I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[7] : เครื่องมือมีชีวิต

ชื่อตอน : [7] : เครื่องมือมีชีวิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2562 11:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[7] : เครื่องมือมีชีวิต
แบบอักษร

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา * 

[7]  

'I-RIS RED' 

 

24 ชั่วโมงต่อมา @แคว้นปกครองตนเองซิซิลี , ประเทศอิตาลี 

“อือ โอ๊ย ปวดหัวจัง” 

เสียงบ่นพึมพำออกมาจากปากของกันย์ที่เริ่มขยับตัวเมื่อได้สติ หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับในขณะที่สายตาก็กวาดมองไปรอบๆ ห้องด้วยความพร่ามัวก่อนที่ภาพเหล่านั้นมันจะชัดขึ้นในที่สุด พลันร่างบางก็ลุกพรวดขึ้นนั่งในทันทีเมื่อสายตาของเธอกวาดมองไปเห็นสภาพของห้องหรูหราที่เธออยู่ในตอนนี้ 

“โอ๊ย! ปวดหัว อะไรกันเนี้ย ฉันฟื้นตื่นขึ้นมาในสถานที่แปลกกี่ครั้งแล้วเนี้ย” 

หญิงสาวถึงกับบ่นออกมาอย่างประสาทเสียเพราะตอนนี้เธอปวดหัวเอาเสียมากๆ แถมยังตื่นลื่มตามาในสถานที่แปลกอีกแล้วเพราะมันไม่ใช่ห้องเช่าของเธอ ไม่ใช่ห้องของลูเซียโน่และมันไม่ใช่ห้องของโรงพยาบาลอย่างแน่นอน แถมเธอรู้สึกว่าอากาศมันแปลกๆ ด้วยอ่ะมันไม่หนาวเท่าไหร่เลยเหมือนมันไม่ใช่นิวยอร์กแต่เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนเธอจะหมดสติเธอถูกลูเซียโน่ให้กินยาอะไรบางอย่างและเธอก็ง่วงนอนมากจนน่าจะหลับไปและเขาจะต้องเป็นคนพาเธอมาที่นี้แน่ๆ 

“ทำแบบนี้ได้ยังไงลู แบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะ”  

“โธ่คุณแม่ก็ผมชอบเธอ ผมอยากได้เธอ”  

“แล้วทำไมไม่จีบดีๆ ทำไมทำแบบนี้ มันไม่ให้เกียรติเธอเลย”  

เสียงเหมือนคนกำลังทะเลาะกันอยู่ด้านนอกห้องมันทำให้กันย์รู้สึกสนใจขึ้นมาเพราะเธอจำได้แม่นยำว่าเสียงหนึ่งมันคือลูเซียโน่แน่ๆ ส่วนอีกเสียงเป็นเสียงของผู้หญิง เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นแฟนหรือเมียของเขาที่อาจจะกำลังทะเลาะกันเพราะความหึงหวงที่เขาพาเธอกลับมาก็ได้ แบบนี้เธอต้องไปดูและรีบไปอธิบายว่าเธอไม่ได้อยากมากับเขาเลย ไม่ได้อยากทำให้ครอบครัวร้าวฉาน 

ร่างบางเดินเซๆ ไปยังประตูเพราะยังรู้สึกมึนๆ อยู่ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูออกไปพลันสายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับแสงเต็มๆ จนต้องหลับตาปี๋เมื่อฝั่งตรงกันข้ามกับเธอมันคือหน้าต่างที่กำลังเปิดกว้างอ้าซ่ารับแสงเข้ามาในตัวบ้านเต็มๆ 

“กันย์” ลูเซียโน่รีบพุ่งตัวเข้าไปประคองหญิงสาวในทันทีแต่กันย์ก็ดึงสติกลับมาก่อนจะพยายามผลักตัวของชายหนุ่มออกไปแล้วหันไปมองหญิงวัยกลางคนรูปร่างหน้าตาดีที่กำลังยืนมองเธออยู่ 

“...อะ...เออ อย่าเข้าใจผิดนะคะ หนูไม่ได้เป็นแฟนของเขานะคะ ไม่ได้เต็มใจมา เขาลักพาตัวหนูมา หนูไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาเป็นมือที่สามหรือทำให้ครอบครัวใครร้าวฉานนะคะ” หญิงสาวรีบอธิบายเป็นภาษาอังกฤษมันทำให้ลอเรนแม่ของลูเซียโน่ถึงกับยืนอึ้งนิ่งเงิบเพราะยังงงๆ กับคำพูดของกันย์แต่กันย์กลับนึกว่าลอเรนฟังภาษาอังกฤษไม่ออก 

“ฟังภาษาอังกฤษไม่ออกเหรอคะ? ” หญิงสาวถามซื่อๆ ก่อนจะหันไปหาลูเซียโน่ “ไอ้โรคจิตยืนเอ๋ออยู่ได้นายรีบอธิบายให้เมียนายฟังสิ” 

“ห๊ะ! มะ...เมีย เมียเนี้ยนะ? ” ลูเซียโน่ถึงกับร้องเสียงหลง คิ้วหนาขมวดติดกันจนยุ่ง 

“ก็ใช่ไง ก็กำลังทะเลาะกันเรื่องฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ? ” กันย์ชักหน้ามุ้ยเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของลูเซียโน่แบบจะตกใจอะไรขนาดนั้นหรือรู้สึกอายที่มีเมียแก่กว่ามากๆ ไรงี้ ไม่อยากให้เธอรู้ไรงี้ 

“หึๆ ” แต่คนที่กันย์คิดว่าเป็นเมียลูเซียโน่กลับหลุดขำออกมาจนหญิงสาวต้องหันไปมองด้วยความสงสัยว่าแบบอีกฝ่ายขำเธอหรือขำสีหน้าท่าทางตลกของลูเซียโน่กันแน่? “ขำอะไรเหรอคะ? ” 

“ก็ขำเธอไง คิดได้ยังไงเนี้ยว่าฉันเป็นเมียลู” ลอเรนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ยังคงขบขัน 

“ก็คุณกับเขากำลังทะเลาะกันเรื่องฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะหึงหวงจะอะไรละคะ? ” กันย์ถามอย่างซื่อๆ และงงๆ 

“บ้าเหรอ นี่แม่ฉัน! ” 

ชายหนุ่มรีบอธิบายด้วยท่าทางเหนื่อยใจแบบมองยังไงว่าแม่เขาเป็นเมียเขาทั้งๆ ที่อายุก็ห่างกันเสียขนาดนั้น ไม่พอหน้าตาก็เหมือนกันยังกับพิมพ์เดียวกันขนาดนี้ยังจะมองไปเป็นเมียอีก ทำไมไม่มองเป็นแม่ก่อน! 

“จริงเหรอ? ” จากหน้าซื่อแปรเปลี่ยนเป็นหน้าเหวอในทันที 

“จริงจ้ะ ฉันเป็นแม่ของลู” ลอเรนเป็นฝ่ายตอบเพื่อยืนยันให้ว่าที่ลูกสะใภ้ของตัวเองมั่นใจ 

“หนูขอโทษนะคะ หนูขอโทษจริงๆ ” กันย์รีบยกมือขึ้นไหว้ด้วยความเคยชินตามประสาคนไทย 

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะเรื่องแค่นี้เอง” ลอเรนยกยิ้มหวาน 

“งั้นหนูขอฟ้องค่ะ! ” กันย์นึกขึ้นได้รีบผละตัวออกมาจากลูเซียโน่ในทันทีก่อนจะชี้นิ้วเรียวสวยไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม “ลูกชายคุณจับตัวหนูมา มันผิดกฎหมายนะคะ” 

“ฉันรู้แล้ว ไม่ต้องกังวลนะฉันจะไม่ยอมให้ลูกชายฉันทำสิ่งที่ผิดหรอก ฉันจะพาเธอกลับบ้าน” 

“ไม่ได้นะคุณแม่ ผมบอกแล้วไงว่าเธอเป็นเจ้าสาวของผม” ลูเซียโน่รีบแย้ง 

“เงียบไปเลยนะลู ไม่ให้เกียรติเขายังจะบังคับเขาอีก” ลอเรนหันไปดุลูกชายก่อนจะเดินตรงเข้าไปหยิกหูหนาด้วยความโมโห 

“โอ๊ย! คุณแม่ โอ๊ย! ผมเจ็บ อะไรเนี้ย” 

“แค่นี้ทำเป็นเจ็บ อย่างเรามันต้องโดนมากกว่านี้อีก” 

เสียงร้องโวยวายของลูเซียโน่มันทำให้ผู้เป็นพ่ออย่าง นิโคลัส พ่อของลูเซียโน่รีบขึ้นมาดูต้นสายปลายเหตุ “หยุดเลยนี่มันอะไรกันเนี้ย? ” 

“จะอะไรอีกละก็ลูกชายคุณพี่นั่นแหละทำงามหน้าซะไม่มี ไปฉุดผู้หญิงมาเนี้ย” ลอเรนรีบหันไปฟ้องผู้เป็นสามีของเธอ 

กันย์ได้แต่ยื่นส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับทั้งสามคนเพราะเธอฟังภาษาที่คนเหล่านี้พูดกันไม่ได้แต่เดาว่าน่าจะเป็นภาษาอิตาลีนะ แต่ดูจากสถานการณ์ก็รู้ว่าแม่ของลูเซียโน่คงกำลังโกรธเขามากเพราะหน้านี่แดงก่ำเชียว ตายห่าแล้วนี่เธอไม่ได้มาทำให้ผัวเมียทะเลาะกันแต่จะมาทำให้แม่ลูกทะเลาะกันไหมเนี้ย แต่เธอก็ไม่ผิดนะ เธอคือผู้เสียหาย ผู้ถูกกระทำ คือเหยื่อของความรุนแรง เธอควรได้รับการเยียวยา 

“จริงเหรอลู? ” ผู้เป็นพ่อหันไปถามลูกชาย 

“จริงครับ” ลูเซียโน่ต้องยอมรับผิดเพราะถ้าเขาโกหกพ่อ พ่อจะทำโทษเขาหนักมากๆ 

“ทำแบบนี้ได้ยังไงลู พ่อเคยสอนเราไม่ใช่เหรอว่าควรให้เกียรติสุภาพสตรี” 

“ก็ผมชอบเธอและอยากได้เธอนิครับ” 

“ก็เลยฉุดเธอมาเลยเหรอ นิสัยเสียจริงๆ เราเป็นมาเฟียนะไม่ใช่โจรห้าร้อย มูลค่าเรามันสูงกว่าโจรข้างถนนอย่าทำตัวเองให้กลายเป็นโจรข้างถนน เป็นนักเลงหรืออันธพาลได้ไหม เรามีกฎ เราอยู่กับโลกนี้มานาน อยู่เหนือกฎหมายได้เพราะกฎที่บรรพบุรุษสร้างด้วยกันมานะ” 

ผู้เป็นพ่อเดินเข้ามาสั่งสอนลูกชายแบบใกล้ๆ เพื่อฝังเอาความคิดดีๆ ใส่หัวเอาไว้ เขารู้ดีว่าลูกชายของเขาเป็นพวกห่าม เป็นพวกวัยรุ่นคึกคะนองชอบทำตามใจเพราะเขาเองเนี้ยแหละที่เลี้ยงลูกมาตามใจจนโตมาชอบทำอะไรตามใจตัวเองแบบบางทีก็ตามใจเกินไปแบบไม่ดูอะไรเลยจนพาเขาเดือดร้อนต้องออกหน้ารับแทนก็หลายต่อหลายครั้งแล้ว โดนเขาทำโทษด้วยการหักเงิน สั่งกักบริเวณก็แล้วก็ยังไม่เคยหลาบจำ 

“เออ ไม่ทราบว่าหนูจะกลับบ้านได้หรือยัง? ” กันย์ตัดสินใจพูดแทรกขึ้นถึงมันจะเสียมารยาทมากก็ตามแต่เธอต้องถามอ่ะเพราะเธอฟังพวกเขาพูดไม่รู้เรื่อง เธอก็ต้องถามหาสิทธิ์ของเธอให้รู้เรื่องก่อนสิ 

“ไม่” 

“ได้” 

เสียงแตกของสองแม่ลูกดังขึ้น ลูเซียโน่หันขวับมาตอบว่าไม่ในขณะที่ลอเรนกลับตอบว่าได้มันยิ่งทำให้กันย์มึนตึบมากกว่าเดิม “สรุปว่าได้หรือไม่ได้คะ? ” 

“คุณพี่ต้องส่งเธอกลับบ้านนะคะ ป่านนี้พ่อแม่เธอเป็นห่วงแย่แล้ว” ลอเรนหันมาพูดกับนิโคลัส 

“ไม่ได้นะครับคุณพ่อ มันไม่ใช่แค่ผมอยากได้เธอเป็นเจ้าสาวนะ แต่มันหมายถึงความปลอดภัยของเธอด้วย” ลูเซียโน่รีบแย้งในทันทีมันทำให้พ่อแม่ของเขาหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ 

“ความปลอดภัยอะไร? ” นิโคลัสถาม 

“ก็ผมอัพรูปเธอไปในอินสตราแกรมแล้ว ทุกคนรู้หมดแล้วว่าเธอกำลังจะเป็นเจ้าสาวของผม นั้นหมายความว่าถ้าปล่อยเธอกลับไปเธออาจจะตกเป็นเครื่องมือของศัตรูเราก็ได้ เธอต้องอยู่ที่นี่เพราะมันปลอดภัยที่สุด” ชายหนุ่มรีบอธิบายในทันทีเพราะเขาดันมือไวใจไวโพสต์ภาพของกันย์ลงอินสตราแกรมไปแล้ว แน่นอนเพื่อนๆ ของเขารวมถึงตระกูลมาเฟียตระกูลอื่นรับรู้กันหมดแล้วไม่ว่าอยู่ส่วนไหนของโลกก็ตาม 

“ห๊ะ! นี่ทำอะไรลงไปเนี้ยลู ทำอะไรไม่คิดเลย” 

“โอ๊ย! คุณแม่อย่าตีผมสิ” 

ลอเรนถึงกับโมโหยกมือขึ้นตีแขนลูกชายไม่นับครั้งจนชายหนุ่มต้องหันตัวหลบด้วยความเจ็บก่อนจะวิ่งไปหลบด้านหลังผู้เป็นพ่อโดยมีสายตาของกันย์มองด้วยความสงสัยในสิ่งที่พ่อแม่ลูกสามคนนี้กำลังทำ นี่เธอกำลังดูละครอยู่เหรอ แล้วมันเป็นละครตลกเหรอ ทำไมท่าทางลูเซียโน่มันตลกแบบนั้น นี่มองยังไงก็ลูกแหง่มากกว่าลูกมาเฟียอ่ะ 

“รบกวนช่วยพูดให้หนูเข้าใจด้วยได้ไหมคะ? ” หญิงสาวหันไปขอร้องพ่อแม่ของลูเซียโน่เพราะเธอก็อยากฟังด้วยนะ “แล้วหนูจะกลับบ้านได้หรือยัง? ” 

“เออ ขอโทษด้วยนะจ๊ะ หนูคงกลับบ้านไม่ได้แล้ว” 

“ห๊ะ! มะ...หมายความว่ายังไงคะ? ” กันย์ขมวดคิ้วเข้าหากันจนหน้ามุ้ย 

“มันเป็นเรื่องความปลอดภัยของหนู หนูคงรู้ว่าตระกูลของเราเป็นอะไร ลูน่าจะบอกหนูแล้วเพราะฉะนั้นถ้าหนูกลับไปตัวหนูจะไม่ปลอดภัยนะ” 

“ไม่ปลอดภัยจากอะไรคะ อยู่ที่นี่มากกว่าที่ไม่ปลอดภัย” 

“ก็เรามีศัตรูเยอะที่จะมาล้มล้างอำนาจในการปกครองของเราเพื่อขึ้นแทนที่ ถ้าเราปล่อยหนูกลับบ้านไปพวกนั้นอาจจะใช้หนูเป็นเครื่องมือในการต่อรองกับพวกเรานั้นหมายความว่าชีวิตหนูจะไม่ปลอดภัยรวมถึงครอบครัวของหนูด้วย” 

“ห๊ะ? ” กันย์ถึงกับร้องอุทานหน้าตาอึ้งตะลึงกับสิ่งที่ได้ฟังจนปากบางนี่อ้าค้างเลย หญิงสาวก้าวถอยหลังเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด 

ก็ไม่เครียดได้ยังไงอยู่ดีๆ เธอก็เข้ามาอยู่ในวังวนของพวกมาเฟียซะงั้น จากคนธรรมดาใช้ชีวิตหมดไปกับการทำงานหาเลี้ยงตัวเองแท้ๆ แบบเธอก็รู้นะว่าพวกโลกของมาเฟียอ่ะมันเป็นยังไง มันก็คือโลกของคนที่มีอิทธิพลอยู่กันนั่นแหละ ต้องมีแย่งชิง แข่งขันกันเป็นธรรมดาเพื่อทำให้ตัวเองยิ่งใหญ่คงไว้ซึ่งฐานอำนาจ แต่แบบเธอไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้อ่ะ เธออยากเป็นพนักงานธรรมดาในออฟฟิศมากกว่า 

“ที่รักใจเย็นๆ นะ” ลูเซียโน่เลื่อนมือมาจับแขนของกันย์แต่กันย์กลับสะบัดตัวหลบแล้วง้างมือขึ้นก่อนจะหันกลับไปสวนตบเข้าที่ใบหน้าของชายหนุ่มทันควัน 

เพี๊ยะ! 

เสียงตบดังสนั่นท่ามกลางความตกใจของพ่อแม่ลูเซียโน่ที่ยืนอึ้งเพราะไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหนที่กล้าตบลูกของพวกเขาเพราะใครๆ ก็ย่อมเกรงกลัวในอำนาจของมาเฟียที่จะชี้นิ้วสั่งเป็นสั่งตายใครก็ได้อย่างง่ายดายแต่กันย์กลับต่างไปเพราะนอกจากจะกล้าตบลูเซียโน่ยังจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาดุดันแสดงความเกลียดชังออกมาอย่างชัดเจน 

“เพราะนายนั่นแหละที่ทำให้ชีวิตของฉันเฮงซวยแบบนี้”  

“เดี๋ยวสิกันย์” 

“ไม่ต้องตามไปเลยนะ” ลอเรนรีบดึงตัวของลูกชายที่กำลังจะวิ่งตามกันย์ออกไปให้หยุดลง “ให้เวลากับเธอหน่อย เธอเกิดมาในสังคมแบบคนปกตินะ ไม่ได้โตมาในสังคมแบบเรา มันคนละสังคมกัน” 

“แต่ว่า” 

“ไม่ต้องแต่หรอกเดี๋ยวแม่จะไปพูดกับเธอเอง ผู้หญิงกับผู้หญิงมันคุยกันง่ายหน่อย” 

“ยังงั้นก็ได้ครับ” 

ชายหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยสีหน้าและแววตาเศร้าหมองแต่เมื่อพ้นสายตาของพ่อแม่รอยยิ้มมุมปากก็ปรากฏขึ้นอย่างภูมิใจเพราะทั้งหมดมันเป็นแผนการของเขาเองแหละ เขาไม่ได้พลาดแต่เขาตั้งใจโพสต์รูปของกันย์แบบเห็นหน้าชัดเจนทุกซอกทุกมุมลงอินสตราแกรมเองแหละเพราะเมื่อทุกคนเห็นหน้าเธอแล้วก็เท่ากับรู้ว่าเธอคือเจ้าสาวของเขาคือนายหญิงคนต่อไปของตระกูลโรเรนโซ่ที่ยิ่งใหญ่ 

นอกจากจะประกาศให้โลกรู้แล้วแสดงความเป็นเจ้าของแล้วเขาก็ใช้สิ่งนี้ให้เป็นเหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามตัวของกันย์เอาไว้ให้อยู่กับเขาตลอดไป เพราะชีวิตของเธอจะไม่ปลอดภัยอีกแล้ว เธอจะตกเป็นเป้าหมายของกลุ่มมาเฟียทุกกลุ่มที่ต้องการโค่นล้างอำนาจของครอบครัวเขา นั้นหมายความว่าพ่อแม่ของเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่นอนเพราะถ้าปล่อยไปเธอจะกลายเป็นเครื่องมือทันทีและเธออาจจะตายก็ได้ 

ถึงพ่อแม่ของเขาจะเป็นมาเฟียแต่พวกท่านก็มีมนุษย์ธรรมสูง ไม่ใช่ฆ่าคนเป็นผักปลา มองเห็นชีวิตคนอื่นด้อยค่าเหมือนมาเฟียกลุ่มอื่นๆ พ่อมักสอนเขาเสมอว่าเราเป็นมาเฟียไม่ใช่โจร นักเลงหรืออันธพาลข้างถนน เรามีกฎเกณฑ์ในตัว มีระเบียบวินัย ใช่มันคือจุดแข็งของพ่อแต่มันก็คือจุดอ่อนของพ่อด้วยเช่นกันที่ให้เขาแทรกแซงเข้าไปเล่นกับจิตใจของพ่อแม่ได้สบายๆ 

. 

. 

To Be Continued... 

--------------------------------- 

เอาจริงๆคนแบบหนูลูนี่น่ากลัวนะเนี้ย ต้องร้ายลึกแค่ไหนถึงเอาพ่อแม่มาเป็นเครื่องมือเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองให้บรรลุเป้าหมายได้ นี่พ่อแม่หนูนะลูก ทำไมถึงร้าย พ่อแม่สอนไม่จำเลยหนูเนี้ย เดี๊ยะตีเลย! 

ความคิดเห็น