จะพยายามเขียนให้ไม่ค้างคากันและหวังว่าจะสนุกไปด้วยนะคะ^^ 

ขอบคุณที่ยังติดตามและยังคงรอนิยายเรื่องนี้กันน้า  

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และยอดไลค์ต่างๆด้วยน้า จุ้บ <3 

ความคิดเห็น