thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 23 ข้อความเป็นเหตุ

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ข้อความเป็นเหตุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 130

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 08:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ข้อความเป็นเหตุ
แบบอักษร

 

 

 

“บ้าา! แกจะเก็บคำพูดของปีศาจตนนั้นมาคิดทำไมกันเนี้ย! ยังไม่เลิกคิดอีก..ฮื้ออออ!”

 

หญิงสาวถอนหายใจออกมาด้วยความท้อกับตัวเอง

 

“แกคิดยังไงกับเค้ากันแน่เจนนี่..คำพูดนั้นมีอิทธิพลต่อเธอขนาดนั้นเลยหรอ”

 

เธอนั่งคุ่นคิดอยู่กับตัวเองเหมือนกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอยู่ ว่าคิดยังไงกับใรบางคนกันแน่

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

“ท่านประธานคะ! กลับมาห้องยังคะ..ถ้ากลับมาแล้วช่วยตอบดิฉันหน่อยค่ะ!”

 

“ค่ะ! ฉันอยู่ในห้องค่ะ..”

 

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับหญิงสาวคนหนึ่งจึงเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างไม่ลังเลใจ

 

“ท่านประธานเป็นไรรึเปล่าคะ! ฉันเห็นท่านประธานกลับเข้ามาในโรงแรมในสภาพเปียกไปทั้งตัวเลย”

 

“เปล่าค่ะ! ฉันแค่หลบฝนไม่ทัน”

 

“อ้อค่ะ!”

 

“แล้วคุณชื่ออะไรนะคะ! ฉันยังไม่ได้รู้จักชื่อคุณเลย วันนั้นคุณธีร์เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน..คุณเลยยังไม่ได้พูดชื่อของคุณออกมา!!”

 

“ฉันชื่อริลดาค่ะ!”

 

“ค่ะ! คุณริลดา..ขอบคุณนะคะ”

 

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ!”

 

“ค่ะ! เชิญค่ะ..”

 

.

 

.

 

.

 

“ที่นี่ก็..ไม่ได้มาหลายร้อยปีแล้วแฮะ! เปลี่ยนไปเยอะเลยสินะ”

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนมองหน้าปราสาทหลังหนึ่ง ก่อนที่จะสวมแว่นตากันแดดแล้วเดินเข้าไปเดินดูข้างในปราสาทนั้น จนมาถึงท้องพระโรงซึ่งเป็นห้องโถงที่มีขนาดใหญ่ แล้วมองขึ้นไปบนราชบัลลังก์ใหญ่ที่เป็นที่ประทับของกษัตริย์ในยุคสมัยนั้น

 

“นานมากแล้วสินะ! ท่านพี่! ท่านจะรู้หรือไม่..ว่าบุตรสาวของท่านพี่ยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้เธอร่ำรวยมากเลยนะรู้มั้ย เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม แต่...ชอบทำตัวลึกลับไปหน่อย ฮื้ออ ฮึ! ฮึ! พูดแล้วก็ขำ..เด็กคนนี้เหมือนท่านพี่ไม่มีผิด สมแล้วที่เกิดเป็นลูกของท่าน”

 

“คุณครับ!”

 

“ครับ!!”

 

“อีกครึ่งชั่วโมงเราจะปิดให้เยี่ยมชมนะครับ”

 

“ครับ!”

 

“ในห้องโถงนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกครับ เพราะมีตำนานกล่าวไว้ว่า..ห้องโถงนี้มีกษัตริย์ตนหนึ่งเป็นแวมไพร์มักจะนำพวกหญิงสาวที่มีความงามเป็นเลิศเข้ามาเสวยโลหิตอยู่ในห้องนี้หลายพันคน”

 

“ใช่!”

 

“รู้แล้วทำไมคุณยังกล้าเข้ามาอยู่อีกล่ะครับ”

 

“มันไม่มีอะไรให้กลัว”

 

“งั้นกระผมต้องขอตัวก่อนนะครับ”

 

เมื่อชายคนนั้นกล่าวจบเขาก็เดินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกไปจากท้องพระโรงนั้นทันที

 

“ยืนอยู่กับผู้ชายคนนั้นแล้วขนลุกฉิบหาย”

 

ชายผู้กล่าวจบก็หันกลับไปมองข้างหลัง

 

“ไปดีกว่า...”

 

.

 

.

 

“ขออนุญาตค่ะบอสส..แฟ้มเอกสารวันพรุ่งนี้ตามที่บอสสั่งให้ไปเอามาค่ะ!”

 

“เอามาวางไว้บนโต๊ะเลยค่ะ”

 

“ค่ะ!”

 

หญิงสาวผู้ถือแฟ้มเอกสารมาล้นมือเดินเข้ามาแล้ววางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะทำงานของผู้เป็นเจ้านาย

 

“มีอะไรรึเปล่าคะ! ทำไมยืนจ้องฉันอยู่ตรงนั้นล่ะคะ..”

 

“ปะ เปล่า..เปล่าค่ะ! ขอตัวก่อนนะคะ”

 

หญิงสาวทำทตัวร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก แล้วรีบเดินออกไป

 

 

“มันจริงรึเปล่านะ! ที่พวกพนักงานโรงแรมว่ากัน”

 

หญิงสาวคิดถึงตอนที่ตัวเองเดินไปเอาแฟ้มเอกสารในห้องเก็บเอกสาร

 

“พวกแกว่ามั้ย! ว่าบอสดูแปลกๆนะ ฉันรู้สึกต้องแต่วันที่ฉันก้าวเข้ามาทำงานที่นี่ตั้งแต่วันแรกแล้วหละ แถมชื่อโรงแรมก็ยังชื่อแปลกๆอีกด้วย”

 

“ใช่! แปลกซะยิ่งกว่าแปลกซะอีก ฉันเคยนั่งคิดนะว่าชื่อV.P.ย่อมาจากอะไร แต่ฉันก็คิดได้แค่คำเดียวว่าVAMPIRE”

 

“เฮ้ยย! คิดเหมือนกัน..แต่ว่าไม่กล้าพูด เพราะกลัวจะโดนหาว่าคิดอะไรบ้าๆ หรือคิดเรื่อยเปื่อยไร้สาระ..”

 

...

 

“คงไม่จริงหรอกมั้ง!”

 

.

 

.

 

.

 

.

 

วันต่อมา...

 

การประชุมใหญ่..

 

V.P. Hotel...

 

“เป็นไง..เรียบร้อยดีมั้ย!”

 

“เรียบร้อยดีครับ! ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”

 

“ดีแล้วค่ะ! เพราะอีกไม่นานผู้บริหารหลายท่านก็คนจะมาถึงกันแล้ว”

 

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

.

 

.

 

“ทุกคนคะ!”

 

“ครับ/คะ”

 

“วันนี้เราจะไม่ทานข้าวที่โรงแรมกันนะคะ”

 

“อ้าวว! ทำไมล่ะคะ/ครับ”

 

“ก็..เราจะออกไปทานข้างนอกกันยังไงล่ะคะ มาค่ะ! ฉันเลี้ยงเอง...”

 

“เฮ้ยย! ท่านประธานเลี้ยง...ไปเร็วพวกเรา!!”

 

“พวกคุณเนี้ย! ยังไงกันนะ..”

 

เจนนี่พูดกับตัวเองแล้วยิ้มพร้อมพยักหน้าไปมา

 

 

หลังจากทุกคนออกมาจากโรงแรม พวกเขาก็มายืนรอข้ามไปอีกฝั่งตรงทางม้าลาย จนสัญญาณไฟสีเขียวปรากฏขึ้นจนข้ามไป

 

ตึ่งงง!!

 

เสียงข้อความโทรศัพท์ของใครบางคนดังขึ้น เขาจึงหยุดเดินแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จนคนอื่นๆข้ามไปกันจนหมดก่อน แล้วไฟก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเขาจึงรอให้ไฟขึ้นสีเขียวอีกครั้งจึงจะข้ามตามไปทีหลัง เมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียวอีกครั้งเขาก็ข้ามถนนตามทุกคนไป

 

ปี๊กกกกกกกกก!!!

 

 

 

 

ความคิดเห็น