เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

16 : ฝัน กร กับมื้อเช้าที่ไม่ได้กิน😂

ชื่อตอน : 16 : ฝัน กร กับมื้อเช้าที่ไม่ได้กิน😂

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
16 : ฝัน กร กับมื้อเช้าที่ไม่ได้กิน😂
แบบอักษร

 

คลิ๊ก! ปัง

ฉันถอดกุญแจรถออกมาถือไว้ในมือ แล้วเปิดประตูออกออกไปยืนบนพื้น ก่อนจะปิดมันเบาๆ เมื่อขับมาจนถึงที่หมายซึ่งก็คือที่ๆเป็นทั้งร้านทั้งบ้านของฉัน

"เอ๊ะ! ใครน่ะ?"

ฉันเผลอร้องอุทานออกมา เมื่อก้าวขาออกมาจากที่จอดรถของมหาลัยใกล้ๆกับร้าน แล้วมองเห็นร่างสูงๆที่ดูแล้วน่าจะเป็นผู้ชาย ใส่เสื้อฮู้ดแขนยาวสีดำกับกางเกงวอร์มขายาวแบรนด์ดังเข้าคู่กัน และบนหัวยังสวมหมวกแก๊ปสีขาวปิดบังหน้าตาส่วนบนของเขาจนมิด ยืนถืออะไรสักอย่างอยู่ที่หน้าร้านของฉันที่ถูกปิดล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา

"พี่! พี่ฝันครับ!!"

เมื่อเห็นฉันเดินเข้าไปใกล้ในระยะสายตา ของเขา ใบหน้าที่เหลือให้เห็นเพียงแค่ริมฝีปากกับปลายคางเรียวก็ยิ้มกว้างออกมาโชว์ฟันขาวที่เรียงตัวสวยเป็นระเบียบ ตะโกนเรียกฉันเสียงดังพร้อมกับยกมือขึ้นโบกไปมากลางอากาศกระโดดหยองๆอย่างตื่นเต้น

"ไงกร"

เมื่อเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าจนรู้แน่แล้วว่าเจ้านี่คือใคร ฉันก็ยิ้มกว้างกลับแล้วเอ่ยทักเขาไปทันที

"ดีครับพี่ ผมเอาไอ้ก้อนนี่มาคืน"

เขาว่าพรางยืนกรงสัตว์ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่มีคุณปั้นของฉันนอนขดตัวเป็นก้อนกลมๆอยู่ข้างในมาให้

"นี่ก็จะเปลี่ยนชื่อให้แมวพี่ทุกครั้งที่นึกออกเลยรึไงเนี้ย"

"แฮร่ๆก็...นะครับ ไอ้แมวหยิ่งนั่นมันทำตัวน่าตั้งให้อีกหลายๆชื่อเลยนี่"

ฉันมองกรที่ถอดหมวกออกมาถือไว้ ทำให้เส้นผมหนาสีเข้มที่ไม่ได้เซ็ททรงเอาไว้กับหน้าม้าสั้นๆของเขาทิ้งตัวร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง คลอเคลียอยู่บนหน้าผากกว้าง ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเกาหัวพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ คล้ายกับมีอาการประหม่า

"เอ๊ะ พูดอย่างนี้นี่แสดงว่าคุณปั้นดื้อกับกรหรอ?"

ฉันถามเขาพรางหรี่ตามองลอดเข้าไปในกรงขนาดกลางในมือของเด็กหนุ่ม ที่มีคุณปั้นนอนขดเป็นก้อนอยู่ภายใน

"ก็นิดนึงครับ พอไปถึงไอ้เจ้านี่มันก็เล่นวิ่งทำลายล้างของในห้องผมซะยับเลย กว่าจะยอมสงบลงห้องผมก็เกือบจะเหลือแต่ซากอ่ะ"

เด็กหนุ่มยกกรงนั้นขึ้นมาสูงในระดับสายตา มองคุณปั้นที่ยังนอนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอย่างขยาดๆ ก่อนจะทำหน้าเบ้ง้ำงอฟ้องฉัน จนฉันถึงกับกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ แถมยังหลุดหัวเราะใส่หน้าเขาไปอีกชุดหนึ่งด้วย

"ฮ่าๆ พวกเธอเนี้ยน้า เจอกันไม่ได้เลยจริงๆ คุณปั้นก็ด้วยนะ ไปแกล้งพี่กรเขาแบบนั้นได้ยังไงกัน ไม่น่ารักเลยนะ น่าตีจริงๆ"

ฉันแกล้งพูดแซว ก่อนจะย่อตัวลงไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยดุคุณปั้นไปอย่างพอเป็นพิธี แต่เหมือนเจ้าตัวเขาจะรู้ว่ากำลังโดนดุ ก็เลยส่งเสียงออกมาประท้วงเบาๆ

"เมี๊ยววว~~"

"เหมือนมันกำลังเถียงพี่นะพี่ฝัน" กรว่า

"ไปอยู่ด้วยกันแค่คืนเดียวนี่ กรอัพเลเวลจนฟังภาษาแมวรู้เรื่องแล้วหรอเนี้ย!"

ฉันแสร้งเบิกตาโตทำหน้าตกใจเสียเต็มประดา เพื่อแกล้งให้เด็กหนุ่มหัวร้อนเล่นๆ และก็เหมือนจะได้ผลจริงๆเกินคาด เพราะกรทำหน้าตาเหม็นเบื่อส่งมาให้ ทั้งยังเบ้ปากมองบนส่งมาให้อีกชุด

"ฮ่าๆ เออ! แล้วนี่กรมายืนรอตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ไขกุญแจแล้วเข้าไปรอในร้านล่ะ"

ฉันถาม เพราะจำได้ว่าฉันเคยให้กุญแจสำรองไว้กับพนักงานชุดหนึ่ง

"ก็มาตั้งแต่เช้านู่นแหละครับ ส่วนกุญแจก็อยู่ที่จีนอ่ะพี่ เมื่อวานมันเป็นคนปิดร้าน ผมก็ลืมขอมันไว้"

เขาพูดพร้อมกับทำหน้าเซ็งๆ

"แย่เลย แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยัง"

ฉันถามขณะที่มือก็กำลังควานหากุญแจร้านที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋า ก่อนจะเดินไปไขประตูเหล็กม้วนที่อยู่ชั้นแรกออกก่อน แล้วจึงใช้กุญแจอีกอันหนึ่งไขเปิดประตูกระจกร้านเข้าไปด้านใน

"ยังเลยพี่ผมรีบออกมาอ่ะ กลัวพี่จะคิดถึงไอ้แมวหยิ่งนี่จนขาดใจอ่ะ"

เด็กหนุ่มบอกเหมือนไม่ใส่ใจในประโยคแรก ก่อนจะหันมาทำหน้าทะเล้นแล้วเอ่ยแซวฉันแทน แล้วจึงเดินถือกรงแมวในมือตามเข้ามานั่งโซฟาสีหวานตัวยาว ใกล้ๆกับเคาน์เตอร์ที่บิ้วอินติดกับผนังภายในร้าน

"โถ่ ไม่ต้องรีบก็ได้ ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะกร"

ฉันหันไปมองเขา พร้อมเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิด ก็เมื่อวานทั้งรบกวนเขาให้ช่วยดูแลคุณปั้นให้ พอเขาช่วยเจ้าแมวดื้อของฉันก็ดันไปก่อเรื่องเข้าอีก แล้วไหนจะวันนี้อีก เฮ้อออ

"ก็บอกแล้วไงพี่ ผมเต็มใจ"

เด็กหนุ่มก็ยังมิวายส่งรอยยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวจนตาหยี่อย่างสดใสมาให้ฉันอีก

ส่วนฉันก็ทำได้แค่ยิ้มตอบกลับไปเท่านั้นแหละค่ะ

"เอ้อ! คราวหลังอ่ะถ้าพี่มีเรื่องอะไรอีกอ่ะ ก็บอกผมได้ตลอดเลยนะไม่ต้องเกรงใจ" กรพยักหน้าเชื้อเชิญด้วยใบหน้าที่แสนจะเป็นมิตร

"แค่ครั้งนี้ก็พอแล้วน่า...เกรงใจจะแย่" ฉันส่ายหัวปฏิเสธ

"เหอะน่าพี่ไม่เป็นไรหรอก มารบกวนเหอะนะผมเต็มใจ ฮ่าๆๆ!!"

พูดจบเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เอ๊ะ! ทุกคนคะช่วยบอกทีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เพราะว่าฉันรู้สึกเหมือนจะเห็นแสงประกายออร่าสีขาวกระจ่างเปล่งประกายออกมาจากตัวเขาได้ยังไงยังงั้นเลย ฮ่าๆ เด็กนี่นี่มันเป็นคนดีจริงๆ

"อะ เอ่อ...งั้นส่งคุณปั้นมาสิ พี่จะพาคุณเขาขึ้นไปนอนข้างบนน่ะ"

ฉันที่พึ่งหลุดพ้นจากดาเมจแสงเมื่อครู่นี้ของเขา ก็รีบออกเดินไปอยู่ข้างเขาที่นั้งอยู่ แล้วบอกให้เขาส่งเจ้ากรงสัตว์ขนาดกลางในมือมาให้ ซึ่งเจ้าตัวเขาก็ยอมส่งคืนมาให้อย่างง่ายดาย ฉันจึงรีบยื่นมือเข้าไปรับมาถือไว้เอง ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินขึ้นไปชั้นสองที่มีห้องของเจ้าแมวนี่อยู่ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเท้าข้างที่กำลังจะก้าวเดินไปข้างหน้าเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันหลังกลับไปมอง ตรงที่เจ้าเด็กตัวสูงนั่นนั่งอยู่อีกครั้ง

"เอ้อกร ยังไม่ทานอะไรมาใช่มั้ย? งั้นอยู่รอก่อนนะ"

"หืม...พี่จะทำมื้อเช้าให้ผมหรอ?"

เขาใช้ปลายนิ้วชี้เรียว หันเข้าหาตัวเองจิ้มที่แผ่นอกเบาๆ แล้วถามขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่คล้ายว่ากำลังมึนงงไม่แน่ใจ

"ให้พี่ทำเธอก็ได้กินแค่ไข่เจียวแล้วล่ะกร"

ฉันบอกเขาหน้าตาย จนทำให้เขามีหน้างงงวยหนักกว่าเก่า จนทั้งใบหน้าแทบจะมีแต่เครื่องหมายเควสชั่นมาร์คลอยอยู่เต็มไปหมด

"เออน่าๆ...แค่นั่งรออยู่ตรงนี้เฉยๆก็พอแล้ว ไปนะเดี๋ยวมา"

ฉันรีบพูดตัดบท เมื่อคนตรงหน้าคล้ายว่าจะมีคำถามมาให้อีก ก่อนที่จะหันหลังกลับแล้วออกวิ่งแบกกรงของคุณปั้นขึ้นบันไดไปบนชั้นสองอย่างรวดเร็ว

 

 

"เราจะไปไหนกันเนี้ยพี่"

เด็กหนุ่มผู้มีนามว่ากรกาล เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ฉันทั้งลากทั้งบังคับให้เขาเดินตามออกมาจากร้าน จนกระทั่งตอนนี้เขาได้มานั่งแหมะอยู่ข้างๆเบาะคนขับภายในรถที่มีฉันซึ่งทำหน้าที่เป็นคนขับอยู่ตอนนี้

"ก็ไปกินข้าวไง"

ฉันผินหน้าจากถนนคอนกรีตสองเลนหลังม.ที่ร้านฉันตั้งอยู่ ไปมองและตอบคำถามเขาที่ตั้งแต่ขึ้นรถมาด้วยกันก็เอาแต่ตั้งคำถามไม่หยุด

"เดี๋ยวๆ ผมบอกตอนไหนเนี้ยว่าอยากกิน"

เขาหรี่ตาเอียงคอถามฉัน

"เอ้า ก็เธอยังเธอยังไม่ได้กินข้าว พี่ก็ยังเหมือนกัน เพราะฉะนั้นพวกเราก็ควรไปหาอะไรใส่ท้องสิ จริงม๊ะ?" ฉันหันไปตอบเขาหน้ามึน

"ใครบอกจะกิน ผมไม่ชอบกินมื้อเช้า พี่จอดเลยผมจะลงครับ"

"..." ฉันไม่ตอบอะไร เพียงแต่หันไปยักคิ้วหนึ่งข้างส่งไปให้เขาอย่างยียวนกวนประสาทแทน จนเจ้าตัวเขาได้แต่ถอนหายใจแรงๆออกมาพร้อมกับกระแทกหลังพิงเบาะนุ่มอย่างแรงแทนเป็นการระบายอารมณ์

ฮ่าๆ เหมือนฉันจะทำให้เด็กหนุ่มที่อารมณ์ดีแทบจะตลอดเวลาอย่างเขาหงุดหงิดเข้าแล้วสิ ดูท่าทางนั่นสิ หงุดหงิดที่ถูกขัดใจเหมือนเด็กๆเลยล่ะ

"อ่ะถึงล่ะ ลงสิกร"

ฉันพูดเร่งเขาหลังจากที่วนรถหาที่จอดอยู่สักพัก ก่อนจะเปิดประตูเดินลงไปก่อน ส่วนหางตาก็แอบเหลือบมองว่าเจ้าเด็กตัวสูงนั่นจะเดินตามมาหรือเปล่า เขายื่นนิ่งอยู่กับที่สักพักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามมาอย่างช่วยไม่ได้

"อ้าว! อาฝันไม่ได้มาเสียนานเลย"

เสียงสำเนียงออกไปทางจีน ของผู้ชายสูงอายุทักขึ้นอย่างสนิทสนมทันทีที่ทั้งฉันและกรเดินเข้ามานั่งภายในร้านแห่งนี้

"จ้าแปะ พอดีช่วงนี้หนูยุ่งๆอ่ะ เลยไม่ได้ออกมากินข้าวข้างนอกเท่าไหร่"

"เออๆ อากิมอีก็บ่นคิดถึงลื้ออยู่บ่อยๆนา..."

ฉันยิ้มส่งไป เมื่ออาแปะแกบ่นถึงภรรยาให้ฉันฟัง

"เอ่อๆๆ แล้วลื้อจะกินอะไรดีล่ะวันเนี้ย"

"เอาโจ๊กเปล่าๆ กับปลาท่องโก๋ก็พอค่ะ"

ฉันตอบแกไป พรางสายตาก็เหลือบไปมองเด็กหนุ่มที่ทำหน้าประหลาดใจไม่หาย ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน ฉันจึงเลิกคิ้วส่งไปให้เขาเป็นเชิงว่าจะกินอะไรก็รีบๆสั่งได้แล้ว

"ของผมเอาโจ๊กใส่ทุกอย่างพิเศษครับ"

"ไหนว่าไม่ชอบกินมื้อเช้าไง"

ฉันอดที่จะเอ่ยแซวคนที่บอกว่าไม่ชอบมื้อเช้า แต่ก็สั่งทุกอย่างพิเศษไม่ได้

"โจ๊กเป็นข้อยกเว้นครับ" กรบอกออกมาหน้าตึง

"อ้อหรอ"

ฉันแกล้งจอบรับคำเสียงสูง จนเด็กหนุ่มตรงหน้านี่กรอกตาขึ้นมองบนเสียหลายครั้ง

"เออพี่ ปล่อยไอ้แมวหยิ่งนั่นไว้อย่างนั้นจะดีหรอ"

กรเอ่ยถามถึงคุณปั้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"อืม ไม่เป็นไรหรอก ป่านนี้คุณปั้นก็คงจะเข้าไปนอนในคอนโดแมวสบายใจแล้วแหละ"

ฉันจึงเอ่ยบอกไปเพื่อให้เขาสบายใจ กรพยักหน้าหงึกหงักเล็กน้อยเป็นอันว่าเข้าใจแล้ว และเหมือนว่าเขากำลังจะเอ่ยถามอะไรอีก แต่ก็ไม่ทันอาแปะเจ้าของร้าน เพราะแกยกมื้อเช้าของพวกเรามาเสิร์ฟให้เสียก่อน จากนั้นทั้งฉันและกรจึงไม่มีใครได้พูดคุยกันอีก เพราะมัวแต่จมอยู่กับการจัดการอาหารเช้ากลิ่นหอมหวนตรงหน้านี่ให้หมด

 

[ 09:00 ]

กว่าพวกเราจะทานมื้อเช้ากันเสร็จและกว่าจะขับรถกลับมาถึงที่ร้าน ตอนนี้ก็ปาเข้าไปสายมากแล้ว ทำให้ฉันต้องรีบมากกว่าปกติเพื่อที่จะจัดการของทุกอย่างให้ทันก่อนที่ลูกค้าคนแรกจะเข้ามามาใช้บริการ โดยมีกรกาลอาสาที่จะช่วยทำนู่นทำนี่ให้อีกแรง

"จัดโต๊ะเสร็จแล้วนะพี่"

เด็กหนุ่มตะโกนมาบอกฉันที่กำลังเช็คพวกกาแฟและส่วนผสมอื่นๆอยู่หลังเคาน์เตอร์ ฉันจึงเงยหน้าขึ้นไปมองหาเจ้าของเสียงแล้วพูดตอบ

"ขอบใจนะกร เสร็จแล้วเธอก็กลับไปเถอะ วันนี้วันหยุดเธอนี่"

ฉันบอกขอบคุณ ก่อนจะเอ่ยไล่อีกคนให้กลับหอไปนอนพักเสีย เพราะปกติอย่างวันเสาร์-อาทิตย์แบบนี้ ฉันจะให้กรกับจีนหยุดพัก แล้วฉันจะดูร้านเพียงคนเดียว เพราะหนึ่งวันหยุดแบบนี้ลูกค้าจะไม่เยอะ ไม่วุ่นวายหัวหมุนเหมือนวันธรรมดา และสองฉันอยากให้พวกเขาพักผ่อนกันบ้าง เพราะต้องตื่นแต่เช้ามาเรียนตั้งห้าวัน พอเลิกหรือว่ามีคาบว่างก็ต้องมาทำงานแบบนั้นคงจะต้องเหนื่อยแน่ๆ อีกอย่างทั้งสองคนก็ไม่ได้ดูเดือดร้อนเรื่องเงินกันสักเท่าไหร่ เหมือนจะมาทำงานเพื่อหาเงินค่าขนมเพิ่มเสียมากกว่า

"ไม่อ่ะพี่ ผมว่าจะอยู่ช่วยพี่ที่ร้านเนี้ยแหละ"

เด็กหนุ่มส่ายหัว และพูดปฏิเสธออกมาด้วยเสียงจริงจัง

"เฮ้ยไม่ต้อง! พี่ดูคนเดียวได้ เธอกลับไปนอนพักเถอะ หรือไม่งั้นก็นัดเพื่อนออกไปเที่ยวอย่างที่วัยรุ่นเขาชอบทำกันก็ได้"

"อืม....ไม่อ่ะ ช่วงนี้ผมช็อตอยู่ร้านทำงานกับพี่เอาเงินเพิ่มดีกว่า"

กรนิ่งไปสักพัก ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาและปฏิเสธพร้อมเอ่ยเหตุผลออกมาด้วยน้ำเสียงทะเล้นชวนให้น่าจับมาฟาดแรงๆสักทีสองที

"จ้า...แล้วแต่เลยจ้าพ่อคุ้ณณณณ~~~"

ฉันจึงแกล้งลากเสียงยาวตอบรับเพราะต้องการกวนเขากลับบ้าง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดของที่อยู่ตรงหน้านี้ต่อไปอีกครั้ง

 

ติ๊ง!

เสียงกระดิ่งเล็กๆ บนเคาน์เตอร์ที่ดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของใครคนหนึ่ง ทาบทับลงมาที่ตรงหน้า ทำให้ฉันต้องเงยหน้าจากพวกส่วนผสมตรงหน้าขึ้นไปมองเขา

"สวัสดีครับคุณฝัน"

ฉันมองหน้าคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงฝั่งตรงข้าม ที่ส่งรอยยิ้มแบบเอื่อยๆ ทั้งยังเอ่ยทักทายด้วยภาษาไทยแปล่งๆที่ฟังดูก็รู้เลยว่าไม่ใช่คนไทยแน่ๆ

"สวัสดีค่ะ อาจารย์ปาร์ค"

ฉันจึงบอกสวัสดีเขากลับเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท คนตรงหน้าฉันนี้เขาคืออาจารย์ปาร์คค่ะทุกคน ปาร์ค ซอนจิน เป็นอาจารย์สอนภาษาเกาหลีในมหาลัยนี้นี่แหละ ช่วงนี้เขามานั่งในร้านและชอบชวนคุยกับฉันบ่อยๆ จนสุดท้ายก็รู้จักและค่อนข้างจะสนิทกันในระดับหนึ่งเลยทีเดียว อืม รู้สึกว่าเขาจะอายุมากกว่าฉันปีหรือสองปีนี่แหละนะแต่ว่าหน้าตานี่ยังตึงเปรี๊ยดูเด็กอยู่เลย เรียกได้ว่าตอนนี้กำลังเป็นคนหนุ่มไฟแรงเลยก็คงได้ล่ะมั้งนะ ฮ่าๆ

"ขออเมริกาโน่เย็นแก้วนึงสิครับคุณฝัน"

ฉันพยักหน้ารับแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

"คุณดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ"

ฉันเอ่ยทักเขาที่หน้าตาดูไม่ดีเลย ดูเหนื่อยๆล้าๆยังไงชอบกล ส่วนมือก็ยังไม่หยุดคว้าส่วนผสมนู่นนี่มาใส่ตามสูตร

"ครับ พอดีอีกไม่กี่เดือนก็จะเริ่มสอบมิดเทอมกันแล้ว เลยต้องวุ่นเตรียมออกข้อสอบน่ะครับ"

ฉันพยักหน้ารับ พอดีกับที่ทำเครื่องดื่มเสร็จพอดี ฉันจึงยื่นแก้วใสทรงยาวไปให้คนที่นั่งทำหน้าง่วงสุดๆอยู่ตรงข้าม

"เอ๋~~ นี่ไม่ใช่ที่สั่งนี่ครับ?"

เขาขมวดคิ้วเอ่ยทักท้วงฉันที่ส่งเครื่องดื่มอย่างอื่นที่ไม่ใช่กาแฟไปให้เขา

"น้ำแดงมะนาวโซดา ช่วยให้สดชื่นกว่านะคะ กาแฟเอาไว้ค่อยดื่มตอนบ่ายๆจะดีกว่านะ"

ฉันยิ้มส่งไปให้เขาอย่างลุแกโทษที่จู่ๆก็ไปเปลี่ยนเครื่องดื่มเขาเอาเองตามใจ จนเขาต้องยอมพยักหน้า คว้าแก้วใสเข้าไปใกล้ตัวแล้วทำท่าเหมือนจะดื่มหากแต่ว่า...

"อันนยองครับจารย์ฯ"

เจ้าเด็กตัวโตที่เคยนั่งเงียบอยู่บนโซฟา ตอนนี้เขาเดินมาเอนตัวท้าวแขนพิงกับเคาน์เตอร์ข้างๆกับที่อาจารย์ปาร์คนั่งอยู่ แล้วพูดภาษาเกาหลีทักทายเขาอย่างกวนๆ

อาจารย์ปาร์คเขาทำเพียงแค่หันไปมองกรนิดๆด้วยหางตา ก่อนจะผินหน้ากลับไปถอนหายใจ ก้มมองที่แก้วน้ำของตัวเองต่ออย่างไม่ใส่ใจ

"เอ่อ...รู้จักกันด้วยหรอคะ?"

ฉันจึงอดถามออกมาอย่างสงสัยไม่ได้ หันไปมองที่เจ้าเด็กตัวโตเขาก็ทำเพียงแค่จ้องมองฉันมาด้วยสายตาน่าตบ แล้วพยักหน้าแรงๆหลายที

"เจ้านี่อ่ะ ตัวแสบเลยครับคุณฝัน เวลาถึงคลาสผมทีไรเป็นอันก่อกวนผมตลอดเวลา"

คนเป็นอาจารย์พูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเหม็นเบื่อ ผิดกับกรที่ตอนนี้ยิ้มกวนๆออกมาอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะก่อกวนอีกคนต่อจนเขาไม่เป็นอันต้องได้ดื่มเครื่องดื่มหรือทำอะไรแล้ว แล้วดูท่าเหมือนอาจารย์ปาร์คก็เหมือนจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างเสียแล้ว ตายแล้ว แล้วอย่างนี้ถ้าพวกเขาเกิดฟิวขาดแล้วตีกันขึ้นมาในร้านฉันจะทำไงเนี้ย ยิ่งตัวโตๆเท่ากันเลยด้วย มีหวังร้านคงต้องพินาศแน่ๆ โถ่ ไอกูๆๆๆ....

 

 

.............................................................................

 

ขอบคุณที่ติดตาม กันน้าวันนี้พาน้องฝันฝันกับเด็กตัวโตแล้วก็อาจารย์ที่อิมพอร์ต ส่งตรงมาจากแดนกิมจิ ประเทศอ้ปป้ามาเสิร์ฟจ้า 5555

ปอลอลิง ขอบคุณสำหรับการกดติดตาม ทุกคอมเม้นท์ การให้ดาว และก็การกดไลค์จากทุกคนจ้า

อย่าลืมเม้นท์มาคุยกันอีกเยอะๆน้า แล้วก็ช่วยกันกดไลค์เบาๆให้กำลังใจเค้าด้วยน้า

อยู่ด้วยกันจนจบเรื่องเลยน้า รักจ้าจ๊วบบบบ

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น