I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[6] : แผนการร้ายของลูเซียโน่!

ชื่อตอน : [6] : แผนการร้ายของลูเซียโน่!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2562 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[6] : แผนการร้ายของลูเซียโน่!
แบบอักษร

* บุคคลในรูปเป็นเพียงอิมเมจประกอบตัวละครเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อหา * 

[6]  

'I-RIS RED' 

 

ช่วงบ่ายของวันต่อมา @ห้องเช่าของกันย์ 

“หนูทำไมเมื่อคืนไม่กลับห้องล่ะ? ” ป้าเจ้าของห้องเช่าเดินมาถามกันย์เมื่อเห็นหญิงสาวกลับมาที่ห้อง 

“อ๋อ พอดีเมื่อคืนหนูนอนโรงพยาบาลค่ะ” หญิงสาวตอบออกไปตามตรง 

“ทำไมล่ะ เกิดอุบัติเหตุเหรอ? ” 

“อ๋อเปล่าหรอกค่ะ พอดีหนูเดินสมัครงานมากไปหน่อยเลยเหนื่อยจนเป็นลมไป” 

“อ๋อๆ แล้วได้งานใหม่หรือยัง? ” 

“ยังเลยค่ะ หายากจังเลยนะคะ” 

“ยังไงก็สู้ๆ นะหนู” 

“ขอบคุณนะคะ” กันย์ส่งยิ้มให้ป้าเจ้าของห้องเช่าก่อนจะไขกุญแจเปิดเข้ามาภายในห้องแล้วปิดประตูลง หญิงสาวเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย 

ไอ้บ้าลูเซียโน่มันทิ้งเธอแทนที่เขาจะมารับเธอออกจากโรงพยาบาลมาขอโทษเธอมาแสดงความสำนึกผิดต่อเธอก็ไม่มีเลยแถมยังทิ้งให้เธอกลับบ้านเองอีก เธอตื่นมาก็ไม่เห็นหน้าของเขาแล้วจนหมอสั่งให้กลับบ้านได้ โชคดีนะที่เขาทิ้งกระเป๋าไว้ให้เธอด้วยไม่งั้นเธอไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาพยาบาลแน่ๆ นี่มันความซวยอะไรของเธอเงินก็ไม่ค่อยมียังจะต้องมาเสียเงินจากเรื่องไม่เป็นเรื่องที่เกิดจากคนอื่นไม่ใช่ตัวเธออีก 

มันน่าเผาพริกเผาเกลือแช่งนัก!  

RRRRRrrrr! 

“ใครโทรมาอีกเนี้ย” กันย์ที่กำลังหงุดหงิดอยู่หยิบเอามือถือออกมาจากกระเป๋าก่อนจะพบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากยัยทัชชาเพื่อนรักของเธอและแน่นอนเธอต้องรีบกดรับสายไม่งั้นหล่อนจะโทรไม่ยอมหยุดจนกว่าเธอจะรับสายเลยจ้า 

“ฮัลโหลว่ายังไงยัยตัวแสบ”  

[แสบบ้าบออะไรล่ะ แกหายหัวไปไหนมาฉันโทรหาแกตั้งหลายสาย ตอนแรกโทรไม่ติด พอติดก็ไม่รับ ฉันโทรหาแกตั้งแต่เมื่อคืนเลยนะ] เสียงโวยวายแหลมของทัชชาดังออกมาจากสายเลยจนกันย์ต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกห่างหูเล็กน้อย 

“ฉันขอโทษทีพอดีเมื่อคืนฉันเมาอ่ะเลยไม่ได้รับสายแบตก็หมดเพิ่งจะชาร์ต”  

[แล้วทำไมแกต้องเมาขนาดนั้นด้วยตั้งแต่ฉันรู้จักแกมาไม่เคยเห็นแกดื่มจนเมาขนาดนี้เลยนะ แกเป็นอะไรหรือเปล่าเนี้ย?]  

“อ๋อ เปล่าหรอก พอดีฉันไปปาร์ตี้บ้านเพื่อนร่วมงานมาอ่ะ คนในบริษัท แบบห่างหายปาร์ตี้มานานเลยจัดหนักแถมเหล้านอกมันแรงกว่าไทยเยอะสรุปน็อคเลย”  

[อ๋อๆ ก็เบาๆ หน่อยสิ ฉันเป็นห่วงนึกว่าโดนฆาตกรรมตายคาห้องไปแล้ว]  

“โทษทีนะ ไว้ฉันจะไม่ดื่มหนักแบบนี้แล้ว แต่ตอนนี้ฉันขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหมเพิ่งหายมึนอ่ะ”  

[โอเคๆ มีอะไรก็โทรมานะ]  

“อืม แน่นอนจ้ะเพื่อนรัก”  

[เคๆ แค่นี้แหละลูกฉันร้องแล้ว]  

ทัชชากดตัดสายไปก่อนยังไม่ทันที่กันย์จะเป็นฝ่ายกดแต่เธอได้ยินเสียงเด็กร้องแทรกเข้ามา หัวอกคนเป็นแม่อ่ะเนอะพอลูกร้องก็ต้องรีบไปหาลูกก่อน จริงๆ เธอไม่อยากจะโกหกทัชชาหรอกนะเพราะทัชชาเป็นเพื่อนรักเธอและเธอกับทัชชาก็ไม่เคยโกหกกันสักเรื่อง แต่นี่มันจำเป็นเพราะเธอไม่อยากให้เพื่อนต้องเป็นห่วงเธอ เธออยากให้เพื่อนคิดว่าเธอสุขสบายมีความสุขดีที่นี่เพราะพวกนั้นจะได้มีความสุขเหมือนกันไม่งั้นพวกนั้นก็ต้องมาคอยห่วงเธอ เธอไม่อยากเพิ่มภาระให้เพื่อนอ่ะนะยิ่งในตอนนี้ที่ทุกคนล้วนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบด้วย 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! 

“อ๊ะ! ” หญิงสาวร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเสียงเคาะประตูดังปึงๆ เหมือนจะทุบมากกว่าเคาะเสียอีก “ใครมาอีกเนี้ยหรือป้ากันนะ” 

ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปยังประตูโดยที่เธอต้องเสี่ยงวัดดวงเปิดประตูออกไปเพราะมันห้องเช่าราคาถูกเลยไม่มีตาแมวอะไรให้ดูทั้งนั้น หญิงสาวค่อยๆ แง้มประตูออกเล็กน้อยแต่ก็กลับถูกคนด้านนอกดันประตูเข้ามาจนร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับเสียหลักเซถอยหลังมือหลุดจากประตูจนเกือบล้มก้นจ้ำมำกว่าจะตั้งสติได้ก็มีร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในห้องแล้ว 

“ว่าไงจ๊ะที่รัก” เสียงอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นมันทำให้กันย์ตกใจไม่น้อย 

“...นะ...นาย นายอีกแล้วเหรอเนี้ย” กันย์รีบตั้งตัวแล้วเดินตรงเข้ามาหาร่างสูงในทันที 

ใช่ ลูเซียโน่ โรเรนโซ่คนเดิมอีกแล้ว!  

“ทำไมพูดกับแฟนแบบนี้ล่ะ ไม่น่ารักเลย” ลูเซียโน่เอื้อมมือมาคว้าแขนของกันย์แล้วดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดแบบตั้งใจจะจับเนื้อต้องตัวของหญิงสาวนั่นแหละ 

“อ๊ะ! ปล่อยฉันนะ ปล่อยสิ” 

กันย์พยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนของเขาด้วยท่าทางอึดอัดอย่างชัดเจนแต่ลูเซียโน่ก็กอดแน่นขึ้นไม่พอยังพยายามล้วงจับตามส่วนต่างๆ ของหญิงสาวด้วย มันยิ่งทำให้หญิงสาวตกใจมากกว่าเดิมและพยายามดิ้นรนขัดขืนฝืนตัวออกจากชายหนุ่มสุดแรง 

“...ปะ...ปล่อยฉัน อืออออ” มือหนาเลื่อนขึ้นมาล็อกคอของกันย์พร้อมทั้งใช้มืออุดปิดปากของเธอเอาไว้จนเสียงบางกลืนหายเข้าไปในลำคอของเธอ 

“ไม่ชอบใช่ไหมให้ผู้ชายจับเนื้อต้องตัวอ่ะ มันจะเป็นจะตายขนาดนั้นเลยเหรอไงกัน? ” 

ด้วยความนึกสนุกมันทำให้ลูเซียโน่ยิ่งได้ใจใช้มืออีกข้างลูบไล้บีบขยำไปตามส่วนต่างๆ ของร่างบางและที่ทำให้กันย์รู้สึกอึดอัดและวาบหวิวในเวลาเดียวกันเมื่อมือหนาล้วงลึกเข้ามาในเสื้อของเธอสัมผัสหน้าอกของเธอจนเจ้าของร่างดิ้นพล่านเพื่อพยายามให้ตัวเองเป็นอิสระก่อนจะถูกลุกล้ำไปมากกว่านี้แต่แขนหนากับจับล็อกแน่นไม่พอยังใช้มือบีบขยำหน้าอกของเธออย่างเมามันอีก 

อึดอัดจัง ไม่ชอบเลย ความรู้สึกของกันย์ในตอนนี้มันรวนไปหมดเลย ร่างบางค่อยๆ ทิ้งตัวลงอย่างช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้า ลมหายใจเริ่มติดๆ ขัดๆ จากความอึดอัดที่ได้รับจนแทบจะหมดเรี่ยวแรงอยู่แล้ว นี่เขากำลังทำบ้าอะไรหรือเขารู้ว่าเธอไม่ชอบให้คนที่ไม่สนิทหรือไว้ใจมาโดนตัวเธอเขาก็เลยคิดจะแกล้งเธอสนองความสนุกของเขากันนะ 

ตุบ! 

“อ๊ะ! ” ร่างบางถูกผลักจนล้มลงไปนอนบนเตียงเล็กๆ ด้วยท่าทางที่ไร้เรี่ยวแรงและเหนื่อยหอบเพราะหายใจไม่ทัน หญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังหยิบเอาอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาและกำลังตรงมาหาเธอพร้อมอะไรบางอย่างในมือ 

“อ๊ะ! อะไรเนี้ย” 

“กินเข้าไป” 

“แค่กๆ ” 

ยาบางอย่างถูกยัดเข้ามาในปากของกันย์ด้วยความตกใจทำให้เธอเผลอกลืนยาเม็ดนั้นเข้าไปจนรู้สึกว่ามันติดคอและสำลักออกมาเหมือนจะอาเจียนแต่ก็ไม่ได้อาเจียนออกมาแต่อย่างใด พร้อมกับยาเม็ดนั้นที่ถูกกลืนเข้าไปแล้วเรียบร้อย “...นะ...นายเอายาอะไรให้ฉันกิน” 

“ไม่ต้องห่วงหรอกที่รัก เธอจะหลับสบาย” มือหนาเลื่อนลงมาลูบแก้มบางที่เริ่มสะลึมสะลือ 

“...นะ...นายจะทำอะไรฉัน ชะ...ช่วยด้วย” 

เสียงของกันย์มันแหบพร่าไปหมดจนแทบจะไม่มีเสียงเปร่งออกไปเหมือนเสียงกระซิบมากกว่า เธอรู้สึกเหมือนเธอง่วงนอน รู้สึกมึน สะลึมสะลือ เธอมั่นใจว่ามันเป็นเพราะยาที่ลูเซียโน่ให้เธอกินอย่างแน่นอน แต่ทำไมยามันออกฤทธิ์ไวขนาดนี้มันยาอะไรกันแน่นะ แต่กันย์ไม่มีโอกาสจะพูดอะไรอีกเมื่อสติของเธอดับวูบลงหลังจากสิ้นสุดความคิดนั้นในทันที 

“หลับให้สบายนะแล้วเธอจะตื่นขึ้นมาพบเจอแต่ความสุข” มือหนาลูบแก้มบางด้วยรอยยิ้มก่อนจะโน้มตัวลงไปอุ้มร่างบางขึ้นมาแล้วพาเดินออกมาจากห้อง ในขณะที่หน้าห้องก็มีป้าเจ้าของห้องยืนรออยู่ 

“เรียบร้อยไหมคะ? ” ป้าเจ้าของห้องถาม 

“เรียบร้อย ป้าก็จัดการเคลียร์ห้องให้เรียบร้อยอย่าให้มีหลักฐานอะไรแล้วกัน ส่วนเงินเดี๋ยวฉันให้ลูกน้องจัดการให้” 

“ได้ค่ะ ไม่มีหลักฐานแน่นอน ขอให้มีความสุขกับเธอ” 

ลูเซียโน่ยกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันตัวเดินออกมาจากห้องเช่าเข้าไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ เพื่อทะลุออกไปยังถนนด้านหลังที่คนไม่ค่อยพลุกพล่านเพื่อพากันย์ไปกับเขาโดยมีป้าเจ้าของห้องเช่าด้วยดูแลให้อย่างดีเพื่อแลกกับเงินก้อนโตที่เขายัดปิดปากป้าเอาไว้ เพื่อไม่ให้ป้าบอกเรื่องนี้กับใครและเก็บทำความสะอาดหลักฐานการมีอยู่ของกันย์ที่ห้องเช่านั้นให้เขาด้วย 

. 

. 

To Be Continued... 

--------------------------------- 

เด็กน้อยลูก่อเรื่องอีกแล้วค่ะ เป็นคนที่เอาแต่ใจมากที่สุดในสามโลก! สงสารยัยกันย์เป็นคนปกติใช้ชีวิตธรรมดาอยู่ดีๆดันดวงซวย กรรมซัดหนักไปถูกใจมาเฟียฝึกหัดเข้า เจอคนผิดชีวิตเปลี่ยน.... หนูลูจะเอา หนูลูต้องได้นะแม่! 555555 

ความคิดเห็น