thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 20 รู้ตัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 รู้ตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 90

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 08:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 รู้ตัว
แบบอักษร

 

 

 

หลังจากที่ลลิษาแอบตามไปห่างๆเธอก็ไดพบกับใครคนหนึ่ง จึงได้หยุดทักทายกับใครคนนั้น จนคาดสายตาไปจากชายหนุ่มที่อุ้มหญิงสาวคนหนึ่งออกจากสนามบิน

 

“Hey!! คุณลิซ่าา..”

 

เสียงเรียกขื่อนั้นทำให้ผู้เป็นเจ้าของชื่อนั้นหันกลับไปมองผู้ที่เรียกชื่อของตน

 

“Hi Mr. K ไม่เจอกันนานเลยนะคะ..เป็นยังไงบ้างคะ สบายดีรึเปล่า!”

 

“ผมสบายดีครับ..แล้วคุณล่ะมาเที่ยวหรือว่ามาทำงานครับ...แต่ผมว่าา..อย่างคุณเนี้ย! ต้องมาทำงานแน่นอน”

 

“ผิดแล้วล่ะค่ะ! ชั้นไม่ได้มาทำงาน..แค่เป็นห่วงคนๆหนึ่งเลยตามมาดูก็เท่านั้นเองค่ะ!”

 

“แฟนนน..”

 

“มะ ไม่ ไม่ใช่ค่ะ! แค่เพื่อนกัน..แล้วMr. K ล่ะคะ..มาเที่ยวหรือมาทำงานนน”

 

หญิงสาวกล่าวลากเสียงต่ำเป็นเชิงหยอดกลับไป แต่สายตากลับไม่ได้สนใจคู่สนทนาตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

 

“ใช่! ผมมาเที่ยว”

 

“หายไปไหนแล้วเนี้ยย!!”

 

“ว่าไงนะครับ!”

 

“เปล่าค่ะ! เขาะ..ขอตัวก่อนนะคะ!”

 

หญิงสาวกล่าวจบประโยคก็รีบเดินออกไปทันที

 

“อ่ะ! อ้าวว!”

 

.

 

.

 

 

โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงโซล

 

“เอ่ออ! ญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ!”

 

“ครับ!”

 

“คนไข้มีแผลที่โดนกัดเป็นรอยเปื่อยไหม้อยู่ที่บริเวณต้นแขน จึงทำให้คนไข้มีอาการปวดบวมและมีไข้สูงตามมา”

 

“รอยเปื่อยไหม้หรอฮะ!”

 

“ใช่ครับ! เปื่อยรอยไหม้..แล้วก็ช่วงนี้ต้องระวังๆหน่อยนะครับ..เพราะอาจจะเป็นอันตรายกับเด็กในท้องได้ ขอตัวก่อนนะครับ!”

 

“😧 ท้องหรอ..ท่านประธานท้องหรอ..ท้องได้ไง! ท้องกับใคร..”

 

ชายคนนั้นยืนอึ้งตกใจเมื่อได้ยินประโยคที่ว่า“ท้อง”

 

“โดนกัดเป็นรอยแผลเปื่อยไหม้ บ้าจริง! ทำไมเราถึงได้สับเพล่าขนาดนี้นะ! แทนที่จะตามเค้าไปดูทุกฝีก้าว แล้วว..เธอท้องงั้นหรอ!! นี่ฉันปล่อยให้ลูกกับเมียต้องเกือบตายอย่างงั้นหรอ..โถเว้ยยย!!!

 

หญิงสาวคนหนึ่งยืนแอบฟังและแอบมองอยู่ที่ด้านหลังกำแพงห่างๆ แล้วบ่นให้กับตนเองที่ปล่อยให้ใครบางคนโดนทำร้ายได้ และเมื่อรู้เรื่องว่าเขาท้องด้วยถึงกับสบถให้กับความสับเพล่าของตนเอง จนแทบกลืนน้ำลายไม่ลง

 

#เปรียบเทียบ

 

.

 

.

 

สนามบิน..กรุงเทพฯ

 

หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากสนามบินออกมายืนรอรถแท็กซี่ที่ขับเข้ามาอยู่ไม่ไกลนี้นี่เอง

 

“ไปไหนครับ!”

 

“พระราม4 V.P. Hotelค่ะ”

 

“เชิญครับ!”

 

ชายผู้ขับแท็กซี่กล่าวแล้วขับรถออกไปจากสนามบิน และขับมาเรื่อยๆจนมาถึงจุดหมายปลายทางที่จะมา หญิงสาวจึงจ่ายตังค์ให้กับคนขับรถแท็กซี่

 

“ขอบคุณค่ะ!”

 

หญิงสาวเมื่อกล่าวจบก็ปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในที่แห่งนั้น

 

ผู้คนที่เข้ามาพักผ่อนที่นี่ต่างเดินเข้าออกกันอย่างไม่ขาดสาย พนักงานต้อนรับและประชาสัมพันธ์ต่างก็ยุ่งวุ่นวายกับการให้บริการลูกค้าอย่างเต็มที่

 

“ขอโทษครับ! ผมขอพบคุณลลิษาหน่อยได้มั้ยครับ”

 

“ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครหรือคะ! แล้วได้นัดบอสเอาไว้หรือเปล่าคะ”

 

“เปล่าครับ! ผมหมออ...”

 

“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ!”

 

“อ้าวว..คุณเกต”

 

พนักงานฝ่ายประชาสัมพันธ์กล่าว

 

“คือว่าผมมาขอพบceoของโรงแรมนี่น่ะครับ! ไม่ทราบว่าจะมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”

 

“เปล่าค่ะ! ไม่มี..เพียงแต่บอสไม่อยู่ค่ะ!”

 

“บอสไม่อยู่หรอ..บอสไปไหน!”

 

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ! บอสชอบหายไปเฉยๆโดยไม่มีใครรู้เป็นประจำอยู่ด้วยนี่คะ! คุณเกตสนิทกับบอสที่สุดนี่คะ..แล้วคุณเกตจะไม่รู้ได้ไงว่าบอสหายไปไหน”

 

“เออะ! เอ่อออ..ถ้าคุณลลิษาไม่อยู่เดี๋ยวผมจะมาใหม่วันหลังก็แล้วกันนะครับ!”

 

ชายหนุ่มกล่าวจบก็ถอยห่างเดินออกไป

 

“เอ่ออ! เดี๋ยวก่อนค่ะ! คุณชื่ออะไรนะคะ!”

 

“ผมหมอมาร์ค แฮร์ริสันครับ!”

 

“มาร์ค แฮร์ริสันหรอ..โดนแอบอ้างชื่อนี้อีกแล้วหรอ”

 

เสียงเกตพูดกับตัวเองเบาๆ

 

.

 

“ประจำเลยเด็กคนนี้..นิสัยเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยสินะ!”

 

ชายหนุ่มกล่าวกับตัวเองเบาๆพร้อมกับยิ้มบางๆที่มุมปาก

 

.

 

 

.

 

 

.

 

หญิงสาวคนหนึ่งลืมตาตื่นจากนิทรา แต่ก็พบว่าตนเองมานอนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวนี้เสียแล้ว

 

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี้ยย!”

 

“อ้าวว! ท่านประธานตื่นแล้วหรอครับ..”

 

“ที่นี่ที่ไหน!”

 

“โรงพยาบาลครับ!”

 

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง!”

 

“ท่านประธานไม่สบายอยู่บนเครื่อง พอเครื่องลงผมจึงพาท่านประธานมาโรงพยาบาลครับ!”

 

“แล้วทุกคนล่ะ!”

 

“ทุกคนไปที่พักกันหมดแล้วครับ..เหลือแต่ผมที่แหละ”

 

“ค่ะ! งั้นคุณก็กลับไปที่พักเถอะค่ะ..ชั้นอยู่คนเดียวได้”

 

“ไม่ดีมั้งครับ..ถ้าปล่อยให้ท่านประธานอยู่คนเดียว”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ! เดี๋ยวอีกหน่อยเค้าคงมา..”

 

“ใครจะมาครับ!”

 

“เปล่าค่ะ..ไม่มีใครมาหรอก! ฉันอยู่คนเดียวได้..อีกอย่าง! ที่นี่โรงพยาบาลนะคะ มันคงไม่มีอะไรหรอก!”

 

“ก็ได้ครับ!”

 

ชายหนุ่มกล่าวจบก็จำใจเก็บของแล้วเดินออกไปอย่างง่ายดาย

 

 

ไม่นานหลังจากที่ชายคนนั้นเดินออกไป หญิงสาวร่างสูงคนหนึ่งก็เข้ามายืนอยู่ในห้องนั้น

 

“เราขอโทษ...เราน่าจะตามเธอมาให้เร็วกว่านี้ ไม่งั้น..เธอกับลูกคงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น”

 

เสียงอันคุ้นหูกล่าวดังมาจากทางด้านหลังของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง

 

“คุณไม่ผิดจะมาขอโทษทำไม..คุณก็มีงานของคุณที่ต้องรับผิดชอบ!”

 

หญิงสาวกล่าวเสียงแข็ง

 

“แล้วจะทำเสียงแบบนั้นทำไมล่ะ! แล้วถ้าไม่โกรธก็หันหน้ากลับมาคุยกันสิ”

 

“...”

 

หญิงสาวนอนเงียบไม่ตอบอะไรเหมือนกำลังงอลใครคนนั้นอยู่ และแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจน ก่อนที่จะคิดคำๆนึงจึ้นมาได้แล้วพูดว่า

 

“เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ!!”

 

“นี่..จะเอาแบบนี้จริงๆใช่มั้ย!! คุณท้องไง..ไม่รู้ตัวเองหรอ...”

 

“...!!!!!!!”

 

เธอถึงกับสติหลุดลอยหลังจากได้ยินคำตอบนั้นอีกรอบ เพราะรู้ตัวว่าตัวเองท้อง..

 

“ก็ได้..”

 

หญิงสาวกล่าวแล้วขึ้นไปนอนกอดหญิงสาวบนเตียง

 

“โอ๊ะะ...จะทำอะไร..ลงไปเดี๋ยวนี้นะ!”

 

“ไม่...ถ้าไม่คิดจะพูดอะไรเราก็จะนอนกอดเธอไว้แบบนี้แหละ!”

 

“ปล่อย..ปล่อย!”

 

หญิงสาวพยายามดิ้นรนอยู่บนเตียง

 

“ไม่ปล่อย..ยังไงเราก็ไม่ปล่อยเธอ! ถ้าเธอไม่ยอมพูดกับเรา”

 

 

 

 

ความคิดเห็น