thiyadah
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

내 소설을 읽어 주셔서 감사합니다. Thank you for reading my novel.

ตอนที่ 16 เอาแต่ใจ

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 เอาแต่ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 153

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2562 08:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 เอาแต่ใจ
แบบอักษร

 

 

 

ลลิษาเดินอ้อมเตียงไปปิดผ้าม่านระเบียงแล้วเดินกลับมาพร้อมกับจ้องมองไปที่เจนนี่ด้วยสายตาและรอยยิ้มอย่างมีเล่ห์ใน

 

เจนนี่เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงพลิกตัวกลับไปอีกทาง เหมือนรู้อยู่แล้วว่าลลิษาคิดจะทำอะไรตัวเอง คิดที่จะกันท่าเอาไว้ก่อน ลลิษาจึงรีบเคลื่อนที่ทันทีแล้วรีบข้ามตัวเจนนี่ไปนอนยังฝั่งที่เจนนี่พลิกตัวไป แล้วนอนจองตาของเธอพร้อมกับส่งยิ้มให้

 

ทั้งสองคนจ้องหน้าจ้องตากันได้ไม่นานเจนนี่ก็ถอยตัวลงจากเตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มฝืนหนาขึ้นมาปิดบังร่างกายของตัวเองและกำลังจะก้าวเท้าเดิน แต่ลลิษามือไวกว่ารีบคว้าข้อมือของเธอแล้วฉุดตัวลงมานอนบนเตียงไว้ได้ทัน

 

“ว๊ายยย..”

 

เจนนี่ล้มลงมาอยู่บนเตียงนอนใหญ่โดยไม่ทันตั้งตัว ลลิษาก็รีบเข้าสวมกอดคนที่ตัวเองจับข้อมือเอาไว้ได้ทันอย่างแนบแน่น แล้วกระซิ๊บที่ข้างหูเบาๆด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวลว่า

 

“จะรีบไปไหนหรอ...”

 

“จะรีบกลับบ้านค่ะ!”

 

“จะกลับทำไมล่ะ..นี่ก็ดึกมากแล้ว! อันตรายออก..”

 

ยิ่งลลิษาพูดด้วยวาจาหวานเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เจนนี่ไปต่อไม่เป็น ทั้งพูดและทำอะไรไม่ถูกได้แต่หน้าแดงเขินอายกับถ้อยคำหวานนั้น

 

“บ้าา..”

 

“อะไรนะ! หาว่าเราบ้าหรอ..”

 

ลลิษากล่าวจบก็หอมแก้มของเจนนี่ทันที และนั่นยิ่งทำให้เธอหน้าแดงมากขึ้นกว่าเดิมอีก เธอจึงยกฝ่ามือทั้งสองของขึ้นมาปกปิดแก้มของตัวเองเอาไว้

 

“คิดว่าตัวเองใครมาจากเนี้ยย!!”

 

หญิงสาวพูดกับตัวเองเบาๆ

 

“ว่าไงนะคะ! แอบว่าเรางั้นหรอ..”

 

“ใคร! ใครแอบว่าคุณกัน..ไม่มีสักหน่อย!!”

 

“หรอคะ!”

 

“อืออ...”

 

ลลิษายื่นใบหน้าของตัวเองเข้าไปจูบปากของคนที่ตนเองกอดเอาไว้

 

“คุณทำอะไรเนี้ยย!”

 

หญิงสาวทั้งพูดทั้งหน้าแดงไปด้วยพร้อมกัน

 

“ถ้าคุณยังยืนกรานนน..ว่าจะไม่นอนอยู่ที่นี่คืนนี้..เราก็ไม่ว่าอะไร...แต่ว่า...เราก็จะนั่งกอดเธออยู่แบบนี้ทั้งคืนอยู่นี่แหละ..ไม่ไปไหน!”

 

“เอาแต่ใจตัวเองที่สุด”

 

หญิงสาวพูดออกมาเพียงลมปากเท่านั้น

 

“เอางี้..จะกลับทำไมล่ะคะ ทำไมไม่รอกลับพรุ่งนี้เช้าล่ะคะ! ถ้าคุณยอมนอนอยู่ที่นี่จนถึงเช้า เราจะยอมปล่อยเธอ”

 

เจนนี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อคิดทบทวนคำพูดของลลิษา

 

เอาไงดี! ถ้าเรายอมรับข้อเสนอนี้..เค้าก็จะปล่อยเราให้เป็นอิสระ แต่ถ้าเราไม่ยอมรับข้อเสนอนั้น เค้าก็คงจะไม่ยอมปล่อยเราแล้วก็คงจะนักอดเราจนถึงเช้าแน่ๆ

 

เจนนี่คิดในใจจนได้คำตอบออกมาอย่างชัดเจน

 

“ก็ได้ค่ะ! ฉันจะยอมนอนค้างคืนอยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงเช้า..ปล่อยชั้นได้ยังคะ”

 

ลลิษาได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้มแก้มแทบปริแต่ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน

 

“เอ๊ะะ! คุณ! นี่จะไม่ยอมทำตามคำพูดหรอ”

 

“ยอมปล่อยก็ได้..!”

 

จบประโยคนั้นลลิษาก็ถอนกอดออกจากเจนนี่ทันที

 

“ขอบคุณ!!”

 

เจนนี่กล่าวคำขอบคุณเมื่อเธอยอมปล่อยตัวเองออกจากอ้อมแขนอันแข็งแรง แล้วเธอก็ลุดขึ้นเดินออกไป

 

“จะไปไหน! ไหนบอกว่าจะอยู่ไงคะ..โกหกกันหรอคะ!”

 

“เปล่าค่ะ! จะไปอาบน้ำ ไปได้ยังคะ..อ้ออ! ทำไมคะ..แค่จะไปอาบน้ำแค่นี้ไปไม่ได้หรอ..”

 

เจนนี่หยุดเดินแล้วหันกลับไปตอบคำถามด้วยน้ำเสียงแข็งๆเล็กน้อย

 

“เปล่า! เดินออกไปเลี้ยวซ้าย”

 

“ขอบคุณค่ะ!”

 

เจนนี่กล่าวคำขอบคุณอีกครั้งแล้วเดินออกไปโดยที่ไม่หันหลังกลับไปมองคนข้างหลังเลยแม้แต่น้อย

 

“อาบน้ำาา...”

 

ลลิษาทั้งพูดทั้งยิ้มพร้อมกับสายตาอันเจ้าเล่ห์เพทุบาย

 

 

“เอ๊ะะ! อะไรแว๊บๆนะ”

 

เจนนี่หยุดเดินที่หน้าประตูห้องน้ำ แล้วหันไปมองรอบๆตัวเองว่ามีใครอยู่แถวนี้รึเปล่า

 

“คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง! เราคงจะตาฝาดไปเองจริงๆ..เค้าคงจะไม่ตามเรามาอาบน้ำด้วยหรอก”

 

เจนนี่พูดจบก็ยื่นมือเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำ

 

“ว๊ายยย!!”

 

.

 

.

 

“คุณจะให้ฉันทำงานที่นี่จริงๆหรอคะ!”

 

หญิงสาวเดินมาได้ยินบทสนทนาของคนสองคนเข้า เธอจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยและต้องการคำตอบ

 

“ค่ะ! ฉันจะให้คุณทำงานที่นี่..คุณจะได้มีงานทำแล้วก็ไม่ต้องไปขโมยของใครอีกไงล่ะคะ”

 

“ขอบคุณค่ะ!ขอบคุณมากๆค่ะ”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ! ฝากด้วยนะคะ..ผู้จัดการ”

 

หญิงสาวกล่าวกับหญิงสาวอีกคนจบก็หันกลับไปบอกกับชายหนุ่มผู้จัดการ

 

“ครับ! เดินตามชั้นมา!”

 

ชายหนุ่มผู้จัดการตอบรับแล้วหันไปพูดกับหญิงสาวอีกคนที่กำลังยืนหน้าตัวตื่นอยู่ให้เธอเดินตามตัวเองไปอย่างว่าง่าย

 

“ค่ะ”

 

ชายหนุ่มเดินนำทางพาเธอเดินมาจนถึงหน้าห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นห้องแต่งตัวของพนักงาน

 

“นี่เป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า..เข้าไปเปลี่ยนชุดซะสิ!”

 

“ค่ะ!”

 

หญิงสาวก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปในห้องนั้นทันที แล้วหายเข้าไปในห้องนั้นได้สักพักหนึ่งแล้วเดินออกมาพร้อมกับชุดพนักงานใหม่

 

“เสร็จแล้วหรอ! งั้นเดินตามฉันมา”

 

“ค่ะ!”

 

เธอตอบรับแล้วเดินตามหลังไปอย่างว่าง่าย

 

“ที่นี่เหลืออยู่แค่ตำแหน่งเดียวคือ..พนักงานเสิร์ฟหวังว่าเธอจะทำได้นะ”

 

“ค่ะ! ทำได้ค่ะ! ไม่ว่ะจะงานอะไร..ตำแหน่งไหนฉันทำได้หมดค่ะ...ของแค่ฉันมีที่อยู่ที่กินก็พอแล้ว”

 

ทั้งสองคนเดินจนมาถึงห้องอีกห้องหนึ่ง

 

“ทุกคนฟังทางนี้!”

 

ชายหนุ่มร้องเรียกคนกลุ่มหนึ่งในห้องนั้น จนคนในห้องนั้นวางมือจากงานทำอยู่ในมือแล้วหันไปมองยังต้นเสียงนั้นจนทำให้ตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของคนในห้อง

 

“ครับ/ค่ะ”

 

“นี่เป็นพนักงานคนใหม่..เธอจะมาทำงานกับพวกเราในตำแหน่งนี้..ฝากดูแลกันด้วยนะ”

 

“ครับ/ค่ะ”

 

“เอ้าาา!! มายืนชัดช้าอะไรอยู่ตรงนี้..รีบเข้าไปทำงานซะสิ!”

 

“ค่ะ! ค่ะ! ค่ะ!”

 

“เอ้าา! ยังมัวมายืนค่ะ..ค่ะ..ค่ะ..อยู่ทำไมอีกล่ะ...เข้าไปสิ!”

 

“ค่ะ!”

 

หญิงสาวเดินก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปในห้องแล้วทุกคนก็หันกลับไปทำงานของตัวต่อ

 

.

 

.

 

ชายสวมชุดกาวน์เดินออกมาจากห้องผ่าตัดพร้อมกับพยาบาลหนึ่งคน คนที่เดินวนไปวนมาอยู่ห้องผ่าตัดเห็นเข้าจึงรีบเดินเข้าไปหาหมอทันทีที่เห็น

 

“คุณหมออ!!”

 

“คุณเป็นญาติคนไข้ใช่มั้ยครับ”

 

“ครับ! ใช่ครับ..ผมเป็นพี่ครับ”

 

“ครับ! ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีครับ..แต่ว่าหมอยังอนุญาตให้ญาติเข้าเยี่ยมคนไข้ยังไม่ได้นะครับ..เพราะว่าตอนนี้ร่างกายของคนไข้ยังอ่อนแออยู่มาก...หมอเกรงว่าแผลผ่าตัดหลายๆจุดของคนไข้อาจจะติดเชื้อจากบุคคลภายนอกได้..หมอจึงขอป้องกันไว้ซะตอนนี้จะดีที่สุด”

 

“ครับ! ไม่เป็นไรครับ..ขอแค่น้องสาวผมปลอดภัยผมก็ดีใจมากแล้วครับ”

 

“มันเป็นหน้าที่ของคนเป็นหมออยู่แล้วครับ! งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ!”

 

“ครับ! ขอบคุณมากๆครับ”

 

“ครับ!”

 

เมื่อกล่าวจบประโยคชายสวมชุดกาวน์ก็เดินออกพร้อมกับพยาบาลคนนั้น

 

 

“พรุ่งนี้ผมจะขอลาสักหนึ่งสัปดาห์นะ! ผมจะบินไปทำธุระที่ฝรั่งเศส”

 

“คุณหมอจะไปทำธุระอะไรที่นั่นคะ!”

 

“ธุระเล็กๆน้อยๆน่ะครับ! ไม่สำคัญอะไรมากหรอก แต่ก็สำคัญอยู่นิดหน่อย” 

 

“อ๋ออ..ค่ะ!”

 

เมื่อจบบทสนทนาทั้งสองคนก็เดินแยกทางกันออกไป ชายหนุ่มคนนั้นก็เดินกลับเข้าห้องของตนเอง แล้วไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานของตนเองแล้วเปิดโน๊ตบุ๊คขึ้นมาอ่านประวัติของคนที่ตนเองหาทิ้งค้างเอาไปอย่างระเอียด

 

 

 

ความคิดเห็น