คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9: รอยแผลกลางใจ [2]

ชื่อตอน : บทที่ 9: รอยแผลกลางใจ [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9: รอยแผลกลางใจ [2]
แบบอักษร

 

 

 “มองหาใครเหรอครับ” เขามองตามบ้างก็ไม่เห็นอะไร 

“อ๋อ เปล่าค่ะ มองรถคันนั้นสีแสบตาดี”  

ตอบแล้วเฟื่องลดาเริ่มหาทางชิ่งหนีเพราะกลัวจะถูกรณภพหาเรื่องด่าอีก เราทุกฝ่ายต่างก็โตกันแล้ว หล่อนเข้าใจเหตุผลของรณภพ เข้าใจความใจดีของอาจารย์ และเข้าใจความเป็นคนกลางที่อะไรๆ ก็ไม่ได้ของตัวเอง หรือหากจะคุยลองคุยกับจริงก็น่าจะต้องเป็นหลังจากย้ายออกมาหาที่อยู่ใหม่ 

“อย่างนี้วันพฤหัสผมจะได้เจอคุณเฟื่องที่ห้องสมุดไหมครับ” 

“ไม่มั่นใจเหมือนกันค่ะ เพราะยังไงก็ไม่ได้อ่าน” 

“น่าเสียดายจังเลยนะครับอุตส่าห์สมัครแล้ว” 

“ค่ะ น่าเสียดาย รถเมล์มาพอดี เฟื่องขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่นั่งรอรถเมล์เป็นเพื่อน” พนมมือขึ้นไหว้ 

“ไม่เป็นไรครับผมเต็มใจ มาครับ ผมช่วยถือไปส่ง” 

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรจริงๆ ขอบคุณนะคะ” ดึงแย่งกระเป๋าลากกลับมาถือเองได้สำเร็จจากนั้นก็รีบก้าวเท้าเร็วๆ ไปยังรถเมล์ทันที ปล่อยให้อาจารย์บอลยืนส่งด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ช่างเถอะ เป็นผลดีกับเขาเองจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับผู้หญิงที่มีลูกแล้วอย่างหล่อน 

รถเมล์ราคาประหยัดก็จริงแต่คนขับชอบขับเร็วเหมือนไปโกรธใครมา จะขึ้นจะลงทีลากกระเป๋าตัวแทบไถลล้มหน้าคว่ำ เฟื่องลดาเดินทางมาจนใกล้ถึงบ้านนั่งวินมอเตอร์ไซด์กอดกระเป๋าลากไว้ ค่าวินสิบบาท หล่อนยืนจ่ายหน้าบ้านและในขณะนั้นเองรถของรณภพก็เพิ่งมาถึงบ้าน เขากดรีโมตอัตโนมัติเปิดและขับด้วยความเร็วเข้าในบ้าน ทำเหมือนบ้านตัวเองเป็นสนามแข่งงั้นแหละ 

หล่อนรับเงินทอนก่อนจะเดินเข้ามาในประตูช่องเล็ก ก้มศีรษะลงเล็กน้อยเชิญขอบคุณลุงป้อมยามที่เข้ามาช่วยไขกุญแจ 

“มาครับ ช่วยถือกระเป๋าไปส่งข้างใน” 

“ไม่เป็นไรค่ะ กระเป๋าเบา เฟื่องไม่อยากรบกวน” 

หล่อนเป็นแค่คนมาขออาศัยจะไปใช้งานคนของที่บ้านได้ยังไง เพราะเจียมตัวหล่อนถึงชอบไปขลุกอยู่ในครัวช่วยสาวใช้กับแม่บ้านทำอาหารเป็นประจำ แกล้งมองไม่เห็นป้าอนงค์ อยู่ด้วยกันมาก็นานยังไม่หายเกลียดหน้ากันอีก หลังมือหล่อนดีขึ้นได้เพราะยาน้องยม ดีนะไม่เปื่อย ใกล้จะหกโมงเย็นแล้วเฟื่องลดาเหนื่อยล้าลากกระเป๋าผ่านโรงจอดรถ กำลังจะเข้าบ้านทางประตูด้านหน้า ก็พบว่ารณภพกำลังยืนดักรออยู่แล้ว หน้าตึงมาก เฟื่องลดารู้สึกเบื่อกลับมาเหนื่อยๆ ขี้เกียจทะเลาะกับเขา หล่อนจะคุยกับใครไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเขา 

“กลับช้าขนาดนี้ไม่กลับพรุ่งนี้เลยล่ะ!” 

“แค่กลับช้าชั่วโมงเดียวคุณยังตามวอแว แล้วถ้าหายไปเป็นวันคุณจะไม่ออกตามหาตามด่าเฟื่องให้วุ่นเลยเหรอ” ก้มลงหารองเท้าใส่ในบ้านคู่ประจำของตัวเอง ได้มาแล้วก็วางลงสวมใส่จะลากกระเป๋าผ่านหน้าเข้าไปแต่เขาไม่ยอม กางกรบเล็บร้ายกาจมาจับไว้ 

“อะไรอีกคะ เฟื่องเหนื่อยอยากไปพัก” 

“ฉันว่าเธอเหนื่อยปากมากกว่ามั้ง นั่งคุยกับผู้ชายเป็นชาติขนาดนั้น นิสัยเดิมออกหรือไง!” สบถใส่แล้วมานึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดแรงเกินไปทว่าจะยั้งปากไว้ก็คงไม่ทัน ‘ขอโทษ’ คำนั้นติดอยู่ที่ปาก ทำไมไม่ยอมพูดก็ไม่รู้ เรื่องราวช่วงเย็นที่ผ่านมาเกิดขึ้นรวดเร็วเล่นเอาตัวเขาชา เขารู้จากปากบิดามารดาว่าเฟื่องลดาป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เคยอาการหนักถึงขั้นคิดสั้นเกือบจะสำเร็จแต่ดีที่บิดาเขาตามไปเห็นและช่วยไว้ได้ทัน เขาเข้าใจแล้ววันนี้ ว่าทำไมบิดามารดาของเขาถึงอนุญาตให้เฟื่องลดาย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านแล้วยังดูแลหล่อนเป็นอย่างดี ท่านเล่าต่อว่าเป็นเพราะเขากีดกันไม่ยอมให้หล่อนเจอหน้าลูกเกือบหนึ่งเดือน แม้หล่อนจะขอร้อง ทุรนทุรายมากแค่ไหนก็ไม่ยอมใจอ่อนให้เจอ แค่เดือนเดียวเท่านั้นเขาทำให้หล่อนสิ้นหวังได้ถึงขีดสุด แม่น้ำเจ้าพระยาไหลเชี่ยวแรงขนาดนั้นต่อให้เป็นแชมป์ว่ายน้ำมาจากไหนก็คงสู้ไม่ไหว แล้วผู้หญิงคนนี้จะทนได้แค่ไหนก่อนจมลง 

‘พ่อไม่เคยหวังไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าภพจะรักเฟื่อง เฟื่องไม่ใช่ผู้หญิงโปรไฟล์ดีหรือนิสัยดีอะไรมากมายที่จะทำให้ภพชอบได้ แต่พ่อแค่อยากให้ต่างคนต่างอยู่ ให้เขาได้เห็นหน้าลูกอยู่กับลูกบ้างจะได้ไหม ภพรับปากพ่อได้หรือเปล่า ว่าถึงแม้วันข้างหน้าพ่อกับแม่ไม่อยู่แล้วภพก็จะไม่กลับไปทำกับเฟื่องแบบเดิม เฟื่องเขาน่าสงสารมากนะ’ 

‘ถึงภพจะเป็นครอบครัวเป็นคนดูแลเฟื่องไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอแค่อย่าไปทำร้ายร่างกายหรือจิตใจเขาก็พอ ถือซะว่าแม่กับพ่อขอ ภพทำให้แม่ได้ไหม’ ท่านทั้งสองพูดถึงขนาดนี้แล้วเขาจะตอบอะไรได้ หากปฏิเสธก็คงจะเลวเกินไป รณภพยังคงสับสนและเสียใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา 

เมื่อคืนเปิดใจคุยกันหล่อนขอโทษเขา บอกว่าพร้อมจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น จะไม่เรียนต่อ และจะลาออก 

ที่หล่อนต้องตัดสินใจแบบนี้เป็นเพราะเขาใช่ไหม? 

เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเราทั้งสองคน รณภพอยากยกมือขึ้นตบปากตัวเองมากแต่เพราะเป็นคนปากแข็งแต่ไหนแต่ไรจึงเลือกจะไม่คิดถึงมัน “คราวหน้าคราวหลังจะคุยกับใครก็ชวนเขาไปคุยในที่ลับตา ไม่ต้องทำประเจิดประเจ้อจีบกันข้างถนนให้คนทั้งกรุงเทพเห็น” 

“ค่ะ ขอโทษด้วยก็แล้วกัน” ที่ทำนิสัยเดิม แรด ร่าน กระหายผู้ชาย อย่างที่เขาเคยด่าทอเคยค่อนแคะ ทำไงได้ ในเมื่อต่อให้หล่อนนั่งเฉยๆ แล้วมีคนเข้ามาถามทางนาทีเดียวเขาก็มองว่าหล่อนร่านอยู่ดี 

กิจกรรมช่วงหัวค่ำเราเปลี่ยนเวรกันดูแลลูก ป้อนข้าว อาบน้ำ จนกระทั่งถึงตอนพาลูกเข้านอนจึงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เด็กชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มดูดนมจากขวดพลางฟังนิทานที่แม่เฟื่องอ่าน การอ่านหนังสือให้ลูกฟังกับชวนลูกพูดคุยเยอะๆ สามารถเสริมสร้างพัฒนาการให้ลูกน้อยได้มากกว่าการเปิดการ์ตูนหรือเปิดทีวีให้ดู เพราะอย่างนั้นจะเป็นการสื่อสารทางเดียว ลูกอาจมีปัญหาไม่ค่อยอยากพูด เฟื่องลดาอ่านหนังสือด้านนี้อย่างหนักเพื่อหวังเลี้ยงลูกให้ดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ หล่อนอ่านหนังสือจนจบเล่มจนกระทั่งนมหมดขวดจึงปิดหนังสือ ส่วนรณภพก็ดึงขวดนมออกจากปากลูกแล้วก็อุ้มหนูน้อยจากเตียงใหญ่ไปยังเตียงเล็ก ดูแลลูกเป็นอย่างดีรอแม่ของแกล้างขวดนม สังเกตนานแล้วหล่อนชอบล้างทันทีเพราะขวดจะได้ไม่มีกลิ่น 

“เฮ้ย! นี่มันน้องขิมนี่นา ทำไมได้รีทัชรูปให้น้องเขาล่ะ” 

คนถูกถามสะดุ้งเพราะเปิดแลปทอปนั่งทำงานนานมากแล้วจู่ๆ เขาก็เข้ามายืนด้านหลัง ใบหน้าสวยไร้เครื่องสำอางหันหลังในองศาที่เงยขึ้นสูง เห็นปลายคางสากระคาย แต่เราไม่ได้มองกันเพราะเขากำลังสนใจรูป 

“รูปอัปไอจีไม่ใช้สีแบบนี้เลย ผู้หญิงเขานี่ก็ลงทุนเนอะ นอกจากแต่งรูปเองแล้วยังส่งเป็นอัลบัมมาให้คนอื่นเขารีทัชรูปให้อีก เวลาไอจีถูกแฮกค์จะกู้คืนได้ไหมเนี่ย” 

วางมือบนของเก้าอี้ ชวนคุยในเชิงติดหัวเราะเพราะเวลาที่ไอจีถูกแฮกค์จะต้องยืนยันด้วยการถ่ายรูปหน้าตัวเองให้คล้ายในไอจีส่งไปให้ทางอินสตาแกรมช่วยเหลือในการกู้คืนบัญชี 

ทว่าหล่อนกลับไม่ตอบกลับยังคงทำงานต่อ ในใจอยากถามมากว่ากินยาหรือยัง แล้วจะเข้านอนตอนไหน แต่จะให้เริ่มถามยังไงเล่า เขาพูดดีๆ เป็นซะที่ไหน สุดท้ายรณภพเลือกจะให้ความเงียบทำงานต่อไปหันหลังให้หล่อนแล้วต่างคนต่างอยู่ 

 

 

 

 

 

อิคุณภพ แกมีพิรุธ ไม่น่าไว้ใจเฟื่องถึงไม่อยากคุยด้วยไง 

 

ใครสนใจฉบับเต็มฝากเปย์อีบุ๊คด้วยนะคะ  

เนื้อหา 22 บท ยาวจุใจ หนาห้าแสนอักขระ แต่ราคาเพียง 199 บาท 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ ^_^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น