เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๒๗ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๒๗ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2562 11:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๒๗ [100%]
แบบอักษร

#เยลของยักษ์ ๒๗ 

เกือบสามทุ่มที่ผมเอาแต่ก้มๆ เงยๆ อยู่ ตอนนี้คิวสุดท้ายแล้วครับ ผมภาวนาให้เสร็จไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ คำว่าห้าคิวของไอ้นายไม่เคยมีอยู่จริง

“เสร็จแล้ว”

“โห่พี่ ทำไมรีบร้อนจัง”

“กูคิดถึงเมีย จบนะ”

“ฮ่าๆ ยังฮาร์ดคอเหมือนเดิม ขอบคุณครับ”

“เออๆ” ลูกค้าคนสุดท้ายเป็นลูกค้าประจำครับ มันชอบสักเล็กสักน้อย สักอะไรของมันก็ไม่รู้ ขอแค่ถูกจิ้มมันก็มีความสุขแล้วครับ ถ้าไม่ติดที่มันหน้าตาดีและรวย ผมว่าสาวๆ คงหนี

เก็บของเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินออกมาข้างนอก ลูกค้าหมดแล้วครับ เหลือของผมนั่นแหละ

“ไอ้เหี้ยนาย!”

“คร้าบ…”

“กูงดรับงานหนึ่งเดือน”

“เวอร์ไอ้ใหญ่ ปกติมึงก็แทบไม่รับอยู่แล้ว” ไอ้นายหันมามองหน้าผมสีหน้าสลดเชียวครับ “ถ้ามึงงด ลูกค้าแม่งหายหมด”

“เรื่องของกู งั้นกูกลับก่อนนะ”

“ไม่ดื่มเหรอวะ”

“ไม่อะ” หยิบหมวกกันน็อคกำลังจะเดินออกจากร้านแต่กลับต้องหยุดชะงักเพราะถูกใครก็ไม่รู้เดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง

“เชี่ย!” คนอื่นๆ ก็พากันตกใจ ผมเองก็ค่อยๆ หมุนตัวหันกลับไปมองถึงได้เห็นว่าคนที่กอดคือใคร

“ไอ้เนย์!”

“โห่ปาก! คิดถึงจัง”

“ตีนสิ ออกไป!” ผมว่าก่อนจะผลักเนย์ออกไป

“น้องกูนี่ก็แรดเหลือเกิน” เสียงไอ้นายดังขึ้นมา

“พี่ชายเนย์ก็ปากหมาเหลือเกิน” พี่น้องคู่นี้ทันกันครับ กัดกันเป็นงานอดิเรก

“มาทำอะไรป่านนี้” ผมถามขึ้น ปกติน้องไอ้นายไม่ค่อยมาที่นี่หรอกครับ ถ้าไม่ได้มาสักเองหรือพาเพื่อนมาสัก

“พาเพื่อนมาสักน่ะ”

“ร้านปิดแล้วครับน้องสาว”

“อะไร ช่างก็อยู่กันครบ” ครบจริงครับ พวกมันตั้งวงดื่มกันประจำ ปกติผมก็อยู่ร่วมวงด้วยนั่นแหละครับ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ปกติตรงที่มีคนรออยู่ที่ห้อง “พี่ใหญ่ สักให้เพื่อนเนย์หน่อย”

“วันนี้คงไม่ได้และอีกอย่างพี่งดรับงานแล้ว”

“อะไรกัน ลูกค้ามาหาถึงที่งดได้ไง” ทำแก้มป่องใส่อีกแล้วครับ ท่าทางแบบนี้เหมือนอึ่งอ่างพองลมเลยทีเดียว แต่ติดตรงที่เนย์มันตัวเล็กครับ

“เดี๋ยวนะน้อง ช่างคนอื่นก็มี ไม่จำเป็นต้องพี่หรอกนะครับ” ผมว่ายิ้มๆ

“ก็เพื่อนเนย์อยากให้พี่สักนี่คะ” เนย์ว่าก่อนจะเดินอ้อมไปลากเพื่อนเข้ามา

วิ้วววววว!

หมาหอนกันอีกแล้วครับ

“คนนี้อะพี่ใหญ่” ผมรู้ว่าไอ้เนย์มันพูดแบบนี้เพราะอะไร ถ้าเมื่อก่อนผมอาจจะเล่นด้วย แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แล้วไง

“ไอ้เดฟ มึงว่างสุดนี่” ผมว่าก่อนจะหันไปมองหน้ามันเหมือนขอความช่วยเหลือ

“เออๆ ถ้าน้องไม่ซีเรียส พี่สักให้ก็ได้นะครับ”

“เอ่อ…” ติดอ่างไปเลยครับ

“ยังไงก็คุยกับพวกมันไปละกัน งั้นกูกลับก่อนนะ” บอกเนย์เสร็จก่อนจะหันไปบอกคนอื่นๆ ต่อ

“จะรีบไปไหนอะพี่ใหญ่” แต่ไอ้เนย์กลับไม่ยอมให้ผมเดินออกจากร้านเลยครับ รีบกอดแขนไว้ทันที

“กลับห้อง เมียรอกินข้าวอยู่ โอเคนะ”

“ห๊ะ!”

“ตกใจอะไร”

“เมีย! เมื่อกี้พี่พูดว่าเมียใช่ปะ”

“เออ!”

“ฉิบหาย! พี่ใหญ่มีเมีย”

“ไอ้เนย์! เดี๋ยวโบกเลย ปล่อยได้แล้ว”

“ฮ่าๆ โทษๆ เนย์แค่ตกใจ” เอาจริงๆ เนย์มันเป็นคนตลกมากกว่า ชอบจับคู่ให้คนอื่นอยู่เรื่อย แต่ถ้าเห็นการปฏิเสธทางอ้อมของผมเมื่อไหร่ เนย์ก็จะเลิกเซ้าซี้ไปทันที เมื่อก่อนผมก็มีเล่นด้วยบ้าง แต่หลังๆ ไม่ค่อยเท่าไหร่แล้วครับ “ขอโทษค่ะ คราวหลังบอกก่อนนะว่ามีเมียแล้ว”

“เออ!” ผมยิ้มพลางส่ายหัวไปมาก่อนจะเดินออกจากร้าน ตอนนี้ใจไปถึงคอนโดแล้วครับ กว่าจะกลับไปถึงคงดึกพอสมควร

กลับมาถึงห้องเปิดประตูเข้าไปไฟในห้องเปิดสว่างจ้าเลยครับ ถอดรองเท้า แขวนกุญแจรถและวางหมวกกันน็อคก่อนจะเดินเข้าไปข้างในเห็นเยลลี่นอนหลับอยู่ที่โซฟาข้างๆ ก็มีแมวนอนอยู่ด้วย ผมยิ้มกับภาพตรงหน้าเดินอ้อมไปนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเยลลี่มือข้างหนึ่งเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าเธออยู่

“อือ…” เสียงครางเล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาทั้งสองข้างที่กะพริบเข้าหากันถี่ๆ ก่อนที่ดวงตาจะเปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อเห็นหน้าผม “พี่ยักษ์ กลับมาแล้วเหรอคะ”

“ครับ” ปกติไม่เคยพูดดี แต่วันนี้กลับหลุดออกมาเอง “ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องให้ดีๆ”

“หนูอยากรอค่ะ”

“อืม ลุกไปนอนในห้องก็ได้ กูขออาบน้ำก่อน”

“ค่ะ” ขยับตัวลุกขึ้นแต่กลับเซมาข้างหน้า โชคดีที่ผมรับไว้ได้ทัน “กลิ่มน้ำหอมใครคะ”

“หืม?”

“มีกลิ่นอื่นด้วย” ขยับตัวออกห่างจากผมพลางช้อนสายตาขึ้นมามอง ใบหน้านิ่งๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังจับจ้องมาทางผมเพื่อรอคำตอบ “ของใครคะ?”

“ห๊ะ!”

“…” ไม่พูดต่อครับ แต่เริ่มกัดฟันเรียบร้อยแล้ว

“ของน้องไอ้นาย”

“ทำไมต้องให้คนอื่นกอดด้วย” กลิ่นแรงขนาดนั้นเลยเหรอ เพราะเนย์กอดจากด้านหลัง “ทำไมคะ”

“ไม่ได้ให้กอด”

“แล้วกลิ่นน้ำหอมติดมาได้ยังไงล่ะคะ” เริ่มไม่พอใจครับ อารมณ์แบบนี้เพราะเป็นประจำเดือนด้วยหรือเปล่า เมื่อก่อนตอนที่อยู่กับโรสรินทร์ผมเองก็ไม่ค่อยได้สนใจสักเท่าไหร่ แต่พอเป็นเยลลี่ผมกลับสนใจและพยายามเรียนรู้ท่าทางของเธอให้ได้มากที่สุด

“ก็เนย์มันกอดจากด้านหลัง กูไม่ได้ให้เนย์กอด แต่เนย์มากอดเอง”

“…” เริ่มอีกแล้วครับ เริ่มแสดงท่าทางไม่พอใจก่อนจะเดินเลี่ยงกลับเข้าห้องไปแทน

“แล้วกูผิดอะไร กูไม่ได้ตั้งใจนี่หว่า” ผมว่าตามหลังก่อนจะรีบเดินตามเข้าไปในห้อง แต่เยลลี่กลับขึ้นไปนอนหันหลังให้ผมเรียบร้อยแล้ว ผมเลิกสนใจชั่วคราวก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ อาบน้ำสระผม ชิวมากเลยครับทั้งๆ ที่เมียงอนนอนอยู่บนเตียง ป่านนี้คงหลับไปแล้วมั้ง

ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานพอสมควร เดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว ส่วนผืนเล็กวางอยู่บนหัว สายตาเหลือบไปมองที่เตียงแต่กลับเจอสายตาคู่เล็กจ้องเขม็งอยู่เหมือนเดิม

“ทำไมยังไม่นอน”

“เรื่องของหนูค่ะ!” กอดอกเชิดหน้าใส่ผมด้วยครับ

“เออ!” ผมว่ากลับก่อนจะเดินไปหยิบกางเกงในตู้มาใส่แล้วเดินกลับไปนั่งปลายเตียงเพื่อเช็ดผม นี่ถ้าเมียมีกระใจเช็ดให้ก็คงดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีครับ “กินข้าวหรือยัง”

“…” เงียบครับ

“กูถาม?” เอี้ยวตัวหันกลับไปมองเล็กน้อย

“สนใจด้วยเหรอคะ นึกว่าจะสนใจแต่คนที่กอด”

“เพ้อเจ้อ!”

“ยังค่ะ หนูรอ…” น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง พอได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกผิดครับก่อนจะลุกไปนั่งข้างๆ แทน

“ขอโทษ วันนี้มีหลายคิว ถ้าไม่เชื่อโทรไปถามไอ้นายดูก็ได้”

“หนูเป็นอะไรไปคะ ทำไมหนูถึงไม่ชอบ” เยลลี่ถามผมน้ำเสียงสั่นๆ เงยหน้าขึ้นมามองแววตาแดงก่ำเชียวครับ “อึก… อย่าทิ้งหนูนะคะ”

“บ้าเหรอ? กูรู้สึกว่ามึงเริ่มเพ้อเจ้อแล้วนะเยล” ผมว่าพลางเอื้อมมือไปรั้งตัวเยลลี่เข้ามากอด “เขาเรียกว่าหึงแล้วกูก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย”

“จริงเหรอคะ”

“เออ! ลุกไปหาอะไรกินกันดีกว่า” ผละออกจากตัวเยลลี่แล้วจับมือพาเดินออกไปข้างนอก ผมไม่รู้ว่าเยลทำอะไรไว้ให้กินเลยบอกให้เจ้าตัวนั่งรอ ส่วนผมก็เป็นฝ่ายเข้าไปดูเอง แต่กลับไม่มีอะไรเลยครับ “ก่อนหน้านี้กินอะไรไป”

“ต้มมาม่าค่ะ”

“มาม่า? เอามาจากไหน”

“หนูแอบหยิบมาตอนที่พวกเราไปซื้อกันค่ะ”

“เฮ้อ!” ถึงกับถอนหายใจเลยครับ สุดท้ายก็ต้องมายืนทำกับข้าวให้เมียกินอีกตามเคย ผมทอดไข่เจียวให้กินเป็นเมนูที่ง่ายและสะดวกสุดในตอนนี้แล้วครับ

“ขอโทษนะคะ” วางจานข้าวลงตรงหน้าเยลลี่พร้อมกับคำขอโทษที่เอ่ยออกมาจากปากของเธอ

“ขอโทษทำไม”

“หนูไม่ได้เรื่องอีกแล้ว” ก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตาผม

“กูไม่เคยคิดว่ามึงไม่ได้เรื่องเลยนะเยล รีบกินข้าวได้แล้ว”

“ค่ะ”

ผมยิ้ม นั่งกินข้าวไข่เจียวกันจนอิ่ม คราวนี้ผมเป็นคนอาสาพาไปเก็บเอง กว่าจะได้นอนก็กินเวลาไปเกือบเที่ยงคืนเลยทีเดียว วันนี้เยลลี่ดูอ้อนเป็นพิเศษ ท่าทางแปลกๆ ของเธอทำให้ผมแอบสงสัย แต่กลับไม่มีคำตอบใดๆ เผยออกมานอกจากรอยยิ้ม ผมเลยไม่อยากถามต่อ นอนกอดกันจนกลมเลยทีเดียว

ถ้านี่คือความสุขในทุกๆ วัน ผมก็อยากรักษาความสุขนี้ให้คงอยู่ตลอดไป…

* 

หลายวันต่อมา เยลลี่กลับมาเป็นคนปกติแล้วครับ อารมณ์ไม่ได้ขึ้นๆ ลงๆ เหมือนก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้ผมกำลังขับรถพาเธอกลับบ้านเพราะรับปากแม่เอาไว้แล้วว่าจะไปนอนค้างที่บ้านและไปงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนท่าน เยลลี่มีท่าทีเกร็งๆ ทุกครั้งที่กลับมาบ้านของผม

“หนูไปหาป้าอ่อนนะคะ”

“อืม”

ผมไม่อยากกดดันอะไรมาก อีกอย่างเธอคงคิดถึงป้าอ่อนด้วยเลยปล่อยไป ส่วนตัวเองก็เดินกลับเข้าบ้าน พ่อไม่อยู่ครับ ส่วนแม่กำลังนั่งมองแจกันใบอย่างพินิจพิจารณาอยู่ ท่านเป็นพวกบ้าของเก่าและชอบสะสมแจกันมากๆ ใบไหนหายท่านจำได้ทันทีและราคาแจกันแต่ละใบของท่านไม่ใช่ถูกๆ เลยครับ

“อะแฮ่ม!”

“ใหญ่” พอละความสนใจจากแจกกันตรงหน้าก่อนจะหันมามองผมพร้อมกับรอยยิ้ม “มาคนเดียวเหรอลูก”

“มากับเมียครับ”

“ชิ!” จากรอยยิ้มเปลี่ยนเป็นใบหน้าไม่สบอารมณ์ทันที คุณหญิงท่านเปลี่ยนสีหน้าเก่งครับ

“แล้วไอ้เล็กไปไหนล่ะครับ”

“ช่วงนี้เล็กไม่ค่อยกลับบ้านเลย อยู่แต่คอนโด สงสัยงานจะยุ่ง” แม่บอกก่อนจะลุกมาจับมือผมให้เดินกลับไปนั่งข้างๆ ท่านแทน “ลูกผอมไปหรือเปล่าใหญ่ กลับมาอยู่บ้านของเรากันไหม”

“ผมก็ปกตินะครับ ไอ้เล็กก็ไม่กลับบ้าน ทำไมแม่ไม่ไปตามบ้างล่ะครับ”

“อย่างน้อยๆ เล็กก็กลับบ้านมากกว่าใหญ่ละกัน” พูดเหมือนกำลังน้อยใจอีกแล้วครับ อารมณ์คุณหญิงช่างเข้าใจยากเหลือเกิน สงสัยเป็นวัยทอง

“พวกเราอย่าคุยเรื่องนี้กันเลยนะครับ ผมขี้เกียจเถียงกับแม่”

“งั้นใหญ่ก็กลับมาอยู่บ้านสักทีสิลูก”

“ยังไม่ถึงเวลาครับ ผมยังอยากใช้ชีวิตให้คุ้มกว่านี้”

“แล้วเด็กคนนั้นล่ะ ใหญ่จริงจังหรือแค่เล่นๆ” น้ำเสียงของแม่จริงจังกว่าปกติมากเลยครับ สีหน้าและแววตาของท่านกำลังจ้องจับผิดผมอีกแล้ว

“ผมบอกไม่ได้หรอกครับ แค่อยากให้แม่รอดูเท่านั้นก็พอ งั้นผมขึ้นห้องก่อนนะครับ”

“อืมๆ”

ผมเดินกลับขึ้นมาบนห้องที่นานๆ จะได้กลับมานอนที นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่นานพอสมควร หยิบโทรศัพท์ออกมากดเล่นไปเรื่อยเพื่อรอเยลลี่ หวังว่ายัยนั่นจะจำได้นะครับว่าห้องของผมอยู่ตรงไหน ผมนอนรออยู่นานมากจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ครับ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่เตียงนอนยุบแล้วมีคนนั่งมองนี่แหละ

“อือ… ทำไมไปนานจัง”

“คุยกับป้าอ่อนหลายเรื่องเลยค่ะ” เยลลี่ว่าพลางขยับตัวขึ้นมานอนบนเตียงข้างๆ กับผมพลางซุกหน้าเข้ากับอกของผมไปด้วยท่าทางออดอ้อนเชียวครับ

“เป็นอะไร”

“อยากกอดนานๆ ค่ะ”

“เมนส์หมดแล้วใช่ปะ”

“คะ?”

“หมดยัง”

“หมดแล้วค่ะ” เยลลี่ตอบคำถามของผมพลางผละตัวออกห่างเพื่อมองหน้า “ถามทำไมเหรอคะ”

“หึๆ” ความชัวร์ร้ายกำลังจะบังเกิดอีกแล้วครับ

 

 

--100%--

ไอ้พี่ยักษ์ ไอ้พี่หื่น ไอ้พี่จะกินเยลลี่อีกแล้วค่ะคุณ 5555555555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น