I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[9] : สร้อยข้อมือแทนใจ

ชื่อตอน : [9] : สร้อยข้อมือแทนใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 11:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
[9] : สร้อยข้อมือแทนใจ
แบบอักษร

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา * 

[9]  

 

วันต่อมา @ห้องรับประทานอาหารของครอบครัว 

“เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนหลับสบายไหม? ” นิโคลัสผู้เป็นพ่อพูดทักทายกันย์เป็นภาษาอังกฤษพร้อมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเด็กสาวเพื่อให้กันย์รู้สึกสบายใจไม่อึดอัด 

“สบายดีค่ะ ไร้คนก่อกวน” หญิงสาวปรายตามองลูเซียโน่ที่นั่งตรงกันข้ามกับเธอ 

“ลูไม่กล้าไปก่อกวนหรอก ลองไปกวนสิแม่จะทุบให้” ลอเรนพูดขึ้น 

“โธ่คุณแม่ ต่อหน้าคนอื่นอย่าขมผมสิ ผมอายนะ” ลูเซียโน่หน้าแดงเล็กน้อยมันทำให้กันย์หลุดขำออกมาจนเสียงดังก่อนจะรีบยกมือปิดปากตัวเองในทันที 

“ขำอะไรของเธอ? ” ลูเซียโน่หันมาถามกัน 

“ก็ขำนายไง เหมือนเด็กน้อยเลยอ่ะ เด็กน้อยลูเซียโน่” 

“เดี๋ยวเถอะๆ เดี๋ยวฉันจะทำให้จุกท้องน้อยจนขำไม่ออกเลย” 

“ลู! ” ลอเรนตวัดสายตามองลูกชายในทันที “พูดอะไรเนี้ยหยาบคาย” 

“หยาบคายอะไรครับ วิธีทำให้จุกมีตั้งหลายวิธี คุณแม่อ่ะคิดมาก” ลูเซียโน่หันไปเถียงผู้เป็นแม่ 

“เอาๆ พอแล้ว ทานข้าวดีกว่าเดี๋ยวพ่อจะต้องออกไปประชุมที่สภาสูง” นิโคลัสรีบพูดห้ามขึ้นเพราะกลัวว่าโต๊ะอาหารจะกลายเป็นเวทีดีเบตกันนะสิ 

“ค่ะ” 

ลอเรนรับคำก่อนจะเอื้อมมือไปตักอาหารบนโต๊ะมากินส่วนกันย์เองก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวบ้าง กินเพื่ออยู่ กองทัพต้องเดินด้วยท้องถึงอาหารจะไม่ถูกปากมากก็ตามแบบเธอไม่ค่อยชอบอาหารสไตล์อิตาลีหรือฝรั่งเศสเท่าไหร่ ชอบเข้มๆ รสจัดจ้านมากกว่า แต่ก็อดจะขำลูเซียโน่ไม่ได้กับพฤติกรรมเหมือนเด็กของเขา เอาเข้าจริงเนี้ยเหรอลูกชายมาเฟีย คนที่จะรับช่วงต่อจากพ่อ ถ้าให้เทียบระหว่างลูเซียโน่กับพ่อของเขามันคนละชั้นกันมากเลย พ่อของลูเซียโน่ดูมาดมาเฟีย สุขุม เยือกเย็น แต่ก็นุ่มนวล ประนีประนอม น่านับถือ ในขณะที่ลูเซียโน่ เอาแต่ใจ ไร้เหตุผล ฉันจะเอาฉันต้องได้ นิสัยยังเด็กอยู่มากเลย แบบนี้คงยังเป็นมาเฟียฝึกหัดอยู่สินะเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดินหัดพูด ต้องมีพ่อแม่คอยประคับประคองให้ถึงฝั่งถ้าปล่อยอาจจะจมน้ำตายก็ได้ 

@ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง 

หลังจากกินข้าวเสร็จลอเรนก็พากันย์ออกมาเดินช็อปปิ้งเสื้อผ้าของใช้ใหม่โดยมีลูเซียโน่ตามมาเป็นลูกมือด้วยเพราะอยากจะตามติดกันย์แบบตัวติดกันตลอดเวลาเหมือนคนรักกัน ทั้งๆ ที่ความจริงความสัมพันธ์ยังไม่ถึงขั้นเรียกคนรู้ใจได้เลยด้วยซ้ำเพราะยังไม่รู้อะไรกันเลยสักนิด แค่คุยกันยังแทบจะไม่คุย แต่ลูเซียโน่ก็พยายามเข้าหากันย์อยู่บ่อยครั้งถึงจะมีสายตาของผู้เป็นแม่ตวัดมองมาอย่างอำมหิตก็ตาม 

“นี่ลูหายไปไหนแล้ว? ” ลอเรนพูดขึ้นเมื่อเดินเลือกของอยู่ดีๆ ลูกชายก็หายตัวไปเฉย 

“เห็นเดินแยกออกไปทางนั้นค่ะ” กันย์พูดตอบมันทำให้ลอเรนหลุดยิ้มออกมา 

“แหมๆ เธอเนี้ยใส่ใจลูมากกว่าแม่แบบฉันอีกนะเนี้ย ฉันเนี้ยเป็นแม่ที่แย่จังขนาดลูกชายหายไปไหนยังไม่รู้เลย ไม่มองลูกชายให้ดีเหมือนเธอเลย” 

หญิงสาวเข้าใจคำพูดของลอเรนดีถึงแม้ว่าจะพูดเชิงตำหนิตัวเองแต่เธอก็อ่านคำพูดนั้นออกว่ามันหมายความว่าเธออ่ะใส่ใจลูเซียโน่ดีขนาดลูเซียโน่เดินแยกไปทางอื่นเธอยังรู้เลย มันเหมือนพูดในเชิงว่าเธออ่ะสนอกสนใจลูเซียโน่ สนใจว่าเขาจะไปไหน ทำอะไรนั้นเอง แบบเอาเข้าจริงเธอก็สนใจเขาจริงๆ นั่นแหละเพราะตอนเขาเดินแยกออกไปเธอก็แอบหันไปมอง แบบคอมันหันไปเองอ่ะบังคับไม่ได้เลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน 

“อ๋อ หนูแค่หันไปเห็นพอดีค่ะ พอดีว่าหันกลับไปดูของเลยมองเห็นเข้าพอดี” แต่กันย์ก็เลือกจะปฏิเสธไปเพราะเธอไม่อยากจะทำให้คนอื่นมองว่าเธอรู้สึกอะไรกับลูเซียโน่ เธอต้องไม่รู้สึกกับเขาสิ คนแบบนั้น คนที่ทำให้ชีวิตเธอมันเฮงซวยสุดๆ ตัวซวยของชีวิตเลยก็ว่าได้ จะรู้สึกทำไมให้ชีวิตซวยไปมากกว่านี้ 

“เหรอจ๊ะ งั้นไปดูรองเท้ากันดีกว่า ร้านนี้รองเท้าสวยมาก” ลอเรนเลือกจะไม่พูดตื๊อยืดยาวอะไรเพราะไม่อยากทำให้กันย์รู้สึกอึดอัดแต่เธอก็หวังในใจว่ากันย์จะใจอ่อนให้ลูเซียโน่นะเพราะดูเหมือนลูกชายเธอจะโดนศรรักของคิวปิดแทงใจเข้าเต็มๆ แล้วแหละ 

เพราะลูกชายเธอไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านเลย ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาแนะนำให้เธอกับสามีรู้จัก การที่ลูเซียโน่พากันย์มาบ้านแบบนี้มันแปลว่าเขาจะต้องจริงจังแน่นอนและกันย์ต้องเป็นคนพิเศษสำหรับเขามากๆ ถึงแม้วิธีจีบมันจะผิดมากไปหน่อยก็ตาม เป็นการจีบที่ดูฮาร์ดคอเหลือเกิน 

ช่วงเย็น @บ้านตระกูลโรเรนโซ่ 

“ฮัลโหลแม่สบายดีไหมคะ? ”  

กันย์พูดใส่มือถือที่กำลังแนบหูด้วยรอยยิ้มเมื่อลอเรนอนุญาตให้เธอซื้อมือถือใหม่เพื่อติดต่อกับครอบครัวได้ 

[สบายดีลูก ไม่โทรมาตั้งหลายวันเลยนะ]  

เสียงของผู้เป็นแม่ดังมาตามสายจากแดนไกลมันทำให้กันย์รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเหมือนความทุกข์ที่เธอมีทั้งหมดมันจางหายไปเลย เสียงของแม่เหมือนน้ำทิพย์ชโลมหัวใจของเธอจนผ่องใสอิ่มเอม 

“อ๋อ พอดีหนูงานยุ่งค่ะ เลยไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่”  

[ดูแลตัวเองด้วยนะลูก เห็นว่าที่นิวยอร์กหนาวมากไม่ใช่เหรอ แม่ดูข่าวต่างประเทศเมื่อเช้า]  

“ค่ะ ซื้อเสื้อโค้ตใหม่แล้ว อุ่นมากค่ะ แล้วขายของเป็นยังไงบ้างคะ? ”  

[ช่วงนี้เศรษฐกิจมันแย่คนไม่ค่อยออกมาใช้เงินเลย ค้าขายก็ยังขายได้แต่ไม่ดีเท่าเก่า]  

“งั้นไว้เงินเดือนออกแล้วหนูจะรีบส่งเงินให้นะคะ”  

[ไม่ต้องหรอกลูก เก็บไว้ใช้ก่อนเถอะให้หมุนได้คล่องพอใช้ก่อนค่อยส่งให้พ่อแม่ก็ได้]  

“หนูพอใช้อยู่แล้วค่ะ ที่นี่มันไม่ลำบากอะไรเลยก็เหมือนเมืองไทยแหละ อยู่ได้กินได้สบายมาก”  

กันย์เลือกจะโกหกเพื่อให้แม่ของเธอสบายใจถ้าเธอบอกว่าเธอลำบากแม่ของเธอก็ต้องเป็นห่วงเธอสิ เธอดื้อรั้นจะมาที่นี่เองเธอก็ต้องไม่ทำให้คนที่อยู่ข้างหลังเธอต้องเป็นห่วงในทางเดินที่เธอเลือกเอง ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของคนที่รักและเป็นห่วงเธอด้วย 

[ดีแล้วแหละ แม่ก็สบายใจเห็นกันย์มีความสุข]  

“แล้วพ่ออยู่ไหมคะ? ”  

[ไม่อยู่หรอกไปส่งของให้ลูกค้าที่ท่าเรือ]  

“อ๋อค่ะ งั้นแม่”  

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! 

“อ๊ะ! ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนกันย์ตกใจยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคเสียด้วยซ้ำ 

[มีอะไรเหรอลูก ตกใจอะไร?]  

“อ๋อ มีคนเคาะประตูค่ะ สงสัยจะมีคนมาหา งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูโทรไปหาใหม่”  

[จ้ะ ดูแลตัวเองด้วยนะลูก แม่รักกันย์นะ]  

“ค่ะ หนูก็รักแม่ค่ะ”  

กันย์กดวางสายจากผู้เป็นแม่ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังประตูที่ตอนนี้เสียงเคาะประตูยังดังไม่หยุดเลย ดังเป็นกลองยาวเลยเนี้ยและไม่ต้องเดาไอ้อะไรกวนตีนแบบเนี้ยมีคนเดียวแน่ๆ หญิงสาวค่อยๆ แง้มประตูออกก่อนจะกลอกตามองบนเมื่อสิ่งที่เธอเดาไว้มันถูกต้องเพราะคนที่ยืนตรงหน้าเธอตอนนี้คือลูเซียโน่จริงๆ 

“มีอะไร? ” หญิงสาวถามเสียงแข็ง 

“คุยกับใคร? ” ชายหนุ่มถามเสียงแข็งกลับเช่นกัน 

“มันก็เรื่องของฉันไหมห๊ะ อีกอย่างแม่นายอนุญาตให้ฉันใช้มือถือได้” 

“มันจะเรื่องของเธอได้ไง ถ้าเธอคุยกับผู้ชายล่ะ ฉันเป็นแฟนเธอนะ มันต้องเรื่องของฉันด้วย” 

“แฟนเหรอ? แฟนเนี้ยนะ นายพูดออกมาได้ยังไง ฉันไปตกลงเป็นแฟนนายตอนไหน อย่าเพ้อเจ้อ” 

“ก็ฉันจะเป็นแฟนเธออ่ะ ฉันเป็นแฟนเธอ เธอก็ต้องเป็นแฟนฉัน” 

“หึ่ย! นายนี่มันเอาแต่ใจตัวเอง คิดเองเออเองชะมัดเลย แล้วมาทำไม? ” 

“อ่ะ ฉันให้” 

“อ๊ะ! ” หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลูเซียโน่ยื่นถุงบางอย่างให้เธอ 

“รับสิ” ลูเซียโน่พูดเร่งรัดกันย์ไม่พอยังเอาถุงยัดใส่มือบางอีกเพราะกลัวว่าจะไม่รับของของเขา 

“อะไรเนี้ย? ” กันย์จ้องมองถุงในมือ 

“ถุงยางอนามัยที่อุดมไปด้วยน้ำเชื้อฉันมั้ง” 

“เอ้าไอ้นี่! ” 

ยังไม่ทันที่กันย์จะได้ด่าอะไรลูเซียโน่ก็หันตัวเดินหนีออกไปก่อนทิ้งให้กันย์จ้องมองถุงในมือด้วยความหวาดระแวงไม่น้อย หญิงสาวเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะวางถุงของฝากลงบนเตียงแล้วค่อยๆ เลื่อนมือไปเปิดถุงออก เอาจริงๆ เธอกลัวอ่ะ กลัวว่าลูเซียโน่จะเอาถุงยางอนามัยที่เขาช่วยตัวเองมาให้เธอจริงๆ ก็คนแบบเขาอ่ะก็รู้ๆ นิสัยอยู่ว่าหื่นหามและระยำตำบอนแค่ไหน 

“อะไรเนี้ย สาธุอย่าเป็นถุงยางเลย” 

หญิงสาวได้แต่ภาวนาก่อนจะรวบรวมความกล้ามองเข้าไปในถุงแต่สิ่งเธอพบมันกลับไม่ใช่ถุงยางอนามัยมันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องทางเพศเลยแต่มันมีกล่องเหมือนกล่องเครื่องประดับอยู่ในนั้น มือบางล้วงหยิบเอากล่องออกมาก่อนจะเปิดมันออกก็พบว่าด้านในเป็นสร้อยข้อมือเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ถูกดีไซน์เป็นรูปนางเงือกรูปท้องทะเลที่รอบๆ ถูกประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ 

“น่ารักจังเลย นี่เขาซื้อให้ฉันเหรอเนี้ย” 

กันย์พูดกับตัวเองเบาๆ ใบหน้าก็เปื้อนด้วยรอยยิ้ม มันก็เป็นธรรมดานั่นแหละนะที่ผู้หญิงเวลาได้ของสวยๆ งามๆ ก็ต้องมีความสุข เธอก็ผู้หญิงคนหนึ่งได้จับของสวยๆ ราคาแพงแบบนี้มันก็อดจะยิ้มไม่ได้ แต่ที่น่าแปลกคือทำไมลูเซียโน่ต้องซื้อให้เธอด้วยหรือว่านี่เป็นแผนการพื้นฐานของเขาที่เวลาจีบใครอยากได้ใครก็เอาของแพงๆ มาให้เพื่อซื้อใจเพราะเขาอาจจะคิดว่าผู้หญิงพอเห็นของสวยของแพง และเห็นเงินก็คงต้องวิ่งเข้าใส่ แต่สำหรับเธอบอกเลยไม่ เธอจะรับสร้อยข้อมือเส้นนี้เอาไว้ก็ได้นะแต่เธอจะไม่ยอมหลงไปตามเกมของเขาหรอก 

แค่สร้อยข้อมือเส้นเดียวมันไม่ทำให้เธอหวั่นไหวหรอก แต่ถ้าสิบเส้นละก็ไม่แน่!  

วันต่อมา 

“นี่นายกำลังจะไปไหนเหรอ? ” กันย์เอ่ยถามเมื่อเดินลงมาจากห้องแล้วเจอลูเซียโน่ยืนอยู่พร้อมกับคนงานที่กำลังยกกระเป๋าเดินทางของเขาไปขึ้นรถเหมือนเขากำลังจะไปไหนเลย 

“ฉันจะไปโรมอาทิตย์หนึ่งพอดีฉันต้องไปงานเลี้ยงแล้วก็ประชุม” ลูเซียโน่หันมาตอบกันย์มันกลับทำให้กันย์ใจเต้นเล็กน้อย รู้สึกใจเสียยังไงก็ไม่รู้ที่ลูเซียโน่จะไม่อยู่บ้าน ไม่รู้สิเธอรู้สึกไม่ดีเลยที่จะต้องอยู่บ้านของเขาโดยไม่มีเขาอยู่ด้วย 

“โอ๋ๆ ที่รัก ไม่ต้องกลัวนะเดี๋ยวฉันเสร็จงานจะรีบกลับมาเลย” 

“อ๊ะ! ” แต่จังหวะที่กันย์กำลังเผลอชายหนุ่มก็พุ่งตัวเข้ามาสวมกอดหญิงสาวจนแน่นเล่นเอากันย์ตกใจพยายามจะผลักตัวของเขาออกไป “ปล่อยฉันเลยนะ ทำไมชอบฉวยโอกาสกับฉันจังเลย” 

“ฉวยโอกาสอะไรกอดแฟนตัวเองผิดตรงไหน เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันตั้งอาทิตย์หนึ่ง ขอหอมแก้มหน่อยสิ” ชายหนุ่มยื่นใบหน้าไปฉกฉวยหอมแก้มบางอย่างรวดเร็วแบบที่กันย์ไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำมันยิ่งทำให้หญิงสาวไม่พอใจอย่างมากเลยออกแรงผลักชายหนุ่มออกไป 

“นายนี่มันนักฉวยโอกาส หื่นกาม โรคจิต จริงๆ เลย” ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจอย่างมาก “จะไปไหนก็ไปเลยไป ไสหัวไปไกลๆ เลย” 

“แหมๆ พูดจากับแฟนไม่เพราะเลย น้อยใจนะเนี้ย ไปก็ได้แล้วอย่ามาคิดถึงแหละกัน” ลูเซียโน่หันตัวเดินออกไปในทันทีเมื่อสิ้นคำพูดปล่อยให้กันย์ยืนมองเขาขึ้นรถไปและจ้องมองรถขับเคลื่อนออกไปจากบ้านด้วยใจที่สั่นไหวแปลกๆ 

แบบเธอยอมรับนะว่าเธอรู้สึกไม่ดีเลยที่เขาไม่อยู่บ้านด้วยเพราะยังไงที่นี่ก็บ้านของเขาไม่ใช่บ้านของเธอ การที่เธอมาอยู่ที่นี่ก็เพราะเขาพาเธอมา เธอไม่ได้ถูกเชื้อเชิญเสียหน่อย พอเขาไม่อยู่ก็อึดอัดเหมือนกันนะเนี้ย ลูกหลานก็ไม่ใช่ ญาติพี่น้องก็ไม่ใช่ ก็แค่คนอื่นที่มาอาศัยบ้านเขาอยู่นั่นแหละ 

“ว่าแล้วต้องอยู่ที่นี่ ไปหาที่ห้องไม่เจอ” เสียงใสหวานของลอเรนดังขึ้นด้านหลัง 

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ หาหนูทำไมเหรอคะ? ” กันย์หันไปถามด้วยความสงสัย 

“ก็ฉันมีงานให้เธอทำแล้วไง เป็นพนักงานการเงินของโรงแรมฉัน” ลอเรนเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มแล้วยื่นมันให้กันย์ “ลองเอาแฟ้มงานไปศึกษาดูนะไม่ยากหรอก” 

“แต่ว่าหนูไม่ได้จบด้านการเงินมานะคะ” 

“ไม่เป็นไรหรอกของแบบนี้มันฝึกกันได้ ตั้งหลายอาชีพที่คนทำงานไม่ได้จบตรงมากับอาชีพนั้นแต่เขาก็ยังทำได้เลย มันไม่ใช่งานละเอียดแบบพวกบัญชี ต้องปิดงบ ต้องยื่นงบ สักหน่อย แค่รับเงินมาเก็บใบเสร็จต่างๆ ให้ดีแล้วลงข้อมูลก็แค่นั้นเอง” 

“อ๋อค่ะ งั้นถ้าคุณไว้วางใจหนู ยังงั้นก็ได้ค่ะ” 

“อืม ลองทำดูก่อนถ้าไม่ได้จริงๆ ฉันจะหางานอื่นให้ทำนะ” 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” 

กันย์ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณลอเรนด้วยความเคยชินตามประสาคนไทยที่ติดนิสัยการยกมือไหว้ เธอไม่ได้จบการเงินมาแต่เธอจบด้านการตลาดมาต่างหาก เธอถนัดเรื่องติดต่อ พูดคุย ประสานงาน หรือแม้แต่ขายงานกับลูกค้ามากกว่าการมานั่งรับเงิน ลงข้อมูล แน่นอน แต่ก็นะในเมื่อลอเรนให้เธอทำงานนี้เธอก็จะลองทำดู คนเรามีครั้งแรกทั้งนั้นแหละ ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิต อีกอย่างการที่ลอเรนเลือกให้เธอทำหน้าที่เกี่ยวกับเงินแบบนี้แปลว่าจะต้องไว้วางใจเธอมากเลยยอมให้จับเงินเธอก็จะไม่ทำให้ลอเรนต้องเสียความรู้สึกหรอกนะ จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด 

. 

. 

To Be Continued... 

--------------------------------- 

แหมๆจะว่าไปหนูลูเขาก็เป็นคนโรแมนติกนะเนี้ย แอบไปซื้อสร้อยข้อมือมาเซอร์ไพรส์ด้วย คำพูดคำจาก็น่ารักแบบกวนส้นตีนดี เป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นดีนะ ถึงจะกวนส้นตีนจนน่ากระทืบไปหน่อยก็เถอะ เมื่อไหร่ยัยกันย์ของเราจะเปิดใจให้หนูลูน้า  

ความคิดเห็น