I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[8] : แล้วฉันจะเลือกอะไรได้ไหม?

ชื่อตอน : [8] : แล้วฉันจะเลือกอะไรได้ไหม?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2562 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
[8] : แล้วฉันจะเลือกอะไรได้ไหม?
แบบอักษร

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา * 

[8]  

'I-RIS RED' 

 

“หนูจ้ะ” 

“อ๊ะ! ” กันย์ที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ถึงกับตกใจเมื่อมีมือหนึ่งจับลงบนบ่าของเธอ ด้วยความตกใจและนิสัยที่ไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวทำให้กันย์ปัดมือนั้นออกอย่างแรงจนลอเรนเองก็ตกใจไม่ต่างกัน 

“อุ๊ย! ขอโทษนะฉันทำให้หนูกลัวเหรอ? ” ลอเรนรีบพูดเมื่อเห็นท่าทางของกันย์ 

“อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ หนูแค่เป็นคนขี้ตกใจ ขอโทษด้วยนะคะที่ปัดมือคุณแบบนั้น” หญิงสาวหันมาส่งยิ้มให้ลอเรนก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะจางหายไปเหลือเพียงความเศร้าในแววตา “นี่หนูจะไม่ได้กลับบ้านจริงๆ เหรอคะ? ” 

“ไม่ๆ ต้องได้แน่นอนแต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้เพราะมันอันตรายเกินไป” ลอเรนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กันย์ 

“มันอันตรายหรือมันแค่ข้ออ้างที่พวกคุณต้องการให้หนูอยู่ที่นี่กับลูกชายคุณกันแน่? ” 

หญิงสาวตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เพราะชีวิตของเธอตอนนี้มันเปลี่ยนแปลงเปลี่ยนผันจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างรวดเร็วเพียงชั่วข้ามคืนเลย จากผู้หญิงธรรมดาก็กลายเป็นผู้หญิงไม่ธรรมดาที่เข้าไปพัวพันกับพวกคนมีอิทธิพลเสียอย่างงั้น มันไวมากไวจนเธอไม่สามารถตั้งสติตัวเองได้เลย ยังทำใจยอมรับไม่ได้ว่านี่คือความจริง จนคนที่เป็นชาวพุทธแบบเธอได้แต่คิดว่ามันเวรกรรมอะไรของเธอหนอ เกิดมาพร้อมกับนิสัยประหลาดจนเข้าสังคมกับคนอื่นยากก็ว่ากรรมมากพอแล้ว นี่ยังต้องมาเป็นเจ้าสาวมาเฟียแบบไม่เต็มใจ พลัดมาอยู่บ้านอื่นเมืองอื่นอีก ชาติที่แล้วเธอคงทำกรรมไว้มากสินะ 

“ไม่เลย ไม่ใช่แบบนั้นนะ สิ่งที่ลูกชายฉันทำมันผิด ฉันไม่สนับสนุนหรอก” ลอเรนรีบอธิบายก่อนจะเลื่อนมือไปกุมมือของกันย์ “เอาเป็นว่าฉันขอโทษแทนลูกชายที่เอาแต่ใจของฉันด้วย ถ้าจะโทษก็โทษฉันเถอะที่ฉันเลี้ยงลูมาไม่ดีเอง เลี้ยงตามใจมากไปหน่อยเลยโตมาชอบทำอะไรไม่คิดแบบนี้” 

“ไม่หรอกค่ะ คุณไม่ผิดหรอก หนูเข้าใจคำว่าลูกเราเลี้ยงเขาได้แค่ตัวดี” 

กันย์ส่งยิ้มให้ลอเรนเพราะเธอเองก็เป็นลูกดื้อคนหนึ่งที่ไม่ฟังพ่อแม่ เอาแต่ใจตัวเองที่หนึ่ง พ่อแม่เธอก็เตือนแล้วว่าไม่ให้มาทำงานต่างบ้านต่างเมืองตัวคนเดียวแบบนี้แต่เธอก็ไม่ฟังดื้อรั้นจะมาจนมันเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้และเธอก็ต้องพึ่งตัวเอง เธอคงไม่สามารถบอกใครได้เพราะมันจะทำให้พวกเขาเป็นห่วงเธอ โดยเฉพาะพ่อแม่ของเธอ 

“งั้นฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าเธอมาทำอะไรที่นิวยอร์กมาเที่ยวเหรอ? ” 

“อ๋อ หนูมาทำงานค่ะแล้วก็เพิ่งโดนไล่ออกจากงานก็เพราะฝีมือลูกชายคุณ” 

“จริงเหรอ นี่ลูทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ? ” 

“ค่ะ เพราะหนูไม่ยอมเขา เขาเลยกลั่นแกล้งหนู” 

“เอาแต่ใจจริงๆ ฉันขอโทษแทนลูกชายด้วยนะ” 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ช่างเถอะ มันผ่านมาแล้ว” 

“งั้นเอางี้ดีกว่าไหม ในเมื่อหนูเองก็มานิวยอร์กเพื่อมาทำงานอยู่แล้ว งั้นหนูก็อยู่ที่นี่แล้วทำงานที่นี่แทนดีไหม มันก็เหมือนหนูมาทำงานแค่เปลี่ยนประเทศแค่นั้นเอง” 

คำพูดของลอเรนมันทำให้กันย์มั่นใจมากขึ้นว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่นิวยอร์กไม่ได้อยู่ในอเมริกันแน่ๆ แล้วและให้เดาเธออยู่อิตาลีแน่ๆ เพราะเธอเห็นธงประเทศอิตาลีโบกสะบัดอยู่บนเสาไกลๆ นู้น “ถ้าในเมื่อพวกคุณยืนยันว่าหนูจะต้องอยู่ที่นี่ งั้นมันก็คงต้องเป็นอย่างงั้น แต่ขออย่างได้ไหมคะ? ” 

“ได้สิอะไรล่ะ? ” 

“อย่าให้ลูกชายคุณมายุ่งกับหนูได้ไหม เขาชอบลวนลามหนูตลอดเลย” 

“ได้สิ แน่นอน ฉันจะไม่มีวันให้เขาทำเรื่องแบบนั้นกับเธอ ฉันสัญญา” ลอเรนพูดด้วยรอยยิ้ม 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ หนูจะได้อยู่อย่างสบายใจเพราะเอาเข้าจริงหนูไม่ชอบให้คนไม่สนิทมาจับตัวหนูค่ะ หนูเกิดมาพร้อมโรคแปลกๆ ที่ถ้าหนูไม่ไว้ใจใคร ไม่สนิทใจจริงๆ จะไม่ยอมให้ถูกเนื้อต้องตัวมากๆ เลย มันรู้สึกอึดอัดและรำคาญ” 

หญิงสาวตัดสินใจเล่าอาการของตัวเองให้ลอเรนฟังเพราะเห็นว่าเป็นผู้หญิงเหมือนกันแล้วก็ดูเหมือนจะเข้าใจเธอมากที่สุดแล้วดูใจดีดูอบอุ่นน่าไว้วางใจดีเพราะอย่างน้อยก็ไม่เข้าข้างลูเซียโน่คนระยำตำบอนนั้น 

“จริงเหรอเนี้ย ตายแล้ว แล้วลูรู้ไหม? ” ลอเรนถึงกับอึ้งเมื่อได้ฟังคำบอกเล่าของกันย์ 

“หนูว่าเขารู้ค่ะเพราะเขาชอบลวนลามหนู” 

“ลูนี่มันจริงๆ เลยลูกคนนี้ ไม่ต้องห่วงนะเดี๋ยวฉันจะจัดการให้” 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ แล้วจะให้หนูทำงานอะไรเหรอคะ แล้วหนูสามารถติดต่อใครได้ไหม? ” 

“เรื่องงานฉันขอเวลาสัก 2-3 วันนะ ส่วนเรื่องติดต่อคนอื่นหนูทำได้จ้ะ ที่นี่คือบ้านไม่ใช่เรือนจำ หนูทำได้ทุกอย่างยกเว้นเดินดุ่มๆ ออกไป” 

“หมายความว่าหนูต้องอยู่แต่ที่บ้านเหรอคะ? ” 

“ไม่จ้ะ หนูออกไปข้างนอกได้แต่ต้องบอกฉันบอกคุณนิโลคัสและต้องมีการ์ดไปด้วยเพื่อความปลอดภัยของหนูเอง ไว้เดี๋ยวหนูอยู่ที่นี่หนูก็จะเรียนรู้ไปได้เองว่าชีวิตในโลกของฉัน ในโลกของลู มันไม่ง่ายหรอก มันคือเกมเอาตัวรอดของจริง” 

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยอธิบายให้หนูฟัง” 

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ งั้นเอางี้ดีกว่าไหม หนูไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดดีกว่าไหม” ลอเรนลุกขึ้นยืนก่อนจะเอื้อมมือไปหากันย์ 

“ค่ะ” กันย์ยกมือขึ้นไปจับมือของลอเรนก่อนจะลุกขึ้นยืนตามแรงดึงของอีกฝ่าย 

ลอเรนจูงมือกันย์มายังห้องนอนแขกก่อนจะพาหญิงสาวมาที่ห้องน้ำ “เข้าไปอาบน้ำก่อนนะ ในตู้มีผ้าขนหนูอยู่ ส่วนเสื้อผ้าเดี๋ยวฉันจะเอาเสื้อผ้าฉันมาให้ใส่ก่อน น่าจะใส่ได้เพราะหุ่นเธอก็พอๆ กับฉันเลย” 

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” 

“อืม ตามสบายนะ” 

ลอเรนหันตัวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูให้กันย์ด้วยเห็นแบบนั้นหญิงสาวจึงก้าวเดินเข้ามาภายในห้องน้ำแต่ก็ต้องตกตะลึงกับความใหญ่โตแบบที่มันกว้างมากเลยกว้างจนเอาเสื่อมาปูนอนได้เลยมั้งเนี้ย ทำไมคนรวยต้องสร้างห้องน้ำให้มีพื้นที่เหลือเยอะๆ ด้วยนะ บางทีก็สงสัยเพราะปกติเคยเจอ 

เสื้อผ้าบนเรือนกายของหญิงสาวถูกถอดออกลงไปกองที่พื้นจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าก่อนจะก้าวขาลงไปนั่งในอ่างแล้วเปิดน้ำให้ไหลรินออมมาท่วมบนร่างกายของเธอ น้ำอุ่นๆ ไหลวนไปตามส่วนต่างๆ ของร่างบางให้ความรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อยเลยจนทำให้กันย์เผลอเอนกายพิงคอลงกับขอบอ่างและกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่แบบนั้น โดยไม่รู้เลยว่ามีเงาร่างสูงของลูเซียโน่กำลังยืนมองดูกันย์อาบน้ำด้วยความหลงใหลในเรือนกายขาวเนียนนั้น ไหนจะทรวดทรงองเอวอรชรชวนฝัน เอาตรงๆ ว่าตอนนี้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลยเพราะเนี้ยแหละสเป็คของเขา ผู้หญิงที่ใฝ่ฝันมานานแสนนาน 

“เธอสวยจัง” 

“อ๊ะ! ” เสียงเข้มของลูเซียโน่มันทำให้กันย์ที่กำลังเคลิ้มถึงกับสะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานหันไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะรีบทิ้งตัวแช่ลงไปในน้ำจนมิดเหลือแต่ใบหน้าที่โผล่ขึ้นมา “นายเข้ามาทำไมเนี้ย ออกไปเลยนะ! ” 

“ก็เข้ามาดูว่าที่เมียอาบน้ำไม่ได้เหรอ? ” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบเท้าก็ก้าวเข้ามาภายในห้องน้ำจนกันย์รีบเขยิบตัวหนีแต่เธอก็อยู่ในอ่างอาบน้ำไงเธอจะเขยิบไปไหนได้ 

“ใครว่าที่เมียนายไม่ใช่ฉันแน่นอน ใครจะไปเป็นเมียคนโรคจิตแบบนายกัน” 

“ฉันก็โรคจิตกับเธอคนเดียวนั่นแหละ” 

“ฉันควรภูมิใจเหรอ ก็ไม่น่านะ ออกไปเลย ไม่งั้นฉันจะตะโกนว่านายจะปล้ำฉัน” 

“เธอจะกลัวฉันไปถึงไหน ไม่คิดจะลองหน่อยเหรอ มีเซ็กส์มันไม่แย่หรอก” 

“มันไม่แย่สำหรับคนแบบนายแต่สำหรับฉันมันแย่ ขอร้องอย่าเหมารวมว่าทุกคนบนโลกจะต้องโรคจิต หื่นกาม วันๆ ในหัวสมองคิดแต่เรื่องใต้สะดือเหมือนนาย ถ้าเสี้ยนมากนักก็ไปหาซื้อกินเอาสิ รวยนิ ไม่มีปัญญาหาผู้หญิงมานอนด้วยเหรอ ไร้น้ำยาหรือไงกัน? ” 

กันย์เลือกจะพูดแขวะลูเซียโน่ด้วยถ้อยคำหยาบไม่น้อยเพราะสำหรับผู้ชายคำว่าไร้น้ำยามันคงแทงใจดำเอามากๆ เหมือนโดนดูถูกเต็มๆ เอาตามตรงนะตอนนี้เธอชักจะชินชากับเขาแล้วสิ รู้สึกเหนื่อยหน่าย รู้สึกเบื่อจะเถียง เบื่อจะไล่แล้ว เพราะททำสิ่งเหล่านั้นไปก็เท่านั้นคนแบบลูเซียโน่นนอกจากจะ โรคจิต หื่นกามแล้ว ยังหน้าด้าน หน้าหนายิ่งกว่ากำแพงวัดเสียอีก น่าจะหนาเท่าหลุมหลบภัยอ่ะ ต่อให้ระเบิดลงก็ไม่สะท้าน 

“ฉันไม่ได้ไร้น้ำยา แต่ฉันแค่อยากให้เกียรติเธอ” 

“ให้เกียรติฉันเหรอ ยังไงเหรอลูเซียโน่ อะไรที่มองว่านายกำลังให้เกียรติฉันในเมื่อตอนนี้นายยังยืนอยู่ในห้องน้ำที่มีฉันกำลังอาบน้ำอยู่เลย นี่มันเรียกคุกคามทางเพศแล้ว” 

“รู้เอาไว้นะกันย์ คนแบบฉันไม่ต้องออกไปซื้อกินหรอก มีผู้หญิงมากมายอยากมีเซ็กส์กับฉันทั้งนั้นโดยที่พวกเธอเหล่านั้นมาเสนอตัวให้ฉันเอง แต่ที่ฉันไม่เลือกจะนอนกับผู้หญิงพวกนั้นเพราะฉันอยากทำให้เธอเห็นว่าฉันจริงจังและจริงใจกับเธอมากแค่ไหนก็เท่านั้นเอง” 

ว่าจบชายหนุ่มก็หันตัวเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางอารมณ์เสียก่อนจะปะทะหน้าเข้ากับแม่ที่เดินสวนเข้ามาเพื่อเอาชุดมาให้กันย์พอดี สายตาอำมหิตของผู้เป็นแม่จ้องมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นลูกชายที่เธอสั่งแล้วว่าห้ามเข้ามายุ่งกับกันย์อีกยังขัดคำสั่งเธอแอบลักลอบเข้ามาหาหญิงสาวจนได้ 

“นี่เข้าไปทำอะไรในห้อง ไปรังแกอะไรหนูกันย์เขาอีก” แขนบางคว้าคอเสื้อของลูกชายอย่างเอาเรื่อง 

“คุณแม่ใจเย็นๆ สิครับ ผมแค่เข้ามาคุยกับกันย์ เข้ามาคุยจริงๆ ไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวเลย” ลูเซียโน่รีบอธิบายเมื่อเจอแม่คว้าคอเสื้อเขาจนยับเพราะท่าทางแบบนี้แปลว่าแม่ของเขาโกรธจริงและแม่ก็ไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอ่นหวานด้วยเวลาโกรธอ่ะ ต่อยเข้าได้แล้วกัน 

“จริงเหรอ แน่ใจนะ? ” 

“แน่ใจสิครับ ปล่อยผมได้แล้ว” ชายหนุ่มสะบัดตัวออกมาจากผู้เป็นแม่ 

“ถ้ากันย์ฟ้องแม่ว่าเราไปรังแกหนูเขาแม่เอาเราตายแน่” 

“รู้แล้วครับ บ่นอยู่นั่นแหละวุ้ย” 

ลูเซียโน่หันตัวเดินออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิดจนลอเรนได้แต่ส่ายหัวอย่างเอือมระอาในนิสัยเอาแต่ใจของลูกชายตัวเองแต่จะให้โทษใครล่ะนอกจากเธอกับสามีเองที่เลี้ยงลูกมาตามใจเอง หญิงสาวหันตัวเดินเข้ามาในห้องก่อนจะเอาชุดเดรสไว้วางไว้ที่เตียงแล้วเดินมาเคาะประตูห้องน้ำ 

“หนูกันย์ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้แล้วนะ โอเคใช่ไหม? ” 

“โอเคค่ะ สักครู่นะคะ” เสียงของกันย์ตะโกนตอบออกมาก่อนจะที่สักพักหนึ่งประตูห้องน้ำจึงถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางในนชุดเสื้อคลุมเดินออกมา “ขอบคุณนะคะ” 

“อืม มาแต่งตัวเถอะ” ลอเรนเลื่อนมือไปจับแขนของกันย์แล้วพาเดินมาที่เตียงก่อนจะหยิบเอาชุดเดรสของเธอมาทาบลงบนเรือนร่างบาง “พอดีเลยนะ งั้นใส่ชุดฉันไปก่อนแล้วกันนะ ไว้พรุ่งนี้จะพาออกไปซื้อของใช้นะ” 

“ขอบคุณนะคะ แต่หนูไม่มีอะไรติดตัวมาเลยและคาดว่าลูเซียโน่เขาน่าจะพังห้องหนูที่นิวยอร์กไปแล้ว แบบเอาตามตรงตอนนี้หนูมีแต่ตัว” หญิงสาวถอดถอนหายใจออกมาเบาๆ 

“ไม่ต้องห่วงนะ ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากฝีมือลูกของฉัน ฉันก็จะรับผิดชอบเธอเพราะมันคือสิ่งที่ฉันจะต้องทำให้มันถูกต้อง ก็อยู่ด้วยกันที่นี่แหละ” 

“ขอบคุณนะคะ” 

“ไม่ต้องขอบคุณฉันแล้ว ขอบคุณมาเยอะแล้วเนี้ย เอาเป็นว่าแต่งตัวเถอะนะ” 

“ค่ะ” กันย์หันตัวไปหยิบชุดเดรสกับชุดชั้นในที่ยังคงใหม่อยู่เพราะมันยังอยู่ในซองอยู่เลยก่อนจะหันตัวเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำเพื่อสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยเพราะเธออายที่จะแต่งข้างนอกอ่ะถึงแม่ของลูเซียโน่จะเป็นผู้หญิงเหมือนเธอแต่ก็อย่างที่เธอบอกเธอไม่ชินกับคนแปลกหน้านักมันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ 

หลังจากแต่งตัวเสร็จหญิงสาวก็จ้องมองตัวเองผ่านกระจกเงาที่ยังคงมีไอน้ำจากน้ำอุ่นเกาะติดอยู่จนมัวเล็กน้อย มือบางเลื่อนไปลูบเอาไอน้ำเหล่านั้นออกเพื่อจ้องมองตัวเองให้ชัดเจนขึ้น ลมหายใจแผ่วเบาถูกถอนออกมาอีกครั้งในขณะที่แววตาก็เศร้าหมองลงเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องมาเจอ แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วเธอก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้ายอมรับชะตากรรมและใช้ชีวิตต่อไป 

เอาว่ะ! อยู่ที่นี่ก็อยู่ อย่างน้อยก็มีงานทำ ไว้ค่อยหาแผนหนีที่หลัง 

. 

. 

To Be Continued... 

--------------------------------- 

แล้วฉันจะเลือกอะไรได้ไหม? น้องกันย์อยากถาม 555 เอาน่าคิดในแง่ดีสิอย่างน้อยก็มีงานทำ มีบ้านอยู่ มีข้าวกินฟรีนะ ไม่ต้องเสียค่าเช่า เสียค่าอุปโภคบริโภคใดๆเพราะมีคนคอยซัพพอร์ต อีกอย่างพ่อแม่ของหนูลูก็ดูเป็นคนใจดี ไม่ใช่พวกลูกฉันเป็นคนดี อะไรๆก็เข้าข้างลูก อยู่ๆไปก่อนเถอะเก็บเงินได้ค่อยหนี! 

ความคิดเห็น