thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 22 คิดไว้บ้างก็ดีนะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 คิดไว้บ้างก็ดีนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 90

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 08:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 คิดไว้บ้างก็ดีนะ
แบบอักษร

 

 

 

“ท้องฟ้าเริ่มดูไม่ดีขึ้นมาแล้วแฮะ!”

 

เจนนี่เงยหน้าขค้นมองท้องฟ้าแล้วกล่าวขึ้นมาทำให้ลลิษาหยุดเดินตามหลังเธอแล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยไม่มีเหตุผลและมองไปรอบๆท้องฟ้า

 

“นี่..เคยคิดบ้างมั้ย! ว่าทำไมเราถึงต้องคอยตามเธอไม่หยุด”

 

“ไม่! จะคิดไปทำไม..ไม่เหนื่อยบ้างหรอ...ที่ต้องคอยเดินตามดูคนอื่น”

 

เจนนี่หยุดเดินแล้วกล่าวก่อนจะเดินกลับไปทางเดิม

 

“ไม่รู้สิ! จะคิดไปทำไม ถ้าคิดไว้บ้างก็ดีนะ..จะได้ไม่ต้องมาเสียใจเอาทีหลัง”

 

คำกล่าวนั้นทำให้คนที่เดินนำหน้าเธอหยุดเดินแล้วนิ่งอยู่กับที่ทันที

 

“อึกก..! หมายความว่าไง...”

 

หญิงสาวกลืนน้ำลายก่อนที่จะกล่าวคำถามที่ต้องการคำตอบออกมาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ

 

“ก็หมายความว่า..ต่อจากนี้! ทุกอย่าง..มันจะเปลี่ยนไป จะไม่มีอะไรที่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นแล้ว!”

 

เมื่อเธอกล่าวจบฝนก็ตกลงมาโดยไม่รู้ตัวและไม่คาดคิด ทำให้คนทั้งสองคนยื่นเปียกไปด้วยน้ำฝนในท่ามกลางสายฝนทั้งตัว แต่ในขณะเดียวกันสายฝนที่ตกลงมาจากท้องฟ้านั้นก็ได้บดบังหยดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาคู่สวยของเจนนี่จนหมดสิ้น

 

“ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปงั้นหรออ..”

 

หญิงสาวกล่าวพร้อมกับน้ำเสียงอันสั่นเครือและสะอึกสะอื้นไปด้วย แล้ววิ่งไปข้างหน้าอย่างคนไม่มีจุดหมายปลายทาง ส่วนลลิษาก็ได้แต่ยืนมองตามหลังของเธอ

 

แต่เมื่อลลิษามองเห็นอะไรบางอย่างกำลังเข้ามาล้อมรอบเจนนี่ เธอจึงรีบพุ่งเข้าไปคว้าเอวของเจนนี่แล้วหยุดชงักลงพร้อมกับสวมกอดเธอเอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัวก่อนที่จะกันหลังกลับไปมองบางสิ่งบางอย่าง แล้วดวงตาของเธอก็กลับกลายเป็นสีแดงประกายอันน่าเกรงขามพร้อมกับแยกเคี้ยวออกมา

 

หญิงสาวผู้โดนฉุดก็มองไปรอบๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

“ต่อจากนี้....คือเรื่องที่จะเกิดในตอนนี้งั้นหรอ”

 

เธอพูดกับตัวเองในใจ

 

กลุ่มคนที่มาล้อมรอบทั้ง2คนนั้นคือพวกปีศาจที่ดูเหมือนจะมาทำไม่มีไม่ร้ายอะไรบางอย่าง แล้วกลูกันเข้ามาพร้อมกันจากวงที่ล้อมรอบใหญ่ก็กลายเป็นวงที่เล็กลงในที่สุด ลลิษารีบคว้าตัวของเจนนี่เข้ามาอุ้มแล้วกระโดดขึ้นเหนือกลางอากาศ แล้วไปลงยังอีกฟากหนึ่งของกลุ่มปีศาจ ก่อนที่จะวางเธอลงจากอ้อมแขนแล้ววิ่งเข้าใส่กลุ่มปีศาจ จึงก่อให้เกิดสงครามอันดุเดือดขึ้นมาท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำลงมาไม่หยุด ส่วนเจนนี่ก็ได้แต่ยืนจ้องมองการต่อสู้นั้นด้วยความหวาดกลัวว่าใครบางคนจะเป็นอะไรหรือเปล่า

 

“หนีไป..หนีไป...รีบไปซะ!”

 

เสียงร้องตะโกนออกคำสั่งให้ใครบางคนรีบหนีไปจากตรงนี้ แต่เขาก็ยังยืนมองดูอยู่อย่างนั้นด้วยความกระวนกระวายใจ

 

“หนีไป..หนีไปป...เราบอกให้หนีไปไง..รีบหนีไปซะ!”

 

ลลิษาร้องตะโกนบอกให้เจนนี่รีบหนีไป จนเธอรีบหนีไปตามคำสั่งของตน

 

“ทำไมต้องลงโทษคนที่เกิดมาเป็นแบบนี้ด้วยวะ! ทำไมม..ทำไมต้องส่งพวกเรามาเกิดถ้าจะต้องลงโทษกันแบบนี้.....ทำไมไม่ลงโทษตั้งแต่ตอนนั้นเลยวะะะ...”

 

ลลิษาร้องตะโกนลั่นฟ้าพร้อมกับยังต่อสู้กับพวกปีศาจพวกนั้นเช่นเดียวกับตนเองอยู่ แต่กูเป็นพวกปีศาจชั้นต่ำพึ่งต่างกับต้องที่เกิดมาในชนชั้นสูง แต่ต้องมาผจญชีวิตเช่นนี้

 

เธอพยายามขัดขวางสุดกำลังเพื่อไม่ให้เหล่าปีศาจเข้าถึงใครคนนั้นได้ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องตามใครคนนั้นไปด้วยอยู่ดี เพราะต้องการแน่ใจว่าไม่มีปีศาจตนใดที่ตามไปทำร้ายเธอเพราะตนได้จัดการไปหมดแล้ว แต่ก็ยังเหลืออีกบางส่วนที่ยังไม่ได้จัดการเพราะหนีไปเสียก่อน

 

 

“พึ่งหายป่วยก็ต้องมาตากฝนอีกแล้วเรา ทำไมชีวิตฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ!”

 

หญิงสาวคนหนึ่งวิ่งไปพึมพำกับตัวเองไป

 

ในขณะเดียวกันหญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งมาจากทางด้านหลัง แล้วรีบอุ้มเธอขึ้นมาอยู่บนอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง

 

“คุณณณ!”

 

เจนนี่อุทานออกมาด้วยความตกใจและยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว แต่ก็ยังรีบกอดคอบุคคลที่ละราบละล้วงอุ้มตัวเองอย่างเหนียวแน่นจนถึงหน้าโรงแรมโรงแรมหนึ่งในโซล แล้วบุคคลนั้นก็หยุดวิ่งอยู่ที่หน้าโรงแรมทันที

 

"ปลอดภัยแล้ว! ไม่เป็นไรแล้ว.."

 

ลลิษากล่าวพร้อมกับวางร่างบางของเจนนี่ที่ตนอุ้มมาลงยืนกับพื้น

 

"เราต้องไปแล้ว!!"

 

"ดะ เดี๋ยววว.."

 

เมื่อเธอกล่าวจบเธอรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วเหนือเสียงโดยไม่ปล่อยโอกาสให้คนตรงหน้าพูดเลยแม้แต่น้อย

 

"อะไรของเค้านะ..มาแล้วก็ไป! แล้วต่อจากนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น"

 

.

 

.

 

1ชั่วโมงต่อมา...

 

ประเทศไทย..

 

หลายสายตาในโรงแรมแห่งหนึ่งต่างจับจ้องมามองหญิงสาวคนหนึ่งด้วยสภาพของเธอเปียกปอนไปทั้งตัวอย่างกับไปโดดน้ำมาอย่างไรอย่างนั้น

 

"บอสสส.."

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับรีบเดินไปหาหญิงสาวคนหนึ่งที่ตัวเปียกน้ำไปทั้งตัว

 

"บอสครับ! ทำไมบอสมีสภาพแบบนี้ล่ะครับ"

 

"เปล่า! คุณเกตล่ะ.."

 

"อยู่บนห้องทำงานของบอสครับ"

 

ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าวจบเธอก็เดินเข้าไปข้างใน

 

.

 

“โอ้ยยย! ทำไมปวดคอแบบนี้นะ”

 

หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งทำงานอยู่หน้าห้องเงยหน้าขึ้นมาเพราะอาการปวดคอจากการก้มหน้าทำงานมากๆ ก็สังเกตเห็นใครคนหนึ่งเดินเข้ามาเธอจึงลุกขึ้น

 

“บอสส! บอสหายไปไหนมาคะ..”

 

“ไปทำธุระมา!”

 

“แล้วทำไมถึงมีสภาพเช่นนี้ล่ะคะ!!”

 

“อ้ออ!! ฉันเดินไม่ระวังเอง..จึงมีสภาพแบบนี้”

 

“เดี๋ยวฉันจะให้คนเข้าไปเอาเสื้อมาเปลี่ยนให้บอสนะคะ”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ! เดี๋ยวอีกไม่นานมันก็แห้งเอง!!”

 

“แต่ถ้าไม่เปลี่ยนชุด บอสจะไม่สบายเอาได้นะคะ!”

 

“เป็นแบบนั้นได้ก็ดีสิคะ! ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนไม่สบายมันเป็นยังไง”

 

“เอ้าา! บอสสส..บอสนี่ก็แปลกนะคะ มีแต่คนเค้าไม่อยากไม่สบายกันทั้งนั้น...แต่บอสกลับอยากไม่สบาย”

 

เมื่อเธอกล่าวจบผู้เป็นเจ้านายก็ส่งยิ้มให้เธอบางๆ พร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง

 

“อ้ออ! เกือบลืมไปพรุ่งนี้วันประชุมใหญ่ของโรงแรม ฉันยังมีเอกสารที่ตั้งเซ็นต์ให้ครบ..วานคุณไปเอามาให้หน่อยนะคะ”

 

หญิงสาวเข้าไปในห้องแล้วโผล่หน้าตัวเองออกมาจากหลังประตู

 

“ค่ะ!”

 

.

 

 

.

 

 

.

 

คิดไว้บ้างก็ดีนะ..คิดไว้บ้างก็ดีนะ...ๆๆๆๆๆ

 

“เลิกคิดได้แล้วเจนนี่..คิดวนไปวนมาในหัวอยู่ได้ เฮ้ออ!”

 

เจนนี่บ่นพึมพำสั่งตัวเองให้หยุดคิด

 

เคยคิดบ้างมั้ย! เคยคิดบ้างมั้ย!! คิดไว้บ้างก็ดีนะ! คิดไว้บ้างก็ดีนะ!! คิดไว้บ้างก็ดีนะ!

 

“โอ๊ยยย! เลิกคิดสักทีเถอะ..เธอจะเก็บมาคิดทำไมนักหนาเนี้ยย! ไม่ได้สำคัญอะไรสักหน่อย!!”

 

เธอพยายามสั่งให้ตัวเองเลิกคิดแต่ก็ไม่สามารถที่จะหักห้ามใจตัวเองได้ตามที่ต้องการ

 

 

 

ความคิดเห็น