ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๒๒-๑ :: ท่องเที่ยวนอกเมือง

ชื่อตอน : บทที่ ๒๒-๑ :: ท่องเที่ยวนอกเมือง

คำค้น : นิยายจีน นิยายจีนโบราณ จีนโบราณ เทพเซียน เทพ เซียน สวรรค์ ปีศาจ จอมมาร

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2562 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๒๒-๑ :: ท่องเที่ยวนอกเมือง
แบบอักษร

 

ควบอาชาเดินทางจากหมู่บ้านแมงป่องพิษต่อมาอีกเกือบสองชั่วยาม ซิ่นซิ่นจึงสังเกตเห็นว่าบรรยากาศรอบกายเปลี่ยนแปรไป สองข้างทางไร้หมู่บ้านชาวเมือง ไร้ป่า ไร้หุบเขา ยิ่งเดินทางมุ่งหน้าตรงไปเรื่อยๆ ยิ่งเป็นทางลึกลาดลงไปคล้ายผาเหวใต้พสุธา ยิ่งลึกก็ยิ่งมืดมิดและหนาวเย็น จอมมารมู่หรงวาดมือข้างหนึ่งเสกลูกไฟสว่างไสวนำทาง ส่วนอีกมือบังคับม้าด้วยความระมัดระวัง กระทั่งมาหยุดลงที่หน้าลานผากว้างใหญ่แห่งหนึ่ง  

เบื้องล่างตรงหน้านั้นปรากฏเป็นธาราสายหนึ่งดำมืดจนมิอาจมองเห็นถึงก้นบึ้ง เห็นเพียงลูกไฟสีเขียวเรืองแสงลอยสว่างนับแสนนับล้านดวง คล้ายธาราดับวิญญาณในเมืองมารที่นางเคยเห็น ทว่าธาราสายนี้กลับชวนขนลุกมากกว่าหลายเท่า ยามลมสายอ่อนพัดผ่านหอบโชยเอากลิ่นอาย หยินรุนแรงเหม็นเน่าของกลิ่นซากศพหอบมาด้วย ใบหน้าของซิ่นซิ่นเริ่มขาวซีด รู้สึกคลื่นไส้ใกล้จะอาเจียนเต็มทน เด็กสาวพยายามข่มกลั้นฝืนทน  

บรรยากาศวังเวงรอบกายทำให้ขนอ่อนทั้งร่างของซิ่นซิ่นลุกตั้งชัน เหงื่อซึมผุดพรายสองข้างขมับ ร่างอรชรสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว  

    ธาราตรงหน้านับว่าชวนขนลุกแล้ว เมื่อซิ่นซิ่นเงยหน้ามองไปยังดินแดนฝั่งตรงข้าม แม้จะเห็นว่ามีริ้วผลึกใสเป็นกำแพงกางกั้นแน่นหนา แต่นางก็ยังมองเห็นภาพภายในดินแดนนั้นได้ชัดเจนยิ่ง ราวกับภาพทุกอย่างปรากฏใกล้ตรงหน้าเพียงเอื้อมมือ 

ซิ่นซิ่นเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดใดก็มิอาจจำแนกได้ ร่างกายของมันเน่าเปื่อยแหลกเละน่าสยดสยอง พวกมันมีมากมายนัก กำลังถูกเผาอยู่ในห้องเหล็กร้อน อันมีเหล็กแหลมร้อนพุ่งออกมาจากกำแพงเหล็กทั้งหกด้านแทงทะลุร่างกายตรึงเอาไว้ ถูกเผาไหม้ให้ทุรนทุรายอยู่อย่างนั้นไม่รู้จักตายจนน่าสังเวชใจ เสียงร้องโหยหวนกรีดแหวกอากาศดังข้ามธารามาถึงฝั่งนี้จนนางต้องรีบยกมือขึ้นปิดหู 

“ที่แห่งนี้เรียกว่าผาเหวนรก อยู่ในเขตแดนพิภพมารก็จริง ทว่าเป็นสถานที่แห่งเดียวที่มีอาณาบริเวณเชื่อมต่อกับพิภพปรโลก ธาราเบื้องหน้าเจ้าคือธาราลืมเลือนแดนปรโลก ส่วนฝั่งโน่นคือนรกขุมสุดท้ายอันมืดมิดและอยู่ลึกที่สุดเรียกว่าอเวจีมหานรก ผาเหวนรกสามารถมองเห็นเหล่าสัตว์นรกถูกลงทัณฑ์ได้ชัดเจนยิ่ง นับเป็นสถานที่ที่สวยงามที่สุดของเมืองมาร กาลก่อนวันว่างข้าชอบมาที่นี่เสมอ เสียงร่ำไห้ของสัตว์นรกช่างไพเราะรื่นรมย์นัก วันนี้ข้าจึงตั้งใจพาเจ้ามาท่องเที่ยวพักค้างแรมที่นี่สักคืน” 

จอมมารมู่หรงกล่าวอย่างภาคภูมิใจเสร็จก็จัดการวาดมือขึ้นหนึ่งครั้งเสกเรือนพักไม้ขนาดย่อมขึ้นตรงมุมหนึ่งของผาเหวนรก เป็นเครื่องยืนยันว่าเขาตั้งใจจะพักค้างแรมใช้ทิวาราตรีโอบกอดภรรยาอย่างหวานฉ่ำอยู่ที่นี่อย่างจริงแท้ 

“เจ้าอยู่ที่นี่สามารถเห็นพวกสัตว์นรกโดนลงทัณฑ์อย่างทารุณ และเสพเสียงร้ำไห้โหยหวนของพวกมันได้ทุกวัน ซิ่นซิ่นเจ้าชมชอบหรือไม่” 

ซิ่นซิ่นไม่อาจตอบคำอันใดได้ เด็กสาวสองตาเหลือกขาวก่อนที่จะเป็นลมหมดสติร่างบางทรุดร่วงลงไปกองแทบพื้น 

แม้จอมมารมู่หรงตื่นตกใจจนทำสิ่งใดไม่ถูกไปครู่ใหญ่ ทว่าเมื่อตั้งสติได้รีบช้อนอุ้มร่างซิ่นซิ่นเข้าไปด้านในเรือนพักที่เสกสร้างขึ้นมาเมื่อครู่ มือประคองสองข้างแก้ม ตบเบาๆ ขณะที่ปากเอ่ยเรียกเด็กสาวน้ำเสียงสั่นเครือ 

“ซิ่นซิ่น! ซิ่นซิ่น! เจ้าเป็นอะไรไป”  

ท่านจอมมารร้องเรียกด้วยใจร้อนรุ่ม ไม่นานเด็กสาวที่เป็นลมล้มพับไปก็ฟื้นคืนสติ ทว่าสีหน้ายังซีดขาวไม่ค่อยสู้ดีนัก 

“มะ ไม่เป็นไร ข้าดีขึ้นแล้ว” 

“เช่นนั้นข้าค่อยวางใจ แล้วเจ้าชมชอบที่นี่หรือไม่” 

“ครั้งนี้ข้าต้องขอบอกท่านโดยไม่ปิดบัง...ข้าไม่ชอบที่นี่อย่างยิ่ง!”  

เมื่อบอกออกไปแล้ว นางจึงสังเกตเห็นว่าใบหน้าของจอมมารมู่หรงเต็มไปด้วยความหดหู่ผิดหวัง จึงให้รู้สึกสงสารเขาไม่น้อย รู้ว่าเขาตั้งใจพานางออกมาเที่ยวอย่างจริงใจ สถานที่นี้อาจสวยงามสำหรับเขาเพียงผู้เดียว แต่หาใช่สำหรับนาง จึงจำเป็นต้องบอกเขาไปตามตรง มิอาจทนฝืนอยู่ที่นี่ได้ 

ไม่พานางไปเที่ยวตลาดเมืองมารก็แล้วไปเถิด แต่เหตุใดต้องพานางมาพักค้างแรมชื่นชมทิวทัศน์อันน่าสยดสยองแดนปรโลกด้วยเล่า นางยังไม่ตายเสียหน่อย แต่ต้องมาท่องเที่ยวปรโลกก่อนวัยอันควรเสียแล้ว 

แต่เพื่อไม่ให้เป็นการทำร้ายน้ำใจจนเกินไปนัก เด็กสาวจึงตัดสินใจเอ่ยขึ้นสักประโยค 

“ท่านพอจะมีสถานที่อื่นอีกหรือไม่ สวยงามน้อยกว่าที่นี่ก็ได้” 

“ข้านึกไม่ออก เจ้าลองบอกข้ามาว่าเจ้าชมชอบสถานที่แบบใด” 

“ข้าอยากไปในที่ที่มีอากาศอบอุ่น หากใกล้เคียงอากาศในโลกมนุษย์ได้จะดียิ่ง มีแสงแดดส่องสว่าง เต็มไปด้วยบุปผาตระการตางดงามส่งกลิ่นหอยรวยรื่น มีสระน้ำใส ทุ่งหญ้าเขียวขจี” ซิ่นซิ่นเอ่ยบอกตามจินตนาการของตนเองออกไป อย่างไรเสียที่พิภพมารคงไม่มีสถานที่แบบนี้ เขาจะได้พานางกลับเสียที นางไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่อแม้สักชั่วอึดใจ 

“ข้านึกออกแล้ว พิภพมารมีที่แห่งหนึ่งคล้ายที่เจ้าพูดมา ไปกันเถิด ข้าจะพาเจ้าไป”  

เด็กสาวประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้เขาช้อนอุ้มร่างพาขึ้นขี่อาชาควบกลับออกไปแต่โดยดี 

 

............................................................ 

วันนี้มาน้อย แต่มานะ เพราะฉากต่อไปที่จะลงวันพรุ่งนี้เป็นฉากยาว  

ไม่สามารถตัดแบ่งลงอัพวันนี้ได้ ตัดแบ่งแล้วอาจจะทำให้เสียอรรถรสค่าาา  

หลัวคนซึน ก็ยังซึนไม่เลิก จะเลิกซึนก็ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปแหละ 555 

ความคิดเห็น