นิลตรา

ช่วยกันแชร์ กดไลค์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

วันธรรมดา (ที่ไม่ธรรมดา)2 End family of Emma Jack

ชื่อตอน : วันธรรมดา (ที่ไม่ธรรมดา)2 End family of Emma Jack

คำค้น : #Jack #Identity v # Emma #Jack ×Emma

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 57

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 09:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันธรรมดา (ที่ไม่ธรรมดา)2 End family of Emma Jack
แบบอักษร

* งึ้ยยยย ใส่รูปไม่ได้ขอโทษนะค้าาา เดี๋ยวจะหาทางอื่นงับบบ* 

 

Emily Side... 

"ให้อภัยพวกข้าได้รึไม่?" 

น้ำเสียงทุ้มลึกปนแหบเอ่ยถามขึ้นมาพร้อมกันเบาๆ พวกเขามีทุกอย่างที่เหมือนกันจนไม่น่าเชื่อ ราวกับมีจิตเดียวเชื่อมโยงเพียงอันเดียว ในตอนนั้นที่ฉันโดนกระทำอย่างป่าเถื่อนและไร้ซึ่งความอ่อนโยนจากชายหนุ่มสองคน  

ตอนนั้นคิดได้แต่เพียงว่าคงได้เจอเขาสองคนเป็นครั้งสุดท้ายแล้วแท้ๆ แต่ทำไมวันนี้พวกเขาถึงได้มาอยู่ตรงหน้าฉัน พร้อมกับพูดถึงค่ำคืนแสนโหดร้ายนั่นอีก? ใจจริงฉันไม่โกรธอะไรพวกเขาด้วยซ้ำ  

พอพวกเขากลับมาอีกครั้ง ภาพในความทรงจำต่างพรั่งพรูออกมาเป็นฉากๆ ซ้ำๆ ย้ำๆ ราวกับกาฝากที่หยักรากลึกลงไปในโคนต้นใหญ่ ริมฝีปากฉันเริ่มจะแห้งผากพร้อมใบหน้าที่ถอดสี มันซีดเย็นชืดกว่าผิวของพวกเขา ยิ่งกว่านั้นสมองของฉันแทบจะไม่สั่งการให้ขยับตัวหรือจะกระตุกส่วนไหนของร่างกายเลย สิ่งที่ทำได้คือการจองมองพวกเขาแล้วพยายามไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมา... 

 

"เหตุใดเจ้าจึงไม่เอ่ยคำใดออกมากัน? เอมิลี่" 

"หรือนางจะแค้นเคืองใจเราสองคนกัน" 

"..." 

"เอมิลี่ หากเจ้าแค้นเคืองเรามาก ข้ายินดีจะยอมให้เจ้าทุบตีข้าเพื่อลงโทษข้าก็ได้ " 

"ไม่..ปี่อ้าน หากนางจะลงมือข้าขอยอมเป็นคนแรกที่จะต้องถูกนางลงโทษข้า เพราะทุกสิ่งทุกอย่าง ข้าเป็นคนวางแผนทั้งหมดเอง" 

"ไม่จริง ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายวางแผนการนี้" 

"ไม่ คนวางแผนและกระทำชั่วคือข้าต่างหาก" 

"ผิดแล้ว ข้านี่แหละต้นเหตุของเรื่องนี้" 

"ข้าสิต้นเหตุเรื่องนี้" 

"ข้าต่างหาก" 

"ไม่ เป็นเพราะข้าต่างหาก" 

"ไม่จริง ข้าน่ะ..." 

"พอ!..พอสักที หยุดเถียงกันได้แล้ว นี่มันเวลาตรวจคนไข้ของฉัน พวกคุณสองคนนั่นแหละ ออกไป! ออกไปให้หมด!" 

ฉันวางอุปกรณ์พยาบาลไว้บนโต๊ะก่อนจะดันร่างแกร่งสองร่างไปให้พ้นๆของประตูอย่างทุลักทุเล แม้ว่าพวกเขาจะขัดขืนมากแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายฉันก็พาพวกเขาออกจากห้องของฉันได้สำเร็จ ก่อนจะเดินกลับมานั่งที่โซฟาอย่างหมดแรง ภายในใจคิดว่าพระเจ้าคงจะถูกใจกับการใช้ชีวิตเป็นหมอธรรมดาเลยส่งฝาแฝดจากขุมนรกให้ นับจากนี้ต่อไปชีวิตอันแสนสงบสุขคงเต็มไปด้วยเรื่องทุกข์ใจคูณสองให้วุ่นวายอีกเป็นแน่ เฮ้ออ.... 

 

 

 

Emma Side... 

ณ คฤหาสถ์ของโจเซฟ.... 

เช้านี้อากาศแลดูจะสดใสเป็นประกายงดงามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันพาเด็กๆมาเที่ยวเล่นที่คฤหาสถ์ของคุณโจเซฟ จุดประสงค์ที่ฉันพาเด็กๆมาที่นี่ก็คือการได้เรียนทำขนมกับเฮเลน่า+นินทาเรื่องสามี อีกอย่างคือจะให้เด็กๆ ได้มาเล่นกับลูกๆของเฮเลน่าด้วย พวกคุณคงรู้ใช่ไหมว่าเฮเลน่ามีลูกแฝดชายถึงสามคน ซึ่งแต่ละคนบุคลิกก็จะแตกต่างกันไปโดยสิ้นเชิง  

รู้ไหม ไม่นานมานี้ฉันได้ยินคุณโจเซฟวางแผนจะมีอีกสักคนสองให้เฮเลน่าเลี้ยงแก้เหงายามแฝดสามโตขึ้น หืม..ถ้าทุกคนจะถามถึงฉันฉันว่าขอพอแค่นี้ก่อนจะดีกว่านะ ลำพังแค่สองแสบนี่ก็กินขาดแล้วล่ะ 😥 

"เอ็มม่า ตรงส่วนนี้เราจะนำแป้งไปร่อนให้มีเนื้อละเอียดมากขึ้น จากนั้นค่อยใส่ผงโกโก้ลงไปผสมกัน " 

ฉันร่อนแป้งลงในภาชนะใสอย่างตั้งใจ ก่อนจะหยิบผงโก้โก้ใส่ลงไปตาม สิ่งที่คุณแม่ฝึกหัดอย่างฉันเริ่มฝึกทำในวันนี้คือ ซูเฟลช็อกโกแลตครีมชีส ฉันทำตามขั้นตอนทุกอย่างทั้งการใส่น้ำตาลหรือส่วนผสมอื่นๆ โดยมีเฮเลน่า(ที่มองเห็นแล้ว)คอยควบคุม ติดตามผลงานฉันไปด้วย พอถึงขั้นตอนสุดท้ายคือการนำเข้าเตาอบและเรียกบรรดาลูกๆและสามีมาทานของว่างด้วยกัน  

 

"ถึงเวลาของว่างแล้วจ้ะ เด็กๆ" 

ทุกคน:เย้~! 

เด็กชายทั้งห้าคนนั่งพร้อมหน้าพร้อมตาประจำตำแหน่งที่นั่งของตนอย่างรู้งาน ตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของผู้เป็นต้นแบบของเด็กๆ ทั้งจูเนียร์โจเซฟ และแจ็คน้อย เข้ามาร่วมโต๊ะอาหารข้างเดียวกับลูกชายของพวกเขา อย่างสุดท้ายคือภรรยาแสนรักที่นำขนมหวานที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ ออกจากเตาแล้วเสิร์ฟพร้อมกับชาเอิร์ลเกรย์กลิ่นละมุน  

พวกเขาร่วมสังสรรค์กันบนโต๊ะอาหารอย่างออกรสชาติ ทั้งพูดคุยและเล่าเรื่องสนุกๆปนตลกขบขันให้เด็กๆได้ฟังกัน ราวกับภาพครอบครัวสุขสันต์แห่งฝันอย่างไรอย่างนั้น 

 

ณ คฤหาสถ์เดอะ ริปเปอร์  

"เจ้าสองแสบหลับแล้วหรือยัง ที่รัก?" 

"พวกเขาหลับกันหมดแล้วค่ะ" 

เอ็มม่าเอ่ยบอกแจ็คพร้อมกับย่างก้าวออกมาจากห้องนอนของเด็กๆ เธอตรงไปยังห้องนอนของเธอและแจ็ค เอ็มม่าสวมกอดเขาจากทางด้านหลังของเขาในขณะที่แจ็คกำลังจิบกาแฟนั่งอ่านเอกสารงานอยู่ ฝ่ามือหนากอบกุมมือบางขึ้นมาจูบซับ นานๆทีภรรยาของเขาจะมีท่าทีออดอ้อนเขาอย่างนี้สักครั้ง  

"ที่รักคะ" 

"หืม?" 

"คุณเคยคิดไหม หากเราไม่ได้ลงเอยกันแบบนี้มันจะจบลงแบบไหน?" 

"ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ" 

"ฉันเคยคิดว่า คนที่ไม่เคยได้รับความรักจากใครอย่างฉัน จะสามารถมีครอบครัว หรือให้ความรักกับใครได้บ้างไหม แล้วพอเก็บความรู้สึกเหล่านั้นขึ้นมา ภาพในวันที่ฉันแต่งงานกับคนรักแล้วมีครอบครัวอบอุ่น มันแทบจะไม่อยู่ในสมองเลย" 

 

"โธ่...นี่คุณกังวลเรื่องนี้หรอกหรือ ฟังไว้นะ ถึงคุณจะแต่งกับคนอื่น หรือคุณจะไม่สมบูรณ์ แต่ผมก็จะคอยเติมเต็มในส่วนที่ขาดหาย ผมจะคอยรัก คอยอยู่กับคุณเช่นนี้เรื่อยไป " 

 

"แค่พูดปลอบกันหรือคะ?" 

"เปล่านะ ผมพูดเรื่องจริงต่างหาก และมันก็เป็นความจริง ไม่อย่างนั้นเราจะมีเจ้าสองแสบออกมาวิ่งเล่น เป็นหลักฐานชี้ชัดอยู่แบบนี้หรอ?" 

"บะ..บ้า พูดอะไรก็ไม่รู้" 

" แต่...จะว่าไปนะเอ็มม่า ทำไมเราไม่มาลองเพิ่มจำนวนเด็กๆอีกสักคนสองคนล่ะ ช่วงนี้เองก็รู้สึกจะว่างๆไม่ค่อยมีอะไรทำน่ะนะ" 

ฉันผละกอดออกจากเขาอย่างเร็ว แล้วถอยกรูดไปด้านหลังจนตัวติดกับกำแพง ในขณะเดียวกันแจ็คเองก็เดินเข้ามาชิดกับชั้น ก่อนจะอุ้มขึ้นมาวางไว้บนเตียง เราทั้งคู่สบสายตาหวานซึ้งกันอยู่สักพัก แล้วเริ่มลงมือสร้างจังหวะรักร้อนแรงโดยไม่ต้องบรรยายใดๆให้ลึกซึ้ง  

มือหนาของแจ็คสอดเข้ามาในชั้นใน แล้วจัดการส่งนิ้วร้ายเข้ามาในโพรงน้ำหวาน จังหวะที่ใช้เป็นจังหวะที่เร็วและกระชั้นถี่มาก ไม่เกินอึดใจน้ำหวานใสไหลนองเปรอะเปื้อนเต็มทาง เมื่อได้โอกาส แจ็คก้มตัวลงมาดูดดื่มน้ำหวานนั้นจนเหือดแห้งไป  

ร่างสูงหยัดตัวขึ้นแล้วนำตัวตนใหญ่ยักษ์เข้าปากของฉัน ฉันเองจึงได้ปรนนิบัติให้เขาบ้าง โดยเริ่มไล่ลงลิ้นที่ส่วนหัวบานหยักสีชมพูเข้ม ลากต่ำลงไปยังส่วนโคน จากนั้นค่อยๆนำมันเข้ามาในปากจนหมดทั้งลำ แม้จะหายใจไม่สะดวกเท่าไหร่ แต่เพื่อเขาฉันเองจึงพยายามอย่างสุดความสามารถ จนในที่สุดเสียงคำรามอันทรงพลัง ก็ดังขึ้นพร้อมกับของเหลวอุ่นร้อนไหลเข้ามาในโพรงปากเป็นจำนวนมากมายมหาศาล 

แจ็คบังคับให้ฉันนอนตะแคงข้าง โดยการเอาขาข้างหนึ่งพาดไว้บนบ่าของเขา ร่างสูงจับตัวตนของตัวองถูไถชิดริมกับจุดอ่อนไหวก่อนจะค่อยๆดันมันเข้ามาในครั้งเดียว  

เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ร่างกายเล็กๆของฉันเกิดอาการจุกแน่นที่ท้อง เหงื่อของฉันแตกพลั่กราวกับน้ำตก แต่แจ็คที่ไม่ได้สังเกตุอาการฉันเขาก็เริ่มที่จะขยับสะโพกในระดับแรงแบบรุนแรงมากที่สุด 

ความอ่อนโยนของเขาถูกส่งมาทางแววตาและจูบปนการหอบหายใจของเขา เราสองคนต่างก็แทบจะทนไม่ไหว ทว่าศึกนี้ก็ไมอาจจะจบได้ง่ายนัก เมื่อเขาพลิกตัวฉันให้อยู่ในท่านอนคว่ำ ก่อนจะยกสะโพกฉันขึ้นสูงแล้วใส่ตัวตนของเขาดข้ามาอีกครั้ง  

สะโพกหนากระสอบเข้าๆออกๆอย่างบ้าคลั่งเมื่อเข้าใกล้ถึงฝั่งฝัน ภายในของฉันมันเริ่มบีบรัดและตอดกับตัวตนของแจ็คถี่มากขึ้น ใบหน้าคมคายโน้มลงมาส่งจุมพิตร้อนพร้อมกับการถาโถมตัวตนใส่ฉันไม่ยั้ง ก่อนที่เราสองคนจะแตะขอบสวรรค์พร้อมๆกัน 

 

เราสองคนแทบจะหมดแรงในทีแรกแต่พอเราเริ่มมีประสบการณ์มาบ้าง พวกคุณก็คงรู้ใช่ไหม ว่าแค่รอบเดียวมันคงจะไม่พอ  

เราย้ายสถานที่จากในห้องนอนเป็นห้องทำงานของแจ็ค เขาจัดการอุ้มฉันมาทั้งจุดเชื่อมยังไม่ออกจากกัน แจ็ควางฉันลงบนโต๊ะของเขาแล้วเริ่มกดสะโพกเข้ามาอย่างหนักหน่วง 

"อื้อ...แจ็คคะ...อ๊ะๆ แจ็คคะ" 

"อืม...เอ็มม่า...อึก...เอ็มม่า..." 

เสียงครางหวานใสดังสลับเสียงครางต่ำของเขา จนไม่รู้เสียงไหนเป็นของใคร มือที่เคยจิกแผ่นหลังกว้างบัดนี้ขึ้นมาจับกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายอารมณ์อันวาบหวามที่เกิดขึ้น แจ็คโน้มใบหน้าลงมาดูดดื่มความหวานจากทรวงอกทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียม ในบางครั้งอาจจะมีการถูกกัดบ้าง แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะความร้อนแรงที่ทำกันอยู่มันมีมากกว่าความเจ็บที่ถูกกัดเสียด้วยซ้ำ ร่างสูงโถมลงมาย้ำครั้งสุดท้ายก่อนจะปล่อยมวลกลุ่มของเหลวร้อนอีกครั้ง  

มาถึงที่จำกัดอย่างในห้องแต่งตัว เราสองคนเริ่มเล่นท่ากันมากขึ้นโดยการใช้ 'ลิงอุ้มแตง' เพิ่มความเร่าร้อนเข้าไปอีกขึ้น จุดกลางของฉันกระทบเข้าหาตัวตนของเขาในขณะที่ตัวฉันลอยเหนือพื้นจากการถูกเขาอุ้ม พอเราเสร็จกิจกันอีกครั้ง เราก็เปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย แทบจะทั่วทุกมุมบ้าน ที่น่าระทึกที่สุดก็คือ ตรงหน้าต่างมองวิวข้างนอก ซึ่งมันเป็นเพียงหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สามารถมองทะลุออกไปชมภาพข้างนอกได้ ซึ่งนั่นหมายความว่าคนข้างนอกจะมองเห็นว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ได้เช่นกัน! 

 

"อ๊ะ อ๊าง...ทะ..ทำไมถึงพา...อ๊ะ ตรงนี้ ..." 

"วิวมันสวยดี...เธอคงชอบ..อืม~" 

"อ๊าง...อะ..อา ...ถ..ถ้าเขา..เห็นเราล่ะแจ็ค..อ๊าา" 

"เห็นก็ดีสิ...อึก..เพราะจะได้รู้..ว่าเธอเป็นเมียฉันคนเดียว อ่า" 

"อ๊ะๆ...หยุดนะ..อึก...หยุด..อ๊ะ..." 

"ไม่...มันใกล้จะเสร็จแล้ว ที่รัก...ซี๊ดด ใกล้แล้ว.." 

"อ๊ะๆๆ ไม่นะ..อ๊ะ..มีคนเดินมา...อ๊ะๆ..ไม่ อื้อ" 

"ฮ่า..อึก..อีกนิดเดียว..อีกนิดเดียว อื้ม!" 

"อ๊ะๆๆ...อ๊า...อ๊าง..อึก..อ๊าา~💓" 

"อ่า...อื้ม~💓" 

เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่ลาวาร้อนข้นของแจ็คไหลวนอยู่ภายในร่างกายฉัน ในตอนนี้รับรู้แต่เพียงภาพสีขาวโพลนกับความนุ่มหยุ่นที่ประทับบนหน้าผากในตอนนี้  

"คุณเก่งจริงๆที่ทำให้ผมทั้งรักทั้งหลงมากมายขนาดนี้ เอ็มม่า จุ๊บ~" 

 

 

เช้าวันต่อมา  

 

ร่างกายหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็น ไม่สามารถหยัดลุกขึ้นเองได้ แถมจุดเชื่อมเราสองคนก็ยังค้างไว้แบบนั้นตั้งแต่เมื่อคืน ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่สะโพกและช่วงล่างอย่างหนัก จากการที่เมื่อคืนเราทำสงครามจนเกือบรุ่งสาง นี่ยังนับว่าโชคดีที่เขายังพอยับยั้งชั่งใจได้อยู่บ้าง  

ฉันตัดสินใจลุกขึ้นมา และก้าวออกจากเตียงช้าๆโดยการพยายามถอดถอนแก่นกายของเขาออกไปอย่างระวังและเบามือ พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทางจึงจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาทำอาหารเช้าให้เด็กๆ แล้วส่งพวกเขาที่โรงเรียนอนุบาล พอกลับมาที่บ้านก็พบกับแจ็คนั่งจิบกาแฟด้วยใบหน้าที่ดูจะเต่งตึงสดใส ราวกับเพิ่งไปเสริมความงามมา ในขณะที่สภาพของฉันแทบจะดูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ  

"กลับมาแล้วเหรอ ที่รัก..." 

"ทั้งๆที่เมื่อคืนเราทั้งคู่ก็หนักแท้ๆ ทำไมคุณถึงดูสดใสแบบนี้ล่ะคะ ขี้โกงกันชัดๆ" 

"โธ่ๆ...อย่างอนสิครับ เราต่างก็เหนื่อยด้วยกันทั้งคู่นะ" 

"เชอะ อย่ามาพูดเลยค่ะ ไม่รู้ไม่ชี้ด้วยแล้ว " 

"อ้าว เดี๋ยวก่อนสิครับ ที่รักงั้นเรามาMake loveกันอีกรอบก็ได้ครับ" 

"ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ ฉันงอนคุณแล้ว" 

ฉันว่าให้แล้วแกล้งทำเป็นงอนแจ็ค แล้วเดินเข้ามาที่ห้องครัว ตามมาด้วยแจ็คและลูกๆที่น่ารักของฉัน ชีวิตประจำวันที่แสนจะวุ่นวาย แต่ภายในใจของเรากลับถูกความรักจากคนรอบข้างคอยเติมเต็มอยู่เสมอ แล้วคุณล่ะคะ เจอคนที่คุณรักแบบไม่จำกัดแล้วหรือยัง?

 

End..Jack & Emma❤

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น