ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดาวร้ายลายหมี

ชื่อตอน : ดาวร้ายลายหมี

คำค้น : วาย พี่น้อง ไร้สาระ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 558

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2562 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดาวร้ายลายหมี
แบบอักษร

ร่างบางขาวอมชมพูไม่ได้โปร่งใสเหมือนตอนแรก ดูเหมือนจะมีมิติขึ้นกว่าเดิมไม่ใช่ว่ามองทะลุทะลวงเหมือนวิญญาณทั่วไป เสื้อแขนยาวสีขาว ตัวเสื้อยาวถึงหน้าขา คอปกแต่ว่าบางแสนบางกับกางเกงขาสั้นตัวในที่สั้นจนแก้มก้นโผล่ให้เห็นเวลาที่ก้มตัว 

อยากจะหันไปเผาซ้ำไอ้กองเศษผ้า หยวนเหยาคิดว่าชุดนี้คือชุดที่ดูดีที่สุดเรียบร้อยที่สุดและมันก็มิดชิดที่สุด จากบรรดาเสื้อผ้าที่กองอยู่เป็นภูเขาย่อมๆ 

เจ้าคนประหลาดนั้นไม่อยู่ พอเจ้ากระจกสี่เหลี่ยมที่มีความยาวไม่ถึงสองคืบนั้นดังขึ้น แด๊ดดี้ก็ออกไปทันที บอวว่ามีงานด่วนเห็นบอกว่าจะไปไม่นาน 

ส่วนข้าภาวนาให้เจ้าคนสติไม่ดีไปนานๆ ไม่กลับมาเลยก็ได้ ชอบหาเศษหาเลยแทะเล็มอยู่ตลอดเวลา หยวนเหยายังคงสับสนว่าตัวเองอยู่ที่ไหนุทุกอย่างมันแปลกตา แม้แต่คำพูดก็แปลกหู แต่ในใจกับอบอุ่นและสงบมากครั้งนี้คงสำเร็จอย่างแท้จริง คนพวกนั้นไม่อาจติดตาม อาจเพราะยังไม่เจอร่างของคนจึงทำพิธีเรียกวิญญาณไม่ได้

ร่างเล็กนั้งลงที่โซฟาในเวลานี้ดวงดาวที่เห็นไม่ชัดเพราะโคมไฟและจวนที่สูงใหญ่ ดวงจันทร์ยังเป็นสีมนไม่ได้สดใสเหมือนที่จากมา ฟ้าก็ไม่ได้กระจ่างใสเพราะควันบางๆที่ลอยมาจากเบื้องล่างที่มีเกวียนหน้าตาประหลาดวิ่งกันไปมาตลอดเวลา เป็นเมืองที่ไม่มีวันหลับไหล หยวนเหยาเหม่อลอยเล็กน้อยคิดถึงเรื่องเก่าๆที่ผ่านมา 

ร่างเล็กห่อตัวคุดคู่นั่งกอดเข่าสายลมเย็นที่พัดทำให้เนื้ออ่อนเหน็บหนาวอย่างน่าประหลาด หูยังแว่วได้ยินเสียงของคนเหล่านั้น

"น้องเก้า วันนี้พี่ใหญ่ได้ของเล็มาฝากเจ้าด้วย"

"องค์ไท่จื่อตัดหน้าพวกเราได้อย่างไร น้องเก้าพี่รองเอาขนมสูตรใหม่จากที่วังมาให้เจ้าชิมเล่น มานี้มา"

"ได้อย่างไรกันน้องเก้าพี่สามมีเสื้อผ้าสีสวยจากต่างแคว้น พี่จะตัดชุดให้เจ้า"

"พวกท่านนี่อย่างไรกัน น้องเก้ามาหาพี่สี่เร็วเด็กดี พี่ทำรองเท้าหนังกวางนุ่มๆมาฝากเจ้ามันต้องเหมาะมากแน่ๆ"

"หึ น้องเก้าไม่ใช่เด็กใจง่าย น้องเก้าตั๋วเงินพี่เอามาฝากเราไปเที่ยวนอกวังกัน"

"......"อ๋องหกยื่นกระบี่ทองคำ กระบองทองคำขนาดเล็ก ไม่ได้พูดอะไรแต่กวักมือเรียกให้น้องเก้ามาหาตนเอง

"น้องเก้าอาุวุธของพี่หกอันตรายเกินไป มาหาพี่เจ็ดมาฉินร้อยปีพี่ไปหามาให้เจ้ามานี่มาอย่างไปทางพวกเขา"

"พวกท่านนี้อย่างไรกัน น้องเก้าเพิ่งจะห้าขวบเองนะแต่ละอย่างที่พวกท่านนำมาไม่เห็นน่าสนใจสักนิด เด็กดี น้องเก้าไปกินนมที่ตำหนักพี่แปดเร็ว"

ส่วนอ๋องเก้าในเวลานั้นอยู่ตรงกลางไม่รู้ว่าจะไปหาใครดี ในเวลานั้นเจ้าตัวเล็กวัยห้าขวบเลือกที่จะเดินไปหอมแก้มพี่แต่ละคนแล้ววิ่งไปหาเสด็จพ่อที่เอาแต่สลวนด้วยความขบขัน เป็นเวลาที่มีความสุข ไร้สิ่งกังวลใด ไร้ทุกข์ มันทั้งสะอาดและบริสุทธ์นั้นคือครอบครัวในความทรงจำที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจที่ด้านชา

เมื่อไหร่กันนะที่พวกเราทั้งเก้าเปลี่ยนไป เป็นตอนที่เสด็จพ่อจากไปหรือว่าตอนที่มีขุนนางบางคนเริ่มที่จะยัดเยียดลูกสาวให้เข้าวังอ๋องเก้า หรือว่าเป็นตอนที่หยวนเหยาคิดจะไปเป็นอ๋องชายแดนเพื่ออะไรนะเหรอ  เพราะเค้านั้นไร้ประโยชน์และเป็นจุดอ่อนที่ถูกห่อไว้ด้วยอำนาจที่แข็งแกร่ง  พวกเขาที่เปลี่ยนหรือข้าเองที่เปลี่ยน

แต่ไม่ว่าใครที่เปลี่ยนไปก็ไม่อาจเรียกคืนกลับมาได้แล้ว แม้แต่คำว่าพี่น้องหยวนเหยาก็มิอาจพูดได้เต็มปากน้ำตาที่ลื่นขึ้นมาหยวนเหยาไม่ได้สนใจที่จะเช็ดมันอยากให้มันไหลออกมาให้หมดทั้งที่หนีมาแต่ก็ยังเป็นห่วง ทำไมกันนะ ไม่เข้าใจสักนิด

"ทั้งที่หนีได้แล้วแท้ๆ บ้าสิ้นดี งี่เง่าที่สุด เจ้ามันงี่เง่าสมองมีปัญหา"

สองมือเล็กทุบหัวตัวเองอย่างกับว่ามันไม่เจ็บตีรัวซะหัวสั่นหัวคลอน

"ไม่เจ็บหรือไงหรือว่าเป็นวิญญาณแล้วไม่รู้สึก เบบี้ไม่เจ็บ แต่แด๊ดดี้เจ็บ"

เสียงออดอ้อนมาพร้อมกับร่างใหญ่ที่ยกร่างเบาเหมือนนุ่นไว้เหมือนเล็กเด็กๆจนหยวนเหยาผวาว่าตัวเองจะตก กอดหัวร่างสูงเอาไว้ แต่เอ๋เค้าตายแล้วนี้นา หน้าท้องหยวนเหยาถูกในหน้าคมซุกขยับไซร์ไปมาจนรู้สึกจักกะจี้ ยิ่งร่างเล็กดิ้นหนีพร้อมกันหัวเราะบ้าจี้ไปด้วย

ใบหน้าคมสันที่ซุกซบก็ยิ่งแกล้งหนักขึ้น จนหยวนเหยาตัวงอเหนื่อยหอบ

"ฮะ ฮะ พอแล้ว หัวเราะไม่ไหวแล้วแด๊ดดี้ "

เจมส์ยอมถอดหน้าออกจากหน้าท้องขาวผ่องอย่างเสียดายแต่อย่างน้อยเบบี้ก็หายจากอาการเศร้าเมื่อครู่แล้ว เสียงหัวเราะเมื่อครู่ฟังแล้วรื่นหูอยากได้ยินบ่อยๆจัง

"ปล่อยก่อน ไม่หนักหรือไง"

"หนักเหรอ ไม่นี่ให้อุ้มทั้งคืนยังได้ แต่คงต้องเปลี่ยนท่าหน่อยแค่นั้นเอง"

ตัวเล็กแค่นี้ท่าลิงอุ้มแตงให้ทำทั้งคืนยังได้เลย นั้นเป็นสิ่งที่เจมส์คิดแต่ไม่ได้พูด ออกไป ขืนพูดไปเบบี้ได้งอนแน่ๆ หึ หึ แต่อีกไม่นานหรอก หึ หึ หยวนเหยาเริ่มไ่ม่ไว้ใจกับรอยยิ้มชั่วร้ายของร่างสูงที่ยังไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ 

คิดอกุศลอยู่หรือไง รอยยิ้มชั่วร้ายเอามากๆ

"หิวหรือยังเด็กดี วันนี้กินอะไรดี"

พอพูดถึงเรื่องกินก็รู้สึกหิวขึ้นมาเลยอยากกินไอ้ไข่ที่แด๊ดทำอีกจังมันอร่อยมากมีชีสไหลเยิ้มกับซอลมะเขือเทศ

"เอาไข่อีก อยากกิน" 

เจมส์โดนสายตาระยิบระยับเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของถูกใจเต็มตา อึก จับกดดีไหม ทำตรงโต๊ะอาหารก็ตื่นเต้นดี ร่างขาวที่มีครีมเลอะไปทั้งตัวและเค้าที่ทำความสะอาดร่างนั้นด้วยลิ้นจนดิ้นพร่านครางกระเส่า แค่คิดก็..ซี๊ดดดดดดดด 

แต่ในความเป็นจริงร่างสูงคว้าผ้ากันเปื้อนลายหมีน้อยน่ารักชมพูหวานแหววมาสวมอย่างคล่องแคล่ว มือที่จับอาวุธเป็นนิจเปลี่ยนเป็นตะหลิว อีกมือถือกระทะ เป็นภาพแปลกตาหากมีใครสักคนเข้ามาเห็นภาพนี้เข้า พรุ่งนี้หน้าหนึ่งคงจะลงรูป ดาราดาวร้ายสุด Hot อาจจะเกิด#ดาวร้ายลายหมี 

ส่วนเด็กน้อยก็นั่งประจำที่เฝ้ารอเจ้าไข่ฟูนุ่มสีเหลืองราดด้วยเครื่องปรุงสีแดงแล้วก็ไส้กรอกรูปปลาหมึก แล้วยังมีผลไม้ที่ปลอกเป็นกระต่าย เมื่อไหร่จะเสร็จอยากกินแล้วนะแด๊ดดี้ ส่วนพ่อหมีก็กำลังใส่ความรักเข้าไปเยอะอาหารที่ใส่หัวใจลงไปมักจะรสชาติดี จริงไหมครับ ท่านผู้ชม.......

ความคิดเห็น