marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 740

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 23
แบบอักษร

 

 

 

 

Chapter 23: หิวน้ำกลางดึก

 

 

“ชอบมั้ย” เขาถามขึ้นหลังจากที่เห็นฉันมองไปรอบๆร้านอย่างชอบใจ ร้านที่เขาพามาเป็นร้านที่ขึ้นชื่อของที่นี่ ร้านตั้งอยู่โดมแก้วชั้นที่ 16 ของตึก Smolensky Passage ภายในร้านตกแต่งทันสมัยในแบบของตัวเองแถมตอนนี้ยังสามารถมองเห็นท้องฟ้า และ วิวของมอสโกผ่านโดมแก้วได้อีก...ซึ่งมันเป็นอะไรที่สวยมากกกกกกกก แถมเขายังเหมาทั้งร้านอีกด้วยเพราะงั้นตอนนี้จึงมีแค่เราสองคน...

‘หยุดทำหน้าตาบ้านนอกแบบนั้นสักที่เจส’ แต่เสียงของยัยผีหน้าจืดก็มาขัดอารมณ์ฉันชักสีหน้าใส่ยัยเยรินอย่างไม่พอใจแต่หล่อนก็ยังหัวเราะอย่างชอบใจฉันบอกว่าอย่าตามมาละนะแต่ให้ตายเถอะวุ่นวายชะมัด

“เอ๊ะ!!! เธอไม่ชอบเหรอเราเปลี่ยนร้านมั้ย” แต่คนข้างๆดันร้อนตัวขึ้นมาหลังจากที่เห็นแววตาที่ไม่พอใจของฉันนั้นจึงทำให้ฉันนึกออกว่าเขามองไม่เห็นเยรินนั่นเอง...

“อ้อ!!! เปล่าค่ะ...ฉันชอบมากเลยมันสวยมากเลยค่ะ”

“งั้นเหรอ...แต่เมื่อกี้..” ฉันตัดสินใจขยับตัวเข้าไปควงแขนของเขาอย่างยิ้มๆก่อนจะพูดขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอกคะ...ก็แค่มีแมลงมากวนใจนิดหน่อยเราไปนั่งที่โต๊ะกันเถอะ” คำพูดของฉันทำให้ยัยผีหน้าจืดเบ้ปากใส่ฉันอย่างไม่พอใจก่อนหล่อนจะลอยไปดูตรงนั้นตรงนี้ด้วยท่าทางที่ดูบ้านนอกกว่าฉันอีก...

“เอ๊ะ!! ที่นี่มีแมลงงั้นเหรอ” เขาทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหน้าผู้จัดการร้านฉันรีบพูดขึ้นทันที

“ไม่ใช่ค่ะคุณแอล..ไม่มีอะไรเลยค่ะ...คือฉันว่าเราไปนั่งโต๊ะแล้วสั่งอาหารดีกว่านะคะฉันหิวมากๆ” ฉันพูดพร้อมกับทำท่าลูบท้องเล็กน้อยนั่นทำให้เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจพร้อมกับพาฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะส่วนยัยผีหน้าจืดนั้นก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ...จิ๊!!! ฝากไว้ก่อนเถอะ!!!

“เชิญนั่งครับคุณผู้หญิง” พอเดินไปถึงโต๊ะเขาก็เดินอ้อมเก้าอี้ไปดึงออกพร้อมกับทำท่าเชิญชวนฉัน

“ขอบคุณคะ” ฉันเดินไปนั่งแล้วเขาก็เลื่อนเก้าอี้ให้ ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อยให้ตายเถอะตอนนี้เขาทำตัวโรแมนติกละมันน่ารักเป็นบ้า!!!!

พอเขาเดินไปนั่งที่นั่งของตัวเองเชาก็เริ่มสั่งอาหารแปลกๆที่ฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันคืออะไรแต่ดูท่าทางเขาเหมือนจะรู้ตักที่นี่เป็นอย่างดี พอสั่งอาหาร และ เครื่องดื่มเสร็จเขาก็หันมาหาฉันก่อนจะพูดขึ้น

“พอดีที่นี่เป็นร้านที่ฉันชอบมาเวลาที่มาทำธุรกิจระเลยพอจะรู้ว่าอาหารที่นี่เขามีอะไรบ้าง และ ฉันก็พยายามสั่งสิ่งที่คิดว่าเธอจะชอบด้วย” เขาช่างสังเกตจริงๆแค่เพียงแวบเดียวที่ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจแต่เจ้าตัวก็รู้ทันทีส่ามันคืออะไร...เขาคนนี้ฉลาดสุดๆ

“เธอรู้ไหมว่าฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนที่ชอบมองฉันอย่างใสชื่อเท่าเธอแล้วนะ และ นั่นก็เป็นเหตุผลที่ฉันอ่านใจเธอได้” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง และ ครั้งนี้มันก็ทำให้ฉันยิ่งตกใจเข้าไปอีกที่เขาอ่านใจฉันได้!!!!! -0-

“คือ...”

“ฮ่าๆ...เธอนี่นะ รู้ไหมว่าฉันชอบนะเวลาที่เธอทำหน้าเหลอหลานะมันดูน่ารักดีเธอแตกต่างจากผู้หญิงที่ฉันรู้จักมากเลยนะ” แล้วจู่ๆคำพูดของเขาก็ทำให้ฉันชะงักเล็กน้อย

“ผู้หญิง??”

“ก็ลูกพี่ลูกน้องฉันไง แล้วก็พี่สะใภ้ฉันด้วยเธอคิดว่าฉันหมายถึงใคร” เขาตอบออกมาหน้าตาเฉยนั่นยิ่งทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกเข้าไปอีกตอนแรกเราก็นึกว่าเขาจะพูดถึงคู่ควงของตัวเองนิ!!!

“อ้อ...แตกต่างยังไงค่ะ” คำถามของฉันทำให้เขายิ้มออกมาเล็กน้อย

“พอเธอเจอพวกนั้นเธอจะรู้เอง...”

“เจอ?? เจอที่ไหนค่ะ???”

“เดี๋ยวก็รู้...โอ๊ะ!! อาหารมาพอดีเรามาทานข้าวกันเถอะ” แล้วเจ้าตัวก็เปลี่ยนเรื่องไปอย่างหน้าตาเฉย และ อาหารที่ถูกนำมาเสริฟก็ดึงดูดความสนใจของฉันไปจนหมด...

‘ว้าวววว!!!! น่าทานมากๆๆๆๆ เจสสสสสส ฉันอยากได้สักจากอ่ะ!!!!’ แล้วจู่ๆเสียงยัยผีก็ดังขึ้นข้างๆหูอีกครั้งฉันหันไปมองหล่อนด้วยสายตาเบื่อหน่ายทันทีให้ตายเถอะ...

“เป็นไงดูน้าทานมั้ย/หุบปากไปเลย” ในขณะที่เขากำลังพูดขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันพูดขึ้นกับยัยผีให้ตายเถอะจนเขาทำหน้างงนิดหน่อย

“เจส...เป็นอะไรเหรอไม่พอใจอะไร” ฉันหันไปยิ้มแห่งๆให้เขาด้วยความไวของปากมันพูดไปเร็วจริงๆให้ตายสิ!!!!

“เออ...คือว่าพอดีฉัน...” ฉันหันซ้ายหันขวาหวังจะหาอะไรมาแก้ต่างแต่จู่ๆก็นึกออก..

“อ้อ..ฉันพูดว่าเห็นอาหารละหุบปากไม่ได้เลยมันน่าทานมากกกกกก” แม้ฉันจะพูดอย่างนั้นแต่เขาก็ยังมองฉันด้วยสายตาแปลกอยู่

“มีอะไรไม่พอใจบอกฉันได้นะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เราทานเถอะเนอะเดี๋ยวอาหารจะเย็นสะก่อน”

“งั้นก็โอเค...แต่ลองชิม *โบร์ช ดูนะ นี่เป็นอาหารประจำชาติของที่นี่เลย” เขาตักซุปสีแดงที่ชื่อว่าโบร์ชขึ้นมาให้ชิมฉันจึงลองเอาเข้าปากดูอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะสีของมันดูจี๊ดๆมากเหมือนจะเผ็ดนะ...แต่พอเข้าปากเท่านั้นแหละมันอร่อยมากกกกก!!!!!

*(โบร์ชเป็นดั่งซุปประจำชาติของรัสเซีย โบร์ช ทำจากบีทรูทเพื่อให้ได้น้ำสีแดงสวย และผักอีกหลายชนิด เคี่ยวด้วยเนื้อสัตว์จนนุ่ม เวลาเสิร์ฟจะใส่ซาวครีม (ครีมรสเปรี้ยว) ลงไปด้วยเพื่อเพิ่มความเข้มข้นกลมกล่อม)

“ว้าวววว!!! อร่อยมากเลยคะ”

“ใช่มั้ย...อะนี่ลอง *สโตรกานอฟ อีกสิของที่นี่จะแตกต่างจากที่อื่นนะอยากทานแบบต้นตำรับจริงๆต้องที่รัสเซียเท่านั้น” เขาตักขึ้นมาใส่ปากฉันอีกครั้ง และ ฉันไม่ผิดหวังจริงๆเนื้อนุ่มมากกกก!!! ทุกอย่างลงตัวแบบสุดๆอย่างน้อยเกิดมาก็ไม่เสียชาติเกิดละได้ทานของอร่อยแบบนี้...

*(อาหารจานเนื้อคู่ครัวชาวรัสเซียตั้งแต่โบราณ เป็นสตูว์เนื้อรสชาตินุ่มนวล แต่ซอสจะมีความข้นครีมมี่จากซาวครีม และเห็ดหลากหลายชนิด ชิ้นเนื้อในอาหารจานนี้จะต้องถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำทั้งหมด เพราะเมนูนี้นำเอาชื่อของ “สโตรกานอฟ” นายทหารที่ร่วมรบในสงครามกับพระเจ้าปีเตอร์ จากสงครามทำให้เขาต้องเสียแขนไปข้างหนึ่ง เมื่อเขาได้รับเชิญเป็นแขกในงานพระราชทานเลี้ยง พระเจ้าปีเตอร์จึงมีบัญชาให้ห้องเครื่องจัดเตรียมอาหารที่สามารถรับประทานได้สะดวกด้วยมือเดียวนั่นเอง)

“เจส...ร้องไห้ทำไม” ฉัรปาดน้ำตาเล็กน้อยก่อนจะหันไปตอบเขา

“ฉันแค่ดีใจ...ที่ได้ทานของอร่อยแบบนี้” คำตอบของฉันทำให้เขาหลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะวางช้อนแล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบาๆ

“งั้นจากนี้ไปฉันจะพาเธอไปทานของอร่อยๆตลอดเลยดีมั้ย” คำพูดของเขาทำให้ฉันมองเขาอย่างตื้นตันให้ตายเถอะ...

“ขอบคุณนะคะ” จากที่เขาขยี้หัวฉันเบาๆเขาเปลี่ยนบงมมจับหน้าฉันอย่างเบามือก่อนจะลูบเบาๆที่แก้ม

“สำหรับเธอฉันทำให้ได้ทุกอย่างเจส...” เราสบตากันเขามองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย...และ ฉันก็เช่นกันแม้จะบอกว่าให้เราเริ่มต้นจีบกันใหม่แต่...ให้ตายสิตอนนี้มันมาไกลเกินกว่าจะใช่คำว่าจีบละมั้ง...

‘สำหรับฉันตอนนี้ไม่โอเค!!! เจสฉันอยากทานบ้างอ่ะ!!!!’ แต่เสียงยัยผีจืดก็ดังขึ้นมาขัดอารมณ์แบบสุดๆฉันไม่สนใจที่หล่อนพูดทำแค่เพียงเหล่ตามองเท่านั้น จากนั้นฉันกับเขาเราสองคนก็ทานข้าวกันต่อด้วยความรู้สึกมากมายในหัวใจ...รอยยิ้มที่เรามอบให้กันตอนนี้มันช่างดีเหลือเกิน...

ดินเนอร์ของเราวันนี้ผ่านไปด้วยดีแบบโรแมนติกแบบสุดๆ เขาตักนู้นตักนี่ขึ้นมาให้ชิมตลอด เขาดูแลเอาอกเอาใจฉันแบบสุดๆต่างจากเมื่อก่อนมากที่เขาชอบวางท่าวางอำนาจตลอด...แต่ตอนนี้เขาดูน่ารักสุดดดดดดดเวลาของเราล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้ก็ปาไปสี่ทุ่มละถึงเวลาที่ต้องกลับ....

“คุณแอลค่ะ ฉันอยากได้อาหารเหล่านี้กับบ้านด้วยนะคะ” ฉันพูดขึ้นในขณะที่เขากำลังจะเรียกผู้จัดการมา

“ได้สิ...เอาทั้งหมดเลยมั้ยเดี๋ยวสั่งพวกเขาทำให้”

“ไม่ค่ะ...ขอแค่สองสามอย่างก็พอ”

“โอเคเดี๋ยวจัดการให้นะ” พูดจบเขาก็หันไปสั่งผู้จัดการร้านอีกที

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

“ขอบคุณมากนะคะสำหรับวันนี้” ฉันหันหน้าไปขอบคุณเขาในขณะที่กำลังยืนอยู่หน้าห้อง

“ฉันต้องขอบคุณเธอมากกว่านะที่ยอมไปทานข้าวกับฉัน” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาผ่านแสงไฟอันน้อยนิดตามทางเดินแต่นั้นไม่ได้เป็นปัญหาเลยสักนิดแม้จะมองเบาผ่านความมืดมิดสักแค่ไหนฉันก็ยังคงจำเขาได้ไม่มีวันลืม.....แววตาคู่สวยของเขา ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา ขนตายาวงอนทำให้ทุกครั้งที่เขาหลับตามันดูมีเสน่ห์มากๆ ริมฝีปากบางนั้นที่คอยมอบจูบอันร้อนแรงมาให้ฉัน....

“คุณแอล....” เพียงเสียงเรียกที่แผ่วเบาของฉันทำให้เขาโน้มตัวลงมามอบจูบอันหอมหวานให้อีกครั้ง สัมผัสที่คิดถึงมาเนิ่นนานเขามอบความอ่อนโยน และ ความร้อนแรงในเวลาเดียวกันมาให้ฉันอย่างเต็มเปี่ยมฉันปล่อยถุงอาหารในมือหล่นลงพื้นก่อนจะรีบเอื้อมมือขึ้นมาคล้องคอเขาอย่างใจหมาย...เนิ่นนานที่เราสองคนมอบสัมผัสที่อ้อยอิ่งให้แก่กันก่อนเขาจะค่อยๆผละตัวออกอย่างช้าๆพร้อมกับสบตากับฉันอย่างไม่ละไปไหน...

“ฝันดีนะเจส...ฉันรักเธอนะ” พูดจบเขาก็โน้มตัวลงมาจุ๊บริมฝีปากของฉันอีกครั้งอย่างแผ่วเบาก่อนจะละตัวออก

“ฝันดีค่ะคุณแอล” ฉันเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจสวมกอดเขาส่วนเขาก็เอื้อมมือขึ้นมาลูบหัวฉันไม่นานฉันก็ผละตัวออกแล้วเขาก็มองฉันอย่างยิ้มๆก่อนจะเดินไปห้องข้างๆ...ฉันมองตามอย่างตาละห้อยจนยัยผีโผล่มาพูดขึ้นข้างๆอีก

‘ก็ขวนเขามาค้างด้วยสิยัยนี่ทำตาละห้อยเหมือนหมาโดนทิ้งจัง’ ได้ยินดังนั้นฉันเลยพูดขึ้นก่อนเขาจะเปิดประตูเข้าห้อง

“คือ...ถ้าคืนนี้ฉัน...”

“อะไรเหรอ”

“คือ....คุณแอล...”

“ว่า???”

‘พูดสักทีสิ!!’

“เออ...คือ....คุณแอลรีบเข้าห้องพักผ่อนเถอะค่ะวันนี้คงเดินทางมาเหนื่อยๆฝันดีนะคะ!!!” ฉันรั่วไปอย่างกับคนบ้าก่อนจะรีบหยิบถุงอาหารบนพื้นขึ้นมาด้วยความเร็วแล้วรีบเข้าห้องทันที!!!

‘นั้นเธอพูดบ้าอะไรของเธอ!!!’ ยัยเยรินโผล่หัวเข้ามาต่อว่าฉันให้ตายสิ!!!!

“ก็ฉันไม่กล้าจะให้ฉันชวนเขามานอนด้วยแบบนั้นฉันก็ดูเหมือนผู้หญิงร่านนะสิ!!!”

‘โอ๊ย!!! ยัยเจสเธอนี่มัน!!! บ้างครั้งเธอก็ควรรุกบ้าง!!! เขาจะได้รู้สึกว่าเธอนะมีเสน่ห์เหมือนกันไม่ใช่รอแค่ให้เขาเริ่มตลอด!!!’

“โว้ย!!! ไม่รู้แหละ!!! ฉันไม่กล้าว่าแต่หล่อนจะกินมั้ยเนี่ยฉันอุตส่าห์ขอเขากลับมา!!!” ฉันพูดขึ้นอย่างสับสนตัวเองก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะขืนยังอยู่เรื่องเดิมยับเยรินวุ่นวายกว่านี้แน่ๆ

‘จิ๊!!! กินสิ’

 

 

ตีหนึ่ง

 

พรึบๆ พรึบๆ

‘นี่ถ้าหล่อนจะนอนไม่หลับขนาดนี้ก็ไปขอค้างกับเขาเลยไป๋!!!’ ฉันหันหน้าไปมองยัยเยรินทีนอนลอยอยู่ข้างๆอย่างไม่รู้ไม่ชี้อะไร

“หุบปากไปเลยเพราะเธอนั้นแหละฉันถึงนอนไม่หลับ” โทษให้เป็นความผิดของหล่อนเลยเพราะหล่อนพูดแลบนั้นนะสิฉันถึงคิดบ้าๆอยู่เนี่ย!!!!!

‘ถ้าฉันเป็นเธอนะฉันคงจะเดินไปเคาะห้องเขาด้วยสภาพหลุดริ้วละ เชื่อเถอะว่าแค่เขาเห็นนะเขาก็ไม่รอช้าที่จะดึงเธอเข้าห้องหรอกเธอจะได้หยุดทำตัวกระสับกระส่ายแบบนี้สักที’

“ฉันไม่มีวันทำตามที่หล่อนพูดหรอกนะรีบไสหัวไปไป๋คนจะนอน” พูดจบฉันก็หลับตาลงพร้อมกับหันหน้าหนีทันที สักพักเสียงยััยเยรินก็หายไปฉันจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆก่อนจะค่อยๆมองสำรวจไปรอบๆห้องๆ พอเห็นว่ายัยนั้นไม่อยู่ละฉันจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงทันที....

“สภาพหลุดลุ่ยงั้นเหรอ” พอนึกคำพูดของยัยนั่นออกฉันก็รีบจัดแจงชุดนอนของตัวเองใหม่ทำให้มันดูหลุดลุ่ยแบบสุดๆ ถ้าเยอะกว่านี้คงจะเป็นถอดชุดออกละมั้งพอเห็นว่าทุกอย่างเสร็จแล้วฉันจึงรีบเดินไปที่ประตูทันทีแต่ในขณะที่กำลังจะเปิดประตูออกนั่นเอง

‘อะหะ!!! ว่าละเธอต้องทำอย่างที่ฉันพูดฮ่าๆ’ เสียงของยัยเยรินก็ดังขึ้นอ๊ากกกก!!! ให้ตายเถอะ!!!

“หุบปากไปเลยฉันแค่จะออกไปขอน้ำเขาแค่นั้นพอดีว่าน้ำในห้องหมดละ” คำพูดของฉันทำให้หล่อนหรี่ตามองอย่างสงสัย

‘เหรอ....งั้นรีบไปสิเธอรีบไปกินน้ำที่ห้องเขาเถอะ’ ยัยนั้นพูดออกมาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ฉันรู้นะว่าหล่อนคิดอะไรอ๊ากก!!!

“จิ๊!!! ยัยบ้า” พูดจบฉันก็รีบเปิดประตูออกไปทันทีก่อนจะมายืนชั่งใจหน้าห้องเขาเป็นเวลานาน...ฉันไม่กล้าเคาะให้ตายเถอะแต่ในขณะที่กำลังจะเคาะประตูนั่นจู่ๆประตูก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเขาในสภาพที่ชวนหวิวมากก!!! เพราะเขาใส่แค่กางเกงใน!!!!!

“เออ...คือ...คือ...ว่า...ห้องฉันน้ำหมดขอกินน้ำหน่อยค่ะ” ทันทีที่ฉันพูดจบปุ๊บเขาก็ไม่พูดมากดึงแขนฉันเข้าห้องทันที

“ได้สิ...คืนน้ำจะให้ดื่มแบบหนำใจเลย”

 

 

 

มาแล้วววววว!!!! ขอโทษด้วยน๊าาาที่หายไปงืออไรท์งานเยอะมากอ่ะวุ่นวายแบบสุดๆไปเลยตอนนี้เฮ้อออ!!!!

แต่ว่ากรี๊ดดดดด!!!!เขากำลังจะทำอะไรกันเนี่ยยยยยยอิพรี่ก็ไม่เท่าไหร่เลยนะไม่ใส่เสื้อผ้าเลยจ้าาาา!!!อ๊ากกอิอิอิอิ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น